Aleksandra Żebrowska opublikowała nagranie, które łamie serce: „Popłakałam się dopiero wtedy kiedy leżałam w łóżku po zabiegu”
Aleksandra Żebrowska doczekała się z mężem, Michałem Żebrowskim, czwórki pociech. Cztery lata temu zdobyła się na odważne wyznanie — nie udało jej się donosić czterech ciąż. Z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka Utraconego opublikowała przejmujące nagranie ze szpitala i przypomniała wywiad z 2020 r. Przypomina, że rocznie ciążę traci 40 tysięcy kobiet.
W tym artykule: Aleksandra Żebrowska straciła cztery ciąże Celebrytka dodała ważny wpis W 2020 r. Aleksandra Żebrowska udzieliła głośnego wywiadu na łamach „Wysokich Obcasów”. Przyznała, że jej cztery ciąże skończyły się poronieniem. Tym samym stała się nieformalną rzeczniczką kobiet, które mierzyły się z podobnym cierpieniem. Wczoraj, z okazji Międzynarodowego Dnia Dziecka Utraconego, opublikowała wzruszające nagranie. Widać ją na szpitalnym łóżku chwilę po zabiegu. Aleksandra Żebrowska straciła cztery ciąże Poronienie to wciąż w Polsce temat tabu. Kobiety zazwyczaj ukrywają, że straciły dziecko, często obwiniając za to siebie. W szpitalach brakuje procedur i opieki psychologicznej, dlatego świadectwa osób z życia publicznego są ważne i mają szansę zmienić zaistniałą sytuację. Aleksandra Żebrowska kilka lat temu udzieliła wywiadu, w którym wyznała, jak traumatyczne były dla niej utraty kolejnych ciąż. Dostałam skierowanie do szpitala. Czekałam na USG, które miało potwierdzić poronienie zatrzymane. Przed gabinetem lekarza była kolejka. Do dzisiaj sama sobie współczuję tego siedzenia między kobietami w widocznych ciążach, między parami, które czekają na to, aby na USG poznać płeć dziecka [...] Michał odbierał w poczekalni gratulacje od jednego z przyszłych ojców: „Panie Michale, szacun za »Wiedźmina«", podczas gdy ja z czerwonymi oczami starałam się uśmiechać, żeby nikt się nie domyślił, co się stało. Życie na świeczniku i czytanie kolejnych publikacji o ciążach, było dla celebrytki dodatkowym powodem do stresu. Do tego nie potrafiła zrozumieć, dlaczego jej się to przytrafia, skoro jej mama donosiła bezproblemowo osiem ciąż. Roksana Węgiel pilnie wyjechała z Polski. Chodzi o jej zdrowie Roksana Węgiel nie mogła już dłużej bagatelizować swojego stanu zdrowia. Kilka tygodni temu zasłabła po koncercie, a w szpitalu okazało się, że to konsekwencja cukrzycy typu pierwszego. Artystka zmuszona była odwołać szumnie zapowiadaną trasę koncertową i skupić się na sobie. Teraz na jej Instagramie pojawiły się zdjęcia, z których wynika, że wyjechała z Polski. Gdzie odpoczywa piosenkarka? Celebrytka dodała ważny wpis Choć Aleksandra Żebrowska jest mamą czwórki pociech Franciszka, Henryka, Feliksa oraz Łucji, nie zapomina o straconych dzieciach. Wczoraj na Instagramie dodała nagranie ze szpitala, na którym widać, że jest zdezorientowana i przygnębiona. Opis, który dodała, łamie serce: Popłakałam się dopiero wtedy kiedy leżałam w łóżku po zabiegu — nagle otworzyły się drzwi i do malutkiego pokoiku po kolei wchodziły moje siostry — trzy albo cztery, nie pamiętam. To było chyba bardziej chlipanie ze wzruszenia, że je mam i że przyszły mnie pocieszyć pizzą. Pod postem pojawiło się wiele świadectw kobiet, które także doświadczyły poronienia: „Ja dziś poroniłam na parkingu w drodze do pracy. Nie dojechałam. Na środku ulicy siedziałam na czworaka i przeżywałam dramat. Wszystko boli, serce, dusza, głowa, oczy wszystko boli... ściskam wszystkie Was, bo wiem co to za ból” „Mój Aniołek walczył o życie 3 dni... Zmarł 6 lat temu - 15 października — w Dzień Dziecka Utraconego”. Rocznie ciążę traci około 40 tysięcy Polek. Na stronie poroniłam.pl można znaleźć kontakt do psychologów, którzy pomagają rodzicom w sytuacji utraty dziecka. Tomasz Jakubiak walczy z rzadkim nowotworem. Teraz apeluje o pomoc! Chodzi o kosztowne leczenie Niedawno Tomasz Jakubiak wyjawił, że jest chory na nowotwór. Teraz prosi fanów o pomoc. Chodzi o kosztowne leczenie.
Pokolenie Sephora podbija internet. Gen Z i Millenialsi przecierają oczy ze zdumienia
Choć media społecznościowe funkcjonują w naszym życiu od niemal kilkunastu lat, to jednak TikTok dokonał największej rewolucji, szczególnie u młodszych użytkowników. Ta jakże angażująca platforma powoli stała się miejscem dyktującym różnej maści trendy. Na tym gruncie wyrosło pokolenie Sephora.
W tym artykule: Kim jest pokolenie Sephora? Branża beauty zaciera ręce Radykalna reakcja w Szwecji Stałym i powracającym schematem jest narzekanie starszych pokoleń na młodsze. Niemal zawsze patrzy się na nie z góry i zarzuca szereg wad. Millenialsi tak znacząco różniący się od swoich rodziców zaczęli krytycznie okiem patrzeć na pokolenie Z i to ze wzajemnością. Według wielu osób ich wartości kompletnie się różnią i nie oznacza to niczego dobrego. Teraz jednak mamy do czynienia z nową generacją, na którą z miejsca wylała się ala krytyki, a jest nim pokolenie Sephora. Ten miłosny poradnik jest viralem. Według TikToka odmieni twoje podejście do randek i pomoże ci znaleźć miłość TikTok odkrywa biblię millenialsów na nowo. Z jakiego powodu książka„Dlaczego mężczyźni kochają zołzy” nagle przeżywa wielki boom na TikToku i staje się interesującym poradnikiem dla kolejnego pokolenia? Kim jest pokolenie Sephora? Nie będzie to odkrywcze, jeśli powiem, że media społecznościowe wpłynęły znacząco na nasze życie. Jednak TikTok dokonał prawdziwej rewolucji wśród najmłodszej grupy wiekowej. To właśnie tutaj furorę robi hashtag „pokolenie Sephora”, liczący już ponad 300 mln wyświetleń. Tyczy się on na ogół dziewczynek w wieku od 10 do 15 lat, które spędzają bardzo dużo czasu właśnie w Sephorze. Zaczyna się od podkradania wysokiej jakości kosmetyków mamie, a kończy na pielgrzymkach do sklepów i spędzania w nich każdej wolnej chwili. Recenzują je w haulach zakupowych na TikToku, noszą co szkoły i bardzo wcześnie zapoznają się z tajnikami makijażu. Pokolenie Sephora to część pokolenie Alpha, czyli osób urodzonych po 2010 roku, szczególnie dziewczynek. Czas po szkole najchętniej spędzają w centrach handlowych, a później przed lustrem. Młodzi Szwedzi mówią "nie" papierosom. Jak udało się to osiągnąć? Gdzie w Europie pali się najmniej? Ostatnio w Szwecji. Papierosów unika zwłaszcza pokolenie Z – zaledwie 3 proc. osób przed trzydziestką sięga po papierosa. Skąd taki dobry wynik? Branża beauty zaciera ręce Pokolenie Sephora to coraz bardziej interesujący klient dla branży beauty, gdyż kosmetyki traktują niczym trofea i wydają na nie coraz więcej. Według wstępnych szacunków grupa ta odpowiada za 50 proc. wzrostu sprzedaży w tym segmencie. Wśród dziewczynek pojawia się nawet rywalizacja na kosmetyki coraz droższe, bo chodzi również o pewien luksus. Choć ogromnym zainteresowaniem cieszy się tak zwana kolorówka, to młodzież bardzo szybko zaczyna przygodę z pielęgnacją zatem recenzują również kremy anty-age. Znają się na składnikach aktywnych i twierdzą, że działania przeciwstarzeniowe trzeba rozpocząć naprawdę szybko. Według brytyjskiego dziennika „The Guardian” ponad 20 proc. klientek drogerii to dziewczynki, które nie mają jeszcze trzynastu lat. Szczególnym zainteresowaniem cieszą się marki wykreowane przez młode celebrytki takie jak Millie Bobby Brown (Stranger Things), Rare Beauty od Seleny Gomez, ale również Drunk Elephant czy Sol de Janeiro. Uwagę przykuwa charakterystyczna szafa graficzna: pastelowe, neonowe, brokatowe i kwieciste opakowania. Pracownicy drogerii coraz częściej narzekają, że małoletnie klientki wręcz szturmują sklepy, przeszkadzając innym. Na tym gruncie wyrastają młode influencerki, dyktujące trendy nastolatkom na TikToku. Presja rówieśnicza jest silna, pewne rzeczy po prostu trzeba mieć, dlatego szkolne plecaki coraz bardziej wypchane są kosmetykami, a wymagania finansowe od rodziców coraz większe. Generacja Z pokochała tę polską komedię romantyczną sprzed 20 lat. Film stał się viralem na TikToku Choć od premiery „Nigdy w życiu” minęło właśnie 20 lat, o filmie z Danutą Stenką w roli głównej nadal jest głośno. A to za sprawą TikToka. Przedstawicielki i przedstawiciele generacji Z oszaleli na punkcie tej polskiej komedii romantycznej. Na czym polega jej fenomen? Radykalna reakcja w Szwecji Na zagrożenia dla pokolenia Sephora zareagowano w Szwecji, w sieci aptek z asortymentem beauty wprowadzono zakaz sprzedaży nieletnim Stosowanie zaawansowanej pielęgnacji, której celem jest redukcja zmarszczek, nie jest czymś, czego potrzebuje dziecko. Nie zgadzamy się na propagowanie niezdrowych zachowań i ideałów wśród nastolatek, chcemy ograniczać negatywne zjawiska – tłumaczyła CEO Apotek Hjärtat, Monika Magnusson na łamach brytyjskiego "The Guardian".
Wyjątkowa strefa "Stand Up Sprzeciw się molestowaniu w miejscach publicznych" podczas Orange Warsaw Festival - dowiedz się, jak reagować na niepożądane zachowania
Odliczacie? Już 7 czerwca startuje Orange Warsaw Festival! Podczas dni przepełnionych niesamowitymi doświadczeniami muzycznymi, festiwalowicze będą również mieli okazję zwrócić uwagę na bardzo ważny temat. To wszystko dzięki kampanii społecznej "Stand Up Sprzeciw się molestowaniu w miejscach publicznych".
Wyjątkowa kampania, dzięki której dowiesz się, jak reagować na molestowanie Kampania społeczna "Stand Up Sprzeciw się molestowaniu w miejscach publicznych" powstała w oparciu o badania Ipsos przeprowadzone w 2021 roku. Wynikało z nich, że aż 84%* kobiet w naszym kraju doświadczyło molestowania w przestrzeni publicznej. Statystyki są przerażające. W 2023 roku na zlecenie L’Oréal Paris, instytut Ipsos ponownie sprawdził, czy temat ten jest niezmiennie jednym z najważniejszych problemów, z jakimi mierzą się kobiety w dzisiejszych czasach. Jak wskazują ich wyniki, kształtowanie świadomości publicznej w temacie molestowania oraz tego, jak reagować na jego przejawy, to nadal ogromny problem. Z najnowszych badań wynika, że problem w znaczący sposób dotyka kobiety poniżej 35 roku życia. W tej grupie aż 85%** kobiet deklaruje, że doświadczyło molestowania seksualnego w miejscach publicznych przynajmniej raz. Przejawy molestowania, z którymi borykają się kobiety w Polsce są często niejednoznacznie klasyfikowane jako formy przemocy. A przecież przemoc to nie tylko napaść fizyczna. Żeby o niej mówić, nie musi nawet dojść do przekroczenia granic intymności fizycznej. Nie musi dojść do dotyku. Niekiedy wystarczy gest lub słowo. Badania Ipsos** pokazują również, że świadomość problemu wzrasta, ale nadal niezbędna jest edukacja na temat tego czym jest molestowanie, a przede wszystkim, jak zachować się będąc jego świadkiem. Aż 77% kobiet w Polsce doświadczyło molestowania w miejscach publicznych**. Przejdź szkolenie i poczuj się pewnie Celem kampanii jest edukacja i uświadamianie problemu. ALE nie tylko. Chodzi także o przygotowanie kobiet i mężczyzn do przeciwstawiania się molestowaniu kobiet w przestrzeni publicznej oraz o nauczenie się, jak skutecznie reagować (nie tylko gdy takiego molestowania doświadczają, ale też wtedy, kiedy są jego świadkami). Do tegorocznej odsłony kampanii dołączyła fundacja Feminoteka. To jedyna w Polsce organizacja pozarządowa, która profesjonalnie i kompleksowo wspiera kobiety po przemocy seksualnej, udzielając im pomocy prawnej, psychologicznej, terapeutycznej, socjalnej, finansowej i medycznej. W ramach projektu "Stand Up Sprzeciw się molestowaniu w miejscach publicznych" kilkanaście edukatorek z tej organizacji przeprowadzać będzie szkolenia z metodologii 5D, czyli sprawdzonych zachowań, jakie możemy zastosować w momencie doświadczania molestowania lub będąc jego świadkiem. Dołącz do kampanii podczas Orange Warsaw Festival Molestowanie seksualne to jeden z najczęściej wymienianych problemów, z jakimi mierzą się kobiety w dzisiejszych czasach. Tego typu sytuacje mają miejsce zarówno w przestrzeni miejskiej, w transporcie publicznym, barach, restauracjach, jak i na wydarzeniach masowych. Dlatego też, dla wzrostu świadomości problemu, niezbędna jest obecność z kampanią właśnie tam, gdzie niepożądane sytuacje mogą mieć miejsce. W dniach 7-8 czerwca podczas Orange Warsaw Festival powstanie strefa Stand Up Sprzeciw się molestowaniu w miejscach publicznych, w której festiwalowiczki i festiwalowicze będą mieli możliwość przejścia krótkiego szkolenia z METODOLOGII 5D opracowanej przez międzynarodową organizację Right To Be. Szkolenie wykonywane na własnym telefonie pozwoli na poznanie technik reagowania na niebezpieczne sytuacje zarówno w momencie ich doświadczania, jak i będąc ich świadkiem. Każda z osób, która odwiedzi strefę, w trakcie warsztatu realizowanego online, będzie mogła podłączyć telefon do szybkich ładowarek, aby swobodnie korzystać z jego funkcji przez resztę dnia. Strefa Stand Up Sprzeciw się molestowaniu w miejscach publicznych znajdować się będzie w alejce głównej przy wejściu na Warsaw Stage. Po szkoleniu festiwalowicze zaproszeni zostaną do strefy foto, gdzie wykonają zdjęcie z literą D na dłoni, co jest znakiem rozpoznawczym społeczności wspierającej kampanię. Fotografie wyświetlone zostaną w wirtualnej galerii pomiędzy portretami ambasadorek kampanii, m.in. Julii Wieniawy, Andie MacDowell czy Evy Longorii. Ponadto w strefie możliwe będzie stworzenie inspirujących tatuaży, personalizacja telefonu, odebranie wakacyjnego wachlarza czy podzielenie się z innymi swoimi empowermentowym przekazem, wpisanym na zjawiskowym totemie ustawionym przed strefą. Na zainteresowanych tematyką badań na temat molestowania w przestrzeni publicznej, jak i rozbudowanymi rozwiązaniami radzenia sobie z tym problemem, będą też czekali przedstawiciele Feminoteki, którzy wspierają kampanię L’Oréal Paris. Materiał promocyjny marki L’Oréal Paris.
Na co dzień uczy szyć lokalne kobiety, teraz zorganizowała rajd po Afryce. Polka, Maja Kotala, chce w ten sposób walczyć z ubóstwem menstruacyjnym na Czarnym Kontynencie
W ramach inicjatywy Sewing Together, której jest pomysłodawczynią, prowadzi kursy szycia dla afrykańskich kobiet. Podczas warsztatów powstają nie tylko kolekcje ubrań, ale i podpaski wielorazowego użytku. Teraz Maja Kotala robi to objazdowo. Właśnie ruszył Rajd Victoria 2024, który zorganizowała już po raz drugi, by walczyć z ubóstwem menstruacyjnym w Afryce.
W tym artykule: Sewing Together, czyli program edukacyjny dla kobiet w Afryce Rajd Victoria 2024: W drodze do zwycięstwa nad ubóstwem menstruacyjnym w Afryce Wystartował! W środę, 13 marca b.r, rozpoczął się Rajd Victoria 2024, zorganizowany (już po raz drugi) przez Maję Kotalę, projektantkę i byłą modelkę, która porzuciła Europę dla Afryki, a świat wielkiej mody zamieniła na skromną pracownię krawiecką (o tym, jak do tego doszło, z Mają Kotalą rozmawialiśmy w podcaście „20 minut mody”). Cel rajdu? Walka z ubóstwem menstruacyjnym na Czarnym Kontynencie. Czyli to, co aktywistka robi na co dzień, tyle że w wersji objazdowej. Glamour z przyjemnością objął inicjatywę patronatem medialnym. Sewing Together, czyli program edukacyjny dla kobiet w Afryce Brzmi egzotycznie? Już wyjaśniamy. Na co dzień, w ramach inicjatywy Sewing Together, Maja prowadzi szkołę szycia, konstrukcji i podstaw marketingu modowego w Mombasie (Kenia). Jej uczennicami są lokalne kobiety, które chcą zdobyć fach w ręku i stać się niezależne na rynku pracy. Kursy są dla nich bezpłatne, szkoła utrzymuje się z dotacji, a także sprzedaży ubrań, które powstają w ramach warsztatów (a następnie trafiają do charytatywnego sklepu online Sewing Together). Ale to nie wszystko, co aktywiska robi dla lokalnych kobiet. Misja numer 2 to walka z ubóstwem menstruacyjnym, podpaski na Czarnym Lądzie bywają bowiem towarem deficytowym. Maja sama się zresztą o tym przekonała, będąc w buszu, gdzie nigdzie nie można ich kupić. Zauważyła także, że podopieczne jej szkoły, raz w miesiącu znikają, tłumacząc się sprawami rodzinnymi. Szybko połączyła kropki.To właśnie dlatego podczas warsztatów Sewing Together (i nie tylko) Maja wraz ze swoimi uczennicami szyje podpaski wielokrotnego użytku, a następnie nieodpłatnie dystrybuuje je w Mombasie, Voi, Thika i wśród plemion masajskich. Raz w roku, obszar jej działania znacznie się jednak poszerza. A wszystko to za sprawą Rajdu Victoria, który po sukcesie ubiegłorocznego, został zorganizowany po raz drugi. Rajd Victoria 2024: W drodze do zwycięstwa nad ubóstwem menstruacyjnym w Afryce W ramach Rajdu Victoria 2024 Maja odwiedzi 8 afrykańskich miejscowości, w których nie tylko rozda ich mieszkankom wielorazowe podpaski, ale i przez kilka dni będzie uczyć je, jak uszyć kolejne – zarówno ręcznie, jak i na maszynie. A także rozdawać gazetki edukacyjne na temat seksualności i dbania o swoje ciało. Rajd potrwa 35 dni, do 16 kwietnia. A już 28 maja, w Dzień Higieny Menstruacyjnej, z Mają Kotalą będzie można spotkać się w Warszawie, gdzie w siedzibie Akademii Sztuk Pięknych bedzie można zobaczyć wernisaż zdjęć z wydarzenia. Stay tuned!
Matka Polka nie chodzi w dresie, czyli młode mamy odczarowują stereotyp
Mieszkają w Polsce, są mamami i kochają swoje dzieci ponad wszystko, a jednak – w większości – nie powiedziałyby o sobie: Matka Polka. To dlatego, że wokół określenia narosło wiele mitów, które nijak się mają do tego, kim są współczesne matki. Nie mylić z Instamatkami, bo one także mają niewiele wspólnego z prawdą.
W tym artykule: Dinozaury i Instamatki Matka pracująca Matka jest tylko jedna „Jestem matką, jestem Polką, ale Matka Polka to nie o mnie” – powiedziała mi Zofia Kula-Jeżowska, mama dwuletniej Róży. To samo usłyszałam od Olgi Święcickiej, mamy dwójki: Miry i Jurka. „Kiedy słyszę to określenie, przed oczami mam zmęczoną kobietę w dresie, z siatami w zębach i dziećmi uwieszonymi u nóg. Taką, która zawsze myśli o innych, nigdy o sobie i nie robi nic żeby to zmienić, bo z cierpieniem jej do twarzy. I taką, która nigdy nie odpuszcza, bo obiad musi być z dwóch dań, z kompocikiem” – mówi. I dodaje: „Chciałabym móc z dumą tak o sobie powiedzieć, ale mam wrażenie, że za tym określeniem stoi więcej wstydu, niż poczucia mocy”. Internet nie pozostawia złudzeń. Gdy wpisuję w wyszukiwarkę frazę „Matka Polka skojarzenia”, dowiaduję się, co prawda, że to kobieta, która kocha bezgranicznie swoje dzieci, ale później jest już gorzej. „Wielozadaniowa”, „najczęściej pracuje w biurze albo w branży usługowej, ale rzadko na kierowniczym stanowisku”, „raczej nie są jej pisane duże zarobki”, „jest w ciągłym ruchu, bo próbuje pogodzić ze sobą pracę, wychowanie dzieci i prowadzenie domu” – czytam. Dziś mniej już się mówi, że jej obowiązkiem jest wychowanie dzieci w patriotycznym duchu, choć nie można zapominać, że określenie „Matka Polka” pochodzi z czasów, kiedy Polska straciła niepodległość. Być może dlatego, tak chętnie przywoływane jest przez środowiska prawicowe, które odbierają mu feministyczny charakter i narzucają katolicyzm. Tymczasem współczesne matki-Polki nie wpisują się raczej w ten stereotyp, czego bohaterki tekstu są najlepszym przykładem. Są aktywne, i owszem, ale nie dlatego, że próbują sprostać oczekiwaniom społeczeństwa, ale dlatego że chcą i w ten sposób realizują siebie. Wiedzą też, że nie wszystko muszą robić same. I wcale nie jest to kwestia proszenia o pomoc, ale po prostu podział obowiązków (choć nie zawsze pół na pół). Dinozaury i Instamatki Nie znaczy to jednak, że nie czują na sobie surowego wzroku społeczeństwa. „Słyszę cały czas, co powinnam robić i jak. Najbardziej przeszkadza mi chyba zderzenie tzw. starej szkoły i współczesnych poglądów na temat wychowania, bo choć od samego początku uczę się i praktykuję świadome rodzicielstwo, zawsze znajdzie się ktoś, kto przed laty wychował trójkę dzieci, które szczęśliwie przeżyły i teraz wie wszystko najlepiej” – mówi Zosia. Jest na to jednak metoda. Wpuścić jednym uchem i wypuścić drugim. „Spotykam się z uwagami typu «gdzie czapeczka?» albo « a nie zimno mu w łapki?», ale nawet na to nie reaguje. Uśmiecham się i idę dalej. Kompletnie mnie to nie rusza” – mówi Olga. „Ruszają mnie za to media społecznościowe, które wywierają ogromną presję na bycie idealną matką, taką co nakarmi ekologicznie, zrobi ćwiczenia fizjoterapeutyczne, ubierze w merynosy i będzie na bieżąco z poradnikami i badaniami amerykańskich naukowców. Choć obraz mamy z Instagrama daleki jest od wizerunku Matki Polki, nie znaczy, że nie uwiera. Na zjawisko zwraca uwagę także Julia Dyzio, mama Julka i Stefy. „W mediach społecznościowych pełno jest osób, które lubią oceniać przez pryzmat kilku zdjęć. Szczególnie z anonimowych profili. Ale nie przejmuje się tym ani trochę. Wiem, że daje z siebie tyle, ile mogę z siebie dać i pozostaje wierna swoim wartościom” – mówi. „Kieruję się intuicją i mam to szczęście, że otoczenie podziela moje poglądy i wspiera działania. Jasne, można czasem usłyszeć dobre rady od przypadkowej osoby, ale mamy wtedy pełne prawo powiedzieć: hej, nie życzę sobie takich uwag” – dodaje Weronika Płocha, mama rocznej Matyldy. Coraz więcej mam daje sobie dziś na to przyzwolenie. Matka pracująca Podobnie jak do powrotu do pracy. „Dziecko to piękna i bardzo ważna cząstka ciebie, ale nadal możesz mieć swoją autonomię, bo tak utrzymujemy w życiu zdrowy balans” – dodaje Weronika, która pracuje jako dziennikarka, i zaznacza, że okazywanie dzieciom, że się je kocha najbardziej na świecie, nie wymaga wcale rezygnacji z siebie. „Nie wyobrażam sobie nie pracować” – podkreśla Julia, specjalistka ds. PR-u i właścicielka marki La Bomba, produkującej ręcznie robione, naturalne kule i inne kosmetyki do kąpieli. „Mam wszystko zorganizowane tak, by spełniać się w pracy, a po wyjściu z biura całkowicie poświęcać czas dzieciom. Jestem wtedy najszczęśliwsza, spełniona i mam nadzieje, że będzie to też inspirować moje dzieci, aby w przyszłości dążyły do tego, by praca im także dawała szczęście” – mówi, ale nie ukrywa, że sporym ułatwieniem jest to, że pracuje „na swoim” i sama dysponuje swoim czasem. Praca jest pasją także dla Zosi, kostiumografki, która liczyła się z tym, że łączenie jej z macierzyństwem będzie wymagało pewnych kompromisów. Dała sobie czas, by nie robić nic na siłę, w zgodzie ze sobą, ale i potrzebami dziecka, nawet jeśli ma to oznaczać nieco mniejsze zarobki. Zmodyfikowała nieco swoje podejście do pracy. „Nie rozdrabniam się, wybieram krótkie, ale konkretne projekty, w tej chwili robię głównie kostiumy do reklam. Zaczęłam też dzielić się doświadczeniem, prowadząc zajęcia z kostiumografii w Międzynarodowej Szkole Kostiumografii i Projektowania Ubioru” – zdradza. Doskonale ją rozumiem, bo ja także po urodzeniu córeczki (ma teraz niewiele ponad rok) wreszcie nauczyłam się asertywności i stawiania granic. Przede wszystkim samej sobie, bo zanim zostałam mamą, regularnie zdarzało mi się nie wyłączać komputera do późnych godzin nocnych. Dziś wiem, że praca jest ważna, ale równie ważne jest życie prywatne. Nie tylko dziecko, ale i ja sama. Być może z tego samego założenia wyszła Olga, do niedawna dziennikarka i redaktorka. To właśnie dzieci sprawiły, że postanowiła całkiem zmienić swoje życie zawodowe. „Przy pierwszym jeszcze walczyłam, przy drugim poddałam się i wzięłam, co dają. Ono wszystko przemeblowało. Po urodzeniu starszej Miry szybko uciekłam do pracy, bo był to ostatni bastion starego życia. Podświadomie pewnie liczyłam, że jak tam będzie po staremu to reszta życia wróci też na stare tory. Nie wyszło, postanowiłam więc przekroczyć rubikon, zajść w drugą ciążę i popłynąć. Jak odpuściłam, okazało się, że nie chcę już być dziennikarką, tylko pracować bliżej z ludźmi. Zaczęłam organizować grupy wsparcia dla mam i szkolę się na psychoterapeutkę. Drugie dziecko uświadomiło mi, że życie jest jedno, mija szybko i nie ma nic do stracenia”. Matka jest tylko jedna Jeśli właśnie zostałyście mamami i czytacie to z niedowierzaniem, zastanawiając się, czy w czasie krótkiej drzemki malucha, lepiej wziąć prysznic czy zjeść śniadanie, zapewniam – to minie. „Początki bycia mamą są cudowne, ale i bardzo wymagające zarazem, nie zawsze można wtedy znaleźć czas na zadbanie o swoje ja. Z czasem jednak nieco łatwiej znaleźć moment sam na sam ze sobą. Oczywiście wszystko zależy od wielu czynników, jakie mamy dziecko, czy mamy pomoc itp. Nie jest to jednak misja niewykonalna” – mówi Weronika. I zauważa, że choć początkowo maluch jest do matki „przyklejony”, bo biologicznie od niej zależny, w opiekę nad bobasem coraz częściej angażują się też tatusiowie. I to od samego początku. Nie ma się co łudzić jednak, że jest to podział obowiązków 50/50. „Przy pierwszym dziecku mnie to wkurzało, przy drugim zaczęłam to akceptować, a nawet doceniać” – wyznaje Olga. „Po pierwszym roku życia dziecka, który należy do matki, szczególnie gdy zdecyduje się karmić piersią, można już celować w bardziej partnerski podział, ale nadal nie jest on równy. Bo o ile obowiązki da się podzielić, to cały ten emocjonalny ciężar jest po prostu indywidualny. I u nas niestety jest tak, że ja martwię się bardziej, wczuwam się bardziej i kontroluje bardziej i nikt ze mnie tego nie zdejmie, chyba że sama to przepracuje. Na razie jestem na etapie zauważania tego i nie denerwowania się o to, że rodzicielstwo można przeżywać różnie, choć wiele bym oddała za to, żeby mój mąż zabrał mi moją głowę i dał swoją”. Być może to właśnie to uczucie najtrafniej oddaje to, co kryje się pod słowem „matka”. Nie tylko Polka. Ps. Już niebawem rusza kolejna grupa wsparcia organizowana przez jedną z bohaterek tekstu, Olgę Święcicką i Centrum POMOKO. Jeśli jesteście mamami niemowlaków do 10 miesiąca, może was to zainteresować. To okazja, by spotkać się z innymi mamami, podzielić się swoimi troskami i doświadczeniami. Nie bez powodu mówi się, że do wychowania dziecka przydaje się cała wioska. Szczegóły poniżej:
Przełomowy wyrok Trybunału w Strasburgu. Te pary od 8 lat walczą o swoją miłość, wolność i poczucie bezpieczeństwa
Trybunał Praw Człowieka w Starsburgu po ośmiu latach wydał wyrok w sprawie regulacji przez Polskę kwestii związków osób tej samej płci. „Ta batalia była długa i skomplikowana. Teraz czekamy już tylko na telefon z kancelarii premiera” – mówi adw. Małgorzata Mączka-Pacholak, pełnomocniczka jednej z par.
