Przez lata słyszały, że są zdolne, ale leniwe, że im się nie chce. Tak wygląda życie kobiet z ADHD
Neuroróżnorodność to nie jest problem, który trzeba rozwiązać, tylko sposób, w jaki funkcjonujemy – czasem trudniejszy albo zaskakujący, ale też pełen zasobów. I trzeba się nauczyć z nich mądrze korzystać - mówi Olimpia Jenczek, autorka książki „Życie z ADHD”.
ADHD to nie tylko problemy z koncentracją. Ale ile osób, tyle historii. I jeszcze więcej niewiadomych, mitów, stereotypów. Olimpia Jenczek rozbraja je w swojej książce. Wszystko po to, by tworzyć lepszy świat, w którym jest miejsce na (neuro)różnorodność. Marta Krupińska: Podtytuł Twojej książki brzmi „Brakująca instrukcja obsługi”. O swoim ADHD piszesz z kolei jako o brakującym puzzlu. Diagnoza, a potem podzielenie się tymi doświadczeniami w książce pomogły Ci lepiej zrozumieć siebie? Olimpia Jenczek: Na temat ADHD przeczytałam chyba wszystko, co jest dostępne na rynku. Nigdzie jednak nie znalazłam wiedzy w pigułce, poruszającej różne obszary, niekoniecznie kojarzone z ADHD, ale ściśle z nim związane. Jest więc rozdział o finansach, jedzeniu, stosunku do ciała, bliskości i seksie. Nie jestem psycholożką ani psychoterapeutką, korzystałam ze wsparcia ekspertów. Chciałam, żeby ta książka była różnorodna, więc są w niej praktyczne porady, np. jak ogarnąć przestrzeń, lista przedmiotów wspierających życie i doświadczenia różnych osób, w tym moje własne. Myślę, że to dobre podsumowanie drogi, jaką przeszłam. W social mediach ADHD jest nieraz przedstawiane jako atrybut ludzi kreatywnych czy wręcz supermoc. Ty piszesz jednak, że gdybyś mogła, wybrałabyś życie bez ADHD. Dlaczego to romantyzowanie ADHD może być szkodliwe? Z jednej strony osoby z ADHD przez lata słyszały, że są zdolne, ale leniwe, że im się nie chce. Nic dziwnego, że wiele z nich chce teraz pokazać światu: „Mam ADHD, a mimo to świetnie ogarniam swoje życie, jestem kreatywna, odnoszę sukcesy”. To bywa próbą odzyskania poczucia własnej wartości i sprawczości. Z drugiej strony ADHD to zaburzenie neurorozwojowe, które realnie wpływa na funkcjonowanie w sferze uwagi, ale też emocji, relacji, finansów, zdrowia psychicznego. Na spotkaniach autorskich czasem pytam uczestników, kto – mając wybór – zdecydowałby się zachować ADHD, i zwykle podnosi się tylko połowa sali. Myślę, że łatwiej polubić ADHD albo się z nim pogodzić, gdy mieszkasz w dużym mieście, masz dostęp do terapii, leków, wspierającego środowiska. A nie wolno zapominać o całej grupie osób, które są niezdiagnozowane lub mieszkają w mniejszych miejscowościach, gdzie specjalistów po prostu nie ma. Dla nich ADHD to nie „supermoc”, tylko źródło cierpienia i wykluczenia, zwłaszcza gdy nie wiedzą, co się z nimi dzieje. Z badań wiemy, że osoby z ADHD są bardziej narażone na uzależnienia, ryzykowne zachowania, zadłużenie, wypadki drogowe. I właśnie dlatego romantyzowanie ADHD może być szkodliwe – bo pomija ten trudny, często niewidoczny kawałek rzeczywistości wielu osób. Które z tych trudności najbardziej odbiły się na Twoim codziennym funkcjonowaniu? Dla mnie najbardziej frustrująca jest impulsywność związana z nieprzemyślanymi zakupami i decyzjami finansowymi. I choć mam to względnie opanowane, dalej płacę za to podatek, o czym bardzo szczegółowo piszę w ostatnim rozdziale. Wciąż borykam się też ze ślepotą czasową i niedoczasem, wszędzie się spóźniam, choć wydaje mi się, że mam tyle czasu, że wszystko zdążę zrobić, a potem pędzę, spóźniam się i muszę przepraszać. Przez to mam non stop nieskończone zadania, źle szacuję, ile czasu dane zajęcie mi zajmie, co generuje codzienny stres. Zdarza mi się, zwłaszcza w sytuacjach wymagających profesjonalizmu, np. gdy prowadzę szkolenie, że w połowie zdania zapominam, co chciałam powiedzieć, i powtarzam się kilka razy. Ale jak sama piszesz, doceniasz też pewne korzyści, jakie daje Ci neuroatypowy mózg. Kiedyś wydawało mi się, że jest ich więcej. Teraz myślę jedynie o kreatywności, którą mogę wykorzystywać w życiu zawodowym. Choć bywa męcząca, gdy włącza się o trzeciej w nocy i nie mogę spać, bo obmyślam nowe plany. Powszechna wiedza o ADHD wciąż bazuje na stereotypach. Które z nich uważasz za najbardziej krzywdzące i niezgodne z prawdą? Choćby ten, że ADHD dotyczy tylko chłopców, że się z tego wyrasta albo że ADHD można nabyć. Że teraz wszyscy je mają, bo żyjemy w czasach, gdy mamy za dużo bodźców. No nie. Można wykazywać objawy ADHD, jeżeli się za bardzo przebodźcujemy. Joanna Jurga (neuroarchitektka, autorka podcastów – przyp. red.) mówi, że każdy z nas czasem bywa neuroatypowy, że kobiety, kiedy zachodzą w ciążę, pod wpływem hormonów mogą doświadczać objawów charakterystycznych dla ADHD. Tyle że ludzie z ADHD mają je stale i na dosyć wysokim poziomie. ADHD obejmuje trudności z utrzymaniem uwagi, ale też z jej regulowaniem. Z jednej strony możemy doświadczać tzw. hiperfokusu, czyli nadmiernego skupienia na czymś, co nas interesuje, czasem aż do zatracenia się w tym, a z drugiej – zupełnego braku możliwości skupienia się na czymkolwiek, co wydaje się nudne lub nie angażuje emocjonalnie. ADHD to jednak nie tylko kwestia uwagi – to również impulsywność, która może wpływać na różne obszary życia, np. podejmowanie ryzykownych decyzji, jazdę samochodem bez refleksji nad konsekwencjami, czy trudność z zatrzymaniem się w emocjach. Regulacja emocji to kolejny kluczowy aspekt – osoby z ADHD często przeżywają emocje bardzo intensywnie i mają trudność z ich wygaszaniem, co może prowadzić do wybuchów złości, frustracji albo przeciwnie – do nagłych stanów wycofania. Dlatego piszesz, że ADHD nie ma jednej twarzy? Tak jak nie ma dwóch takich samych osób z ADHD. Ono jest po prostu bardzo skrajne. Bo oprócz tego, że mój mózg inaczej funkcjonuje, wpływają na to szkoła, rodzice, otoczenie. Ponadto jedna rzecz to zrozumienie, czym jest ADHD, a druga – już po diagnozie – zmapowanie, jak ADHD wpływa na moje życie i jak u mnie się objawia. I że objawy mogą się wydawać wręcz sprzeczne. Bo jak mogę mieć problem z perfekcjonizmem, skoro nie jestem w stanie utrzymać porządku w domu? A jednak go mam, tyle że w innych obszarach, głównie w pracy, choć też nie we wszystkim, co robię. Gdy przygotowuję prezentację, to ona może mieć błędy ortograficzne, ale kolory muszą idealnie do siebie pasować. Albo to, co obserwuję u wielu znajomych – że świetnie ogarniają swoje życie zawodowe, ale w domu jest gorzej. Dają z siebie 100 proc. w pracy, tam dowożą, maskują wszystkie swoje objawy, a gdy wracają do domu, nie mają już siły zadbać o porządek, regularnie chodzić do lekarza czy nawet przygotowywać posiłków. W social mediach sporo jest opinii, że ludzie idą po diagnozy, żeby mieć