W tym artykule: „Nasz wspólny dom na pewno będzie duży, żeby nasz niewidomy pies miał gdzie biegać" Co zrobi Prezydent? Osiem lat temu pięć par gejów i lesbijek, wraz ze wspomagającymi ich prawnikami, stworzyło Koalicję na rzecz związków partnerskich i równości małżeńskiej. Jej celem było doprowadzenie do wydania przez Europejski Trybunał Praw Człowieka wyroku, który zobowiąże Polskę do przyjęcia przepisów umożliwiających osobom tej samej płci zawieranie związków partnerskich lub małżeństw. Pięć par osób tej samej płci udało się do Urzędów Stanu Cywilnego w Polsce z prośbą o wydanie zaświadczenia o braku przeszkód do zawarcia małżeństwa lub związku partnerskiego. Oczywiście spotkali się z odmowami, które podtrzymały polskie sądy. To była podstawa do skargi do Strasburga – mówi Małgorzata Mączka-Pacholak, adwokatka Koalicji. Nowa Rzeczniczka Praw Dziecka ostrzega: „narósł we mnie bunt, który pulsuje do dziś”. Razem z młodzieżą ma plan... na prawdziwą rewolucję! Monika Horna-Cieślak na maila z prośbą o wywiad odpowiada, że udziela wypowiedzi tylko z osobą młodą. To nie jest symbol ani kurtyzacja. Przejmująca właśnie urząd Rzeczniczka słucha młodych i chętnie oddaje im głos. Towarzyszący jej Jan Gawroński z fundacji Autism Team nie kryje entuzjazmu: „Rozkręcimy ten urząd, naprawimy wszystkie szkody i wizerunek. Zrobimy prawdziwą rewolucję!”. „Nasz wspólny dom na pewno będzie duży, żeby nasz niewidomy pies miał gdzie biegać" Grzegorz Lepianka i Krzysztof Alcer są razem od dwudziestu jeden lat. Kochają się, tworzą harmonijne gospodarstwo domowe, mają niewidomego psa, Witka. Nie marzą o wielkim, polskim weselu. Chcą tylko, by polski rząd traktował ich z szacunkiem i zapewnił prawne poczucie bezpieczeństwa. Dzisiaj byliśmy u notariusza podpisywać umowę zakupu mieszkania. Nasz wspólny dom na pewno będzie duży, żeby nasz niewidomy pies miał gdzie biegać. Byłoby łatwiej urządzać się w tym nowym życiu w związku sformalizowanym, który jest zabezpieczony prawnie, podatkowo, finansowo. Mamy wspólne konto, ale za mieszkanie zrobiliśmy dwa oddzielne przelewy, żeby Urząd Skarbowy nie nałożył na nas podatku od darowizn. Cały czas się pilnujemy, żeby robić wszystko zgodnie z prawem. Jeśli uda się zalegalizować związki jednopłciowe, to uwspólnimy ten majątek tak, jak robią to małżeństwa – mówi Krzysztof. Po ogłoszeniu wyroku, cała Koalicja piła szampana, ale wszyscy zgodnie wspominają ostatnie koszmarne osiem lat. Nie tylko ze względu na stresujące oczekiwanie, ale przede wszystkim na atmosferę szczucia i pogardy dla społeczności LGBTQ+, z czego rząd PiS uczynił swoją polityczną broń. Przez te osiem lat wielokrotnie płakałem, rozważaliśmy wyprowadzkę z Polski. Zostaliśmy, bo mamy poczucie misji, wiemy, że jest tutaj jeszcze bardzo dużo do zrobienia. Premier w dzisiejszym exposé wielokrotnie mówił o budowaniu wspólnoty. Otóż my jesteśmy częścią tej wspólnoty i oczekujemy zmiany – mówi Grzegorz Lepianka. Wojtek Piątkowski, inny gej tworzący Koalicję, mówi o latach poniżenia i straconych nadziei. Odeszła moja siostra, mój ojciec. Miałem nadzieję, że doczekają mojego ślubu. Chcę w końcu stać się pełnoprawnym członkiem społeczności – twierdzi. Związek partnerski - co to i czym różni się od małżeństwa? Wszystko, co musisz wiedzieć Związek partnerski budzi wiele kontrowersji szczególnie wśród konserwatywnej części społeczeństwa. A przecież nie ma w nim nic złego. Co więc warto nim wiedzieć? Co zrobi Prezydent? Małgorzata Mączka-Pacholak twierdzi, że polski rząd nie ma wyjścia, musi pilnie zrealizować wyrok. Strasburg to nie są żarty. Polskie władze mają bezwzględny obowiązek wykonywania wyroków Trybunału, zgodziliśmy się na to 30 lat temu ratyfikując Europejską Konwencję Praw Człowieka. Rezultatem pozytywnego wyroku powinno być to, że zmieni się w Polsce prawo. I prace nad tym powinny się zacząć niezwłocznie. Na scenie politycznej dochodzi do zmiany, słyszymy deklaracje, że nastąpi zwrot w stronę demokracji, praworządności, ochrony praw człowieka i praw mniejszości. Teraz realizacja wyroku ma o wiele większe szanse powodzenia niż choćby rok temu – podkreśla. Pytanie tylko, co zrobi urzędujący prezydent. Czy zachowa się jak hamulcowy, czy wbrew przewidywaniom, okaże pokorę wobec prawa i otwartość dla mniejszości. Apelujemy do Tuska, który dzisiaj skradł nam szoł, usiądźmy do wspólnego stołu i zacznijmy rozmawiać o wspólnej przyszłości — podsumowuje Wojtek Piątkowski.
Nowa Rzeczniczka Praw Dziecka ostrzega: „narósł we mnie bunt, który pulsuje do dziś”. Razem z młodzieżą ma plan... na prawdziwą rewolucję!
Monika Horna-Cieślak na maila z prośbą o wywiad odpowiada, że udziela wypowiedzi tylko z osobą młodą. To nie jest symbol ani kurtyzacja. Przejmująca właśnie urząd Rzeczniczka słucha młodych i chętnie oddaje im głos. Towarzyszący jej Jan Gawroński z fundacji Autism Team nie kryje entuzjazmu: „Rozkręcimy ten urząd, naprawimy wszystkie szkody i wizerunek. Zrobimy prawdziwą rewolucję!”.
Monika Horna-Cieślak działa na rzecz dzieci od czternastego roku życia. Ma w sobie młodzieńczy bunt, ale też młodzieńczy luz. Chętnie rozmawia na komunikatorach, przyznaje się do korzystania z pomocy psychologicznej, jest świadoma wyzwań związanych z młodzieżą LGBTQ+. Nie chce „piastować urzędu”. Chce rozkręcać rewolucję. I zrobi to ramię w ramię z młodymi. W tej rozmowie towarzyszy jej Jan Gawroński, aktywista w spektrum autyzmu, który dorobkiem mógłby obdzielić tuzin dorosłych. Samorzecznik i społecznik z Fundacji Autism Team, wygadany i zadziorny. Z Rzeczniczką łączy ich wielki apetyt na zmianę. Janek, jak to się stało, że trafiłeś pod skrzydła przyszłej Rzeczniczki Praw Dziecka? Monika Horna-Cieślak: Raczej ja pod skrzydła Janka. Janek Gawroński: Tak, Monika sama zwróciła się do mnie. Monika Horna-Cieślak: Janka zobaczyłam pierwszy raz na wieczorze autorskim książki Justyny Sucheckiej „Nie powiem ci, że wszystko będzie dobrze”. Przyjechał wtedy z całą ekipą, całym autokarem z fundacją Autism Team. Byłam wzruszona i zafascynowana tym, jaką ci młodzi mieli w sobie pasję, miłość do drugiego człowieka, ciekawość świata. Potem, gdy po tragicznej śmierci Kamilka z Częstochowy, przygotowywałam ustawę, która miała zwiększyć ochronę dzieci przed przemocą, nawiązałam kontakt z Jankiem. Poprosiłam go, by wsparł tę inicjatywę, by był głosem młodych, którzy mówią: „Tak, ta ustawa jest nam potrzebna”. Janek się zgodził i później robiliśmy wiele wartościowych rzeczy razem, między innymi konferencję z UNICEFEM w sejmie. W takim razie zdradźcie, jakie macie plany na tę nadchodzącą kadencję? Monika Horna-Cieślak: Będziemy robić hałas w zakresie walki o prawa dzieci. Zorganizujemy różne aktywności: festiwal pasji, konkurs nauczyciela roku oczami osób młodych, pierwszy w Polsce kongres praw dzieci, młodzieży i osób młodych. Wydarzenie, na którym ekspertami będą osoby młode. Do tej pory takie inicjatywy były podnoszone tylko przez NGO-sy, my chcemy nadać temu rangę państwową. Do tego założymy Akademię Osób Młodych. Spotkania, na które będą zapraszane inspirujące postaci ze świata np. mediów, nauki, sztuki. Chcemy poszerzać wiedzę o zasadach funkcjonowania społeczeństwa obywatelskiego, tłumaczyć, jak założyć fundację, stowarzyszenie, zorganizować protest. Szkoła bez homofobii jest możliwa W jego corocznym rankingu szkół przyjaznych LGBTQ+ biorą udział placówki z całej Polski. Dominik Kuc, student ekonomii i członek zespołu edukacyjnego w Radzie Konsultacyjnej Strajku Kobiet, opowiedział nam, gdzie widzi nadzieję na realne, pozytywne zmiany w polskiej oświacie. Przy Rzeczniku będzie funkcjonować rada osób młodych – silny organ doradczy w zakresie podejmowanych inicjatyw. Głos młodych musi być bardzo głośno słyszalny. Mój priorytet to działania na rzecz neuroróżnorodności i zdrowia psychicznego. Zorganizujemy szkolenia, zarówno dla młodych, jak i dla dorosłych: a także, gdzie się zwrócić o pomoc, jak reagować, gdy ktoś sygnalizuje gorsze samopoczucie. No i bezpieczeństwo młodych w Internecie. Pamiętamy o Pandora Gate, chcemy uczulać, kogo możemy spotkać w sieci i co powinno nas zaniepokoić. Poza tym edukacja: dzieci muszą dobrze czuć się w szkole, znać swoje prawa, wiedzieć, kiedy są łamane. To tak w mocno telegraficznym skrócie. Dla mnie bardzo ważne są działania na rzecz osób w spektrum autyzmu, z niepełnosprawnościami sprzężonymi. Na pewno będę też wspierać rzeczniczkę w kwestiach strukturalnych. Powołanie Moniki na urząd Rzecznika jest czymś wyjątkowym, ma znaczenie historyczne. W końcu młodzi będą mieli przedstawiciela, który nie tylko ich słucha, ale także oddaje im głos – mówi Jan Gawroński. Słyszałam Janku, że zamierzasz walczyć o zniesienie punktowych ocen z zachowania i zastąpienia ich oceną opisową dla klas 4-8 szkół podstawowych. Monika Horna-Cieślak: Powiem więcej, my chcemy tworzyć prawo. Stworzyliśmy już wraz z młodymi m.in. z Nastoletniego Azylu, projekt ustawy dotyczący dostępu do psychologa dla osób poniżej osiemnastego roku życia. Czasem jest tak, że młodzi źle się czują i mówią rodzicom, że chcieliby skorzystać z pomocy psychologa. Ci odpowiadają, że np.: „Nie jesteś wariatem”, „Coś sobie wymyśliłeś”. Teraz taka zgoda rodzica jest wymagana. Projekt zakłada, że dziecko może samodzielnie skorzystać z pomocy, ale jeśli jego sytuacja jest zła, psycholog informuje rodzinę. Chcemy włączać bliskich w system pomocy dziecku, dążymy do stworzenia mu dobrych warunków do zdrowienia także w domu. Ja jako adwokatka tworzę prawo, więc mam swoje ramy myślenia i wielokrotnie mówiłam młodym, że to się chyba nie uda, że to będzie niezgodne z zasadami prawnymi. Poddawałam się, ale młodzi mnie mobilizowali. Mówili, że sprawa jest ważna, że na pewno znajdę jakiś sposób. Dzięki ich młodzieńczemu uporowi ten projekt powstał, ma prawne uzasadnienie. Powiedzieliśmy „a”, ale teraz chcemy powiedzieć „b” i doprowadzić do tego, żeby ten projekt stał się obowiązującym prawem. Pani sama otwarcie mówi, że korzystała z pomocy psychologa. Dlaczego? Monika Horna-Cieślak: Bo chciałabym odczarować korzystanie z pomocy psychologicznej jako słabości, czy powodu do wstydu. Jestem po terapii. Zwróciłam się o pomoc, bo przez lata, jako adwokatka zajmowałam się bardzo trudnymi sprawami przemocy wobec dzieci, w tym przemocy seksualnej. Miałam świadomość, że żeby dobrze pomagać, sama muszę być w dobrej formie i zrozumieć, jakie emocje odczuwam, jak reaguję, jak się zachowuję w trudnych sytuacjach. Do tego bardzo dbam o swoje ciało. Wiem, że ono też kumuluje i zapamiętuje emocje. Stosuję techniki relaksacyjne, chodzę na masaże, staram się działać holistycznie. FacebookTwitter Baba od polskiego dla GLAMOUR: Niech szkoła uczy rozmowy Nic ich nie interesuje, nie czytają książek, nie są w stanie przyswoić wiedzy, bo ich mózgi reagują już wyłącznie na pstrokate filmy z TikToka i nie chcą studiować, bo po co to komu. Co z tego jest prawdą o generacji Z? O to pytam Anetę Korycińską, nauczycielkę, polonistkę, oligofrenopedagożkę, która w mediach społecznościowych prowadzi edukacyjne profile Baba od polskiego. Jan Gawroński: Podejmowałem różne działania w tym kierunku, między innymi w dorocznej kampanii społecznej „Szkoła przyjazna dla autyzmu”, która w tym roku była objęta patronatem Rzecznika Praw Obywatelskich i Prezydenta Miasta Łodzi, Hanny Zdanowskiej. Problem przemocy rówieśniczej jest dla mnie bardzo ważny i będę z nim walczył, dopóki całkowicie nie zmienimy społecznej świadomości. Newralgiczna jest też moderacja problemów przez nauczycieli. Dochodzi do przypadków, że ofiara jest uznawana za winną, a sprawca za ofiarę. Chcę też mówić głośno o potrzebie zatrzymania procederu tzw. Holdingu, czyli nieuczciwej terapii siłowego przytrzymania osób w spektrum autyzmu. W praktyce wygląda to tak, że w szkole rodzicowi podtyka się papierek o wyrażeniu zgody na siłowe przytrzymanie dziecka, które wykazuje rzekome działania agresywne. To nic innego, jak jawna, systemowa przemoc wobec osób w spektrum autyzmu. Monika Horna-Cieślak: Jeszcze uzupełnię, że powołamy silny dział edukacji i szkoleń, gdzie będziemy mieli dużą ofertę skierowaną do osób młodych: „Jak rozwiązywać konflikty”, „Jak ze sobą rozmawiać”. Będę też postulowała u przyszłego ministra edukacji o wprowadzenie dodatkowych zajęć z różnorodności, bo konflikty często wynikają z niezrozumienia czyjejś inności. Myślimy też o kampanii antyhejtowej, bo trzeba pamiętać, że przemoc rówieśnicza ma miejsce nie tylko w szkole, ale też w Internecie. Bardzo ważne jest edukowanie rodziców: co zrobić, do kogo się zwrócić, gdy dziecko mówi, że padło ofiara przemocy rówieśniczej. A co z edukacją seksualną? Widzi pani potrzebę rozmowy na ten temat z przyszłym ministrem edukacji? Monika Horna-Cieślak: Jestem zwolenniczką edukacji seksualnej z uwzględnieniem zdania rodziców. Musimy pokazywać osobom młodym, jakie kontakty seksualne są złe, gdzie, i w jaki sposób stawiać granice. Mówię o tym, bo prowadziłam wiele spraw dotyczących wykorzystywania seksualnego dzieci. Pamiętam rozmowę z czternastolatką, która była wykorzystywana seksualnie przez ojczyma od szóstego roku życia. Bardzo długo nie zdawała sobie sprawy, że jest osobą pokrzywdzoną. Pamiętajmy o tym, że dziecko na początku czerpie wiedzę o sobie, swoim ciele, o świecie, z najbliższego otoczenia. Nawet jeśli instynktownie czuje, że bliski wyrządza mu krzywdę, to nie wie, czy normy zostały przekroczone. Mówi pani o działaniach na rzecz różnorodności, inkluzywności i ochrony dzieci przed przemocą. Jak pani reagowała na wypowiedzi urzędującego Rzecznika o flagach „LGBTQ+” jako o tęczowych szmatach, czy o tym, że klaps to nie jest przemoc? Monika Horna-Cieślak: To była dla mnie trudne, jako dla człowieka, ale też jako dla osoby, która dużo pracuje z młodymi. Wielokrotnie reprezentowałam dzieci, u których zaczynało się od klapsa, a kończyło na tragediach. W mojej kancelarii udzielałam też wsparcia młodzieży LGBTQ+. To piękni, wartościowi ludzie. Było mi wstyd i czułam ogromną złość, że dorośli mówią takie rzeczy. To na nas spoczywa przecież obowiązek budowania w młodych poczucia własnej wartości. Musimy im dawać komunikaty: „Jesteś piękny”, „Jesteś ważny, bez względu na płeć, orientację, kolor skory, czy neuroatypowość”. Skąd u pani taka wrażliwość na sprawy młodzieży? Monika Horna-Cieślak: Zaczęło się, gdy miałam czternaście lat. Oglądałam „Rozmowy w toku” Ewy Drzyzgi. W programie chyba pierwszy raz poruszano temat przemocy wobec dzieci, przemocy domowej, łamano wielkie społeczne tabu. Pamiętam uczucie niedowierzania, że rodzice są w stanie skrzywdzić, a nawet zabić własne dziecko. Odczuwałam dysonans poznawczy, bo sama pochodzę z bardzo ciepłego, wspierającego domu. Narósł we mnie bunt, który pulsuje do dziś. Zaangażowałam się aktywistyczne w pomoc dzieciom. A potem, gdy miałam dziewiętnaście lat, wystartowałam w Ogólnopolskiej Olimpiadzie o Prawach Człowieka. Czytałam akademickie podręczniki i zafascynowałam się możliwościami prawnymi reagowania na przemoc wobec dzieci. Więc przed dwudziestką wiedziałam już, co chce robić w życiu – połączyć prawo z pomaganiem dzieciom. Janek, ty masz w sobie ten sam bunt i ogień. Kiedy zacząłeś swoją działalność aktywistyczną? Jan Gawroński: W wieku dwunastu lat. Pierwsza sprawa, którą się zająłem, dotyczyła mamy dorosłego chłopaka w spektrum autyzmu i niepełnosprawnościami sprzężonymi. Nie mogła skorzystać ze zniżki na przejazd, więc napisałem list do głównych przewoźników, by zajęli stanowisko. PKP odpisało z przeprosinami, że na ich stronie była usterka, która uniemożliwiła naliczenie zniżki. Kolejną sprawą, którą się zająłem, była interwencja u Gdańskiego Wydawnictwa Oświatowego w sprawie zdefiniowania w jednym z podręczników spektrum autyzmu, jako choroby psychicznej objawiającej się brakiem kontaktu z otoczeniem, co było absolutną nieprawdą. Z tego miejsca chcę podziękować byłemu Rzecznikowi Praw Dziecka, panu Markowi Michalakowi, że się za mną wstawił. Wydawnictwo opracowało nową definicję i dzieci już się uczą z poprawionego podręcznika. To oni stoją za Tęczowym Piątkiem! Julia uciekła, musiała zmienić szkołę. Milenie dyrektor mówił o "ideologii" – W poprzednich latach z organizacją Tęczowego Piątku nie było problemu. Teraz nowy dyrektor na rozmowie z nami kilkukrotnie powiedział o "ideologii". My jednak i tak zrobimy swoje – opowiada 17-letnia Milena, która przygotowuje akcję w swoim liceum. Dlaczego Tęczowy Piątek to lekcja, którą powinien odrobić każdy dorosły? Jak zareagowałeś na informację, że pani Monika będzie rzeczniczką praw dziecka? Jan Gawroński: To było dwa albo trzy tygodnie temu w czwartek. Skończyłem późno lekcje, bo o czwartej. Dostałem telefon od Moniki, że jest rekomendowana na urząd Rzecznika Praw Dziecka. Postanowiliśmy, jako Autism Team, wraz z inicjatywą Nastoletni Azyl i Przyszłość Młodych, stworzyć petycję do posłów i posłanek nowo powołanego sejmu, wspierającą kandydaturę Moniki. Mimo tych ferworów, tej gorącej atmosfery politycznej, rzecznik został wybrany ponad podziałami. To była ważna chwila, zwieńczenie wielu godzin pracy społecznej. Teraz Monika dopełniła już wszystkich formalności, czekamy tylko na zaprzysiężenie. Monika Horna-Cieślak: Kiedy ja tę całą procedurę formalną przechodziłam, zawsze były ze mną osoby młode. Na komisji w sejmie głos zabrała np. osoba z fundacji Autism Team, to było symboliczne i wzruszające. Od samego początku idziemy tą drogą razem. Młodzi wyraźnie zaznaczają: „My tu jesteśmy. Będziemy pukać do waszych gabinetów, będziemy wam patrzeć na ręce, nie możecie nas bagatelizować”. Jan Gawroński: Nie mogę się doczekać dalszej współpracy z Moniką. Rozkręcimy ten urząd, naprawimy wszystkie szkody i wizerunek. Zrobimy prawdziwą rewolucję.
Magda i Tomek mają HIV i żyją pełnią życia. „Przyjmuję dwa zastrzyki raz na dwa miesiące. Na co dzień nie pamiętam nawet, że mam HIV”
Magda założyła rodzinę i ma dwójkę zdrowych dzieci. Tomek jest spełnionym projektantem graficznym. Żyją z HIV i żyją pełnią życia. Ale społeczeństwo wciąż chce widzieć ich przez pryzmat stereotypów.
W Polsce według oficjalnych danych z HIV żyje około 30 tysięcy osób. Ale na 40 milionów obywateli, tylko 10 proc. jest przetestowana. „Ludzie przez cały czas wolą nie wiedzieć, że są zakażeni. Myślą, że to się rozejdzie po kościach, a to wejdzie w te kości i zje ich od środka” - mówi Tomek, który od ponad dwudziestu lat żyje z HIV. Tomek jest wkurzony. Denerwuje się, gdy mówi, jak bardzo edukacja na temat HIV i zdrowia seksualnego jest bagatelizowana w Polsce. - Temat jest traktowany ideologicznie, używany jako amunicja i ludzie umierają, a my siedzimy na bombie. HIV jest cichym, demokratycznym wirusem - nieważna jest orientacja, klasa społeczna i płeć. Ludzie podróżują, uprawiają seks, stosują dożylnie substancje psychoaktywne, więc regularne badania powinny być normą. Efekt braku edukacji jest taki, że nie mamy zielonego pojęcia, ile proc. osób jest zakażonych wirusem HIV - mówi. Podkreśla, że z HIV da się normalnie żyć, na co jest najlepszym dowodem. Przytakuje mu Magda, która już kilka lat temu wyoutowała się jako osoba zarażona. Przyjmuję dwa zastrzyki raz na dwa miesiące. Na co dzień nie pamiętam nawet, że mam HIV. Osoba, która ma wiremię (poziom wirusa we krwi - przyp.red.) na niewykrywalnym poziomie, nie zaraża. Zagrożeniem są osoby, które mają HIV, ale o tym nie wiedzą - tłumaczy. „Żyję w związku poliamorycznym. Aktualnie mam trzech partnerów”. Tak wygląda życie w stylu poli - „puszczalskie z zasadami” Monogamia to jedyny moralny i naturalny model związku? A może te przekonania wpoiła nam kultura i społeczeństwo? Te kobiety podążyły za swoimi pragnieniami i otworzyły relacje. Jak wygląda miłość w stylu poli? „Medyk powiedział mi, że mam sześć miesięcy życia” Magda dostała HIV „w spadku” po matce narkomance. Pierwszy rok życia spędziła w szpitalu w Poznaniu, później została przeniesiona do Domu Małego Dziecka w Gdańsku, który jako jedyny w regionie przyjmował dzieci zakażone HIV. O tym, że jest zakażona, dowiedziała się od matki zastępczej, gdy miała jedenaście lat. - Była taka praktyka, żeby informować dzieci, które wchodzą w wieku dojrzewania, więc ona pewnego ranka po prostu wytłumaczyła mi, na co są leki, które codziennie przyjmuję. Powiedziałam „ok” i wzruszyłam ramionami. To niczego nie zmieniało w moim życiu - wspomina. Tomek w 2002 r. dowiedział się, że jego partner go zdradzał. Równolegle zaczęły się problemy ze zdrowiem: nawracające infekcje ucha, zapalenia płuc i gardła. Postanowił się przebadać. Wybrał punkt anonimowego testowania w centrum Wrocławia. Gdy przyszedł po wyniki, przywitał go medyk, od którego czuć było alkohol. Wziął ode mnie numerek i sprawdził wynik: „Jest pan zakażony, ma pan sześć miesięcy życia. Nie jesteśmy panu w stanie w żaden sposób pomóc. Do widzenia”. Przeżyłem szok. Do tej pory pamiętam ten gabinet, czuję nawet zapach alkoholu, ale nie jestem w stanie sobie przypomnieć jego twarzy. Teraz wiem, że to była ekstremalna homofobia i serofobia, ale wtedy po prostu kupiłem kalendarz ścienny i skreślałem na nim kolejne dni do deadlinu. Przez dwa tygodnie żyłem jak porażony prądem. Aż w końcu coś mnie tknęło” - mówi. - Zostałem potraktowany podmiotowo, z życzliwością. Skierowano mnie do szpitala zakaźnego. Lekarze, do których trafiłem, i którzy mnie leczą do dziś, wprowadzali oddolnie opiekę holistyczną. Tu nie trzeba wielkiej psychologii, wystarczy zwykła empatia i konsekwentne, szczere zainteresowanie pacjentem. Nasze relacje są wręcz kumpelskie, bo oni zredukowali poczucie wyższości. I to uczyniło cuda. Dzięki nim dwa lata po diagnozie byłem już totalnie ok, z tym, że żyję z HIV - twierdzi. Miłość kontra HIV Tomek i Magda nie mieli problemu, że żyją z HIV. Ale musieli jeszcze tę wiedzę skonfrontować z otoczeniem. Spotykałam się z pewnym chłopakiem, byliśmy przyjaciółmi, ale miałam nadzieję na coś więcej. Gdy dowiedział się, że żyję z HIV, zerwał ze mną kontakt. To była jedyna taka sytuacja w moim życiu. Rówieśnicy, a potem koledzy z pracy, wiedzieli i nie mieli z tym problemu - przyznaje. Tomek przez kilka lat z nikim się nie spotykał. Zakopał się w pracy, izolował, musiał przepracować na terapii wiele tematów. Gdy w końcu postanowił wrócić do randkowania, poznał Adama. Podczas jednego z pierwszych spotkań wyznał, że żyje z HIV. Nie został odrzucony. Na początku miałem schizę, że mogę mu przekazać wirusa. Skrupulatnie trzymałem się zabezpieczeń, wysyłałem go na badania kontrolne. W 2014 r. skończyła się pierwsza tura badań „Partner”. Badano zakażenia wirusem w parach, gdzie jedna osoba była zdrowa, a druga miała HIV, ale była leczona i miała wiremię na poziomie niewykrywalnym. Badaniem objęto 2138 par. Nie było ani jednej transmisji wirusa. Któregoś razu Adam się nie zabezpieczył i powiedział mi o tym po fakcie. Od tamtej pory napięcie zniknęło - wspomina. Para postanowiła wystartować z kampanią społeczną „Niewykrywalnie” - szerzą wiedzę na temat badań „Partner”, namawiają do testowania się, walczą ze stygmą. Tomek postanowił się publicznie wyoutować, czuł, że tylko osobiste świadectwo może przynieść zmianę. Miał też w sobie silną potrzebę misji, uważał, że ma dług do spłacenia. - Ja swoim lekarzom: dr.Jackowi Gąsiorowskiemu, a potem Bartkowi Szeteli, zawdzięczam życie. Wiem, że nie wszyscy zakażeni mieli tylko szczęścia. Dlatego wychodzę do ludzi, tłumaczę, że z HIV można żyć normalnie, godnie i szczęśliwie - podkreśla. “Czuję się z tych pierwszych momentów z dzieckiem okradziona” Pierwsza ciąża Magdy przebiegała prawidłowo. Gorzej za to wyglądała współpraca z ginekologiem. - Nie miał wiedzy na temat ciąż kobiet żyjących z HIV. Wszystko zwalał na lekarza zakaźnika. To generowało stres - twierdzi. Magda rodziła w szpitalu, który miał rekomendację do przyjmowania porodów kobiet żyjących z HIV. Musi to być oddział izolacyjny, bo w trakcie rozwiązania jest duża utrata krwi, spada odporność i kobieta jest narażona na różne infekcje. Rodząca musi mieć podaną kroplówkę z lekiem antyretrowirusowym, a dziecko, jeśli akcja porodowa trwa ponad cztery godziny, nawet trzy różne leki. - Mój poród trwał 21 godzin, był wywoływany oksytocyną, więc ból był nie do wytrzymania - nikt nawet nie wspomniał nie o znieczuleniu. Nie dostałam córki po porodzie, nie mogłam jej przytulić, nakarmić. Rekomendacje były wtedy takie, że matka żyjąca z HIV nie może karmić piersią. Dodatkowo moją córkę zabrano na miesiąc na oddział zakaźny. Tam była badana i dostawała leki. Czuję się przez ówczesne przepisy okradziona z tych pierwszych momentów z dzieckiem. Teraz w odpowiednich warunkach, z niewykrywalną wiremią i pod opieką doradcy laktacyjnego, można karmić piersią. Ale mnie tej możliwości pozbawiono - wspomina. Córka była trzykrotnie badana na obecność wirusa HIV we krwi, wynik był negatywny. Magda nie stresowała się badaniami. Wiedziała, że szansę na zakażenie, przy zachowaniu środków ostrożności przy porodzie, i przy jej niewykrywalnym poziomie wirusa, są niemal zerowe. Teraz Magda jest mamą jedenastolatki i ośmiolatka. Dzieci nie wiedza, że żyje z HIV. Uważa, że są jeszcze za małe. Chce, żeby jak najdłużej miały beztroskie dzieciństwo, żeby nie musiały przejmować się, że mama jest chora. Życie po zdradzie nie musi być pasmem nieszczęść. Oto, co możesz zrobić, aby nie zwariować Życie po zdradzie - jak wygląda i jak można sobie pomóc? Odpowiadamy, co zrobić, by nie zwariować i wrócić na właściwie tory. „To nie wirus nas uwiera. To brak edukacji” Wirus wymaga od nich, by regularnie brali leki i się badali. I tyle. Najdotkliwsze są dla nich skutki braków edukacji społeczeństwa, w tym przedstawiciel służby zdrowia. Gdy miałam wycinany wyrostek, lekarz się pytał trzy razy, czy na pewno informacja o tym, że żyje z HIV, ma być w dokumentacji medycznej. W końcu zapytałam „A czemu miałaby nie być?”. Odpowiedział, że inni lekarze mogą mieć z tym problem. Dodam, że to jest to szpital, który kształci studentów medycyny. Innym razem, na sorze, pielęgniarka na informację, że żyję z HIV, zareagowała popłochem. Założyła podwójną parę rękawiczek i na nic się zdały moje zapewnienia, że nic jej z mojej strony nie grozi - mówi Magda. - Czyli mężczyzny homoseksualnego umierającego na „gejowskiego raka”. Ten stereotyp nie został nigdy skontrowany za pomocą edukacji. Według wyobrażeń jestem dewiantem mającym skłonności autodestrukcyjne, grzesznym pedałem, który się non stop puszcza - i sam sobie jestem winien. Obraz czegoś buduje się na podstawie emocji, i najczęściej są to emocje negatywne, bo one są najsilniejsze - twierdzi Tomasz. Uważa, że winni są politycy, którzy nie dojrzeli emocjonalnie do tego, by zdrowie seksualne traktować, jak każde “inne” zdrowie. Merytorycznie i z szacunkiem do osiągnięć medycyny Tu mamy też paradoks, bo HIV jest najlepiej poznanym i opisanym wirusem w historii medycyny, a komunikację społeczną na jego temat mamy na poziomie zerowym - podkreśla. Ciężar edukacji i wsparcia spada na barki NGOsow, niepokornych lekarzy i aktywistów - podsumowuje Tomasz. Tomasz na pytanie, czy gdyby mógł cofnąć czas, uniknąłby zakażenia, mówi, że „nie”. Wirus stał się pretekstem do skonfrontowania z głębiej zakopanymi traumami. Teraz zna się na wylot: potrafi kochać i być kochanym. Magda świetnie odnajduje się w macierzyństwie, dzieci są dla niej całym światem, po cichu marzy o kolejnym dziecku, będzie je mogła karmić piersią. Wiedzą, że mają szczęście, na swojej drodze trafili na osoby, które dały im wiedzę i akceptację. Ale mają świadomość, jak wiele osób siedzi w szafie, boryka się ze stygmą, nie ma dostępu do wykwalifikowanej opieki. - Apelujemy, by porzucić swoje wyobrażenia na temat HIV, wyjść poza swoją strefę komfortu, poszukać aktualnych informacji, poczytać, jak naprawdę wygląda życie z HIV. I przede wszystkim regularnie się badać - mówią.
Problemy w związku. Oto 10 najpopularniejszych trudności, które możesz spotkać w relacji
Problemy w związku – czy da się przed nimi uciec? Od razu odpowiadamy, że nie. Są one nieuniknione i występują w każdej relacji. Pytanie brzmi, jak sobie z nimi radzić. W tym artykule przestawimy 10 najpopularniejszych problemów, które można spotkać w związku oraz strategie na przezwyciężanie tych trudności.
W tym artykule: Czy związki bez problemów istnieją? Dlaczego związki bez problemów nie istnieją? Jak walczyć z problemami w związku? 10 najczęstszych problemów w związku Jakie są oznaki kryzysu w związku? Czy problemy w związku zawsze są złe? Czy związki bez problemów istnieją? Związki bez problemów – całkowicie wolne od sporów czy nieporozumień nie zdarzają się często. Każda relacja międzyludzka, niezależnie od jej natury, może napotkać na różnego rodzaju trudności i wyzwania. To naturalne, że w związkach czasami pojawiają się problemy, ponieważ każda osoba będąca w relacja ma również swoje własne potrzeby, oczekiwania i emocje. To, co jednak wyróżnia zdrowy związek, to umiejętność wspólnego radzenia sobie z tymi problemami. Taką umiejętność można wypracować poprzez otwarte komunikowanie się, pokojowe rozwiązywanie konfliktów i dążenie do kompromisów. Dlaczego związki bez problemów nie istnieją? ludzie są różni, mają swoje unikalne potrzeby, wartości i oczekiwania, braki w komunikacji, zmiany w życiu wraz z upływem czasu, zewnętrzne czynnik, takie jak stres zawodowy, problemy zdrowotne czy presja społeczna, nikt nie jest doskonały, wzajemne dostosowanie się wymaga ciągłego wysiłku, kompromisów i pracy nad rozwiązywaniem problemów, różnice w wartościach i celach, wkrada się monotonia i rutyna, ludzka natura jest skomplikowana. Jak walczyć z problemami w związku? Związki, które trwają pomimo przeciwności zdają się być rzadkością. Za ich sukces odpowiada znalezienie wspólnego gruntu oraz zobowiązanie się do trwania przy sobie pomimo wyzwań. Przed problemami w relacji nie da się uciec. Z tego powodu, zamiast zastanawiać się, jak ich uniknąć, pomyśl jak możesz rozwiązywać je w konstruktywny sposób. Odpowiednie nastawienie do stawiania czoła problemom w związku to jedno. Przyda się także wiedza, jak trwać w relacji pomimo przeciwności. Oto strategie, które pozwolą przetrwać związkowi pomimo problemów: otwarta komunikacja, aktywne słuchanie, praca nad zaufaniem, zajmowanie się sobą nawzajem, rozwiązywanie konfliktów konstruktywnie, ustalenie wspólnych celów i wartości, ożywienie intymności, wspólne wyjścia i nowe doświadczenia szukanie wsparcia, samorozwój. Pamiętajcie, że praca nad związkiem to proces, który wymaga zaangażowania obu partnerów. Dążcie do tego, aby tworzyć zdrową, satysfakcjonującą i trwałą relację, jak tego dokonać? Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej na temat najpopularniejszych problemów w związkach. Przeczytaj również artykuł: Niskie poczucie własnej wartości – objawy. Oto 10 objawów zaniżonej samooceny 10 najczęstszych problemów w związku Problemy w związku mogą być różnorodne i zależą od konkretnej sytuacji i partnerów. Oto 10 potencjalnych problemów, które często występują w związkach: Brak otwartej, zdrowej komunikacji W każdym związku ważne jest, aby komunikować się w sposób otwarty i uczciwy. Nie bój się wyrażać swoich uczuć, myśli i potrzeb, a także słuchać uważnie swojego partnera. Otwarta rozmowa może pomóc w rozwiązaniu wielu problemów i budowaniu więzi. Brak czasu dla siebie Czasami nawet nie brak czasu dla partnera, a zatracanie siebie w relacji może być problemem. Warto pamiętać, że opieka nad sobą jest kluczowa. Nie zapominaj o swoich pasjach, zainteresowaniach i potrzebach. Dbaj o swój czas osobisty, który pozwoli ci na regenerację i rozwijanie się jako jednostka, aby być silniejszą i lepszą partnerką. Nadmierna zazdrość i nieufność Zazdrość nie zawsze jest zła. Jednakże nadmierna zazdrość może być poważnym problemem. W takiej sytuacji ważne jest, aby szukać źródła tych negatywnych emocji i próbować je zrozumieć. Zaufanie jest podstawą udanego związku, dlatego warto otwarcie rozmawiać o swoich obawach i pracować nad budowaniem wzajemnego zaufania. Różnice w podejściu do zarządzania pieniędzmi Finanse to częste źródło konfliktów w związkach. Ważne jest, aby wspólnie ustalić plan zarządzania pieniędzmi, uwzględniając różnice w podejściu do oszczędzania i wydawania, aby uniknąć napięć w tej dziedzinie. Problemy związane z intymnością, zarówno fizyczną, jak i emocjonalną Intymność stanowi istotną część związku. Rozmawiajcie o swoich potrzebach i pragnieniach w tej sferze, aby wspólnie pracować nad jej poprawą i budować jeszcze głębszą więź. W ten sposób unikniecie konfliktów na tym polu, a wasze życie emocjonalne i seksualne będzie pełniejsze i harmonijne. Różnice w wartościach i celach życiowych Nigdy nie będziecie ze sobą kompatybilni w 100 procentach. Ważne jest jednak, aby zrozumieć, że każdy z was może mieć inne cele i wartości. Starajcie się znaleźć kompromis i ścieżkę, która będzie satysfakcjonująca dla obojga, a jednocześnie pozwoli na indywidualny rozwój. Rutyna, nuda i monotonia Każdy związek przechodzi przez okresy rutyny, ale warto razem pracować nad ożywieniem relacji. Organizujcie wspólne wyjścia, spróbujcie znaleźć nowe, wspólne hobby i dajcie sobie przestrzeń na romantyczne chwile. Konflikty związane z rodziną i przyjaciółmi Konflikty z bliskimi osobami mogą wpływać na związek. Warto ustalić granice i wspólnie rozwiązywać tego rodzaju sytuacje, aby uniknąć zbędnych napięć. Nieefektywne rozwiązywanie konfliktów W związku ważne jest, aby konflikty były rozwiązywane w sposób konstruktywny. Pracujcie nad umiejętnością słuchania i chodzenia na kompromis, aby unikać zbędnych spięć. Brak akceptacji i zrozumienia Każdy z was jest unikalny, z różnymi doświadczeniami i perspektywami. Starajcie się akceptować i zrozumieć nawzajem, co pomoże w budowaniu bliższej więzi i harmonii w związku. Pamiętaj, że każdy związek jest inny, a konkretne problemy zależą od partnerów i okoliczności. Kluczem do rozwiązania problemów w związku jest otwarta, szczerza komunikacja i gotowość do pracy nad nimi razem. Jakie są oznaki kryzysu w związku? Intuicja podpowiada ci, że w twojej relacji zbliża się zimna wojna? A może już ją prowadzicie? W tak ważnej kwestii, czasami ciężko nam jest zaufać intuicji. W głowie może pojawić się dużo wątpliwości. W końcu chodzi o nasze życie i najbliższą nam osobę. Jakie są oznaki kryzysu w związku? Kryzys w związku może objawiać się na wiele różnych sposobów. Wszystko zależy od indywidualnej relacji, dynamiki związku i waszych charakterów. Jednakże możemy wyróżnić pewne powszechne oznaki, które mogą sugerować, że coś jest nie tak w związku, a narastających się problemów jest za dużo. Oto lista kilku takich znaków: Brak komunikacji Jednym z głównych sygnałów kryzysu jest spadek lub całkowity brak komunikacji między partnerami. Jeśli przestajesz rozmawiać o swoich uczuciach, planach i problemach, może to oznaczać, że coś jest nie tak i zbliża się kryzys w relacji. Zwiększona ilość konfliktów Jeśli zaczynacie częściej się kłócić i trudno jest wam odnaleźć rozwiązania dla tych problemów, warto zastanowić się do dalej i spróbować znaleźć dla nich rozwiązanie. Zwiększona ilość konfliktów może wskazywać na istnienie problemów w związku, które mogą się narastać, prowadząc do kryzysu w relacji. Brak zaufania Zaufanie to definitywnie podstawa każdej relacji. Zanik zaufania do partnera lub poczucie, że nie jesteś w pełni akceptowana, może być oznaką kryzysu. Brak zaufania w związku może być spowodowany zdradą. Aby dowiedzieć się więcej na temat tego konkretnego problemu w związku małżeńskim i poznać sposoby na przezwyciężenie go, przeczytaj również artykuł: Mąż mnie zdradza. Jak poradzić sobie z niewiernością małżonka i czy da się zapomnieć o zdradzie Spadek zaangażowania Jeżeli przestaliście się starać, zdecydowanie jest się o co martwić. Jeśli jedna lub obie strony przestają angażować się w związek, przestają dbać o wspólne cele i plany, to jest zły znak. Brak intymności Intymność jest niezwykle ważna dla każdej relacji. Spadek aktywności seksualnej lub brak intymności emocjonalnej może sygnalizować problemy w związku. Oddzielne życie Jeśli ty i twój partner zaczynacie prowadzić oddzielne życia, unikacie wspólnych aktywności i spędzania czasu razem, może to być oznaką kryzysu w relacji. Martwisz się o przyszłość Jeśli zauważyłaś, że coraz więcej czasu poświęcasz na zmartwienia związane z związkiem, to może sugerować, że coś jest nie tak. Zmiany w zachowaniu Nagłe zmiany w zachowaniu partnera, takie jak chłód emocjonalny, wycofanie się lub agresja, mogą być sygnałem kryzysu. Silne pragnienie zmiany Jeśli zaczynasz marzyć o zmianie partnera lub myślisz o zakończeniu związku, może to oznaczać, że jesteś niezadowolona z obecnej sytuacji. Odczuwasz wewnętrzny niepokój i niepewność Jeśli odczuwasz wewnętrzną niepewność związaną ze swoją sytuacją w relacji i co do przyszłości swojego związku, zdecydowanie sugeruje to kryzys. Ważne jest, aby zrozumieć swoje uczucia i podjąć odpowiednie kroki, aby poprawić sytuację. Kryzysy w związku to zdecydowanie trudne sytuacje, ale rozpoznanie tych oznak i podjęcie działań w celu naprawy relacji może pomóc w odzyskaniu harmonii i szczęścia we wspólnym życiu. Ważne jest, aby otwarcie rozmawiać o swoich uczuciach i potrzebach oraz szukać wsparcia, jeśli to konieczne. Czy problemy w związku zawsze są złe? Warto też spojrzeć na problemy w związku z nieco innej perspektywy. Trudności w relacji mogą być okazją do wzrostu, zarówno indywidualnego, jak i jako pary. Wspólne rozwiązywanie konfliktów pozwala na lepsze zrozumienie siebie nawzajem i pogłębienie więzi. Dlatego istniejące problemy nie muszą oznaczać, że związek jest skazany na niepowodzenie. To jak się nimi zajmiemy i jak będziemy pracować nad przyszłością naszej relacji, może przyczynić się do jej trwałości i rozwoju. Aby nabrać nieco dystansu i spojrzeć na swoją relację z innej perspektywy, przeczytaj również artykuł: Jak przejrzeć na oczy? Oto jak spojrzeć na związek z innej perspektywy Podsumowując, problemy w związku są nieuniknione, ale to, jak się z nimi radzimy, ma ogromne znaczenie dla przyszłości naszej relacji. Związki bez problemów nie istnieją, ale można wypracować zdrowe strategie radzenia sobie z trudnościami. Otwarta komunikacja, praca nad zaufaniem, dbanie o siebie nawzajem, konstruktywne rozwiązywanie konfliktów i wspólne cele to kluczowe elementy budowania trwałego związku.
„Mogą wszystko i nie boją się marzyć”. Pokolenie Z zmienia świat na naszych oczach
Katarzyna Dąbrowska, redaktorka naczelna Glamour udzieliła wywiadu platformie Westwing, w którym opowiedziała, na czym polega wyjątkowość zetek. Co ich odróżnia od millenialsów, czy pokolenia X i jakie wartości mają dla nich znaczenie? „Podziwiam styl życia Pokolenia Z. Są obywatelami świata, nie czują żadnych ograniczeń i z odwagą sięgają po swoje”.