wymówkę, i traktują je jak kiedyś w szkole zwolnienie z WF-u. Pewnie zdarzają się osoby, które tak do tego podchodzą, ale to nie powinno przesłaniać sensu diagnozy. Ona nie jest po to, żeby coś usprawiedliwiać, tylko żeby lepiej zrozumieć siebie i dostać wsparcie. Diagnoza to nie wymówka – to wyjaśnienie. Ma poprawić jakość życia, ale to nie jest droga na skróty. U mnie przyniosła ulgę i poczucie sensu, ale też otworzyła drzwi do trudnej pracy – terapii, leczenia, codziennego dbania o siebie. Samo umówienie się do psychiatry bywa barierą – wiele osób z ADHD prokrastynuje to tygodniami. A potem dochodzi koszt i trudna dostępność leków. Trzeba ogromnego samozaparcia, żeby to wszystko ogarnąć. Dla niektórych diagnoza będzie impulsem do działania, a inni mogą się zniechęcić już na samym początku. Działasz jako samorzeczniczka ADHD, prowadzisz fundację Mamy Podobnie, organizujesz psychoedukacyjne „Korki z neuroróżnorodności”. Łatwiej dogadujesz się z osobami z ADHD? Gdy ktoś mnie pyta, czy moi neurotypowi przyjaciele lepiej mnie rozumieją, to odpowiadam, że nie wiem, bo nie mam neurotypowych przyjaciół. W moim najbliższym otoczeniu wszyscy mają jakąś diagnozę z pogranicza ADHD i spektrum autyzmu. Dzięki temu zaczęliśmy więcej o tym rozmawiać i poczucie, że nie jestem w tym sama, na pewno mi pomogło. To samo mówią uczestnicy naszych spotkań na temat neuroróżnorodności. To poczucie, że jesteś częścią społeczności, grupy, że są wokół ciebie osoby, które mają podobnie i cię rozumieją, jest bardzo budujące. Poza tym z moich obserwacji wynika, że większość osób z ADHD jest w związkach z innymi neuroatypowymi, np. w spektrum autyzmu. Mamy podobne potrzeby, doświadczenia, wrażliwość – tę na świat, ale i sensoryczną, więc siłą rzeczy ciągniemy do siebie nawzajem. Choć znam też neuroatypowe pary, w których osoba z ADHD ciągle się spóźnia, żyje w chaosie i działa „na spontanie”, a druga, w spektrum, potrzebuje struktury, ułożonego planu dnia, lubi porządek. Ale jak mówi jedna z moich rozmówczyń, psycholożka i psychoterapeutka Marta Cieśla, jeśli partnerzy są gotowi na zrozumienie siebie i wprowadzanie rozwiązań, które działają w ich kontekście, takie relacje mogą być bardzo wspierające. Bo neuroróżnorodność to nie jest problem, który trzeba rozwiązać, tylko sposób, w jaki funkcjonujemy – czasem trudniejszy albo zaskakujący, ale też pełen zasobów. I trzeba się nauczyć z nich mądrze korzystać. Artykuł ukazał się w magazynie Glamour 9/25.
Dlaczego nie potrafisz odejść, mimo, że w twoim związku jest burzliwie? Tak działa mechanizm trauma bond
Niektóre relacje nie kończą się w momencie rozstania. Choć jedno z partnerów mówi „to koniec”, emocje nadal nie pozwalają odejść. Wracamy, mimo że boli, tłumacząc to miłością, tęsknotą albo nadzieją, że „tym razem się uda”. Jednak często to nie uczucie, lecz przywiązanie do emocji — nawet tych bolesnych — sprawia, że trudno przerwać ten cykl. To właśnie dlatego niektóre powroty potrafią ranić bardziej niż samo odejście.
W psychologii taki wzorzec nazywany jest trauma bond – czyli więzią, która powstaje wtedy, gdy miłość splata się z bólem i lękiem. Osoba uwikłana w taki związek doświadcza nieustannej huśtawki między czułością a odrzuceniem, nadzieją a rozczarowaniem. Z zewnątrz wygląda to jak namiętna relacja pełna pasji, ale w rzeczywistości to emocjonalne uzależnienie, które trzyma mocniej niż prawdziwe uczucie. Miłość czy uzależnienie emocjonalne? Trauma bond nie rodzi się z dnia na dzień. Zaczyna się od intensywnej więzi, w której wszystko wydaje się wyjątkowe — partner rozumie bez słów, relacja rozwija się błyskawicznie, emocje są skrajne, ale fascynujące. Potem pojawiają się pierwsze zranienia: chłód, krytyka, odrzucenie. Wkrótce po nich – przeprosiny, gesty bliskości, słowa, które gaszą ból i dają poczucie, że „to jednak miłość”. Ten cykl – cierpienie, pojednanie, ulga – działa jak emocjonalny narkotyk. Po każdym bólu przychodzi moment przyjemności, który wzmacnia więź jeszcze bardziej. Z czasem człowiek nie potrafi już odróżnić miłości od uzależnienia, a potrzeba intensywnych emocji staje się silniejsza niż potrzeba spokoju. Dlaczego wracamy, choć wiemy, że to nas niszczy? Ludzie uwikłani w trauma bond zwykle zdają sobie sprawę, że ta relacja im szkodzi. Wiedzą, że nie czują się w niej bezpiecznie, że zaufanie zostało nadwyrężone, a mimo to wracają. Psychoterapeuci tłumaczą, że to nie brak rozsądku, lecz efekt działania chemii mózgu. Wzloty i upadki emocjonalne powodują gwałtowne wyrzuty dopaminy i kortyzolu – hormonów odpowiedzialnych za przyjemność i stres. Po rozstaniu poziom tych hormonów spada, a ciało dosłownie domaga się „kolejnej dawki” emocji. Wtedy tęsknimy nie za osobą, lecz za reakcją, którą w nas wywoływała. To dlatego toksyczna relacja potrafi uzależniać tak samo jak substancje chemiczne – daje krótkotrwałe ukojenie i długofalowe zniszczenie. Mechanizm zranienia i nagrody Trauma bond działa jak mechanizm warunkowania: po bólu zawsze przychodzi nagroda. Wystarczy kilka chwil czułości, by zapomnieć o wcześniejszych łzach. W psychologii to zjawisko nazywa się „wzmocnieniem nieregularnym” – dokładnie tym samym, które utrzymuje ludzi przy automatach do gier. Bo nie chodzi o to, że zawsze jest źle. Chodzi o to, że czasem bywa dobrze. I właśnie ta nieregularność sprawia, że od relacji trudno się uwolnić. Każdy dobry moment utwierdza w przekonaniu, że „tym razem będzie inaczej”. A każdy kolejny powrót pogłębia emocjonalne uzależnienie i sprawia, że rozstanie staje się coraz trudniejsze. Jak przerwać cykl trauma bond? Uwolnienie się z takiej więzi wymaga przede wszystkim zrozumienia, że intensywność emocji nie jest dowodem miłości. To, że coś „czuć bardziej”, nie znaczy, że to dobre. Pierwszym krokiem jest dystans – ograniczenie kontaktu, czasem całkowite zerwanie komunikacji, nawet jeśli to boli. Pomagają też wsparcie bliskich i terapia, która uczy, jak odróżniać miłość od przywiązania do bólu. Zdrowa relacja nie przypomina emocjonalnego rollercoastera. Nie wywołuje lęku, ulgi, euforii i rozpaczy w jednym tygodniu. Daje spokój, zaufanie i poczucie, że można być sobą bez strachu, że za chwilę wszystko runie. Nie każdy powrót oznacza miłość Niektóre rozstania są konieczne, choć bolą. Bo nie każdy powrót oznacza szansę – czasem to po prostu kolejna runda w tym samym schemacie. Trauma bond sprawia, że tęsknimy nie za człowiekiem, lecz za emocjami, które w nas wywoływał. Dopiero gdy to zrozumiemy, możemy odejść naprawdę – nie z żalu, ale z troski o siebie. Bo prawdziwe uzdrowienie zaczyna się nie wtedy, gdy przestajemy kochać kogoś innego, ale gdy zaczynamy kochać siebie na tyle, by już nie wracać tam, gdzie boli.
To nie związek, ale też nie przyjaźń. „Prawie miłość”potrafi ranić bardziej niż jej brak
To nie jest związek, ale też nie przyjaźń. Piszecie do siebie codziennie, dzielicie się intymnymi szczegółami życia, może nawet sypiacie ze sobą. A jednak – nie jesteście razem. „Prawie relacja” to nowy rodzaj więzi, w której bliskość istnieje bez zobowiązań, a emocje są dawkowane jak dopamina z Instagrama.
„Półintymność” to stan pomiędzy samotnością a związkiem. Daje namiastkę czułości, bez ryzyka zranienia. Tyle że im dłużej trwa, tym bardziej boli. Bo „prawie miłość” potrafi ranić bardziej niż jej brak. Co to właściwie znaczy „prawie relacja”? To nie związek, ale też nie przyjaźń. Piszecie do siebie codziennie, znacie swoje nastroje, ulubione memy i historie z dzieciństwa. Spotykacie się, przytulacie, może nawet śpicie razem – ale nikt z was nie nazywa tego „miłością”. W „prawie relacji” wszystko dzieje się „prawie”: prawie blisko, prawie razem, prawie szczęśliwie. To emocjonalna szara strefa, w której intymność istnieje bez jasnych deklaracji. Niektórzy mówią o półintymności – relacji opartej na emocjonalnym zaangażowaniu, ale pozbawionej bezpieczeństwa i zobowiązania. To więź, w której jedna osoba często chce więcej, a druga woli zostawić sobie otwartą furtkę. I choć na pierwszy rzut oka wygląda to jak wolność, z czasem okazuje się pułapką. Dlaczego się na to godzimy? Bo „prawie relacja” daje nam to, czego najbardziej pragniemy – poczucie, że jesteśmy ważni – i jednocześnie chroni przed tym, czego się boimy najbardziej – odrzuceniem. Coraz więcej osób wchodzi w półintymne układy po trudnych doświadczeniach: rozwodach, zdradach, związkach, które wymagały zbyt wiele. „Nie chcę znowu cierpieć” – myślimy, więc wybieramy coś pośrodku. To też efekt kultury emocjonalnego „fast foodu”. Przyzwyczailiśmy się, że uczucia można dawkować – wysyłać serduszka, ale nie mówić „kocham”. Spotykać się regularnie, ale nie planować wspólnego życia. W efekcie powstaje iluzja bliskości – wystarczająca, by poczuć ciepło, ale zbyt powierzchowna, by dać prawdziwe bezpieczeństwo. Jak rozpoznać, że tkwisz w półintymności? Znasz ten schemat: on pisze, gdy ma czas, a ty zawsze wtedy, gdy on pisze. Spotkania są pełne emocji, ale po nich zostaje dziwne uczucie pustki. Nie wiesz, kim jesteś w tej relacji – partnerką, przyjaciółką, „kimś od emocji”. Kiedy próbujesz rozmawiać o przyszłości, on zmienia temat. Kiedy się wycofujesz – wraca, jakby nie chciał stracić twojej obecności. To właśnie mechanizm półintymności: balans między bliskością a dystansem, ciągła gra niedopowiedzeń i mikroemocji. Można to porównać do emocjonalnej sinusoidy – raz czujesz się najważniejsza, chwilę później – zupełnie zbędna. Czy z „prawie relacji” da się zrobić coś prawdziwego? Czasem tak, ale wymaga to szczerości i odwagi. Obie strony muszą chcieć przestać się chować – jedna za strachem, druga za nadzieją. Jeśli potrafisz nazwać swoje potrzeby i zaryzykować rozmowę, masz szansę zobaczyć, czy ta historia ma potencjał na więcej. Psychoterapeuci podkreślają jednak: jeśli w relacji od miesięcy nie ma jasnych deklaracji, a ty czujesz więcej lęku niż radości – to znak, że warto odejść. Bo „prawie miłość” często kończy się prawdziwym cierpieniem. Dlaczego tak trudno odejść? Bo półintymność uzależnia. To relacja oparta na niedosycie – i właśnie ten niedosyt sprawia, że trudno ją przerwać. Każda wiadomość, każde spotkanie, każdy drobny gest działa jak emocjonalna nagroda. Psychologowie porównują to do systemu dopaminowego – ciągłego oczekiwania na kolejny „sygnał”, który znów podniesie poziom emocji. Jednak warto pamiętać, że prawdziwa bliskość nie boli i nie zostawia cię z uczuciem pustki po każdej rozmowie. I choć „prawie relacje” wydają się nowoczesne, w rzeczywistości to po prostu współczesna wersja emocjonalnej samotności.
Gdy partner wypowie to jedno zdanie, możesz być pewna, że to koniec. Niepozorne słowa, które niszczą miłość
Są zdania, które wypowiedziane w związku zostają z nami na długo. Niby zwykłe, powiedziane w emocjach, a jednak coś w nich zapada głęboko. Wracają później w myślach, w chwilach ciszy, gdy próbujemy zrozumieć, co właściwie się między nami stało.