W tym artykule: Jakie mamy pokolenia? Co to znaczy pokolenie Z? Jakie cechy ma pokolenia Z? Przedmioty w stylu pokolenia Z Jakie mamy pokolenia? Podział na pokolenia jest ważny z punktu widzenia socjologicznego. Wyodrębnia grupy społeczne, które mają wspólne wartości i styl życia. To narzędzie pomocne w celu zrozumienia przemian społecznych, które zadziały się na przestrzeni kilkudziesięciu lat. Wyróżniamy przede wszystkim: Pokolenie BB - baby boomers, bumerzy. Urodzeni w latach 1946-1964 Pokolenie X - urodzeni w latach 1965-1980 Pokolenie Y - millenialsi. Urodzeni w latach 1981-1996 Pokolenie Z - generacja Z lub gen Z. Urodzeni w latach 1995-2012 Wierzę w międzypokoleniową wymianę myśli, poglądów i spostrzeżeń. Niby wiek jest tylko liczbą, ale jednak czasy, w których się wychowujemy i dorastamy, mają ogromny wpływ na nasze postrzeganie świata – tłumaczy Katarzyna Dąbrowska w rozmowie z Westwing. Co to znaczy pokolenie Z? Urodzeni między 1995 a 2012 rokiem, są wrażliwi i świadomi. Doceniają tradycję, szanują naturę, promują ekologiczne zachowania. Wellbeing i równowaga, to podstawa ich codziennego życia. Chcą pracować w komfortowych warunkach, z poszanowaniem wartości i chętnie czerpią wiedzę od doświadczonych pracowników. Dbają o zdrowie psychiczne, nie ma dla nich tabu. To, w wielkim skrócie, pokolenie Z, o którym nieustannie się mówi i które dopiero wkracza w dorosłe życie. Sprawdziłam, dlaczego Zetki tak chętnie wzięły udział w wyborach parlamentarnych 2023 Pokolenie Z stało się jednym z głównych pozytywnych bohaterów ostatnich wyborów parlamentarnych. Osoby w wieku 18-29 lat tłumnie stawiły się przy urnach – frekwencja w tej grupie wyniosła 68,8 proc. i był aż o 22,4 proc. wyższa w stosunku do wyborów sprzed 4 lat. Jakie cechy ma pokolenia Z? Charakteryzują się dużą pewnością siebie życiu zawodowym. To jednak nie oznacza, że mają wysoką samoocenę lub są zarozumiali. Pilnują swoich granic i nie zgadzają się na ich naruszanie. Chcą uczyć się tu i teraz w myśl zasady “just in time learning”. Zetki chcą znać odpowiedzi szybko i natychmiast. Nie lubią czekać i szukają rozwiązań, które od razu można wdrożyć w życie. Wyznają work-life balance. Praca i życie prywatne nie mogą się przenikać. Dla nich zdrowie psychiczne jest ważnym aspektem i należy o nie dbać, dlatego często korzystają ze wsparcia psychoterapeutycznego. Potrzebują przyjaciół i rodziny. Bliscy są dla nich ważni, bo nie lubią samotności. Pokolenie Z swoich przyjaciół nazywa rodziną z wyboru. Cenią spędzony wspólnie czas i szczególnie doceniają te momenty. (...) Do swoich rodzin zaliczają też czworonożnych przyjaciół - wyjaśnia Kasia Dąbrowska. Zetki są również nostalgiczne! Otaczają się przedmiotami, które są wyjątkowe, mają niespotykaną formę czy bryłę. Przywiązują wagę do historii i chętnie korzystają z mody vintage. “Design, jak każda sztuka, może łączyć pokolenia. Bez zrozumienia przeszłości przyszłość nie ma szans. W designie zapisana jest historia pokoleń, społeczeństwa, a także pojedynczych ludzi, którzy go tworzyli, a potem użytkowali” - podkreśla redaktorka naczelna Glamour. Ile rzeczy potrafi opowiedzieć kultowy w PRL-u stolik jamnik! To mebel mojego dzieciństwa. Odbywały się przy nim spotkania rodzinne i zwykłe codzienne rozmowy. Moi synowie nie mogą zrozumieć, że stał prawie w każdym polskim domu. Opowiadając o „jamniku”, mówię im jednocześnie o kawałku naszej wspólnej historii. Czego Gen Z nie akceptuje u Milenialsów? Czy styl życia starszego rodzeństwa naprawdę mierzi dzisiejszych dwudziestoparolatków? Przyglądamy się głównym różnicom w postawach pokolenia Y i Z i sprawdzamy, dlaczego Milenialsi mogą być irytujący. Katarzyna Dąbrowska wyznała, że zetki są dla niej ogromną inspiracją. To w dużej mierze aktywiści, posiadający określoną wizję przyszłości. I chociaż mają świat na wyciągnięcie ręki, to ich życie nie będzie łatwe. Poprzednie pokolenia zostawiły im zanieczyszczoną planetę i niepewne jutro... Wierzę, że będą zmianą - podsumowała. Przedmioty w stylu pokolenia Z Na koniec mamy dla was niespodziankę! Kasia Dąbrowska nie tylko udzieliła wywiadu platformie Westwing, ale wybrała również przedmioty, meble oraz dekoracje, które idealnie odnajdą się w domu każdej Zetki. Na tej podstawie stworzono kampanię, która jest aktywna do niedzieli (5.11.2023 r.). Koniecznie zobaczcie te perełki! FacebookTwitter
Ten test pokaże, do deklaracji której partii jest ci najbliżej. Sprawdź swoje poglądy przed wyborami 2023 i podejmij świadomą decyzję
Powstało narzędzie, dzięki którym każda osoba może sprawdzić zgodność swoich poglądów z deklaracjami poszczególnych komitetów wyborczych. Wzięcie udziału w teście pozwoli podjąć świadomą decyzję podczas wyborów parlamentarnych 2023.
W tym artykule: Deklaracje której partii jest najbardziej dopasowany do twoich poglądów? Ten test pozwoli ci podjąć świadomą decyzję Latarnik wyborczy uruchomiony przed wyborami parlamentarnymi 2023 Już 15 października 2023 roku odbędą się wybory parlamentarne. Niestety wiele osób nie zamierza brać w nich udziału. Powodów jest kilka. Niektórzy uważają, że ich głos się nie liczy i nie będzie miał realnego wpływu na to, co dzieje się w kraju. To, oczywiście, nieprawda. Każdy głos ma znaczenie. Natomiast inni nie wiedzą, na kogo głosować. Jeśli należysz do drugiej z wymienionych grup, mamy dla ciebie pewne rozwiązanie. Powstał bowiem QUIZ, który pozwala sprawdzić zgodność (lub jej brak) swoich poglądów i deklaracji poszczególnych partii. Deklaracje której partii jest najbardziej dopasowany do twoich poglądów? Ten test pozwoli ci podjąć świadomą decyzję Centrum Edukacji Obywatelskiej stworzyło test, który pozwala sprawdzić, w jakim stopniu deklaracje ogólnopolskich komitetów wyborczych są dopasowane do indywidualnych poglądów, a co za tym idzie: umożliwia podjęcie świadomej decyzji podczas zbliżających się wyborów do Sejmu i Senatu. Latarnika wyborczego, bo właśnie o tym mowa, można porównać do QUIZU albo ankiety. To 20 stwierdzeń dotyczących najbardziej aktualnych kwestii, do których należy się ustosunkować – wybrać jedną z trzech opcji – zgadzam się / nie zgadzam się / nie mam zdania, a następnie doprecyzować, czy dany temat jest dla nas szczególnie ważny czy nie. Jeśli ktoś nie wie, którą opcję wybrać, może przeczytać dodatkowe wyjaśnienie. Po udzieleniu wszystkich odpowiedzi internetowe narzędzie sprawdzi i poda ich procentową zgodność z tymi, które zostały wcześniej udzielone przez komitety wyborcze. Całość zajmuje dosłownie kilka minut. Gwiazdy zachęcają dziewczyny do wzięcia udziału w wyborach w nowym filmie Nataszy Parzymies Pokażcie to młodszej siostrze, koleżance i każdej dziewczynie, która nie wierzy, że jej głos ma znaczenie. Natasza Parzymies oraz rodzime gwiazdy zachęcają młode kobiety do wzięcia udziału w wyborach w poruszającym filmie krótkometrażowym „Też to słyszycie”. Latarnik wyborczy uruchomiony przed wyborami parlamentarnymi 2023 Latarnik wyborczy istnieje od dawna i, co ważne, został już zaktualizowany przed wyborami parlamentarnymi 2023. To narzędzie dostępne online – dla wszystkich i, co ważne, neutralne politycznie. Centrum Edukacji Obywatelskiej, czyli niezależna, apolityczna organizacja pozarządowa, zadała ogólnopolskim komitetom wyborczym pytania dotyczące najbardziej aktualnych kwestii. Wśród nich te związane z gospodarką, życiem publicznym oraz problemami społecznymi. I to właśnie na nich oparła zawarte w teście stwierdzenia. Latarnik Wyborczy to stworzone przez Centrum Edukacji Obywatelskiej narzędzie internetowe, które umożliwia łatwe porównanie swoich poglądów z deklaracjami komitetów wyborczych – czytamy na oficjalnej stronie internetowej. – Celem Latarnika jest wsparcie w podejmowaniu przemyślanych i świadomych decyzji wyborczych. Latarnik jest prosty w obsłudze, a zawarte w nim stwierdzenia przystępne. Ankieta, która pozwala sprawdzić swoje poglądy oraz ich zgodność z tym, co deklarują poszczególne partie polityczne w Polsce, dostępna jest na stronie internetowej latarnikwyborczy.pl.
„Czwartek” inny niż wszystkie. Bren Cukier i Marianna Zydek opowiadają o kryzysie aborcyjnym w nowym filmie krótkometrażowym
Bren Cukier odważnie podejmuje temat kryzysu aborcyjnego w Polsce. W krótkometrażowym filmie „Czwartek” z Marianną Zydek w roli głównej opowiada o kobiecie, która decyduje się na przerwanie ciąży. Skupia się na towarzyszących jej emocjach i samotności.
W tym artykule: „Czwartek” – fabuła. O czym jest film Bren Cukier z Marianną Zydek w roli głównej? „Czwartek” – recenzja. Czy kobiety w ogóle mają wybór? „Czwartek” – premiera. Gdzie i kiedy można obejrzeć film Bren Cukier? Bren Cukier to amerykańska reżyserka, która w 2020 roku przyleciała do Łodzi, by studiować w znajdującej się tam Szkole Filmowej. Myślała o projekcie koncentrującym się na Holocauście, ponieważ ma polskie korzenie, a jej dziadkowie, jak również dalsi krewni to osoby ocalałe właśnie z tej tragedii. Jednak jej przeprowadzka zbiegła się w czasie z odbywającymi się w całym kraju strajkami kobiet, do których doprowadził wyrok Trybunału Konstytucyjnego. I to właśnie te wydarzenia przyniosły jej zawodową inspirację. Bren Cukier stworzyła krótkometrażowy film o kryzysie aborcyjnym, jakiego w Polsce jeszcze nie było. „Czwartek” – fabuła. O czym jest film Bren Cukier z Marianną Zydek w roli głównej? Główną bohaterką filmu „Czwartek” jest Maria (w tej roli Marianna Zydek). Poznajemy ją w momencie, w którym przygotowuje się do castingu do nowej roli. Czyta scenariusz, leżąc w wannie. Naukę przerywa jej dzwonek. To kurier z przesyłką. Właśnie wtedy dowiadujemy się, że Maria decyduje się na przerwanie ciąży w domowych warunkach. Jest w tym sama i nie może liczyć na wsparcie bliskich, na czele z partnerem. Jako widzki czy widzowie spędzamy z główną bohaterką około dobę, podczas której przechodzi ona przez poszczególne etapy (zarówno pod względem fizycznym, jak i psychicznym) aborcji farmakologicznej. Natalia Broniarczyk dla GLAMOUR: „Kobiety w Polsce przerywają ciąże i wiedzą, jak to robić” W amerykańskich mediach piszą, że obywatelki USA mogą uczyć się od Polek, jak skutecznie obchodzić zaostrzane przepisy aborcyjne. Z kolei Polki znajdują wsparcie w Holandii... „Międzynarodowa solidarność kobiet jest niesamowita” – mówi Natalia Broniarczyk, aktywistka z Aborcyjnego Dream Teamu i Aborcji Bez Granic. Czy jest jednak szansa, że pomoc, której szukamy za granicą, otrzymamy wreszcie legalnie w Polsce? „Czwartek” – recenzja. Czy kobiety w ogóle mają wybór? Film trwa niewiele ponad 15 minut. To przejmujący i trzymający w napięciu kwadrans. Głównym tematem „Czwartku” jest, oczywiście, kryzys aborcyjny. Natomiast Bren Cukier skupia się na doświadczeniach jednostki, przez co na pierwszy plan wychodzą emocje oraz uczucia towarzyszące głównej bohaterce, która nie chce zostać matką i nie uważa, by był to dobry moment na dziecko. To opowieść o samotności, z jaką często muszą mierzyć się kobiety w podobnej sytuacji (bo np. partnerzy nie rozumieją ich czy wręcz nie zgadzają się z nimi), a także o prawie wyboru i (próbie) decydowania o samej sobie. Całość zmusza do refleksji, czy kobiety w Polsce w ogóle mają taką możliwość, co z kolei prowadzi do smutnych, a wręcz niepokojących wniosków (choć oczywiście każda i każdy z nas powinien sobie sam odpowiedzieć na to pytanie). Reżyserka skupia się na konkretnej historii. Ale warto pamiętać, że doświadczenia aborcyjne są bardzo różne, to niezwykle indywidualna kwestia. I takie są też związane z nią reakcje. Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? „Czwartek” – premiera. Gdzie i kiedy można obejrzeć film Bren Cukier? Do tej pory film „Czwartek” został zaprezentowany na Santa Barbara International Film Festival i RiverRun International Film Festival w Karolinie Północnej w USA, czyli na dwóch imprezach kwalifikujących do Oscara. Polska premiera krótkometrażowej produkcji odbędzie się podczas Krakowskiego Festiwalu Filmowego, który wystartuje 28 maja i potrwa do 4 czerwca 2023 roku. Warto wspomnieć, że jest to kolejne wydarzenie branżowe kwalifikujące do prestiżowych nagród. Na razie nie wiadomo, czy „Czwartek” będzie dostępny także online.
Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem”
Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi.
Anna Jastrzębska, Glamour.pl: Cytując klasyka: „a co, jeśli ci się odmieni”? Edyta Broda, „Bezdzietnik”: Statystycznie wielu kobietom się odmienia. Zarówno w jedną, jak i drugą stronę. Ja sama jednak nigdy nie wierzyłam w to, że mi się odmieni. I nie chciałam, by mi się odmieniło. Zawsze głęboko odczuwałam swoją potrzebę bezdzietności, a wizja zostania matką była dla mnie wręcz odstręczająca. A co jest nie tak z pytaniem, od którego zaczęłam? To normalne, że zadajemy sobie to pytanie i zmieniamy zdanie, ale nikt nie ma prawa wmawiać nam tego ani nas tym straszyć. Osoby bezdzietne nie chcą słuchać, że „im się odmieni” i że swoich wyborów będą żałować. Wyobraźmy sobie, że takimi „proroctwami” społeczeństwo częstuje rodziców, którzy przecież też czasami żałują, i to mocno, tylko nie mogą już niczego zmienić. Dopiero w tym kontekście widać, jak bardzo takie napominania są absurdalne i przemocowe. Mamy prawo rozgościć się w naszej bezdzietności, urządzić w niej i poszukać spokoju, otwierając na to, co przyniesie los. Będąc osobami bezdzietnymi, mamy czas i przestrzeń na podjęcie najlepszej decyzji. Bo bezdzietność tym właśnie w moim przekonaniu jest – przestrzenią, również na zmianę zdania. Będąc matką, już tej przestrzeni nie masz. Warto to docenić i wykorzystać najlepiej, jak się da. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Tyle że – znów muszę odwołać się do klasyka – „zegar tyka”. Rzeczywiście, u kobiet w pewnym momencie okienko prokreacyjne się zamyka. I zdarzają się przypadki czterdziestolatek, takich zatwardziałych niematek, które doznają nagle macierzyńskiego przebudzenia. Tak bardzo chcą mieć dziecko, że podporządkowują temu wszystkie inne ambicje i pragnienia. Zwykle słyszymy wtedy, że to „naturalne”, że przebudził się „instynkt”. Śmiem w to wątpić. Prawdziwie naturalne instynkty rzadko budzą się spóźnione o kilka czy kilkanaście lat. Podejrzewam, że w świecie natury to się nie zdarza. Zaprzeczałoby to definicji instynktu. Gdyby takimi pragnieniami rządziła natura, potrzeba dziecka budziłaby się wtedy, gdy jesteśmy w prokreacyjnym rozkwicie. Niestety, u ludzi to znacznie bardziej skomplikowane. O pragnieniu lub niepragnieniu potomstwa decydują złożone czynniki. Jeżeli przez kilkadziesiąt lat kobieta nie chciała być matka i nagle zmieniła zdanie, to na początek warto zastanowić się, dlaczego tak się stało. Za takim nagłym zwrotem może stać obawa, że coś nas w życiu omija, nuda, poczucie braku sensu i wiele innych emocji, które warto przegadać z terapeutą. Może po prostu tyle razy usłyszała „będziesz żałować”, że w to uwierzyła? To również. Jeśli wychowujemy się w konserwatywnym środowisku, które codziennie wbija nam do głowy, że dzieci to oczywistość, że trzeba je mieć i że to jest „naturalne”, trudno przyznać sobie prawo do wyboru bezdzietnego życia. Zgłasza się do mnie sporo kobiet z takimi wątpliwościami. Są mądre, świadome siebie i z głęboką potrzebą bezdzietności, a mimo to brak dzieci je uwiera. Wydaje im się nienaturalny. Obawiają się, że coś tracą. To jest uwarunkowane społecznie i historycznie. Kiedyś bezdzietność rzeczywiście wiązała się ze stratami. Nie mogąc urodzić dziecka, kobiety traciły szacunek społeczny, poczucie sprawczości, partnera, zabezpieczenie na starość… I choć współcześnie sytuacja wygląda zupełnie inaczej, wciąż pokutują w nas te stare przekonania. Do dziś bezdzietność kojarzy się ze stratą. To dla zdeklarowanych bezdzietników na ogół nie ma już znaczenia, ale u osób, które wciąż się wahają: być czy nie być rodzicem, może powodować dyskomfort. Najgorsze, co mogą zrobić, to roztrząsać te wszystkie negatywne scenariusze, którymi są zasypywani: że będą żałować, że skazują się na samotność, że nikt im szklanki wody nie poda. Nie korzystają wtedy z bezdzietności i nie pomagają swojej przyszłości. Z lęku nic dobrego wyniknąć nie może. Rodzenie dzieci z lęku musi skończyć się fatalnie. Ale przynajmniej „ktoś ci poda tę nieszczęsną szklankę wody na starość”. Niejednokrotnie pisałam o tym na blogu i w mojej książce „Szczerze o życiu bez dzieci”. Takie prorokowanie to próba odreagowania złości.... Złości? Tak, złości. Bezdzietność z wyboru odwraca znaczenia, a to jest w społeczeństwie bardzo źle widziane. Do tej pory to rodzice byli hołubieni. Pod każdym względem – od finansowego po symboliczny. Matka i ojciec to byli społeczni bohaterowie. Nawet jeśli ich życie nie było do końca szczęśliwe, miało sens, bo robili coś dobrego nie tylko dla siebie, ale też dla ogółu, dla narodu, dla świata. Obecnie sytuacja się zmienia. Młode pokolenie, które dostrzega m.in. depresję klimatyczną, coraz częściej uważa, że aktem odwagi i odpowiedzialności jest nie rodzicielstwo, a jego odmowa. Ci, którzy byli bohaterami, nagle stają się szkodnikami – i odwrotnie. I tu wkraczamy na pole minowe związane z wartościami. A to, co wiąże się z wartościami, z poczuciem sensu, jest bardzo silnie nacechowane emocjonalnie. Kiedy ktoś otwarcie przeciwstawia się ustalonym sensom i wartościom, budzi u wielu złość, a nawet wściekłość. Stąd między innymi te nieprzyjemne „proroctwa”. Gdy ludzie mówią, że będę żałować, to tak naprawdę chcą, bym żałowała. Tego właśnie mi życzą. Na tej samej zasadzie kobietom, które przerwały ciążę, wmawia się, że będą cierpieć na syndrom poaborcyjny. Ci, którzy ideologicznie nie zgadzają się z aborcją, bardzo by chcieli, by takie osoby cierpiały. Badania jednak jasno pokazują, że zdecydowana większość kobiet po aborcji czuje ulgę. Takie kobiety są znacznie szczęśliwsze od tych, które nie chciały być w ciąży, a mimo to urodziły. Podobnie rzecz się ma z bezdzietnością – ci, którzy się z nami nie zgadzają, chcą, byśmy swoich wyborów żałowali. A czy rzeczywiście będziemy żałować? Tego żadna wróżka nie jest w stanie nam przepowiedzieć. W każdy wybór – zarówno bezdzietności, jak i rodzicielstwa – wpisane są straty. Trzeba po prostu mieć tego świadomość. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. Tymczasem, jak zauważyła Karolina Lewestam w książce „Pasterze smoków. Rodzice kontra świat”, to wybór, o którym trudno dyskutować. Ani nie możemy racjonalnie wybrać bezdzietności, ani nie możemy w wydedukowany sposób wybrać rodzicielstwa. Tak, według niej możemy wybierać jedynie na podstawie niewystarczających przesłanek. Karolina Lewestam przyłożyła do tematu (nie)dzietności intelektualną miarę. To bardzo współczesne. Już od jakiegoś czasu zarówno o bezdzietności, jak i o rodzicielstwie mówimy jako o wyborze – a żeby coś wybrać, musimy to wcześniej przemyśleć. I zapewne wiele osób tak właśnie do tego podchodzi. Ale możliwe jest też inne podejście. Zarówno rodzicem, jak i osoba bezdzietną możemy zostać nie „z myślenia”, ale „z czucia”. Przez długi czas swoją bezdzietność postrzegałam w kategoriach wykalkulowanego wyboru. Miałam w głowie miliony powodów, dla których nie chcę mieć dzieci. Jednak w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że gdybym chciała je mieć, to te moje argumenty nie byłyby funta kłaków warte. Wzięłabym je wszystkie na klatę, a macierzyństwo potraktowała jak wyzwania. Odkąd dorosłam, wchodziłam w wiele ról, których się bałam, które były dla mnie trudne i wymagające. Tak samo odważnie weszłabym w rolę matki, pokonując rozmaite przeszkody. Ale sęk w tym, że akurat tej roli nie chciałam. Czułam, że jest nie dla mnie. Nawet gdyby usłano mi rodzicielstwo różami i zagwarantowano, że to będzie wspaniałe doświadczenie, i tak nie miałabym dzieci. Ale to jest raczej niszowe podejście… ...do tego stopnia, że w niedawnym raporcie OKO.Press na pytanie „dlaczego pani/pana zdaniem kobiety w Polsce nie chcą mieć dzieci” nie było w ogóle możliwości wybrania odpowiedzi „bo nie ma we mnie takiej potrzeby”. Powodem mogły być: niskie pensje, drogie mieszkania, problemy na rynku pracy, niezadowalająca opieka okołoporodowa. Ale ani słowa o tym, że kobieta po prostu może nie chcieć dziecka. Tak jakby to było niepoważne, nieistotne, zupełnie niewarte wzięcia pod uwagę. Wynika to zapewne stąd, że badania socjologiczne robi się zawsze po coś – trzeba zdiagnozować problem społeczny i poszukać rozwiązania. W tym przypadku problemem jest to, że ludzie chcą mieć dzieci, ale z powodów leżących po stronie państwa nie mogą zrealizować tego pragnienia. Te powody trzeba rozpoznać i usunąć, by zagwarantować obywatelom jedno z najważniejszych praw – prawo do posiadania potomstwa. I w porządku. Jednak taka optyka usuwa w cień tych wszystkich ludzi, dla których bezdzietność jest potrzebą – równie silną i ważną jak potrzeba rodzicielstwa. Mądre państwo powinno zawsze mieć to na uwadze. Nakłanianie – wszelkimi dostępnymi środkami – jak największej liczby ludzi do tego, by mieli dzieci, to według mnie nadużycie władzy. W rzeczywistości przesiąkniętej pronatalizmem bardzo trudno realizować kolejne bardzo ważne prawo reprodukcyjne – prawo do nieposiadania dzieci. Inna sprawa, że bezdzietność z wyboru zawsze traktowana była z lekceważeniem – jako coś przejściowego i niezbyt poważnego. Monika Brodka w mocnych słowach o braku dzieci: „Ta presja społeczna mnie potwornie drażni” Znana z tego, że niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, przy okazji promocji nowej płyty Monika Brodka zrobiła wyjątek. Zabrała głos w sprawie (nie)posiadania dzieci. W szczerym i zarazem mocnym komentarzu zamknęła usta wszystkim, którzy nie rozumieją, że pytanie kogokolwiek o plany prokreacyjne (bądź ich brak) jest przejawem braku kultury oraz zwyczajem, od którego najwyższa pora się odzwyczaić. I tu znów zahaczamy o historię. Ślub i spłodzenie potomstwa oznaczało w przeszłości wejście do wspólnoty dorosłych. Dziś, choć nie jest to już tak oczywiste, bezdzietność wciąż postrzegana jest jako objaw niedojrzałości. Tłumaczę to sobie tym, że nie mamy w tej chwili żadnych społecznie uznanych „rytuałów przejścia”, które włączałyby młodych ludzi do grona dorosłych. Jeszcze jakiś czas temu wystarczyło zrobić maturę i wyprowadzić się z domu, by zyskać status dorosłego. Nie trzeba było nawet mieć dziecka. Obecnie żyjemy w kulturze celebrującej wieczną młodość. Z domów wychodzimy bardzo późno, matura przestała cokolwiek znaczyć, a współczesne rytuały przejścia (np. „osiemnastki”) są formą zabawy i z dojrzałością mają niewiele wspólnego. Dlatego potrzebujemy jasnych sygnałów: kto zasługuje na poważne traktowanie, a kto nie. Dziecko nadaje się do tego znakomicie, bo je widać. No i stoi za tym wielowiekowa tradycja. Dzieci jako „oznaka dorosłości” wydają mi się ryzykownym konceptem. Bo nawet chcąc prowadzić auto, musisz wcześniej zrobić prawo jazdy. Chcąc mieć dzieci, nie potrzebujesz żadnych uprawnień. I to pociąga za sobą określone konsekwencje. Wiele osób nie chce mieć potomstwa, by nie powielać błędów popełnionych przez swoich rodziców. Podejrzewam, że kiedyś ten argument nie istniał, bo ludzie inaczej patrzyli na życie, czegoś innego od niego oczekiwali. Nie marzyło im się szczęście, samorealizacja ani życiowe spełnienie. Uważali natomiast, by nie podpaść wspólnocie, by nie naruszyć boskich ani ludzkich praw, by wywiązać się z obowiązków przypisanych społecznej roli. Nastanie indywidualizmu zmieniło reguły gry. Młode pokolenie jest bardzo refleksyjne, dba o swój komfort i krytycznie obserwuje rzeczywistość. A to nie sprzyja decyzji o posiadaniu dziecka. Rodzicielstwo – co widać na każdym kroku – wymaga wysokich kompetencji i olbrzymich nakładów, zarówno finansowych, jak i emocjonalnych. W dodatku obarczone jest rozmaitymi lękami związanymi z niepewną przyszłością. To nowe – młode – postrzeganie świata zderza się z archaicznymi stereotypami narzucającymi rodzicielstwo jako jedyną ścieżkę samorealizacji. Niestety brakuje nam społecznie wypracowanego wzorca szczęśliwego bezdzietnego życia. Trudno o obraz szczęśliwej bezdzietności w kraju, który tak bardzo celebruje dzietność. Władza hołduje rodzinie, traktuje bezdzietnych jako obywateli gorszej kategorii. Drenuje kieszenie osób nierozmnażających się, pomija w rozdawaniu benefitów. Tak jak zauważyłaś w jednym ze swoich wpisów – chyba tylko osoby, które nie potrafią liczyć, w naszym kraju nie decydują się na potomstwo. Najbardziej jednak zaskoczyło mnie twoje stwierdzenie, że to dobrze, że państwo nie interesuje się osobami odmawiającymi rozrodu. „Trzymajmy kciuki by władza miała nas, bezdzietnych, jak najdłużej w d. Módlmy się, by nie dawała nam przywilejów ani pieniędzy” – piszesz. Tak, bo władza niczego nie daje bezinteresownie. Zawsze jest to podyktowane jakimś interesem. Tym razem chodzi o demografię i ideologię. Politycy u władzy nie mają na względzie dobra niepłodnych par czy kobiet, które chciałyby być matkami, ale ich na to nie stać. Myślą jedynie o słupkach, statystykach, finansach publicznych, a także – a może przede wszystkim – o konserwatywnej utopii. Chcieliby przyciąć wszystkich do jednego prokreacyjnego wzorca. Nie godzę się na to, by państwo – zarówno agresywnymi strategiami finansowymi, jak i przepisami – przymuszało ludzi do posiadania dzieci. Co innego zapewniać dobre warunki do ich rodzenia i wychowywania. Jest wiele osób, które chcą mieć potomstwo, a nie mogą sobie na nie pozwolić. Od tego są instytucje państwowe, by im pomagać. Nasza władza jednak przegina. Działa w interesie tylko jednej grupy społecznej, a to narusza zasadę równości. Próbuje (na szczęście mało skutecznie) stworzyć warunki, w których nierodzenie dzieci będzie trudne do pomyślenia. Muszę tu jednak zaznaczyć, że tamtem post napisałam z przekąsem. Nie chcę, by władza mieszała swoją szkodliwą ideologię do mojego życia. Chciałabym jednak, by od czasu do czasu zainteresowała się osobami bezdzietnymi. Bo po pierwsze, za chwilę będzie ich sporo... Coraz mniej kobiet przed trzydziestką decyduje się na dziecko? Badania nie pozostawiają wątpliwości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282.jpeg" width="933" height="700" alt="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" title="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" /> ...według badania przeprowadzonego kilka lat temu w ramach projektu FAMWELL, z pokolenia na pokolenie rośnie liczba kobiet, które nie planują zostać matkami. Wśród kobiet urodzonych po 1970 roku odsetek tych, które nie urodzą dziecka, wynosi 17 procent, wśród urodzonych po 1995 roku bezdzietnych będzie dwa razy więcej. I to trend, którego nie da się odwrócić rozwiązaniami proponowanymi przez naszą władzę. Po drugie, zmienia się model rodziny. Nawet ci, którzy mają dzieci, na starość mogą zostać sami. Bo dzieci wyjadą, zajmą się swoim życiem, bo nie będzie ich stać na obsługiwanie schorowanych rodziców… Najwyższa pora, by państwo zainteresowała się losem osób starszych. By tworzyło miejsca opieki dla schorowanych i samotnych, by zajęło się służbą zdrowia, odbudowało geriatrię, aktywizowało starszych, tworzyło dla nich przyjazne przestrzenie. Trudno uwierzyć, że coś takiego w ogóle jest możliwe. Wierzę, że jeśli władza się tym nie zajmie, to my sami się zorganizujemy. Jest coraz więcej działań oddolnych, tworzących sieci wsparcia. Mówię tu o nieformalnych grupach sąsiedzkich, stowarzyszeniach, inicjatywach międzypokoleniowych – to już się dzieje. Wcześniej nie było warunków do takiej samoorganizacji, bo całą energię ludzie wkładali w podtrzymanie więzów rodzinnych. Ale kształt rodziny się zmienia, zwiększa się dystans pokoleniowy… Lepsze zrozumienie i wsparcie zagwarantuje koleżanka albo sąsiadka-równolatka niż dziecko, które gdzieś w świecie zajmuje się własnym życiem. Wierzę w takie wspierające się nieformalne kręgi dojrzałych ludzi – dzietnych i bezdzietnych. Ale na to też trzeba ciężko pracować przez całe życie, tak jak pracuje się nad więzami rodzinnymi. Najgorsze to pozamykać się w domach i mieć w nosie resztę świata.