Psycholodzy zwracają uwagę na jedno z takich zdań. To moment, w którym w relacji pojawia się pogarda – cicha, trudna do uchwycenia, ale wyjątkowo destrukcyjna. Kiedy wybrzmiewa w rozmowie i nie chodzi już o złość czy rozczarowanie. Chodzi o to, że przestajemy traktować partnera z szacunkiem. Pogarda nie zaczyna się od wielkich kłótni Pogarda nie wkracza do relacji z hukiem. Zazwyczaj zaczyna się niepozornie – od westchnienia, zniecierpliwienia, przewrócenia oczami. Od ironicznego „oczywiście, bo ty wiesz lepiej” albo kąśliwego komentarza, który niby nic nie znaczy. A jednak w tych drobnych gestach kryje się coś więcej: komunikat, że druga osoba przestała być traktowana jak partner, a stała się kimś, kogo trzeba pouczyć, ocenić, skrytykować. To właśnie te drobiazgi tworzą emocjonalny dystans. Nie jedna awantura, nie jedno nieporozumienie – lecz codzienne, subtelne sygnały, że nie jesteśmy już po tej samej stronie. Zdania, które ranią bardziej niż milczenie Pogarda rzadko ma postać krzyku. Częściej brzmi jak chłodne „Z tobą nie da się rozmawiać”, „Ty zawsze przesadzasz”, „Nie rób scen”. To słowa, które nie tylko zamykają rozmowę, ale też odbierają drugiej osobie prawo do emocji. Wypowiedziane w odpowiednim tonie, potrafią zranić mocniej niż cisza po kłótni. To już nie komunikacja – to hierarchia. Jedna osoba staje się „tą rozsądną”, druga – „tą histeryczną”. Zamiast spotkania dwóch osób, mamy relację, w której ktoś chce mieć rację. A tam, gdzie zaczyna się pogarda, znika przestrzeń na zrozumienie. Co naprawdę dzieje się, gdy w związku pojawia się pogarda Psycholog John Gottman, który przez dekady badał związki, nazywa pogardę „najsilniejszym czynnikiem przewidującym rozpad relacji”. Według niego to emocja, która niesie komunikat: „Jestem lepszy od ciebie”. I to właśnie ta nierówność emocjonalna zabija bliskość. Pogarda odbiera partnerowi godność, a związkowy – bezpieczeństwo. Nie da się czuć kochanym, kiedy czujesz się oceniany. Nie da się rozmawiać szczerze, kiedy każde słowo może zostać zinterpretowane jako słabość. I wreszcie – nie da się budować więzi, jeśli między wami stoi milczące przekonanie, że jedno z was „wie lepiej”. Czy można to zatrzymać? Tak, ale tylko wtedy, gdy obie strony zauważą, co naprawdę dzieje się między nimi. Pogardę trudno przyznać, bo często jest przebrana za „ironię”, „zmęczenie” czy „poczucie humoru”. Ale moment, w którym ją dostrzegamy, może być punktem zwrotnym. Psychoterapeuci mówią, że najlepszym antidotum na pogardę jest ciekawość. Zamiast oceniać – zapytać. Zamiast przewracać oczami – spróbować zrozumieć, co stoi za emocją drugiej osoby. Szacunek nie polega na zgodzie we wszystkim, lecz na tym, że uznajemy prawo drugiego człowieka do własnych uczuć i granic. Miłość nie kończy się nagle. Cichnie w momencie, gdy przestajemy patrzeć na siebie z troską, a zaczynamy z góry. Pogarda to nie emocja – to decyzja. I czasem wystarczy jedno zdanie, by zobaczyć, jak wiele już w nas pękło.
„Nie mogę przestać myśleć o moim byłym!”. Ekspertka radzi, co zrobić po rozstaniu! | Kącik miłosny Glamour
„Nie mogę przestać myśleć o moim byłym” - napisała jedna z was. Zobacz trzeci odcinek Kącika miłosnego Glamour, w którym ekspertka odpowiada na wiadomości naszych czytelniczek.
Pamiętacie czasy, w których czytelniczki wysyłały listy do redakcji? W Kąciku miłosnym Glamour psycholożki odpowiadają na nadesłane przez was wiadomości, a tym samym pomagają znaleźć rozwiązania waszych problemów dotyczących miłości, relacji i nie tylko. Czwarty odcinek z Sylwią Miller w roli ekspertki już dostępny na Glamour.pl (na górze strony) i kanale Glamour Polska na YT. List do redakcji: „Nie mogę przestać myśleć o moim byłym” Nie mogę przestać myśleć o moim byłym. Rozstaliśmy się prawie rok temu. Karol (imię zmienione) jest w nowym związku. Jest szczęśliwy. Ja kompletnie nie potrafię sobie z tym poradzić. Próbowałam utrzymać z nim kontakt, ale on nie chciał. Ciągle sprawdzam jego profile w mediach społecznościowych, chcę wiedzieć, co u niego. Porównuję innych mężczyzn do niego. Chciałabym ruszyć dalej, ale nie wiem, jak to zrobić. Kącik miłosny Glamour Chcesz podzielić się swoimi doświadczeniami z ekspertką? Napisz wiadomość na Instagramie (@glamourpoland). Opisz swój problem związany z uczuciami lub relacjami, a my postaramy się odpowiedzieć na nią w jednym z odcinków Kącika miłosnego Glamour. Ważne numery telefonów: 800 70 22 22: Centrum Wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym 116 123: Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych 116 111: Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży
„Mam 29 lat i nigdy nie uprawiałam s*ksu”. Ekspertka odpowiada! | Kącik miłosny Glamour
„Mam 29 lat i nigdy nie uprawiałam seksu” - napisała jedna z was. Zobacz trzeci odcinek Kącika miłosnego Glamour, w którym ekspertka odpowiada na wiadomości naszych czytelniczek.
Pamiętacie czasy, w których czytelniczki wysyłały listy do redakcji? W Kąciku miłosnym Glamour psycholożki odpowiadają na nadesłane przez was wiadomości, a tym samym pomagają znaleźć rozwiązania waszych problemów dotyczących miłości, relacji i nie tylko. Drugi odcinek z Magdaleną Chorzewską w roli ekspertki już dostępny na Glamour.pl (na górze strony) i kanale Glamour Polska na YT. List do redakcji: „Mam 29 lat i nigdy nie uprawiałam seksu” Mam 29 lat i nigdy nie uprawiałam seksu. Przez to coraz trudniej nawiązywać mi relacje z facetami. Chciałabym mieć to już za sobą, wstydzę się tego, ale jednocześnie nie chce iść do łóżka z przypadkową osobą. Kącik miłosny Glamour Chcesz podzielić się swoimi doświadczeniami z ekspertką? Napisz wiadomość na Instagramie (@glamourpoland). Opisz swój problem związany z uczuciami lub relacjami, a my postaramy się odpowiedzieć na nią w jednym z odcinków Kącika miłosnego Glamour. Kącik miłosny Glamour to format o charakterze poradnikowym i nie zastąpi terapii. Jesteśmy w stanie odpowiedzieć tylko na wybrane listy. Dlatego jeśli jesteś w trudniej sytuacji, nie czekaj i poproś o pomoc. Ważne numery telefonów: 800 70 22 22: Centrum Wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym 116 123: Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych 116 111: Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży
Złamane serce też się goi i to bolesny proces. Jak naprawdę wygląda żałoba po relacji?
Rozstanie potrafi złamać nie tylko serce, ale też codzienność, poczucie sensu życia, obraz samej siebie. I choć wydaje się, że już nigdy nie będzie lepiej, to wcale nie jest koniec. To początek. Czasem bardzo bolesny, ale ważny. Bo żeby odzyskać siebie, trzeba czasem pozwolić sobie upaść.