Dla wolności! Juliette Binoche, Marion Cotillard i inne gwiazdy ścinają włosy w wyrazie solidarności z Irankami
Publicznie ścinając włosy, kobiety na całym świecie okazują symboliczne wsparcie siostrom z Iranu, które walczą o swoje prawa po tragicznej śmierci 22-letniej Mahsy Amini. Ponad 50 największych gwiazd francuskiego kina, muzyki i mody postanowiło włączyć się do akcji potępiającej bestialskie przepisy ajatollahów.
W tym artykule: Kobiety na całym świecie wspierają protestujące Iranki Francuskie gwiazdy solidaryzują się z kobietami w Iranie Kobiety na całym świecie wspierają protestujące Iranki Od połowy września nie cichną głosy oburzenia po tragicznej śmierci Mahsy Amini. Fakt, że aresztowana przez policję do spraw moralności w Iranie 22-latka w trudnych do wyjaśnienia okolicznościach zmarła, zbulwersował świat. Według świadków dziewczyna przewieziona na posterunek (za „złe założenie hidżabu”) została przez mundurowych dotkliwie pobita, co doprowadziło m.in. do krwotoku mózgowego i udaru mózgu. Bezpieka oczywiście wypiera się przemocy. Po kraju rozlała się fala antyreżimowych protestów. Choć demonstracje są tłumione w brutalny sposób, w ramach sprzeciwu wobec drakońskich przepisów dotyczących ubioru odważne Iranki obcinają włosy, zrzucają z głów chusty i palą hidżaby. Niezgodę na bestialskie prawo ajatollahów wyrażają kobiety w każdym wieku. Jeśli się nie zjednoczymy, będą nas zabijać jedną po drugiej! – wykrzykują w szkołach i na ulicach nastolatki. Na znak solidarności z Irankami kobiety na całym świecie publicznie również obcinają włosy. Dokumentują to zdjęcia z protestów odbywających się w Wenecji, Atenach, Zurychu... (zobaczcie kilka w naszej GALERII). Iran: fala protestów po śmierci 22-latki zatrzymanej przez policję ds. moralności. Kobiety publicznie palą hidżaby Francuskie gwiazdy solidaryzują się z kobietami w Iranie Teraz do akcji włączyły się gwiazdy największego formatu. We Francji za nożyczki chwyciły przedstawicielki branży artystycznej i show-biznesu, na czele z laureatkami Oscara Juliette Binoche i Marion Cotillard. W inicjatywę włączyły się też m.in. Isabelle Huppert, Charlotte Rampling, Mélanie Laurent i Jane Birkin. Na opublikowanym na Instagramie wideo ponad 50 gwiazd francuskiego kina, muzyki i mody postanowiło okazać wsparcie swoim siostrom z Iranu. Akcja została opatrzona hasztagami #SoutienFemmesIran (Wsparcie dla irańskich kobiet) oraz #HairForFreedom (Włosy dla wolności). Tło muzyczne nagrania stanowi irańska wersja włoskiej antyfaszystowskiej pieśni „Bella Ciao” w wykonaniu piosenkarki Gandom. Wymowne przesłanie. Afganistan: kobiety muszą w miejscach publicznych zakrywać twarz i całe ciało. „Chcemy, by żyły godnie” - tłumaczą talibowie
Weronika Marczuk wspomina początki w Polsce: „Słyszałam: po co tu przyjechałaś, chcesz nam zabrać mężów?”
Weronika Marczuk miała 20 lat, gdy samotnie wyemigrowała do Polski. Otwarcie przyznaje, że początki w naszym kraju nie były dla niej łatwe. W nowym wywiadzie opowiada też o tym, jak przez lata zmienił się stosunek Polaków do Ukraińców.
W tym artykule: Weronika Marczuk wspomina swoje początki w Polsce Weronika Marczuk o stosunku Polaków do uchodźców z Ukrainy Weronika Marczuk to prawniczka i autorka książek. Nie jest jednak tajemnicą, że rozpoznawalność zdobyła głównie za sprawą małżeństwa ze znanym aktorem Cezarym Pazurą oraz występów w telewizji. Można ją było oglądać m.in. w programach „Taniec z Gwiazdami”, „Dzień Dobry TVN”, „Miasto kobiet” i „You Can Dance”. Próbowała też swoich sił jako aktorka oraz producentka filmowa. Jakiś czas temu zniknęła z mediów i skupiła się na karierze w biznesie oraz działalności społecznej. Obecnie spełnia się przede wszystkim jako prezeska warszawskiego Towarzystwa Przyjaciół Ukrainy. Jej fundacja zajmuje się m.in. pomocą uchodźcom i uchodźczyniom w zorganizowaniu im nowego życia w naszym kraju. W najnowszym wywiadzie opowiedziała o swoich własnych doświadczeniach jako Ukrainki mieszkającej od lat w Polsce. Weronika Marczuk wspomina swoje początki w Polsce Weronika Marczuk pochodzi z Kijowa i tak naprawdę nazywa się Ołena Marczuk. Do Polski przeprowadziła się w wieku zaledwie 20 lat z powodów ekonomicznych. W Ukrainie był taki kryzys, że moi rodzice naprawdę nie mieli za co żyć - wspomina w podcaście „Tak Mamy”. Mama dwuletniej Anny nie ukrywa, że jej start na obczyźnie nie należał do najprostszych. Byłam najlepszą uczennicą w klasie, uwielbianą liderką i przewodniczącą szkoły. A przyjechałam do Polski i byłam nikim - opowiada w rozmowie z Natalią Hołownią i Martyną Wyrzykowską. Weronika Marczuk o stosunku Polaków do uchodźców z Ukrainy Schronienie przez rosyjską inwazją w Polsce znalazło do tej pory już ponad 2,5 miliona osób z Ukrainy. Skala pomocy, jaką Polki i Polacy niosą nieustannie od końca lutego ofiarom wojny w Ukrainie, imponuje całemu światu. Słowa Weroniki Marczuk przypominają jednak o tym, że obywatele naszego kraju nie byli zawsze tak otwarci na gości ze wschodu. Gdy mówiłam, skąd pochodzę, słyszałam: po co tu przyjechałaś, chcesz nam zabrać mężów? Na szczęście trafiałam zawsze na dobrych ludzi - słyszymy. Weronika Marczuk cieszy się więc podwójnie z postawy, jaką w obliczu wojny za naszą wschodnią granicą wykazują Polki i Polacy. Teraz jest zupełnie inna sytuacja i Polacy z otwartymi ramionami witają Ukraińców, co jest bardzo dobre. Dziękuję za to w imieniu całego narodu ukraińskiego. Gdybyście wiedziały, ile mam smsów, ile w nich miłości do Polaków! Moi rodacy twierdzą, że jesteście ich bohaterami i że tylko pomniki wam stawiać. Ja też tak uważam - wyznaje. Działaczka przyznaje jednak, że bagatelizowanym przez wiele osób problemem migrantów jest bariera językowa. Jej zdaniem powszechne w naszym społeczeństwie przekonanie, że nauka polskiego nie sprawia ludziom z Ukrainy żadnych trudności, nie ma wiele wspólnego z rzeczywistością. Wszyscy myślą, że polski jest dla Ukraińców łatwy. Nie jest! Ja przez pierwsze trzy miesiące miałam wręcz wrażenie, że polski jest gorszy od chińskiego i że się go nigdy nie nauczę - tłumaczy. Jak pomagać uchodźcom i uchodźczyniom na granicy polsko-ukraińskiej? Jak bezpiecznie korzystać z pomocy? Jak uchronić uchodźczynie i uchodźców przed nieuczciwymi ofertami „pomocy”? I co możesz zrobić, by osoby przekraczające granice poczuły się z tobą bezpiecznie? Oto garść wskazówek i niezbędnych informacji – przekaż je swoim bliskim, kolegom, znajomym, którzy uciekając przed wojną, chcą znaleźć schronienie w Polsce, ale także tym, którzy chcą pomagać.
Wojna w Ukrainie: jak polskie gwiazdy angażują się w pomoc Ukrainkom i Ukraińcom
Wobec rosyjskiej inwazji na Ukrainę Polki i Polacy starają się nieść wsparcie na wszelkie sposoby. Także wiele gwiazd angażuje się aktywnie w pomoc. Monika Brodka jedzie gotować na granicy, podobnie jak Jessica Mercedes i jej brat, Maciej Musiał oddaje krew, Margaret czy Julia Kamińska udostępniają mieszkania. Sanah i Igor Herbut nagrali piosenkę, z której cały dochód zostanie przekazany najmłodszym ofiarom wojny. Co więcej, przedstawicielki i przedstawiciele rodzimej sceny muzycznej przekazali prawie milion złotych na pomoc osobom potrzebującym.
W tym artykule: Maciej Musiał zachęca do oddawania krwi Bedoes przekazuje 100 tysięcy złotych i jedzie na granicę Tymek przekazuje dochód z nowej płyty Monika Brodka gotuje dla uchodźców przekraczających granicę Jessica Mercedes i Justin Kirschner gotują na granicy polsko-ukraińskiej Margaret, Maja Bohosiewicz, Julia Kamińska udostępniają mieszkania Polskie artystki oraz polscy artyści przekazali prawie milion złotych na pomoc Ukrainie Sanah i Igor Herbut w duecie na rzecz dzieci z Ukrainy Wobec nieludzkiej agresji Rosji wobec Ukrainy, po pierwszym szoku, natychmiast zabraliśmy się do działania, stając na wysokości zadania, pomagając tak, jak potrafimy najlepiej. Każdy z nas może pomóc: wpłacając pieniądze na zweryfikowane zbiórki czy na działania organizacji specjalizujących się w niesieniu pomocy humanitarnej, dostarczając potrzebnych produktów przybywającym do nas, jak i pozostającym w Ukrainie, przyjmując pod swój dach uchodźców i uchodźczynie, wspierając te osoby w załatwieniu formalności przyjazdowych, w znalezieniu pracy czy dostaniu się do miejsca pobytu, oferując opiekę medyczną. I długo jeszcze można by wymieniać. Wojna w Ukrainie. Jak możemy pomóc mieszkankom i mieszkańcom zaatakowanego przez Rosję kraju? Także marki czy gwiazdy nie ograniczyły się do zabrania głosu w social mediach, nie poprzestały na wyrażeniu solidarności z naszymi sąsiadami, którzy zostali brutalnie zaatakowani. Te pierwsze przekazują swoje dochody z ostatnich dni, aby wesprzeć odpowiednie organizacje, ale też organizują zbiórki rzeczy na mniejszą lub większą skalę (m.in. Maffashion, Agnieszka Grochowska, Julia Wieniawa), udostępniają swoje przestrzenie. Gwiazdy z kolei wspierają finansowo, udostępniają zweryfikowane zbiórki, ale też dają przykład, oddając krew, udostępniając mieszkania, jadąc na granicę z Ukrainą, by zabrać przybywające tam osoby uchodźcze czy by na miejscu im pogadać. Maciej Musiał zachęca do oddawania krwi Aktor w piątek podzielił się w sieci z obserwującymi go osobami zdjęciem z punktu krwiodawstwa, w którym sam oddawał krew. Maciej Musiał przypomniał, że w Ukrainie potrzebna jest także krew, która ratuje życie. Dlatego, jeśli nie mamy przeciwwskazań i czujemy się na siłach także w ten sposób możemy wspierać walczące Ukrainki i walczących Ukraińców. Maciej Musiał angażuje się w pomoc Ukrainie. „Warto się teraz zmobilizować i oddać krew” – zachęca Rosyjska napaść zbrojna na Ukrainę poruszyła cały świat. Trudno nad tym przejść do porządku dziennego. Jak zapewniają ekspertki i eksperci, ważne są wyrazy wsparcia, ale przede wszystkim konkretne działania w miarę naszych możliwości. Maciej Musiał podobnie jak część gwiazd postawił na czyny w obliczu tego, co dzieje się u naszych wschodnich sąsiadów. Bedoes przekazuje 100 tysięcy złotych i jedzie na granicę Z kolei raper Bedoes przekazał 100 tysięcy złotych na konto Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej od siebie i Bedoesiar – jak napisał na Instagram Stories. Oczywiście zachęcił do tego, by dorzucić się do tej zbiórki: Zachęcam do wspierania zbiórki i życzę wszystkim dużo siły w tym trudnym czasie. Każdy gest jest ważny. Uśmiechajmy się do siebie na ulicy, pytajmy wzajemnie, jak się czujemy. Nie udawajmy, że to się nie dzieje, bo się dzieje, ale damy radę - napisał. Na tym nie poprzestał. Za pośrednictwem Instagrama udało mu się pożyczyć vana, by pojechać na granicę, na przejście w Hrebennym, z potrzebnymi przekraczającym ją osobom rzeczami, a następnie zabrać te, które nie mają transportu. Tymek przekazuje dochód z nowej płyty Znaczną część swoich tegorocznych zarobków zdecydował się przekazać na pomoc Ukrainie w kryzysie wojny także autor hitów „Oczko w głowie” i „Język ciała”, Tymek. Całkowity dochód ze sprzedaży fizycznej preorderu „Romantyk” zostanie przeznaczony na pomoc humanitarną ofiarom wojny na Ukrainie - poinformował artysta 25 lutego za pośrednictwem swoich oficjalnych profilów w mediach społecznościowych. Monika Brodka gotuje dla uchodźców przekraczających granicę Także Monika Brodka postanowiła najlepiej jak potrafi, czyli gotując gorące posiłki na granicy, czekającym tam w długich kolejkach ludziom. Za pośrednictwem Instagrama próbowała wypożyczyć food trucka, ostatecznie dołączyła do zorganizowanej grupy dzięki social mediom dołączyła do @zarcienakolkach, by pomagać w zorganizowanej grupie. Jessica Mercedes i Justin Kirschner gotują na granicy polsko-ukraińskiej Także influencerka Jessica Mercedes Kirschner i jej brat Justin postanowili zaangażować się w pomoc osobom, które z powodu wojny zmuszone są do przyjazdu do Polski. Rodzeństwo postanowiło zaangażować się w pomoc na granicy, gdzie potrzebne są ciepłe posiłki dla zmarzniętych i wycieńczonych drogą osób z Ukrainy, jak i dla pomagających im wolontariuszy. Dlatego oprócz udostępniania zbiórek Jessica z Justinem pojechali do Korczowej, gdzie ich umiejętności kulinarne są bardzo pożądane w tym czasie. Dołączyli oni do teamu World Central Kitchen (WCK), czyli organizacji non-profit, która zrzesza ludzi, którzy udają się w rejony wojen czy kataklizmów, by dostarczać jedzenie potrzebującym. Organizacja została założona w 2010 roku przez szefa kuchni José Andrésa i jej pierwszą misją było przygotowywanie jedzenia na Haiti dla ofiar potężnego trzęsienia ziemi, które miało tam wtedy miejsce. Obesnie członkowie i członkinie organizacji są nie tylko na przejściach, lecz także między innymi na lwowskim dworcu, na którym ludzie czekają na transport, by wydostać się z objętej wojną ojczyzny. Margaret, Maja Bohosiewicz, Julia Kamińska udostępniają mieszkania Gwiazdy odpowiedziały także na potrzebę udostępnienia mieszkań dla osób uciekających z Ukrainy, które nie mają środków ani rodziny czy przyjaciół, u których mogłyby się zatrzymać. Swoje mieszkania oferują Julia Kamińska, Maja Bohosiewicz, Sandra Kubicka i Baron, jak i Margaret, która poinformowała o tym dziś na Instagram Stories. Wysprzątane mieszkanie artystki w centrum Warszawy czeka na przyjęcie 4 osób. Z kolei Anna Dereszowska przyznała w rozmowie z reporterem serwisu „Pudelek”, że udostępniła osobom potrzebującym swój dom na Mazurach. Co więcej, jej partner pojechał na granicę. Także Maja Ostaszewska przywiozła do Warszawy Darię, Elenę i malutką Wikę. W poście na Instagramie opisała całą sytuację i wspomniała, że w pomoc zaangażowane są również Paulina Holtz i Magdalena Różczka. To były niezwykle długie, bezsenne dwie doby, tyle czasu zajęło im przekroczenie granicy i tyle na nie czekałam – opisała doświadczenia kobiet aktorka. – Ewakuowały się z Kijowa do Lwowa, stamtąd pod przejście graniczne w Krościenku przywieźli je znajomi, a ja czekałam po drugiej stronie. Od pierwszego dnia napaści na Ukrainę spały jedną noc w łóżkach, resztę spędziły w schronach w metrze i podróży. Były tak wykończone, że najpierw zabrałam je do moich rodziców, żeby odpoczęły, zjadły, zagrzały się. Teraz są już pod naszą opieką w Warszawie. Polskie artystki oraz polscy artyści przekazali prawie milion złotych na pomoc Ukrainie Przedstawicielki oraz przedstawiciele polskiej sceny muzycznej połączyli siły i utworzyli zbiórkę, w ramach której zebrali prawie milion złotych na Fundację Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej. W pomoc zaangażowali się m.in. Dawid Podsiadło, Young Leosia, Żabson, Taco Hemingway, Sokół, Skute Bobo, schafter, PRO8L3M, Otsochodzi, Natalia Szroeder, Margaret, Jan-rapowanie, Gverilla, Daria Zawiałow czy Arek Sitarz. Wobec wydarzeń w Ukrainie wyrażamy solidarność z ludźmi dotkniętymi skutkami rosyjskiej agresji. Ukraińskie społeczeństwo stanęło w obliczu zagrożenia przemocą i wojennym terrorem. Jako artyści i artystki oraz osoby z branży muzycznej i kreatywnej chcemy okazać wsparcie tym, którzy potrzebują go teraz najbardziej. Łączną kwotą 935671 PLN wspieramy zbiórkę prowadzoną przez Fundację Polskie Centrum Pomocy Międzynarodowej – napisał Arkadiusz „Ras” Sitarz na swoim profilu na Instagramie. Sanah i Igor Herbut w duecie na rzecz dzieci z Ukrainy W pomoc ofiarom rosyjskiej inwazji włączyli się także Sanah i Igor Herbut. Najpopualarniejsza obecnie polska piosenkarka i wokalista zespołu LemON zobowiązali się przekazać cały dochód z ich poruszającej ballady „Mamo tyś płakała” fundacji SIEMACHA, która pomaga dzieciom z Ukrainy. Więcej na ten temat przeczytacie tutaj. View oEmbed on the source website Wojna w Ukrainie. Powstał poradnik dla osób goszczących uchodźczynie i uchodźców W związku z napaścią Rosji na Ukrainę do Polski trafiają tysiące uchodźczyń i uchodźców z dotkniętego działaniami wojennymi kraju. Jak przyjąć ich w swoim domu, by zapewnić obu stronom jak największy komfort? O tym mówi poradnik przygotowany przez psychotraumatolożkę Katarzynę Podleską dla Fundacji HumanDoc.
Her Impact pomaga dziewczynom z Ukrainy w znalezieniu pracy
Trwa wojna w Ukrainie. Do Polski przybywają kolejne osoby, które szukają schronienia. Pomoc potrzebna jest na wielu polach. Także w znalezieniu nowego źródła dochodu. A w tym polskie dziewczyny Her Impact wspiera z powodzeniem od dłuższego czasu. Teraz czas na Ukrainki. „Te dziewczyny są kompetentne i chętne do pracy” – słyszymy od Magdy i Karoliny.