Prawie każde rozstanie zostawia ślad – w sercu, umyśle, a nawet ciele. Emocje mogą przytłaczać, wspomnienia bolą, a pustka wydaje się nie do zniesienia, ale proces gojenia trwa i czasem wygląda jak chaos. Nieważne, kto je zainicjował. Nieważne, ile czasu trwała relacja. To, co zostaje po drugiej stronie, to często mieszanina bólu, ulgi, złości, tęsknoty i pytania: „Czy to kiedykolwiek przestanie boleć?”. Odpowiedź brzmi: tak, ale nie od razu. Ten proces przypomina żałobę. Tylko że rzadko mówimy sobie: „Mam prawo czuć to, co czuję”. Dlatego dziś chcemy wyjaśnić ci, co dzieje się z psychiką po zakończeniu związku — nie jak w podręczniku, tylko tak naprawdę, po ludzku. Przejdziesz żałobę, nawet jeśli nikt nie umarł Rozstanie to utrata — osoby, planów, wspólnej przyszłości. Dlatego często w głowie pojawiają się emocje znane z klasycznego modelu żałoby Elisabeth Kübler-Ross: Zaprzeczenie: „To się przecież nie skończyło”; Złość: „Dlaczego mnie to spotkało?”; Targowanie: „Jeśli się zmienię, może wróci”; Smutek: „Już nigdy nie będzie dobrze”. Aż w końcu – krok po kroku – dochodzisz do momentu, w którym czujesz ulgę. To nie jest prosty proces. Możesz skakać między etapami, wracać, gubić się. I to zupełnie normalne. Mózg myśli, że to ból fizyczny Kiedy boli cię serce, to nie jest metafora, tylko neurologiczny fakt. Badania wykazały, że emocjonalny ból aktywuje te same obszary mózgu, co ból fizyczny. Dlatego to, co czujesz, potrafi być tak intensywne. I nie, nie przesadzasz. To twoje ciało mówi: „Zostałam zraniona”. Emocje i ciało reagują cały czas Stres związany z zerwaniem podnosi poziom kortyzolu – hormonu odpowiedzialnego za napięcie. Zaczynasz mieć problemy ze snem, apetytem, odpornością. Możesz nawet doświadczać czegoś, co nazywa się „zespołem złamanego serca” – realnego zaburzenia pracy serca wywołanego intensywnym stresem. To proces, a nie jeden „trudny tydzień” Zerwanie nie boli przez chwilę. Ale też nie boli wiecznie. Proces gojenia bywa zaskakujący — jednego dnia płaczesz, a drugiego śmiejesz się z przyjaciółką. To nie znaczy, że jesteś niestabilna. To znaczy, że twoja psychika pracuje. Najskuteczniejsze strategie radzenia sobie po rozstaniu to podobno: Negatywna reinterpretacja – przypomnienie sobie, co w związku było trudne; Przeżycie emocji – nie zagłuszaj, po prostu daj sobie przestrzeń na smutek; Odwrócenie uwagi – działanie, hobby, ruch. Życie, które nie czeka na „tamtego” partnera. Możesz zbudować siebie od nowa Rozstanie, mimo że bolesne, może być też szansą. Na poznanie siebie, swoich potrzeb, granic. To moment, w którym zaczynasz działać dla siebie. Badanie z Frontiers in Psychology (2022) potwierdziło, że dobre relacje, emocjonalne dzielenie się i otwartość na nowe doświadczenia sprzyjają pozytywnym zmianom po trudnym przeżyciu. Określa się to mianem tzw. post-traumatic growth – wzrostu po traumie. Życie po relacji Zerwanie boli – i masz prawo do wszystkich emocji, które czujesz. Ale to nie koniec twojej historii. To rozdział. Czasem bardzo trudny, ale niezmiernie ważny. Bo gdzieś między łzami, wieczorami z lodami i resetowaniem playlist, dzieje się coś ważnego: wracasz do siebie. Warto pozwolić sobie na tę żałobę, by później zobaczyć, jak powoli następuje odbudowa: większa świadomość, nowa samoakceptacja, siła. To, co teraz wydaje się końcem, może stać się początkiem czegoś ważnego: nowego rozdziału, który napiszesz już z perspektywy siebie, a nie relacji. Już nie jako ta sama osoba, która została porzucona. Tylko jako ta, która przetrwała. I przestała się bać.
Zniknął bez słowa, a ty wciąż nie wiesz dlaczego? Zapewne padłaś ofiarą ghostingu, orbitingu lub breadcrumbingu
To nie zawsze złamane serce boli najbardziej. Czasem rani to, co niedopowiedziane. Niewysłane wiadomości. Oczy, które widzą, ale nie odpowiadają. Emocje bez zakończenia. Ghosting, orbiting, breadcrumbing i inne nowe formy odrzucenia zostawiają po sobie chaos. Bo jak uleczyć stratę, która nigdy nie została wypowiedziana na głos?
Kiedyś rozstania były prostsze: łzy, rozmowy, może nawet ostatni spacer z niewygodną ciszą. A dziś? Coraz częściej znikamy bez słowa z życia drugiej osoby. Przestajemy odpisywać. Oglądamy story, ale nie dzwonimy. Dajemy komuś „okruszki” uwagi, ale nie planujemy z nią przyszłości. Niby nic się nie dzieje, a jednak boli. Te nowe formy odrzucenia — ghosting, orbiting, breadcrumbing, benching, cushioning – są jak mikrourazy psychiczne. Niewidoczne, ale realne. A ich skutki? Poczucie bycia niewystarczającą. Lęk przed bliskością. Zatracenie w analizowaniu własnej wartości... Przejdźmy przez to razem, żeby lepiej zrozumień mechanizmy, których doświadczamy. Ghosting – kiedy znikasz jak duch To chyba najbardziej znana z „nowych ran”. Ghosting polega na nagłym urwaniu kontaktu – bez wyjaśnień, bez ostrzeżenia, bez słowa. Były rozmowy, plany, nadzieje… a potem pustka. A ty zostajesz z pytaniami bez odpowiedzi: „co zrobiłam źle?”, „czy to moja wina?”, „czy kiedykolwiek mnie lubił?”. Ghosting wywołuje reakcję podobną do traumy porzucenia, bo mózg nie lubi niedokończonych historii. Nie może ich zamknąć. I dlatego tak długo tkwimy w miejscu, w którym od dawna nie powinniśmy już być. Orbiting – widzi cię, ale nie dotyka Orbiting to ghosting 2.0. Ktoś znika z twojego życia, ale nie do końca. Ogląda twoje relacje na Instagramie. Czasem kliknie „serduszko”. Ale nie odzywa się. To gra na emocjach – nie jest z tobą, ale też nie pozwala ci iść dalej. Psychologowie porównują to do „emocjonalnego uwięzienia”. Masz wrażenie, że jesteście w jakimś dziwnym kontakcie, a jednocześnie... jesteś zupełnie sama. Breadcrumbing – karmienie okruszkami To te wiadomości bez znaczenia: „hej, co tam?”, „widziałem coś, co mnie rozbawiło i pomyślałem o tobie”. Żadnych planów, żadnej głębi. Tylko tyle, żeby nie zniknąć całkiem. A ty czekasz. Bo przecież napisał, może jeszcze coś z tego będzie? Breadcrumbing uzależnia, ponieważ bazuje na nieregularnych „nagrodach”. To jak emocjonalny hazard: nie wiesz, kiedy dostaniesz uwagę, ale wciąż liczysz, że może dziś. Benching (cuchioning)– jesteś planem B Masz wrażenie, że ktoś flirtuje, ale nigdy nie proponuje spotkania? Flirtuje na DM-ach, utrzymuje kontakt z byłą/byłym, ma zawsze „miękkie lądowanie”, gdyby wasz związek się skończył? To benching – czyli trzymanie cię na ławce rezerwowych i zabezpieczanie siebie przed stratą, ale twoim kosztem. Jesteś opcją, nigdy wyborem. I choć brzmi to brutalnie, to niestety zdarza się często. To doświadczenie niszczy poczucie własnej wartości. Bo nawet jeśli czujesz, że coś tu nie gra – zostajesz. Bo może się zmieni. Bo może w końcu wybierze ciebie. Ktoś jest z tobą, ale trzyma w zanadrzu innych. Przez to czujesz się mniej ważna. Mniej kochana. Zastąpiona – zanim jeszcze coś się skończyło. Wszystkie te formy mają wspólny mianownik: zostawiają cię w miejscu bez zakończenia. A tam, gdzie nie ma końca, trudno zacząć od nowa. Dlatego warto pamiętać: to, że ktoś nie potrafił być wobec ciebie uczciwy, nie świadczy o twojej wartości. Twoje emocje są ważne. Masz prawo czuć ból. Masz prawo do odpowiedzi. Masz prawo zamknąć drzwi, nawet jeśli druga osoba nie powiedziała „do widzenia”.