24 lutego to dzień, w którym setki tysięcy osób z Ukrainy musiało uciekać ze swojej ojczyzny, porzucić całe dotychczasowe życie. Głównie były i są to kobiety z dziećmi i starszymi osobami. Uciekały i uciekają samochodami, pociągami, ale też pieszo... Zwykle tylko z tzw. walizeczkami bezpieczeństwa. Pod rosyjskim ostrzałem, który nie oszczędza osób cywilnych... Nie mamy wątpliwości, że trzeba pomóc. Ale pomoc jest potrzebna tu i teraz, jak i długofalowo. Potrzeba nie tylko jedzenia, ubrań, mieszkań, lecz także wsparcia psychologicznego, jak i przy załatwianiu formalności pobytowych, a w końcu także i pracy. Która pozwoli się utrzymać. Która da nadzieję i pozwoli oderwać się od wojennego koszmaru. Wojna w Ukrainie. Jak możemy pomóc mieszkankom i mieszkańcom zaatakowanego przez Rosję kraju? Her Impact wspiera dziewczyny z Ukrainy w znalezieniu pracy w Polsce Magdalena Linke-Koszek i Karolina Cwalina-Stępniak wraz z całym zespołem Her Impact nie miały wątpliwości, że powinny w trybie pilnym tak przeorganizować swoje działania, by pomóc Ukrainkom w odnalezieniu się na polskim rynku pracy. Cały team Her Impact bardzo zaangażował się w pomoc dla obywatelek Ukrainy, które zmuszone opuścić swój kraj szukają wsparcia i azylu w Polsce. Od początku byłyśmy i byliśmy zgodni, że należy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby pomóc. Jest to dla nas niezwykle ważne, ponieważ podkreślamy, że zarówno w naszym zespole, jak i w naszej społeczności są wspaniałe obywatelki Ukrainy – mówi Karolina Cwalina-Stępniak. Dlatego oprócz organizacji zbiórki rzeczy, team Her Impact postanowił pójść o krok dalej. „Chcemy także pomóc w tym, co potrafimy najlepiej – czyli w znalezieniu pracy każdej dziewczynie z Ukrainy, która będzie w takiej potrzebie. Jesteśmy platformą, która powstała z misją pomagania kobietom na rynku pracy. Znalazłyśmy rozwiązanie na kompleksową pomoc w tej sytuacji. Jesteśmy świadome tego, jak wiele z nich będzie musiało ułożyć swoje życie na nowo i znaleźć pracę, aby utrzymać siebie oraz swoich najbliższych. Będziemy pomagać im w tłumaczeniu z ukraińskiego na język polski, a także angielski. Udzielimy wsparcia w pisaniu CV i aplikowaniu na konkretne stanowiska. Za chwilę ruszy specjalna zakładka na naszej stronie Her Impact, a także udostępnimy wszelkie materiały z naszej platformy bez konieczności rejestrowania się. To małe kroki, które w efekcie mają doprowadzić do dużej zmiany i godnego życia. Pragniemy tego dla nich z całego serca” – podkreśla Karolina. Jak skorzystać z pomocy Her Impact Karolina z Magdą mówią, że są świadome, że wiele nich będzie musiało ułożyć swoje życie na nowo i znaleźć pracę, aby utrzymać siebie oraz swoje rodziny. Podkreślają, że te dziewczyny są kompetentne i chętne do pracy. Będą więc łączyć je z pracodawcami, pomagając w formalnościach. I od razu przypominają, że na polskim rynku pracy wystarczy pracy dla wszystkich – nie dajmy się prorosyjskiej propagandzie. ● Jesteś obywatelką Ukrainy i szukasz pracy w Polsce? Koniecznie zgłoś się do nas poprzez adres: admin@herimpact.co ● Monitorujemy oferty pracy od pracodawców, którzy zgłaszają się do nas z chęcią zatrudnienia kobiet z Ukrainy. Jeśli jesteś w potrzebie lub znasz kogoś kto jest? Zgłoś się do nas: admin@herimpact.co ● Jesteś przedsiębiorcą lub przedsiębiorczynią i chcesz udzielić pomocy dając pracę? Zgłoś się do nas na adres: admin@herimpact.co Chcemy realnie pomagać dziewczynom poprzez łączenie ich z odpowiadającymi ich kompetencjom pracodawcami. Wśród tych dziewczyn jest duża liczba ekspertek z konkretnych branż, z dużymi kompetencjami w swoich dziedzinach. Dajmy im szansę! – mówią Magda i Karolina. Wojna w Ukrainie. Jak sobie poradzić z lękiem i niepokojem? Pomagasz? Zadbaj o swoje zasoby Przy okazji rozmowy o działaniach Her Impact, Karolina przypomina o ważnej rzeczy, czyli dbaniu o swoje zasoby. „Wokół dzieje się teraz dużo dobra. Polki i Polacy jednoczą się i pomagają jak potrafią. Ktoś organizuje zbiórkę, ktoś na tę zbiórkę kupuje rzeczy, ktoś oddaje część swoich. Inni udostępniają swoje mieszkania, odbierają i lokują uchodźców z zagranicy lub gotują posiłki. Wpłacamy pieniądze na różne organizacje, które mogą pomóc finansowo Ukrainie. To jest budujące i piękne. Jednak pamiętaj o tym, że jeśli ty z jakiegoś powodu nie jesteś w stanie pomóc lub wziąć udziału w takiej akcji albo zwyczajnie nie masz na nie zasobów – nie obwiniaj się! Każdy z nas pomaga na tyle, na ile może. Dobrym słowem, gestem, modlitwą też działasz. Co więcej, musimy mierzyć swoje siły na zasoby, jakimi dysponujemy, aby nagle nie okazało się, że zabraknie nam powietrza do działania, albo dopadnie na stres i przemęczenie (również to psychiczne). Jesteśmy też nadal potrzebne naszym bliskim. Dla nich również musimy się trzymać, pracować i ogarniać codzienne sprawy, a to nie jest teraz łatwe. Dlatego starajmy się skierować nasze myśli na dobre działania. Po pracy skupmy się na naszych bliskich. Spędźmy z nimi czas, by być blisko. Ta sytuacja potrwa jeszcze dłuższą chwilę” – podkreśla przedstawicielka Her Impact. Jak słusznie zauważają eksperci – to będzie maraton, nie sprint. Bądźmy dla siebie i dla innych po prostu dobrzy – podsumowuje Karolina. Wojna w Ukrainie. Powstał poradnik dla osób goszczących uchodźczynie i uchodźców W związku z napaścią Rosji na Ukrainę do Polski trafiają tysiące uchodźczyń i uchodźców z dotkniętego działaniami wojennymi kraju. Jak przyjąć ich w swoim domu, by zapewnić obu stronom jak największy komfort? O tym mówi poradnik przygotowany przez psychotraumatolożkę Katarzynę Podleską dla Fundacji HumanDoc.
Zbiórki dla Ukrainy. Jak i gdzie oddawać potrzebne rzeczy?
W całej Polsce organizowane są zbiórki dla Ukrainy – zarówno dla osób, które wydostały się z kraju, jak i dla tych, które zostały na miejscu. Podpowiadamy, jak pomóc. Oto, co robić, a czego nie.
W tym artykule: Zbiórki dla Ukrainy – gdzie szukać miejsc, do których można przynosić rzeczy dla osób potrzebujących? Zbiórki dla Ukrainy – co warto wiedzieć przed przekazaniem rzeczy? Zbiórki dla Ukrainy – co jest potrzebne? Zbiórki dla Ukrainy – czego nie robić? Jakich rzeczy nie przekazywać? Pomoc dla Ukrainy. O tym warto pamiętać Zbiórki dla Ukrainy – miejsca, do których można przynosić rzeczy dla osób potrzebujących [LISTA AKTUALIZOWANA] Polki oraz Polacy nie pozostają obojętne i obojętni na wojnę w Ukrainie. Od kilku dni biorą udział w protestach, wspierają sąsiadujący kraj finansowo, jeżdżą na granicę, a także udostępniają swoje mieszkania osobom potrzebującym, w tym matkom z małymi dziećmi. Co więcej, angażują się w organizowane w całym kraju zbiórki potrzebnych (zarówno uchodźczyniom / uchodźcom, jak i osobom, które zostały w Ukrainie) rzeczy. Jeżeli też chcecie pomóc, ale nie wiecie, jak to zrobić albo gdzie przekazać spakowane przez siebie paczki, spieszymy z pomocą. Oto kilka wskazówek, dzięki którym dowiecie się, co robić, a czego nie. Zbiórki dla Ukrainy – gdzie szukać miejsc, do których można przynosić rzeczy dla osób potrzebujących? W ciągu ostatnich dni powstało wiele zbiórek. Za ich tworzenie odpowiadają m.in. władze dużych miast oraz mniejszych miejscowości w całej Polsce, organizacje non-profit, firmy, a także osoby prywatne. Szczegóły związane z tym, co i kiedy zbierają, czego najbardziej potrzebują są publikowane zazwyczaj w mediach społecznościowych – na Facebooku czy Instagramie. Dzięki temu organizatorzy i organizatorki zbiórek mogą szybko dotrzeć do szerokiego grona odbiorców i odbiorczyń, a następnie łatwo aktualizować podawane wiadomości. W dalszej części artykułu podajemy listę wspierających Ukrainę organizacji oraz konkretne adresy, pod którymi można zostawiać rzeczy dla potrzebujących. Regularnie ją aktualizujemy. Niemniej jednak nie jesteśmy w stanie poinformować o każdej – istniejącej w danym momencie zbiórce. Jednocześnie prosimy, by zachować ostrożność. Zanim zaangażujecie się w jakieś zbiórki (albo inną formę promocji), upewnijcie się, że za jej zorganizowanie odpowiadają sprawdzone instytucje czy zaufane osoby. Warto sprawdzać i weryfikować publikowane (nie tylko) w sieci informacje. Zbiórki dla Ukrainy – co warto wiedzieć przed przekazaniem rzeczy? Przede wszystkim należy pamiętać, że sytuacja jest dynamiczna. Zmienia się dosłownie z godziny na godzinę. Właśnie dlatego warto regularnie zaglądać na strony internetowe grup czy organizacji, które chce się wesprzeć, jak również na ich profile w mediach społecznościowych (Facebook, Instagram). Sprawdzajcie, czego w danym momencie potrzebują, jakie rzeczy zbierają (np. tylko produkty medyczne bądź ubrania, jedzenie i zabawki dla dzieci). To bardzo ważne. Rozumiemy, że wiele osób chce pomóc. Jednak nie stosując się do wskazówek, wytycznych czy próśb osób, które odpowiadają za koordynowanie zbiórkami, możemy doprowadzić do chaosu, a tym samym opóźnić wszelkie działania. Zanim zaczniecie działać, upewnijcie się, że wasza pomoc rzeczywiście jest potrzebna w danym miejscu albo momencie. Jeżeli tak, przed przygotowaniem paczki sprawdźcie, czy grupa albo organizacja, którą chcecie wesprzeć, podaje jakieś wskazówki dotyczące tego, jak pakować potrzebne rzeczy. Czyli np.: tylko w kartony, w konkretnych kategoriach itp. Gdy zapełnicie paczki, dokładnie je opiszcie – co znajduje się w środku. Zbiórki dla Ukrainy – co jest potrzebne? Organizowanych jest wiele zbiórek – dla osób, które przedostały się z Ukrainy do Polski, dla tych, które zostały i np. biorą udział w czynnej walce, a nawet dla zwierząt. Dlatego, jak wspomniałyśmy i wspomnieliśmy wcześniej, potrzeby są różne. Do grona najpotrzebniejszych rzeczy należą produkty medyczne oraz leki, produkty higieniczne dla dzieci, jak również dla osób dorosłych, żywność z długim terminem przydatności, woda czy elektronika. Poza tym materace, ciepłe ubrania, a także tekstylia, w tym pościel i koce. Warto jednak pamiętać, że nie wszystko jest potrzebne wszędzie. Zbiórki dla Ukrainy – czego nie robić? Jakich rzeczy nie przekazywać? W mediach społecznościowych, na czele z Instagramem pojawia się coraz więcej informacji na temat tego, co, a także czego nie robić, jeśli chce się realnie wesprzeć Ukrainki oraz Ukraińców. Osoby pomagające przy zbiórkach (zaangażowane m.in. w sortowanie i pakowanie wszystkich produktów) apelują, by przekazywać tylko te rzeczy, z których samej bądź samemu chciałoby się skorzystać. W paczkach nie powinny więc pojawiać się rzeczy zniszczone, brudne czy (w przypadku kosmetyków, leków i żywności) przeterminowane. Kolejna sprawa: nie działajcie na własną rękę, bez porozumienia z organizatorami oraz organizatorkami danej zbiórki. Jeżeli nie możecie skontaktować się z nimi bezpośrednio, zaglądajcie na ich profile w mediach społecznościowych. Najprawdopodobniej to właśnie za pośrednictwem Facebooka czy Instagaram poinformują o postępach zbiórki albo o najpilniejszych potrzebach. Jest jeszcze jedna rzecz, o której trzeba pamiętać. A mianowicie: nie składajcie obietnic, których następnie nie jesteście w stanie spełnić. Warto mierzyć swoje siły na zamiary, a następnie brać odpowiedzialność za swoje słowa czy czyny. Pomoc dla Ukrainy. O tym warto pamiętać Niezależnie od tego, na jaką formę pomocy się zdecydujecie, pamiętajcie o kilku rzeczach: Weryfikujcie informacje udostępniane w mediach (zarówno tradycyjnych, jak i społecznościowych). Pamiętajcie, że pomagać można na wiele sposobów. Możecie, ale nie musicie włączać się w tego rodzaju zbiórki. Możecie także okazać wsparcie finansowe organizacjom, które spożytkują zgromadzone fundusze. Pamiętajcie, że każda pomoc się liczy - nawet małe paczki są bardzo potrzebne, nie porównujcie siebie i skali, na jaką pomagacie do innych. Nie działajcie pochopnie. Zastanówcie się spokojnie, co możecie zrobić dla innych, jak możecie pomóc, mierzcie siły na zamiary. Jeśli deklarujecie pomoc (w internecie i nie tylko), to weźcie odpowiedzialność za swoje słowa i przejdźcie do czynów. Odpowiadajcie na potrzeby grup pomocowych i organizacji. Pamiętajcie, że pomoc potrzebna jest teraz i będzie potrzebna za jakiś czas. Wojna w Ukrainie. Jak możemy pomóc mieszkankom i mieszkańcom zaatakowanego przez Rosję kraju? Zbiórki dla Ukrainy – miejsca, do których można przynosić rzeczy dla osób potrzebujących [LISTA AKTUALIZOWANA] Poniżej podajemy informacje o trwających zbiórkach – wskazujemy profile na Instagramie, które zaangażowały się w pomoc dla Ukrainy, a także konkretne adresy, pod którymi można zostawiać potrzebne rzeczy. Oficjalne profile miast na Facebooku i Instagramie, w tym m.in. Warszawa, Poznań, Rzeszów, Przemyśl, Wrocław, Gdańsk, Łódź, Lublin Fundacja Ocalenie (@fundacjaocalenie) – na profilu na Instagramie znajdziecie m.in. o tym, co jest potrzebne w punktach recepcyjnych oraz na granicy polsko-ukraińskiej Fundacja Bądź (@fundacja_badz) – zbiórka w MSN, ul. Pańska 3, Warszawa. Od poniedziałku do piątku w godz. 9:00-12:00 Mama Ginekolog i Roger Publishing (@mamaginekolog / @roger_publishing) – zbiórka od 28 lutego przy ul. Wał Miedzyszyński 208A, Hala C, Warszawa. Potrzebne są: żywność z długim terminem przydatności i bez konieczności chłodzenia, żywność dla niemowląt, produkty do jedzenia i karmienia, środki czystości, środki higieniczne, ubrania, pościel DIOZ (@diozpl) – pomoc zwierzętom. Z profilu Dolnośląskiego Inspektoratu Ochrony Zwierząt dowiecie się, czego w danym momencie potrzebują transportowane z Ukrainy do Polski psy, koty, króliki oraz inne pupile Dlaczego powinno się mówić „w Ukrainie”, a nie „na”? Tłumaczymy, dlatego powinno się mówić „w Ukrainie”, a nie „na Ukrainie”. Dziś ma to ogromne znaczenie.
Dlaczego powinno się mówić „w Ukrainie”, a nie „na”?
Tłumaczymy, dlatego powinno się mówić „w Ukrainie”, a nie „na Ukrainie”. Dziś ma to ogromne znaczenie.
Zazwyczaj na Glamour.pl poruszamy tematy związane z modą, urodą, rozrywką czy szeroko rozumianym lifestyle’em. Piszemy też o problemach społecznych. Teraz nie możemy pozostać obojętne i obojętni na to, co dzieje się w Ukrainie – u naszych sąsiadek i sąsiadów. Konieczne jest wsparcie medyczne czy finansowe. Bardzo ważny jest również sposób, w jaki rozmawiamy o wojnie w Ukrainie, wypowiadamy się publicznie. W związku z tym tłumaczymy, dlaczego powinno się zrezygnować z obecnej w języku polskim od lat formy na Ukrainie na rzecz w Ukrainie. Dlaczego powinno się mówić „w Ukrainie”, a nie „na Ukrainie”? Dlaczego należy używać formy w Ukrainie, a nie na Ukrainie? Już w lipcu 2020 roku temat ten został poruszony przez Inkluzywną Mowę, czyli platformę, która zajmuje się tworzeniem języka włączającego. Dziś wydaje się on jeszcze bardziej aktualny. Dlatego podajemy dalej udostępniony blisko dwa lata temu post – znajdziecie go poniżej. Powodów, dla których powinnyśmy i powinniśmy zrezygnować z przyimka na na rzecz w, jest kilka Po pierwsze: wielu osobom z Ukrainy na tym zależy. Naszym zdaniem warto to uszanować. Szczególnie teraz, gdy Ukraińcy oraz Ukrainki walczą o zachowanie suwerenności swojego państwa, o wolność i bardzo potrzebują wsparcia ze strony świata (w każdej formie). Warto spojrzeć na tę kwestię także z czysto językowej strony. Osoby odpowiedzialne za stworzenie wspomnianego już postu na Instagramie zwracają uwagę na kontekst, w jakim stosujemy przyimki z oraz na. Jeżeli chodzi o pierwszy z nich, w języku polskim łączymy go z nazwami państw. Natomiast drugiego z wymienionych używamy przede do opisu regionów czy części należącego do kogoś terytorium. Posługując się nim, niestety, podkreślamy zależność danego terenu od innych czy bycia częścią państwa (porównaj: na Mazurach, na Mazowszu). W przypadku Ukrainy, która jest państwem suwerennym i politycznie odrębnym, wydaje się to nieadekwatne. W obliczu ostatnich wydarzeń wręcz niestosowne. Oczywiście istnieje kilka wyjątków w języku polskim. Dotyczą one państw, z którymi dzielimy pewną część naszej historii. Inkluzywna Mowa podaje takie przykłady jak na Słowacji, na Litwie czy na Węgrzech. Warto jednak podkreślić, że nazwy te występują tylko w mowie potocznej. Oficjalnie używa się przyimka w – mówi się i pisze w Republice Słowackiej, w Republice Litewskiej. Jeśli natomiast chodzi o Węgry, to formy potoczna i urzędowa rzeczywiście są takie same. Niemniej jednak z tym państwem nie łączy nas przeszłość kolonialna. Tym samym stosowanie przyimka na nie jest tak krzywdzące jak w przypadku Ukrainy. Nasz świat się zmienia, my się zmieniamy. A język powinien zmieniać się razem z nami. Zarówno w mowie, jak i piśmie. W obliczu pewnych wydarzeń, które dzieją się na naszych oczach, niektóre wyrażenia czy słowa tracą na aktualności. Dlatego zwracajmy uwagę na język, którym posługujemy się na co dzień. Wojna w Ukrainie. Jak pomóc mieszkańcom zaatakowanego przez Rosję kraju?
Wojna w Ukrainie: toczy się także w sieci. Skąd czerpać informacje? Kogo obserwować? Oto sprawdzone źródła w social mediach
Sytuacja w Ukrainie to temat, który zajmuje myśli większości z nas. Chcemy być na bieżąco, szukamy aktualnych wiadomości. Podpowiadamy, gdzie znajdziemy rzetelne relacje na ten temat.
W tym artykule: Wojna w Ukrainie: z jakich mediów czerpać informacje? Wojna w Ukrainie: kogo śledzić, by wiedzieć, co dzieje się? Jak się nie dać doomscrollingowi? W czwartek 24 lutego nad ranem Rosja zaatakowała zbrojnie Ukrainę z lądu, morza i powietrza. Jednak trzeba wiedzieć, że ta wojna toczy się nie tylko na terytorium Ukrainy. Jest to wojna hybrydowa (łącząca różne metody walki), która rozgrywa się także w sieci. Bo to nie tylko świetne źródło przekazywania sobie informacji, udzielania pomocy, lecz także siania paniki, destabilizacji sytuacji a nawet paraliżu społeczeństwa za pomocą fake newsów. Niestety. I choć szokujący news chcemy od razu udostępnić, podać dalej, to warto powstrzymać emocje, zastanowić się dwa razy, sprawdzić źródło. Dlatego też tak ważne jest, by świadomie wybierać media, z których czerpiemy wiedzę. Dzielić się w sieci i poza nią sprawdzonymi informacjami, pamiętając o tym, by robić to z rozwagą, ostrzegać wcześniej, jeśli przekazywane przez nas artykuły czy zdjęcia są drastyczne, mogą budzić traumę. Stawiać na treści, które realnie mogą pomóc i są zweryfikowane. To w zasadzie wytyczne, którymi warto się kierować na co dzień w sieci, nie tylko w obecnej sytuacji. Wojna w Ukrainie. Jak pomóc mieszkańcom zaatakowanego przez Rosję kraju? Kogo zatem śledzić w sieci, jakie media czytać i oglądać, by wiedzieć, co dzieje się w Ukrainie? Stawiajmy na ekspertki i ekspertów w danym temacie, którzy orientują się w sytuacji. Na reporterki i reporterów, którzy są na miejscu wydarzeń i z pierwszej ręki mogą przekazać to, czego są świadkami i świadkiniami, czego sami i same doświadczają. A najlepiej na profesjonalne media, które mają korespondentki i korespondentów, uważnie weryfikują podawane przez siebie informacje. Wojna w Ukrainie: z jakich mediów czerpać informacje? Na terytorium Ukrainy, w Kijowie, jak i innych częściach kraju, są reporterki i reporterzy najważniejszych światowych agencji prasowych i magazynów. Relacje możecie znaleźć na stronach i kanałach społecznościowych Reutersa, AFP (francuska agencja prasowa), BBC, CNN, New York Timesa, rferl.org (Radio Wolna Europa). Swoje wysłanniczki i wysłanników mają też w Ukrainie polskie media informacyjne jak TVN24, Onet, WP, Wyborcza. Wojna w Ukrainie. Jak sobie poradzić z lękiem i niepokojem? Wojna w Ukrainie: kogo śledzić, by wiedzieć, co dzieje się? Można też oczywiście obserwować polityków na ich oficjalnych kontach, m.in. prezydenta Ukrainy Wołodomyra Zełenskiego (na jego instagramowym oficjalnym koncie można znaleźć kolejne przemówienia do narodu czy światowych przywódców) czy ukraińskiego ministra spraw zewnętrznych Dmytro Kułeby na Twitterze. Na Instagramie warto naszym zdaniem śledzić Łukasza Boka (@lukaszbok_kiks) - jego konto obserwuje już milion osób. Twórca m.in. aplikacji Konflikty i katastrofy światowe stał się popularny zwłaszcza, kiedy wybuchła pandemia, ale warto wiedzieć, że działa on od 10 lat, dostarczając ważnych informacji. Podaje on głównie na Instagram Stories na bieżąco krótkie, jasne komunikaty, skupia się na faktach i liczbach. Kolejne konto, na którym znajdziemy kontent poświęcony polityce, a teraz przede wszystkim Ukrainie, jest prowadzone przez Miłosza Wiatrowskiego (@milosz.nie.wszystko.wybaczy) związanego z Wyborczą dziennikarza, który posiada wiedzę na temat najnowszej historii Ukrainy, jak i śledzi bacznie najważniejsze oficjalne źródła co do wojny i ruchy światowych polityków. Miłosz często robi Q&A, dzięki czemu można uzyskać od niego odpowiedzi na nurtujące nas pytania odnośnie sytuacji w Ukrainie i tego, co ona oznacza dla Polski. Popularnością cieszy się założone 5 dni temu konto Stand with Ukraine (@withukraine), by szerzyć prawdziwe informacje na temat sytuacji w Ukrainie głównie w oparciu o informacje pochodzące od ukraińskiego wojska i sił zbrojnych. Podane w przystępny sposób posty na temat sytuacji w Ukrainie znajdziemy też na koncie @salamlabpl (Salam Lab, Laboratorium Pokoju, działające od 2016 roku na rzecz rzetelnego promowania różnych kultur), z którym związany jest Karol Wilczyński (@wilczynski.karol), nauczyciel akademicki z Uniwersytetu Jagiellońskiego. Relację z Charkowa i Kijowa znajdziecie też u przebywającego tam autora książek i dziennikarza Pawła Pieniążka (@p_pieniazek), który przygotowuje ją dla @tygodnik, który również warto śledzić pod tym kątem. Na jego Instagram Stories zobaczyć można opustoszałe ulice czy zniszczone mieszkania, poznać z bliska ludzkie historie, które drastycznie zmieniły bieg z powodu wojny. W redakcji śledzimy też relacje Adeliny Borets (@redsir), reżyserki, która na co dzień mieszka i działa w Polsce, ale obecnie jest w rodzinnym Kijowie, gdzie pojechała, by dokończyć pracę nad swoim filmem. W jej relacjach możecie zobaczyć, jak pracuje, ale też nocowanie wraz z innymi mieszkankami i mieszkańcami stolicy na stacji metra, by uchronić się przed ostrzałem rakietowym czy zniszczenia miasta, ale ostrzegamy, że mogą być one triggerujące. Polecamy także kanały Wiktorii Bieliaszyn (@bieliaszyn), dziennikarki związanej z Wyborczą, która w swojej pracy koncentruje się na Europie Wschodniej. Obecnie dowiecie się od niej m.in., jakie nastroje panują w Rosji, jakie jest podejście jej obywateli i obywatelek do rosyjskiej agresji wobec Ukrainy. Z kolei na instagramowym profilu @globalna.wioska i @fundacjaocalenie można znaleźć informacje, jak pomagać, listy zweryfikowanych zbiórek, ale też dowiedzieć się, gdzie uzyskać pomoc. A jeśli stresujecie się tym, czy nie zabraknie paliwa, co z energetyką i chcecie dowiedzieć się więcej na temat tego, jak fake newsy i sianie paniki w mediach społecznościowych wpływają na nasze zachowania w realu, zajrzyjcie na konto dziennikarza Jakuba Wiecha (@wiechography), eksperta od energetyki i klimatu, który dokładnie objaśnia, co i jak, zdecydowanie uspokajając i tonując nastroje. Jak się nie dać doomscrollingowi? Ważną kwestią jest też to, aby nie popaść błędne koło czytania wiadomości i to takich, które napawają nas niepewnością, lękiem. Nie musimy znać przebiegu sytuacji w Ukrainie minuta po minucie. Lepiej raz czy dwa razy dziennie zerknąć do wiarygodnego źródła, postawić na rzetelną analizę faktów. Nie tylko dowiemy się, co się wydarzyło, lecz także co to oznacza i nie będziemy szukać uzupełniających informacji, nie mogąc oderwać się od kolejnych sensacyjnych nagłówków czy postów. Kiedy nie możesz przestać czytać o wojnie: Czym jest doomscrolling i jak wpływa na naszą psychikę? Doomscrolling lub doomsurfing. Zjawisko, które nabrało mocy w pandemicznych czasach. Znów dotyka wielu osób, które nie mogą oderwać się od śledzenia kolejnych wiadomości o wojnie w Ukrainie. Czy da się przestać? Jakie mogą być konsekwencje doomscrollingu?