Te 2 cechy partnera zwiastują katastrofę. Nigdy ich nie ignoruj, bo z upływem czasu mogą cię zniszczyć
Sama miłość nie wystarczy, by zbudować zdrowy i trwały związek. Są takie cechy partnera, które początkowo wydają się „do przepracowania”, ale w dłuższej perspektywie prowadzą do bólu, chaosu i samotności.
Chyba nie pomylimy się mówiąc, że raczej każda z nas zna tę historię. Na początku jest dobrze. Może nawet pięknie. On słucha, przytula, dzwoni co wieczór. Ale z czasem zaczynamy czuć się dziwnie samotne. Jakby coś w nas pękało, mimo że nie ma kłótni, zdrad, wybuchów. W końcu nie zawsze jest tak, że to zdrada rozbija związek. Zdecydowanie częściej prowadzi do tego coś znacznie cichszego – brak rozmowy, emocjonalna gra i przekonanie, że wszystko to twoja wina. Oto 2 cechy partnera, których nie warto ignorować. Nie dlatego, że są „trudne”. Ale dlatego, że z upływem czasu mogą cię po prostu złamać. Brak samorefleksji – on nigdy nie robi nic źle Zauważyłaś, że on nigdy nie mówi „masz rację”, „może przesadziłem”, „przepraszam”? Nawet po waszych kłótniach jesteś tą, która pierwsza wyciąga rękę? To nie przypadek – to brak samorefleksji. I nie, to nie minie, gdy „mu zależy”. Bo jeśli ktoś nie potrafi spojrzeć na siebie z dystansu, przyznać się do błędu, zastanowić, jak jego zachowanie wpływa na innych – związek staje się jednostronny. Ty analizujesz, próbujesz zrozumieć, rozmawiać. On… idzie spać. Albo się wycofuje. Albo śmieje. I zostawia cię z poczuciem winy, że znowu czepiasz się o drobiazgi. Ale bliskość nie rodzi się z milczenia. Tylko z autorefleksji. Jeśli go nie ma – związek nie ma na czym rosnąć. Pasywna agresja – niby nic się nie stało, ale jesteś winna Nie krzyczy. Nie trzaska drzwiami. Ale potrafi nie odzywać się cały dzień. Przewrócić oczami. Albo rzucić ironicznie: „W porządku, rób jak chcesz” i zostawić cię z domysłami. To nie jest neutralna komunikacja. To pasywna agresja, czyli jeden z najbardziej niszczących wzorców zachowań w relacji. Zamiast powiedzieć, co czuje – on karze ciszą. Zamiast rozmawiać – testuje twoją cierpliwość. Z czasem zaczynasz żyć w ciągłym napięciu i zadajesz sobie pytania, na które nie dostajesz odpowiedzi. Związek staje się emocjonalnym polem minowym. A ty – zamiast być sobą – uczysz się go unikać, przeczuwać, jakbyś chodziła po linie. To nie jest bliskość. To warunkowa aprobata. I nie ma w niej miejsca na prawdziwą ciebie. Nie jesteś zbyt wrażliwa. Nie przesadzasz. Jeśli któraś z tych cech pojawia się regularnie – to nie ty jesteś problemem. Ale możesz mieć problem. Relacja, która odbiera ci spokój, bezpieczeństwo i pewność siebie, nie jest relacją, w której masz obowiązek trwać. Partner, który naprawdę kocha, nie tylko daje uczucia. On bierze odpowiedzialność za swoje zachowania. Rozmawia. Słucha. Przeprasza. A jeśli tego nie ma, to nawet największe „kocham cię” nie wystarczy, by zbudować coś trwałego.
Może to nie oni, tylko ty? 5 toksycznych zachowań, które niszczą związki i zaczynają się w twojej głowie
Toksyczne zachowania nie zawsze są krzykiem, manipulacją czy przemocą. Czasem zaczynają się dużo wcześniej – w twojej głowie, w sposobie, w jaki traktujesz siebie. Jeśli masz wrażenie, że coś wciąż nie działa, że przyciągasz trudnych ludzi albo sama ranisz tych, których kochasz, być może to dobry moment, by przyjrzeć się… sobie.
5 toksycznych zachowań, którymi niszczysz związki i partnerów Wszyscy słyszeliśmy o toksycznych relacjach – z partnerem, z szefem, z rodziną. Ale znacznie rzadziej mówi się o tym, że toksyczność może zaczynać się wewnątrz nas samych. W sposobie, w jaki mówimy do siebie, jak reagujemy na kryzys, jak budujemy relacje z lęku, a nie z wyboru. To trudny temat, bo wymaga odwagi. Ale to też szansa. Bo kiedy zauważamy te schematy, możemy zacząć je zmieniać. Nie jesteś zła. Nie jesteś problemem. Ale możesz – zupełnie nieświadomie – szkodzić sobie i innym. Poniżej znajdziesz 5 subtelnych, silnie działających sygnałów, że być może warto się zatrzymać i zapytać, czy przypadkiem to nie ty... jesteś dla siebie największym wrogiem. Zawsze jesteś ofiarą Jeśli każda trudna sytuacja w relacji kończy się twoim cierpieniem – nawet wtedy, gdy to ty mogłaś zrobić coś inaczej – warto się zatrzymać. Być może nieświadomie wchodzisz w rolę ofiary, która (choć brzmi to przewrotnie) daje poczucie ulgi. Dlaczego? Bo zdejmuje z ciebie odpowiedzialność. Według psychologów z „Psychology Today” to częste wśród osób z tendencją do toksycznych zachowań: świat dzieli się na „tych złych” i „mnie, która musiała przez to przejść”. Ale problem w tym, że jeśli zawsze jesteś tą skrzywdzoną, odbierasz sobie moc sprawczą. A bliskim – możliwość prawdziwej bliskości. Nikt nie chce być w relacji z kimś, kto nie dostrzega swojego wpływu na wspólną historię. Wpadłaś w spiralę „pity party” Użalanie się nad sobą to coś, co każdej z nas się zdarza. Ale jeśli „pity party” trwa tydzień po tygodniu, staje się mechanizmem, który odcina cię od działania, a ludzi od empatii. Bo na początku każdy chce pomóc, ale później, jeśli każda rozmowa kończy się twoim dramatem, pojawia się zmęczenie. Bliscy się dystansują, ty czujesz się niezrozumiana i… jeszcze bardziej samotna. To błędne koło. Czasem więcej uzdrawia jedno „co mogę z tym zrobić?”, niż dziesięć „znowu mi się to przydarzyło”. Trujesz się… własnymi myślami „Jestem beznadziejna”, „I tak nie dam rady”, „Nikt mnie nie pokocha” – jeśli to słyszysz w swojej głowie częściej, niż „zrobiłam, co mogłam” albo „jestem dla siebie dobra”, to nie tylko kwestia nastroju. To mechanizm autotoksyczności. Psychologia nazywa to „negatywnym dialogiem wewnętrznym” i wiąże go z niższą samooceną, zwiększonym poziomem stresu, a nawet z objawami somatycznymi (np. bezsennością, bólami głowy). Taka mowa do siebie może psuć twoje relacje, bo jeśli nie wierzysz, że zasługujesz na coś dobrego, możesz nieświadomie sabotować bliskość albo przyciągać tych, którzy będą cię traktować tak, jak ty traktujesz samą siebie. Przesadny perfekcjonizm i samokrytyka Jeśli w twojej głowie siedzi wewnętrzny krytyk, który nie uznaje słowa „wystarczająco”, życie zamienia się w niekończący się sprawdzian. Takie myślenie to nie ambicja. To lęk przed oceną, odrzuceniem, byciem niewystarczającą. W relacjach często prowadzi do napięcia — ciągłego analizowania, porównywania, pytania: „Czy on mnie jeszcze kocha?”, „Czy wystarczająco się staram?”. Perfekcjonizm bywa toksyczny, bo pożera spontaniczność. Przekraczasz granice Toksyczne zachowania często wynikają nie ze złej woli, ale z głębokiego lęku: że zostaniesz zraniona, że coś wymknie się spod kontroli. Dlatego czasem trudno ci odpuścić — chcesz wiedzieć, kontrolować, mieć wpływ. Albo odwrotnie — nie potrafisz postawić granicy, nawet jeśli czujesz, że coś cię rani. I jedno, i drugie może niszczyć relacje. Psychology Today podkreśla, że toksyczność to często brak jasnych, zdrowych granic — zarówno w dawaniu, jak i braniu. Jeśli łapiesz się na tym, że sprawdzasz telefon partnera, analizujesz każde słowo koleżanki, albo mówisz „tak”, gdy w środku krzyczysz „nie” – to nie są „małe rzeczy”. To sygnał, że czas zatroszczyć się o swoje granice i zbudować w sobie zgodę na… odpuszczenie. A teraz najważniejsze — to, że rozpoznajesz w sobie któryś z tych mechanizmów, nie czyni cię jeszcze toksyczną osobą. Świadomość to pierwszy krok, a kolejne to łagodność wobec siebie, nauka innych reakcji i – jeśli potrzeba – rozmowa z psychoterapeutą. Bo możesz być dla siebie kimś, kto wspiera, zamiast krytykować. Możesz przestać zadręczać się lękiem, który już dawno nie jest potrzebny. I możesz zbudować relacje, które nie bolą ani ciebie, ani tych, których kochasz.
To nie miłość cię trzyma, tylko strach przebrany za przywiązanie. Dlaczego tak trudno odejść z relacji, która rani?
Zastanawiałaś się kiedyś, dlaczego tak trudno było odejść z relacji, która cię raniła? Mówiłaś sobie, że to przez miłość. Ale co, jeśli to wcale nie była miłość? Tylko głęboko zakorzeniony lęk, który miał twarz znajomej bliskości?
„Przecież ja go kocham” - mówimy sobie i przyjaciółkom, próbując zrozumieć, czemu trwałyśmy w związku, który wysysał z nas radość, poczucie wartości, czasem nawet zdrowie. Wydaje się to logiczne: zostajesz, bo kochasz. Ale gdyby miłość była jedynym powodem, to dlaczego bolała tak bardzo? Odtwarzasz więc nieustannie te dobre chwile jak na taśmie. Sposób, w jaki trzymał twoją twarz, gdy płakałaś. Żarty, które rozumieliście tylko wy. Rozmowy, które sprawiały, że czułaś się wysłuchana… Prawda, choć trudna, jest inna: to, co trzymało cię w tej relacji, to nie była czysta miłość. To był wewnętrzny mechanizm, który znałaś od lat — może od dzieciństwa. I który, choć destrukcyjny, dawał poczucie czegoś znajomego. Przywiązanie a miłość Psychologia mówi wprost: to, że jesteś do kogoś przywiązana, nie znaczy, że go kochasz zdrową miłością. Styl przywiązania kształtuje się już w dzieciństwie i to on często „dyktuje” nam, kogo wybieramy i kiedy odchodzimy. Szczególnie silny wpływ ma lękowy styl przywiązania. Osoby takie uczą się, że miłość wiąże się z niepewnością, strachem i walką o uwagę. Dorosłe związki zbudowane na tym fundamencie to nie historia o prawdziwej bliskości, a o ciągłym skanowaniu: „czy on jeszcze mnie chce?”. Wewnętrzne dziecko i jego tęsknota Wiele kobiet (i mężczyzn) zostaje w raniących relacjach nie dlatego, że są słabi, ale dlatego, że w tej relacji ich wewnętrzne dziecko czuje znajomy klimat. Może to być chłód emocjonalny, ignorowanie potrzeb, przemoc słowna. Jeśli to właśnie było twoją codziennością w dzieciństwie, twoje ciało i emocje mogą interpretować to jako „normalność”. To nie jest twoja wina. To twoja adaptacja. „Tym razem się uda” Wiara, że „jeszcze się zmieni”, „to tylko etap”, albo „on potrzebuje tylko więcej miłości” – to nie romantyzm, to mechanizm z dzieciństwa, kiedy próbowałaś zasłużyć na uwagę rodzica, który był niedostępny emocjonalnie. W dorosłym życiu wracasz do tego schematu, próbując go „naprawić” z partnerem. Tylko że nie jesteś już dzieckiem. I nie musisz już nikogo przekonywać, że zasługujesz na miłość. Zostawałaś, bo się bałaś. Bo znałaś ten układ. Bo twoje wewnętrzne dziecko wierzyło, że jeśli wytrwasz – w końcu dostaniesz to, czego zawsze pragnęłaś. Ale prawdziwa miłość nie każe ci cierpieć w nieskończoność. Nie sprawia, że czujesz się niewystarczająca. I na pewno nie zmusza cię do rezygnowania z siebie. To, że odeszłaś (lub że chcesz odejść), nie jest porażką. To akt odwagi. To znak, że uczysz się kochać siebie bardziej niż schematy, które kiedyś wmówiono ci jako „miłość”.
Tak zachowuje się facet, który przestał walczyć o związek. 6 znaków, że jego miłość do ciebie wygasła
To nie musi być dramatyczne rozstanie, ani też jedno zdanie, które kończy wszystko. Czasem mężczyzna odchodzi powoli – najpierw emocjonalnie, po cichu. Jak to rozpoznać? Są znaki, które wyraźnie mówią: „Już cię nie kocham”, nawet jeśli on jeszcze niczego wprost nie powiedział.