Już niebawem premiera „Prince Charming” – polskiej wersji programu „Kawaler do wzięcia” dla osób LGBT. Zobaczcie zwiastun!
TVN wyprodukuje polską wersję „Finding Prince Charming”, czyli amerykańskiego formatu telewizyjnego z 2016 roku będącego gejowską wersją „Kawalera do wzięcia”. W obecnej sytuacji w Polsce, kiedy osoby LGBT wciąż są dyskryminowane i marginalizowane program zapewne wzbudzi emocje, ale miejmy nadzieję, że również wpłynie pozytywnie na walkę z uprzedzeniami i stereotypami. Premiera już niebawem – znamy datę i mamy zwiastun. Wiemy też, kto poprowadzi program.
W tym artykule: „Finding Prince Charming” – o czym jest program „Kawaler do wzięcia” dla osób LGBT – co wiemy o nowym polskim reality show „Prince Charming” Polska – Zwiastun i data premiery „Kawaler do wzięcia” – kto poprowadzi show? Kim jest Aggie – prowadząca randkowe show „Finding Prince Charming” Jak znaleźć księcia z bajki? Wiele osób się nad tym zastanawia. I choć tytuł amerykańskiego programu stacji Logo trąci kliszą, to trzeba przyznać, że tego typu formaty oparte na poszukiwaniu przede wszystkim miłości, życiowych partnerek i partnerów obecnie w telewizji świetnie się sprawdzają i cieszą dużą popularnością. Wciąż ekscytuje nas oglądnie cudzego życia, a zwłaszcza miłosnych perypetii. „Finding Prince Charming” – o czym jest program W 2016 roku portal Queer.pl z entuzjazmem donosił o powstaniu Finding Prince Charming i ubolewał, że nie ma polskiej wersji. Bo skoro był polski Kawalera do wzięcia, gdzie 25 dziewczyn walczyło o względy jednego faceta, to dlaczego nie ma być i wersji dla osób LGBT? To coś świeżego i potrzebnego w polskiej rzeczywistości. Przypomnijmy, że Finding Prince Charming opiera się na tym, że 13 mężczyzn zabiega względy jednego kawalera czy też dokładnie mówiąc: księcia. Bohaterowie programu zamknięci są z nim w jednym domu. Książe odbywa zarówno spotkania grupowe, jak i indywidualne randki z potencjalnymi chłopakami. Finalnie musi wybrać musi zdecydować się na jedną osobę, z którą będzie próbował stworzyć związek po zakończeniu programu. „Kawaler do wzięcia” dla osób LGBT – co wiemy o nowym polskim reality show Jakiś czas temu pojawiły się plotki, że polska wersja „Prince Charming” to tylko kwestia czasu. Osoby z produkcji ujawniły, że trwają castingi, a „a rekrutacja odbywała się przede wszystkim na Instagramie”. Również o nasze uszy obiło się, że nasi znajomi dostawali propozycje udziału w programie. Pod uwagę brane były oczywiście wyoutowane osoby. Mówiło się też, że zdjęcia do polskiej wersji Prince Charming mają ruszyć już w maju. A także, że emisja ma być wyłącznie na TVN-owskim Playerze. „Prince Charming” Polska – Zwiastun i data premiery W plotkach było więcej niż ziarenko prawdy, bo TVN podał właśnie datę premiery show. I do sieci wypuścił zwiastun. „Prince Charming” w polskim wydaniu obejrzymy szybciej niż się spodziewacie. Pierwszy odcinek ukaże się we wtorek, 12 października 2021roku – zgodnie z zapowiedzią na Playerze. Czego się spodziewać? Obejrzyjcie zwiastun. Dodamy tylko, że w pierwszej edycji polskiego „Prince Charming” miłości szukać będzie 34-letni Jacek Jelonek, który wymarzonego partnera będzie szukał wśród 13 kandydatów. Wszyscy zamieszkają w przestronnej willi w słonecznej Hiszpanii. Trudno więc o lepsze warunki do randkowania. View oEmbed on the source website „Kawaler do wzięcia” – kto poprowadzi show? Prowadzącym amerykańskiej wersji jest amerykański piosenkarz Lance Bass, najlepiej chyba znany z bycia członkiem zespołu NSYNC. Jest też wyoutowanym gejem, który działa na rzecz społeczności LGBT. W Polsce według nieoficjalnych doniesień w roli gospodyni show miała pojawić się Martyna Kondratowicz, która była uczestniczką pierwszej edycji Hotelu Paradise. Niedawno jednak w programie Dzień dobry TVN ogłoszono oficjalnie, komu powierzono tę rolę. Prowadzącą polską wersję Finding Prince Charming została influencerka Aggie, czyli właściwie Agnieszka Lal. Jako osiemnastolatka wyjechała z Polski do Australii. Dziś mieszka w Los Angeles, gdzie jest najbardziej rozpoznawalna. Kim jest Aggie – prowadząca randkowe show „Finding Prince Charming” Aggie obserwowana jest na Instagramie przez 802 tys. osób i znana głównie ze swojej działalności w social mediach. Jest autorką książki #Instatravel, jak i właścicielką marki z kostiumami kąpielowymi. Co istotne, jako nastolatka zaliczyła przygodę z telewizją w kultowym programie Rower Błażeja (TVP1). To jest tak naprawdę ogromny zaszczyt, na pewno też ogromne wyzwanie - powiedziała o swoim udziale w programie Aggi na antenie DDTVN. - Jestem tylko prowadzącą, więc liczę na to, że będę tylko tłem dla pięknej historii miłości. Będzie 13 uczestników, którzy szukają prawdziwej miłości, mamy naszego głównego kawalera i liczę na to, że to oni będą gwiazdami programu, a ja będę im tylko pomagać znaleźć tę miłość – dodała. Będziecie oglądać?
Transplantacja organów obiektem żartów amerykańskich produkcji. Selena Gomez zabiera głos
Nie sądziliśmy, że taki moment nadejdzie, a jednak… transplantacja organów ratująca życie stała się przedmiotem telewizyjnych żartów. "Lekcja" płynąca z ekranu telewizora jest zatrważająca. Jest tyle zabawnych kwestii, jednak telewizja woli szokować, niekoniecznie pozytywnie. W jaki sposób tym razem medium tradycyjne przekroczyło granicę?
W tym artykule: Problemy zdrowotne Seleny Gomez Przeszczep nerki obiektem kpin Problemy zdrowotne Seleny Gomez Jak pamiętacie, w 2017 roku Selena Gomez poddała się zabiegowi przeszczepu nerki. Gwiazda cierpiąca na toczeń rumieniowaty musiała poddać się transplantacji organu, którego dawcą była jej przyjaciółka, Francia Raisa. Zrezygnowała wówczas z trasy koncertowej Revival World Tour, przez co hejterzy nie pozostawili na niej suchej nitki. Tak też stało się podczas trasy promującej album Stars Dance. Wtedy Gomez musiała poddać się chemioterapii. Fani przyzwyczajeni, iż ich ulubieńcy są jak superbohaterowie, niezniszczalni, nie mogli uwierzyć w chorobę Seleny Gomez. Od momentu ukazania się drugiego solowego albumu piosenkarki, czyli Revival, do momentu premiery Rare upłynęło 5 lat. W tym czasie Selena zmagała się z chorobą i walczyła o powrót do zdrowia. Przeszczep nerki obiektem kpin Amerykańskie produkcje słyną z błyskotliwych scenariuszy przepełnionych żartami. I choć granice smaku dobrego żartu często są naginane, tym razem twórcy posunęli się o wiele dalej. Może kojarzycie produkcję Paramount Plus, czyli The Good Fight. Jest to spin-off produkcji The Good Wife kanału CBS. W czwartym odcinku trzeciego sezonu główni bohaterowie prowadzą konwersację na temat żartów. Marissa, Jay oraz Jim dyskutują o przedmiotach żartów, które można poruszać bez pozwolenia. Stawiają pytania, czy obecnie żarty są społecznym zapalnikiem. Na pytanie, o czym żartować absolutnie nie można, pada odpowiedź: Na pewno nie z przeszczepu nerki Seleny Gomez. Wymieniony jest on obok autyzmu i nekrofilii jako tematów również tabu. Sitcomowe wibracje takich produkcji wymuszają na odbiorcy śmiech. Jednak w tym przypadku jest to niepoprawna forma żartu. Nie jestem pewna, w jaki sposób pisanie dowcipów na temat przeszczepów narządów dla programów telewizyjnych stało się popularne, ale niestety najwyraźniej takie jest. View oEmbed on the source website Dlaczego twórcy The Good Fight właśnie w taki sposób odnieśli się do kwestii transplantacji Seleny Gomez? W listopadzie 2020 roku, reboot Byle do dzwonka produkcji Peacock poruszył kwestię zdrowotną piosenkarki. Podczas jednej ze scen nowej serii, której premiera odbyła się 25 listopada w serwisie streamingowym NBCUniversal Peacock, widać dwóch uczniów szkoły średniej kłócących się o to, kto był dawcą przeszczepu nerki Gomez w 2017 roku. Bohaterowie dyskutują, czy była to nerka Justina Biebera czy Demi Lovato, by na koniec stwierdzić, iż gwiazda nie posiada rzeczonej nerki wcale. Dawczyni nerki dla Seleny, Francia Raisa, również zabrała głos podczas listopadowej wpadki telewizyjnej. Doceniamy przeprosiny, ale nie zapominajmy o darczyńcach, którzy potencjalnie poczuli się urażeni i odrzuceni przez słowa obelgi napisanej na ścianie podczas sceny. Napis odnosił się do kwestii nieposiadania nerki przez gwiazdę. W przypadku z listopada 2020, jak i tego obecnego, fani Seleny Gomez stoją za nią murem. Reboot Byle do dzwonka usunął wspomnianą scenę ze swojej serii, a także wpłacił darowiznę na rzecz Funduszu Seleny Gomez na rzecz badania tocznia w USC. Czekamy zatem na kroki, jakie podejmą twórcy The Good Fight. Jednak biorąc pod uwagę problemy współczesnego świata, kwestia żartowania z ratowania ludzkiego życia jest wysoce niestosowna i taki przekaz nie powinien mieć miejsca w żadnym medium. View oEmbed on the source website
Maja Bohosiewicz opublikowała ważny i potrzebny post na temat niezręcznych pytań o ciążę! Warto wziąć sobie jej słowa do serca
Maja Bohosiewicz zabrała głos w bardzo ważnej sprawie. Aktorka i przedsiębiorczyni wyjaśniła, dlaczego nie powinno się zadawać kobietom pytań o ciążę. Może się to dla nich okazać bardzo trudne i krzywdzące. Przeczytajcie wpis gwiazdy – jej słowa dają do myślenia!
Maja Bohosiewicz zabrała ostatnio głos w bardzo ważnym (a niekiedy również trudnym) dla wielu kobiet temacie. Aktorka i właścicielka marki odzieżowej Le Collet wyjaśniła swoim obserwatorkom oraz obserwatorom, dlaczego powinny i powinni powstrzymać się od zadawania pytań o to, czy ktoś spodziewa się dziecka. Okazuje się, że niektóre powody dotyczą także jej. Sprawdźcie, o co chodzi. Maja Bohosiewicz opublikowała ważny i potrzebny wpis na temat niezręcznych pytań o ciążę! Post, który Maja Bohosiewicz opublikowała wczoraj na Instagramie, wywołał niemałe poruszenie wśród jej fanek i fanów. Gwiazda napisała bowiem, że nie powinno się pytać kogokolwiek, czy spodziewa się dziecka, a także mówić, że wygląda jakby był w ciąży. Może się to bowiem okazać dla tej osoby bardzo krzywdzące albo (po prostu) sprawić, że poczuje się bardzo niezręcznie. Jak napisała Maja Bohosiewicz na Instagramie, jeśli kobieta rzeczywiście jest w ciąży, ale nam o tym nie mówi, to widocznie ma ku temu powody. Być może nie zdążyła poinformować jeszcze najbliższych (np. rodziców), przeszła traumę bądź ciąża jest zagrożona. Niewiele osób chciałoby, aby ktoś wypytywał o szczegóły ich życia prywatnego. Warto o tym pamiętać i to uszanować. „Pomyślałam żeby napisać o tym dlaczego pisanie do kogokolwiek, że wygląda jakby był w ciąży jest nie dobre. Niektóre z tych powodów dotyczą mnie, inne nie - ale nie ma to znaczenia. Nie powinno się tak nigdy pisać ponieważ jeżeli trafiliśmy i koleżanka, nie koleżanka, siostra znajoma bądź też nieznajoma jest w ciąży to pewnie nie chce nam o tym jeszcze powiedzieć. Może nie mówiła jeszcze rodzinie, przyjaciołom a tym sposobem stawiamy ją w niewygodnym momencie w którym musi nam powiedzieć choć nie ma ochoty lub okłamać choć też nie ma ochoty. Może ciąża jest za młoda, może miała różne traumatyczne przeżycia wcześniej? Nikt nie powinien przymuszać nas swoimi słowami do zdradzania mu intymnych rzeczy z naszego życia” – napisała Maja Bohosiewicz na Instagramie. Może się również okazać, że kobieta, którą zapytano o ciążę, w rzeczywistości nie spodziewa się dziecka. Niemniej jednak pytanie będzie miało swoje konsekwencje. Po pierwsze, może ono sugerować, że jej wygląd się zmienił (np. że przytyła) albo negatywnie wpłynąć na jej poczucie własnej wartości czy nastrój. Są bowiem kobiety, które marzą o dziecku, ale – nawet mimo starań i licznych prób – nie mogą zajść w ciążę. To może być dla nich bardzo trudny czas, a dodatkowe pytania o ciążę na pewno nie pomogą. „Jeżeli osoba nie jest w ciąży zwyczajnie sugerujemy, że przytyła. Co zawsze jest w jakiś sposób nieprzyjemne. Być może zmaga się z chorobą - tym sposobem znowu przymuszany do kłamania bądź opowiadania o intymnych rzeczach ze swojego życia. Być może zwyczajnie przytyła - każdego prawo schudnąć, każdego prawo przytyć. Niczyje prawo komentować na głos. Stara zasada mówi: jak nie masz nic miłego do powiedzenia - lepiej zamilcz. Być może osoba stara się o dziecko i takie zdanie sprawi jej przykrość. Żeby to zrozumieć wystarczy minumum empatii - nie trzeba chyba tłumaczyć” – brzmi dalsza część postu, który Maja Bohosiewicz opublikowała na swoim Instagramie. Co więcej, Maja Bohosiewicz przypomniała, że każdy i każda z nas ma prawo wyglądać tak jak chce. I nikt nie powinien tego komentować. Podobnie jak (w dużej mierze nieuniknionych) zmian, które zachodzą w naszym wyglądzie. Dotyczy to zarówno osób, które znamy osobiście, jak i tych, które „tylko” obserwujemy w mediach społecznościowych. „Choć nie odkryłam tutaj prochu - dziwnym sposobem ludzie dalej pozwalają sobie komentować wygląd innych osób, który może być wynikiem różnych czynników na które ktoś ma, bądź nie ma wpływu. Co w sumie nie ma znaczenia ale każdy ma prawo wyglądać tak jak wygląda. Komentowanie cudzych piersi „małe; brak, sztuczne, duże; dojce”, komentowanie kształtów, sugerowanie chorób, ciąż, doszukiwanie się operacji- również jest bardzo nieuprzejme i moim zdaniem dość intymne. Dopóki ktoś nie przychodzi i mówi wam: hej, chce ci opowiedzieć moją historie, nie mamy prawa oczekiwać że będziemy poinformowani o wszystkich rzeczach z życia innych osób - zarówno tych które znamy osobiście jak i tych które znamy z internetu” – kontynuowała Maja Bohosiewicz. Wiele osób zgodziło się z opinią Mai Bohosiewicz na temat niezręcznych pytań o ciążę, a także podziękowało jej za zabranie głosów w tej sprawie. Post skomentowały również inne gwiazdy, w tym Zofia Zborowska-Wrona, Paulina Krupińska, Justyna Nagłowska i Anna Czartoryska-Niemczycka. Okazuje się, że tego rodzaju pytania pojawiają się (nie tylko) w mediach społecznościowych na porządku dziennym. A wcale nie powinny. Warto wziąć sobie słowa Mai Bohosiewicz do serca. Nie znając historii danej osoby, nie wiedząc, co kiedyś przeszła, a także z jakimi problemami musi się teraz borykać, nie mamy prawa komentować jej sytuacji czy wyglądu. Jeśli będzie chciała opowiedzieć nam swoją historię, to sama to zrobi. Co oznacza czerwona opaska na oczach? To akcja, do której warto dołączyć! Na Instagramie zaczęły pojawiać się zdjęcia osób z oczami zasłonionymi czerwoną opaską. Co to za akcja i dlaczego warto wziąć w niej udział?
Jarosław Kaczyński o aborcji: „Każdy średnio rozgarnięty człowiek może sobie załatwić aborcję za granicą”. Słowa prezesa PiS wywołały burzę w sieci
Polityk stojący na czele Prawa i Sprawiedliwości udzielił wywiadu magazynowi „Wprost”. Został zapytany o zaostrzenie prawa aborcyjnego i Strajk Kobiet. Jego komentarz został uznany za skandaliczny.
Prezes Kaczyński to zdecydowanie jeden z zatwardziałych przedstawicieli patriarchatu. Co prawda stoi na czele partii konserwatywnej, ale w XXI wieku nawet takie formacje w innych państwach zdają się być bardziej postępowe niż Prawo i Sprawiedliwość. Zresztą wydarzenia z jesieni zeszłego roku związane z zaostrzeniem i tak bardzo surowego prawa antyaborcyjnego jak na współczesne standardy świetnie pokazują, że niektórzy politycy (ale i polityczki!) chcieliby nas cofnąć do średniowiecza a wolność i prawa kobiet traktują jako fanaberię, którą należy ukrócić. Prezes PiS lekceważąco o prawach kobiet W wywiadzie dla „Wprost”, który ukazał się wczoraj, Jarosław Kaczyński mówi bez ogródek o wyroku TK i odbieraniu kobietom prawa do decydowania o swoim zdrowiu i życiu: „W moim przekonaniu nic takiego, co by zagrażało interesom kobiet, się nie stało”. Dalej możemy przeczytać, że przecież aborcja wciąż jest dopuszczalna, jeśli ciąża wywodzi się z przestępstwa i jeżeli zagraża życiu albo zdrowiu kobiety. „Chodzi tylko o zespół Downa i Turnera, gdzie możliwość aborcji zlikwidowano. Ale też wiem, że są ogłoszenia w prasie, które każdy średnio rozgarnięty człowiek rozumie i może sobie taką aborcję za granicą załatwić, taniej lub drożej. Decyzja Trybunału ma charakter prawny i moralny, w praktyce może być różnie, ale wierzę, że i w praktyce coś się zmieni” - powiedział Kaczyński. A w sieci zawrzało, bo pokazuje to świetnie ignorancję tego polityka i to, jak bardzo nie liczy się z tym, że tzw. kompromis aborcyjny nie działa, jakie dramaty przeżywają na co dzień w Polsce osoby w ciąży, jak wiele z nich nie jest w stanie pozwolić sobie na wyjazd do innego kraju, by przerwać ciążę i to często w takiej sytuacji, kiedy polskie prawo taki zabieg teoretycznie dopuszcza, ale przecież klauzula sumienia, odsyłanie od szpitala do szpitala... Albo osoby w ciąży w ostateczności decydują się na aborcję w warunkach zagrażających zdrowiu i życiu. Do tego takie a nie inne prawo antyaborcyjne sprzyja istnieniu podziemia aborcyjnego. Zresztą dużo można mówić na ten temat, dużo zostało powiedziane od jesieni a i tak wciąż jest to mówienie na marne. W sumie nie pierwszy raz widać, jak bardzo jako kobiety jesteśmy lekceważone we własnym kraju przez rządzących i zdane na siebie. Co istotne i warte podkreślenia, także osoby głosujące na PiS potrzebują aborcji. Według badania CBOS z 2013 roku „co najmniej jednokrotne przerwanie ciąży częściej deklarują kobiety gorzej wykształcone, niezadowolone ze swojej sytuacji materialnej, mające prawicowe poglądy i nieregularnie praktykujące religijnie”. Aborcyjny Dream Team o słowach prezesa Kaczyńskiego w sprawie aborcji Do słów Jarosława Kaczyńskiego odniosły się aktywistki z Aborcyjnego Dream Teamu, które wspierają osoby potrzebujące aborcji. Na swoim instagramowym koncie @aborcyjnydream zamieściły wpis: „Każdy średnio rozgarnięty polityk wie, że zakazy aborcji nie działają. Prezes też to wie. W tym krótkim zdaniu nie tylko to przyznał, ale też pokazał, że ma kompletnie w dupie los wszystkich osób, które takie podróże aborcyjne muszą odbywać. Swoje wyborczynie też ma w dupie. Prezes wie, że takie zakazy czynią aborcje tylko trudniej dostępne, sprawiają, że całość ich organizacji spoczywa na czyichś barkach. Prezes ma dupie, że wiele z tych osób musi wyjeżdżać w atmosferze wstydu. Prezes ma dupie, że średnio zabieg i koszt wyjazdu do Holandii dla osoby w drugim trymestrze kosztuje więcej niż średnia krajowa pensja netto. Prezes ma dupie, że często osoby w drugim trymestrze ciąży, ze stwierdzonymi wadami płodu potrzebują wsparcia psychologicznego" - napisały aktywistki. W swoim poście podkreśliły również, że zmuszanie osób w niechcianych ciążach do wyjazdów w czasie pandemii, kiedy podróżowanie jest utrudnione i wiąże się z ryzykiem zarażenia wirusem, jest szczególnie okrutne. Podobnie jak spłycanie tego problemu do ironicznych żartów o rozgarnięciu. Zakaz i co dalej. Adwokatka komentuje, co zmieniło się po zaostrzenia prawa antyaborcyjnego „Niezgoda na zaostrzenie ustawy antyaborcyjnej łączy przeróżne środowiska. To początek nowej dyskusji na temat aborcji” – mówi adwokatka Sylwia Gregorczyk-Abram. Pytamy ją o to, co zmieniło się po publikacji wyroku. Aborcja w liczbach Przez ostatnie 6 miesięcy grupy działające w ramach Aborcji Bez Granic miały ręce pełne pracy. Pomogły tysiącom osób z Polski w dostępie do aborcji. 597 osób mogło przerwać ciążę w zagranicznej klinice w drugim trymestrze. Wsparcie finansowe wyniosło ponad 420 tysięcy złotych. Łącznie z pomocy Aborcji Bez Granic skorzystało ponad 17 tysięcy osób. Myślę, czuję, decyduję, czyli szczerze rozmawiamy o aborcji Kobiety przerywały ciążę, przerywają i będą przerywać. Dlatego prawo aborcyjne powinno odpowiadać ich rzeczywistym potrzebom. Ale nie tylko ustawy wymagają zmian. Zmienić należy sposób, w jaki mówimy o aborcji. Natalia Broniarczyk działa w Aborcyjnym Dream Teamie, organizacji, która walczy, by o aborcji mówić, jak należy – bez poczucia winy i wstydu.
Glamour Girlboss Podcast: Joanna Parafianowicz radzi, jak się bronić przed mobbingiem w pracy
Posłuchaj nowego odcinka podcastu Glamour Girlboss, w którym adwokatka i mediatorka Joanna Parafianowicz odpowiada na najważniejsze pytania związane z mobbingiem!
W nowym odcinku Glamour Girlboss Podcast goszczę Joannę Parafianowicz, którą możesz kojarzyć z mediów społecznościowych jako Panią od Pokoju. Z adwokatką, mediatorką i autorką książki „Jeżeli chodzi o prawo,to mogę doczytać” rozmawiamy o jej karierze i aktywności w mediach społecznościowych, a także poruszamy ważny, a zarazem bardzo trudny temat mobbingu w miejscu pracy. Czym właściwie jest mobbing? Jak się przed nim bronić i co zrobić, gdy padnie się jego ofiarą? Posłuchaj nowego odcinka podcastu Glamour Girlboss na Glamour.pl albo na platformie streamingowej Spotify. Glamour Girlboss Podcast: Kasia Borkowska zdradza, jak wygląda praca w branży PR W nowym odcinku podcastu Glamour Girlboss rozmawiam z Kasią Borkowską, która od kilku lat zajmuje się PR-em i dba o wizerunek polskich marek, jak również osób publicznych. Jak wygląda jej praca na co dzień? Posłuchaj nowego odcinka Glamour Girlboss Podcast z Joanną Parafianowicz:
Lidl walczy z ubóstwem menstruacyjnym, oferując darmowe podpaski i tampony
Bardzo nas cieszą kolejne przedsięwzięcia mające na celu walkę z ubóstwem menstruacyjnym! Tym razem dobry przykład w skali globalnej daje irlandzki Lidl, oferując darmowe środki menstruacyjne osobom w potrzebie. Czekamy na takie działania w Polsce!
W tym artykule: Walka z ubóstwem menstruacyjnym Lidl w Irlandii oferuje darmowe podpaski i tampony Ubóstwo menstruacyjne to problem, o którym piszemy nie od dziś. Cieszymy się, że coraz więcej osób i organizacji bierze go sobie do serca i podejmuje walkę z tym zjawiskiem, zapewniając tym samym osobom menstruującym lepsze warunki życia. Niestety skala ubóstwa jest ogromna, powoduje ono na przykład opuszczanie zajęć szkolnych przez dziewczynki, wykluczenie społeczne w trakcie okresu. Ubóstwo to także element codzienności osób w kryzysie bezdomności. I mamy z tym do czynienia praktycznie w każdym zakątku świata, choć w różnym stopniu. Także w Polsce. Walka z ubóstwem menstruacyjnym W naszym kraju walkę z ubóstwem menstruacyjnym prowadzą między innymi aktywistki stojące za inicjatywą Różowa Skrzyneczka. Pisałyśmy chociażby o jej działaniach z władzami Krakowa. Współpracę z inicjatywą nawiązała także stołeczna dzielnica Śródmieście. Niedawno powstała też Okresowa Koalicja, która ogłosiła 2021 Rokiem Menstruacji, zapowiedziała też przeciwdziałanie tabu wokół miesiączki i wspieranie osób, które w jej trakcie nie mają środków, by pozwolić sobie na zakup podpasek czy tamponów. Kraków dostrzega problem ubóstwa menstruacyjnego! Darmowe tampony i podpaski pojawią się w szkołach czy muzeach Lidl w Irlandii oferuje darmowe podpaski i tampony Także marki angażują się coraz częściej w pomoc osobom potrzebującym wsparcia w zakresie środków menstruacyjnych. Dobry przykład daje polska firma odzieżowa Nago, która wspiera dziewczynki w Afryce, oferując resztki czy próbki swoich materiałów, które są przyjazne dla ciała, na podpaski wielorazowego użytku. Kolejny dobry przykład daje Lidl. Osoby zarządzające tą siecią sklepów w Irlandii, wobec alarmujących danych o tym, że co druga osoba w tym kraju w przedziale wiekowym 12-19 lat nie ma wystarczających środków na zakup podpasek czy tamponów, podjęły współpracę z organizacjami Homeless Period Ireland i The Simon Communities of Ireland, by coś zmienić w tej sprawie. Już 3 maja tego roku w sklepach sieci Lidl na terenie Irlandii będzie można otrzymać przy kasie darmowe opakowanie środków menstruacyjnych na podstawie kuponu, który będzie można pobrać za pośrednictwem aplikacji Lidl Plus (raz na miesiąc). Jednej osobie będzie przysługiwało jedno opakowanie tamponów lub podpasek. Lidl to prawdopodobnie pierwsza tak duża sieć, która podjęła na świecie w ten sposób walkę z ubóstwem menstruacyjnym. Irlandzki oddział Lidla zadeklarował również regularne przekazywanie środków na rzecz The Simon Communities, czyli organizacji dostarczającej produkty higieniczne osobom w kryzysie bezdomności w Irlandii. W ten sposób sieć wspiera również osoby, które nie mają dostępu do smartfona i nie mogą skorzystać z kuponów w aplikacji. Kolejny kraj wprowadza darmowe podpaski i tampony. Kiedy Polska? Ubóstwo menstruacyjne to poważny problem, który utrudnia godne i komfortowe funkcjonowanie w trakcie miesiączki. Rządy kolejnych państw zaczynają zajmować się tą sprawą i walczyć z ubóstwem menstruacyjnym. Kilka dni temu Nowa Zelandia zapowiedziała, że w szkołach pojawią się darmowe podpaski czy tampony. Teraz podobne udogodnienia wprowadza Francja, oferując bezpłatne środki menstruacyjne na uczelniach.
Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn.
Znacie książkę Caroline Criado Perez pt. Niewidzialne kobiety? Jeśli nie, to polecam prędko tę lekturę nadrobić, bo otwiera oczy naprawdę szeroko. Autorka sprawnie porusza się wśród wszelkich nieprawidłowości, jakimi rządzi się współczesny świat. Naszą rzeczywistość wciąż kształtuje podział na to, co żeńskie i męskie, ignorując przy tym wszystko, co pośrodku, a grupę pierwszą traktując co najmniej po macoszemu. Przy czym Perez posiłkuje się bardzo prozaicznymi przykładami na temat tego, jak osoby identyfikujące się jako kobiety i ich potrzeby są – nie bójmy się tego słowa – bagatelizowane. Nie będę się tutaj rozpisywać o lekturze samej książki, choć muszę zaznaczyć, że jest jakaś specyficzna, sadomasochistyczna przyjemność, kiedy ogromna doza zaskoczenia miesza się z rosnącym zaciekawieniem, rozgoryczeniem, gorzkim śmiechem, frustracją i mocnym wkur*****em. Dlaczego? Bo jesteś kobietą i zaczynasz zauważać, że współczesny świat nadal nie jest miejscem dla ciebie. I tutaj chcę przejść do sedna niniejszego wywodu, a mianowicie tematu toalet publicznych. Dla części osób tu zebranych może się to wydać nawet zabawne, ale mam nadzieję, że nawet jeśli ktoś się z tego pośmieje, to przynajmniej na chwilę pochyli się nad obecnym stanem rzeczy. Każda, ale to każda kobieta stała na pewno kiedyś w długiej kolejce do publicznej toalety – czy to w szkole, kinie, centrum handlowym, teatrze, na koncercie, meczu etc. Założę się też, że każda analizowała chociaż raz, jak to się dzieje, że te kolejki się tworzą. Ja to kiedyś przyjmowałam w sumie jako oczywistą oczywistość, naturalną część mojej rzeczywistości, a kończąc oglądać film w kinie, obliczałam, kiedy muszę wystartować do łazienki, żeby zdążyć przed tymi wszystkimi kobietami zebranymi w jednej kinowej sali. Temat toalet publicznych może wydawać się błahy, ale prawda jest taka, że jest on częścią dużo większego problemu, przy czym wynika z bardzo prostej zależności. Świat był i wciąż jest w ogromnej większości projektowany przez mężczyzn. Wiele współczesnych niedociągnięć w sferze publicznej wcale nie wynika z zamierzonego pomijania kobiet i ich potrzeb, a raczej z niewiedzy i braku dialogu, pytania kobiet o zdanie. Na szczęście i to się zmienia – również dzięki takim autorkom jak Perez – bo osoby identyfikujące się, jako kobiety, ale też i wszelkie mniejszości zaczynają nareszcie głośno artykułować swoje potrzeby. Wracając do samych toalet, to tutaj sprawa jest również, jakże by inaczej, regulowana przez polskie prawo. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie możemy przeczytać, że: 1. W budynku użyteczności publicznej i zakładu pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne. Jeżeli liczba osób w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na danej kondygnacji jest mniejsza od 10, dopuszcza się umieszczenie ustępu na najbliższej, wyższej lub niższej kondygnacji. 1a. Ustępów ogólnodostępnych, o których mowa w ust. 1, nie urządza się w budynku obsługi bankowej, handlu lub usług o powierzchni użytkowej do 100 m2 włącznie. 2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, w ustępach ogólnodostępnych powinna przypadać co najmniej jedna umywalka na 20 osób, co najmniej jedna miska ustępowa i jeden pisuar na 30 mężczyzn oraz jedna miska ustępowa na 20 kobiet, jeżeli przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy nie stanowią inaczej. W przypadku gdy w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi liczba osób jest mniejsza niż 10, dopuszcza się umieszczenie wspólnego ustępu dla kobiet i mężczyzn. Proste działanie matematyczne pokazuje, że tak naprawdę my kobiety wychodzimy na tym gorzej. Zrównajmy liczby tak, żeby mieć 60 mężczyzn i 60 kobiet. W takim rozrachunku mężczyźni otrzymują 4 „oczka”, a kobiety tylko 3. Śpieszę od razu z wyjaśnieniem słowa „oczko” w toalecie – jest to po prostu określenie na pisuar i sedes w języku architektów. Od razu wyjaśniam również, że nie chce tu i teraz odbierać prawa mężczyznom do toalet. Bardzo fajnie, że jest grupa osób na świecie, która nie marnuje połowy życia na staniu w kolejce, by załatwić swoje fizjologiczne potrzeby. Ale tu warto pochylić się na różnicami między płciami, które są naturalne, niepodważalne i nie mamy na nie wpływu. Natomiast argument, że kobiety „pudrują noski” w łazienkach i stąd ten problem może już naprawdę odejść w zapomnienie. I jeszcze jedno – feminizm to dążenie do równości, a nie zwalczanie mężczyzn. To zauważanie i przyjmowanie różnic między ludźmi. To dążenie do tego, aby minimalizować niedogodności z nich wynikające i wyrównywać szanse niezależnie od tożsamości płciowej. Dlaczego więc obecne rozwiązanie prawne jest krzywdzące dla osób korzystających z toalet oznaczonych kółkiem? Bo kobiecy pęcherz ma mniejszą pojemność niż męski, przez co mniej więcej dwa razy częściej korzystamy z łazienki. Mamy okres przez średnio 5 dni w miesiącu, co wiąże się nie tylko ze zmianami podpasek, tamponów, opróżnianiem kubeczkówe etc, ale innymi dolegliwościami „okołookresowymi”, kiedy dostęp do toalety i bieżącej wody jest szalenie istotny. Bo kobiety zachodzą w ciąże i częściej wtedy siusiają, bo po prostu dziecko uciska na pęcherz. Mamy też inną budowę cewki moczowej i dlatego jesteśmy narażone na znacznie częstsze choroby układu moczowego. Sama konstrukcja publicznych toalet też nam nie sprzyja, bo korzystanie z zabudowanej kabiny często wymaga niezłych umiejętności fizycznych. Osobiście mam jeszcze jeden zarzut, ponieważ życie przez kilka lat w Kopenhadze podniosło moje oczekiwania odnośnie standardu miejsc użyteczności publicznej. Chodzi o umywalki w kabinach, a nie przed wejściem. Ciężko o zachowanie odpowiedniej higieny, zwłaszcza podczas okresu, jeśli nie mamy dostępu do bieżącej wody przed/zaraz po zmianie np. kubeczka menstruacyjnego. Jedna z moich ulubionych osób na Instagramie Martyna M. Kaczmarek (zresztą inspiracja do tego tekstu @martynakaczmarek) tłumaczy jeszcze dwie bardzo ważne zależności co do toalet. Odejmując czynniki biologiczne zostaje nam równie ważny aspekt ról społecznych kobiet, które są niezauważalne i niedoceniane. Martyna słusznie alarmuje, że „kobiety częściej pełnią opiekę nad osobami schorowanymi i z niepełnosprawnościami – zarówno zawodowo, jak i rodzinnie. A także „biorą ok.96% urlopów rodzicielskich, a opieka nad dziećmi (do pewnego wieku) w miejscu publicznym wymaga również większej ilości czasu w toalecie”. Jaki z tego wniosek? Jak zwykle bardzo prosty, wręcz banalny. Edukujmy, rozmawiajmy i słuchajmy się wzajemnie, wyrażajmy głośno nasze potrzeby. Z różnicami wynikającymi z natury nie należy walczyć. Warto je poznawać, starać się rozumieć i akceptować, żeby móc w pełni wykorzystywać ich potencjał. Każda innowacja wynikająca z rozpoznania potrzeb pojedynczych grup wzmacnia je, ale też wpływa na życie całych społeczności. Udogodnienia nawet w małych sferach życia wpływają na kolejne, budując społeczeństwa otwarte i empatyczne. Ludzie, których potrzeby są rozumiane i realizowane czują się istotni, zauważeni, odzyskują godność. A tylko w takich warunkach możemy budować przestrzeń dla wszystkich. Mizogin: jak rozpoznać mężczyznę, który gardzi kobietami? Mizoginizm może się niektórym wydawać postawą z przeszłości. Niestety w XXI wieku wciąż mają miejsce mizoginiczne zachowanie i spotkać możemy mizogina na naszej drodze.
To najszczęśliwsze kraje na świecie w 2021 roku według ONZ!
Organizacja Narodów Zjednoczonych opublikowała coroczny raport „World Happiness Report” i ranking najszczęśliwszych krajów na świecie. Które miejsce w 2021 roku zajmuje Polska?
Trwająca od ponad roku pandemia koronawirusa całkowicie zmieniła naszą rzeczywistość. Wiele osób na całym świecie znalazło się w bardzo trudnej sytuacji – straciło bliskich (i, co gorsza, nie miało okazji się z nimi pożegnać), własne zdrowie (nie tylko fizyczne, ale również psychiczne) albo zostało odciętych od źródła dochodu. Tęsknimy za dawnym życiem, w tym za podróżami oraz swobodnymi spotkaniami z rodziną i przyjaciółmi. Są jednak takie kraje na świecie, które dobrze radzą sobie z pandemią. Widać to m.in. w tegorocznym „World Happiness Report”, który został właśnie opublikowany przez Organizację Narodów Zjednoczonych. Tegoroczna lista najszczęśliwszych krajów na świecie w 2021 nie zaskakuje. Tworząc tegoroczny raport, badacze i badaczki z ONZ wzięli i wzięły pod uwagę dane związane m.in. ze zdrowiem psychicznym, wellbeingiem oraz ogólnym poczuciem szczęścia. I tak oto wśród państw, które uchodzą za najszczęśliwsze, znalazły się m.in. Francja, Holandia, Nowa Zelandia, Tajwan oraz Stany Zjednoczone. Pierwsze miejsce (już po raz kolejny!) zajęła Finlandia. A na którym miejscu uplasowała się Polska? Do kraju nad Wisłą należy 44. miejsce w rankingu. W naszej galerii (na górze strony) możesz dowiedzieć się więcej o krajach na świecie, które są najszczęśliwsze w 2021 roku, według ONZ. Najpiękniejsze miejsca na świecie: przegląd pięknych i ciekawych miejsc na Ziemi, które warto zobaczyć! Najpiękniejsze miejsca na świecie kryją się nie tylko w najbardziej odległych zakątkach naszej planety. Przygotowaliśmy dla Was ranking 12 najciekawszych miejsc na Ziemi - zarówno bliższych i dalszych destynacji.
Krystyna Pawłowicz sieje transfobię. Zaatakowała transpłciowe dziecko
Krystyna Pawłowicz opublikowała na Twitterze transfobiczny post, ściągając falę hejtu na 10-letnie dziecko i dyrekcję szkoły, do której ono uczęszcza.
W tym artykule: Krystyna Pawłowicz swoim tweetem nakręciła nagonkę na 10-letnie dziecko Cezary Tomczyk deklaruje złożenie zawiadomienia do prokuratury w związku z tweetem Pawłowicz Czym jest transfobia? Sędzia Trybunału Konstytucyjnego, związana z PiS Krystyna Pawłowicz słynie z rozpętywania burz w social mediach i nienawistnego języka. Bardzo często celem ataków Pawłowicz są i tak dyskryminowane w naszym kraju osoby ze społeczności LGBT. Krystyna Pawłowicz swoim tweetem nakręciła nagonkę na 10-letnie dziecko Kilka dni temu była posłanka wyciągnęła na światło dzienne sprawę 10-letniego dziecka z Podkowy Leśnej. Zaatakowała ona w swoim transfobicznym wpisie dyrektorkę tamtejszej szkoły, która wykazała się postawą pełną akceptacji i empatii, godną pochwały a nie hejtu, postawą, która poza tym powinna być czymś naturalnym w XXI wieku. Otóż Pawłowicz napisała o tym, że konkretna szkoła pod dyrekcją Agnieszki Hein „doprowadziła do podjęcia przez Radę Pedagogiczną uchwały ZOBOWIĄZUJĄCEJ nauczycieli, by zwracali się do 10-letniego ucznia, CHŁOPCA, per AGNIESZKA, jak chcieli rodzice. Dane aktów stanu cywilnego zlekceważono”. Oczywiście pod wpisem Pawłowicz wylała się fala hejtu ze strony osób podzielających jej poglądy. Okazuje się, że dobro dziecka narodzonego nie jest ważne już w takim przypadku. Nikt nie pomyślał o tym, co musi przeżywać rodzina 10-latki i co będzie, jeśli ona dowie się o sprawie, a już na pewno nie ma łatwo. Tymczasem bardzo często jest tak, że już kilkuletnie dzieci wiedzą, kim są i że płeć przypisana im przy urodzeniu jest z tym niezgodna. Wspaniale, że rodzice i nauczyciele potrafią w takiej sytuacji wesprzeć. Poza tym to bardzo prywatna sprawa. Ewentualnie można by powiedzieć o niej w anonimowy sposób, by promować takie postawy. Tymczasem dzięki Krystynie Pawłowicz, która podała bardzo konkretne dane, w sieci rozpętała się nagonka. Do tego w szkole błyskawicznie pojawiła się kontrola z kuratorium. Na to wszystko na szczęście zareagowały także internautki i internauci, krytykując hejterską postawę byłej Posłanki, wytykając jej szczucie na dziecko, niszczenie psychicznie ludzi. Wskazywano także na bezkarność Pawłowicz, która nie pierwszy raz dopuszcza się czegoś takiego. Przy tym podkreślano, że burmistrz Podkowy Leśnej stanął na wysokości zadania, popierając decyzję szkoły. Wczoraj ukazał się obrzydliwy tweet sędzi TK Krystyny Pawłowicz uderzający w dobro dziecka naszej szkoły i dyrektora Agnieszkę Hein. Dzisiaj odbyła się narzucona z "góry" kontrola szkoły przez kuratorium, od wczoraj dobijają się dziennikarze. Ze względu na małą społeczność i dobro dziecka staraliśmy się uniknąć rozgłosu, niemniej jednak stało się, mamy już dyskusje w przestrzeni publicznej, także na lokalnych grupach - napisał burmistrz Podkowy Leśnej Artur Tusiński. Z całą odpowiedzialnością informuję, że władze naszej szkoły, ale także miasta Podkowa Leśna są i będą otwarte na potrzeby każdego ucznia, także uczniów transpłciowych. Rolą dyrekcji i grona pedagogicznego w szkole jest stworzenia przyjaznego środowiska, wspierającego edukację i zdrowy rozwój dzieci. I taka właśnie jest nasza szkoła – wspierająca i otwarta - zadeklarował. Dziecko ma mądrych rodziców, przyjaciół, zrozumienie w szkole, jest otoczone opieką psychologiczną. Od wczoraj wiemy także, że ma ogromne wsparcie w organizacjach działających na rzecz dyskryminowanych mniejszości. Obowiązkiem dorosłych jest ochrona dzieci, o czym zdaje się zapomina posłanka Pawłowicz i osoba, która wyniosła informację poza szkołę. Nie ma naszej zgody na cyniczne wykorzystywanie dzieci do politycznych rozgrywek. I na koniec - szczegóły z tweeta niewiele mają wspólnego z faktami. Cezary Tomczyk deklaruje złożenie zawiadomienia do prokuratury w związku z tweetem Pawłowicz Poseł PO odniósł się dziś do wyżej opisanej sprawy, krytykując zachowanie Pawłowicz, jak i zaznaczając, że w naszym kraju brakuje tolerancji, otwartości, odpowiedniej edukacji. Zadeklarował, że wraz z kolegami i koleżankami z partii mają zamiar złożyć zawiadomienie do prokuratury w sprawie tego, że sędzia TK naraziła 10-letnie dziecko na realne niebezpieczeństwo. Warto przypomnieć, że nasz kodeks prawny zawiera zapisy, które umożliwiają karanie za hejt i mowę nienawiści. W Trybunale Konstytucyjnym zasiada hejterka Krystyna Pawłowicz, która naraziła 10-letnie dziecko realne niebezpieczeństwo - mówił dziś Cezary Tomczyk w programie Onet Rano, odnosząc się do wyżej opisanej sprawy. - Sędzia Trybunału Konstytucyjnego upubliczniła historię transpłciowego dziecka, rozpętując nagonkę. Czym jest transfobia? Bez wątpienia zachowanie Krystyny Pawłowicz możemy określić jako przejaw transfobii. Czym jest transfobia? To dyskryminacja osoby lub osób transpłciowych, odmawianie im praw czy traktowania takiego, jakie ma miejsce w przypadku osób nietransgenderowych. To także atakowanie takich osób ze względu na ich transpłciowość, szerzenie wobec nich nienawiści, uprzedzeń, stereotypów, a więc transfobia może mieć formę zarówno fizyczną, jak i/lub psychiczną. Jak możemy przeczytać na stronie Transfuzja.org zarówno celowa, jak i niecelowa transfobia może mieć poważne konsekwencje dla osób będących jej obiektem. #JestemPrzeciwTransfobii – kampania na Dzień Widzialności Osób Transpłciowych 31 marca obchodzimy Dzień Widzialności Osób Transpłciowych. Z tej okazji Kampania Przeciw Homofobii opublikowała serię wideo z osobami transpłciowymi. Jak im się żyje w Polsce? Co chciałyby zmienić? Jak ich wspierać?
Bleed It Out, czyli wszystko o okresie, o czym wypada wreszcie mówić głośno. Nowy cykl Glamour x Your KAYA
Wstydzicie się miesiączki? Nie wiecie, jak o niej rozmawiać? A może macie pytania w tej kwestii, których nie macie komu zadać? Wychodzimy wam naprzeciw – pytajcie, a my odpowiemy, posiłkując się ekspercką wiedzą!
Większość osób z macicami krwawi plus minus raz w miesiącu. Tak to zostało wymyślone przez naturę. To normalna sprawa. A wręcz znak, że wszystko z naszym organizmem jest OK, kiedy to krwawienie się pojawia. Niektóre osoby znoszą ten czas lepiej, inne gorzej. Mimo wszystko trzeba przyznać, zgodnie z popularnymi memami, że nawet miesiączkując jesteśmy w stanie działać. Czy to nie jest super moc? Ale oczywiście, jeśli nie mamy w tym momencie sił na nic, to też w porządku – dajmy sobie czas na odpoczynek, zawińmy w burrito i przeczekajmy. Gdyby to było tylko tyle (albo aż, oczywiście), to byłoby w porządku. Jednak w porządku wcale nie jest. Bo choć mamy XXI wiek, taką niby nowoczesność, to niestety sporo przekonań co do okresu zakrawa wręcz o średniowiecze! Hektolitry krwi w filmach sensacyjnych czy horrorach przelewają się przez ekran, a w reklamach podpasek czy tamponów pojawia się niebieski płyn. Okres zamiast być uznawany za coś normalnego albo powód do dumy, bo czemu by nie (przekazuje wartościowe komunikaty, np.: nie jesteś w ciąży/twój cykl jest regularny/jesteś zdrowa_y/krwawisz, więc żyjesz/wstaw swoje), wykorzystywany jest do tego, by nas z tego powodu zawstydzać. A tu nie ma się czego wstydzić. Okres był, jest i będzie. Zatem mówmy o tym! Zadawajcie nam pytania i pamiętajcie, że nie ma głupich. Jak rozmawiać o miesiączce? Czy chłopakowi wypada kupić tampony? Co lepsze: tampon, podpaski, kubeczek? Czy uprawiać seks podczas okresu? Jak uprawiać seks podczas okresu? O czym świadczy kolor krwi menstruacyjnej? Co poradzić na ból menstruacyjny? I wszelkie inne! Na naszym instagramowym koncie @glamourpoland w Stories możecie zadawać pytania. Raz w miesiącu (podobnie jak miesiączka) będziemy na nie odpowiadać na łamach Glamour.pl. Wesprą nas w tym specjalistki i specjaliści od miesiączki, czyli niezastąpiony team Your KAYA – wspaniali ludzie, którzy stworzyli polską markę ze środkami menstruacyjnymi i innymi cudownymi produktami. Do tego walczą z miesiączkowym tabu od początku swojej działalności, a na okresie znają się jak nikt inny. Co więcej, współpracują na co dzień z ekspertkami i ekspertami, więc naprawdę możecie liczyć na dawkę rzetelnej okresowej wiedzy podanej w przyjazny wszystkim (nie tylko) menstruującym osobom sposób. Więc teraz czas na was – pytajcie śmiało! Nie wstydźmy się naszych ciał i ich fizjologii, krwawmy bezwstydnie i mówmy o tym bez ogródek, bo to temat jak każdy inny. Zaczynamy oswajanie. Bleed It Out! Kolejny kraj wprowadza darmowe podpaski i tampony. Kiedy Polska? Ubóstwo menstruacyjne to poważny problem, który utrudnia godne i komfortowe funkcjonowanie w trakcie miesiączki. Rządy kolejnych państw zaczynają zajmować się tą sprawą i walczyć z ubóstwem menstruacyjnym. Kilka dni temu Nowa Zelandia zapowiedziała, że w szkołach pojawią się darmowe podpaski czy tampony. Teraz podobne udogodnienia wprowadza Francja, oferując bezpłatne środki menstruacyjne na uczelniach.