Nie każdy koniec lubi hałas, bo to nie zdrada, nie wielka kłótnia i nie płacz w środku nocy zwiastują rozstanie. To brak. Brak zainteresowania, brak czułości, brak planów. Uczucia nie znikają nagle – wygasają. I choć trudno to przyznać, da się to zauważyć. Pod warunkiem że spojrzysz na relację nie tylko oczami serca, ale też uważnością. Zobacz, co według psychologów – w tym Johna Gottmana i ekspertów z Psychology Today – może świadczyć o tym, że on już nie kocha tak, jak kiedyś. Już nie pyta, jak ci minął dzień Na początku byliście ciekawi siebie – często dopytywał, co czujesz, co myślisz, z kim się dziś śmiałaś. Teraz on wraca z pracy, siada przed telefonem albo telewizorem i… tyle. Nie ma „Jak się czujesz?”, nie ma „Tęskniłem”. To znak, że emocjonalna obecność znika z relacji. Według badań (Verywell Mind, 2024), taki „quiet quitting” w związku to jedna z pierwszych oznak wygasania uczuć. Bliskość? Już nie ma na nią miejsca Nie chodzi tylko o seks. Chodzi o to, że nie przytula, nie szuka kontaktu, nie szepcze ci do ucha, że jesteś dla niego ważna. Gdy facet przestaje kochać, kontakt fizyczny często zamiera jako pierwszy. Nie dlatego, że nie ma czasu. Tylko dlatego, że bliskość przestaje mu być potrzebna. Wszystko go drażni – nawet ty Pamiętasz, jak kiedyś śmiał się z twoich żartów i cieszył się, że jesteś inna niż wszyscy? Dziś wszystko jest „nie tak”. Jesteś „za głośna”, „zbyt wrażliwa”, „zawsze masz problem”. To nie ty się zmieniłaś — to jego uczucia ostygły. Jak pisze psycholog Ronald Riggio na łamach „Psychology Today”, kiedy partner zaczyna traktować cię z irytacją lub sarkazmem, to często znak, że nie chce już budować — chce się dystansować. Już nie rozmawiacie o przyszłości Kiedyś było: „Pojedziemy razem do Włoch”, „Zróbmy remont”, „Kiedyś będziemy mieć psa”. Teraz przyszłość to temat tabu. Albo coś, co on planuje sam. Według „Psychology Today” brak wspólnych planów to sygnał, że jedna strona wycofała się z tej emocjonalnej inwestycji. I niestety, często to oznacza, że już nie jesteś częścią jego przyszłości. Kiedy mówisz, że coś cię boli, jest problemem W zdrowej relacji partner słucha. W relacji, w której uczucia gasną — partner się broni. Zrzuca winę. Twierdzi, że przesadzasz. To tzw. gaslighting — psychologiczna manipulacja, która sprawia, że zaczynasz wątpić we własne emocje. Specjaliści z „Verywell Mind” nazywają to jednym z najbardziej destrukcyjnych wzorców, które pojawiają się, gdy jedna ze stron mentalnie wypisuje się ze związku. Już nie walczy o kontakt Nie odpisuje na wiadomości. Odwołuje spotkania. Jest, ale jakby go nie było. A ty wciąż się starasz, zabiegasz, proponujesz. W emocjonalnie zdrowym związku obie strony walczą o siebie. Gdy zostajesz sama w tym staraniu, to nie przypadek. To znak, że on się wycofał. Pamiętaj, że zasługujesz na więcej, niż „może kiedyś znowu będzie dobrze”. Miłość, która się kończy, przestaje być czuła, ciekawa, obecna. Ale to, że on przestał cię kochać, nie znaczy, że ty przestałaś być ważna. Jeśli rozpoznajesz w tej liście swój związek, porozmawiaj. Poszukaj wsparcia. Bo nie chodzi tylko o to, co on czuje. Chodzi też o to, czego ty już nie powinnaś dłużej znosić.
Toksyczna miłość bywa cicha. Tak ją rozpoznasz, zanim się w niej zatracisz
Toksyczny związek nie musi oznaczać przemocy fizycznej. To brak szacunku, manipulacja i ciągłe poczucie winy, które niszczy miłość. Czasem najbardziej bolą te relacje, w których wszystko wygląda „normalnie”.
Uśmiechy na zdjęciach, wspólne wyjazdy, sielanka. A jednak coś się w tobie stale kurczy. Toksyczne związki są utkane z codziennych mikroagresji, emocjonalnego wycofania i braku równowagi. John Gottman – uznany psycholog – podkreśla, że to nie intensywność uczuć świadczy o toksyczności związku, lecz powtarzalność pewnych wzorców. Miłość nie boli, ale uzależnienie emocjonalne, kontrola i lekceważenie już tak. Brak poczucia bezpieczeństwa emocjonalnego W zdrowym związku możesz być sobą. Mówić to, co czujesz. Wątpić, płakać, pytać. W relacji toksycznej twoje emocje stają się problemem. Słyszysz, że „przesadzasz”, „znowu robisz dramę”, „wszystko ci nie pasuje”. Przestajesz się dzielić, żeby nie zostać wyśmiana. A to pierwszy krok do samotności w duecie. Przemoc psychiczna – nawet ta subtelna Toksyczne relacje nie muszą zaczynać się od krzyku. Częściej mają początek w drobnych uwagach: że mogłabyś się bardziej postarać, że ktoś inny zrobiłby to lepiej. Krytyka przykryta „żartem”, porównania, które mają „cię zmotywować”. To nie buduje, tylko podcina skrzydła. Z czasem zaczynasz wierzyć, że naprawdę jesteś niewystarczająca. Manipulacja i gaslighting Gdy mówisz, że coś cię rani, słyszysz, że to twoja wina. Albo, że „nic takiego się nie wydarzyło”. Klasyczny mechanizm gaslightingu sprawia, że zaczynasz kwestionować własną rzeczywistość. Tracisz grunt pod nogami i coraz częściej myślisz: może naprawdę przesadzam? Zanik granic i stabilizacji W toksycznym związku twoje potrzeby schodzą na dalszy plan. Masz się dopasować, zrezygnować z siebie dla świętego spokoju. Po czasie nie wiesz już, czego chcesz – boisz się tego, co się stanie, jeśli zaczniesz mówić „nie”. A związek przestaje być wspólnotą i staje się polem podporządkowania. Idealizowanie i odrzucenie Toksyczna relacja często przypomina huśtawkę emocjonalną. Najpierw jesteś „najlepsza na świecie”, a chwilę później ledwie tolerowana. Partner potrafi być czuły i obecny, by za moment stać się chłodny i krytyczny. Taki wzorzec uzależnia emocjonalnie – bo wciąż masz nadzieję, że wróci to, co było na początku, gdy się poznaliście. Toksyczne relacje zaczynają się od przegapionych granic, przemilczanych emocji i przekonań, że może tak właśnie wygląda miłość. Ale nie wygląda. Miłość to nie strach. To nie poczucie winy. To nie bycie „za bardzo” lub „niewystarczająco”. Jeśli rozpoznajesz w swojej relacji, choć część tych wzorców, to nie powód do wstydu. To powód, żeby powiedzieć stop. Być może potrzebujesz wsparcia. Być może warto porozmawiać z terapeutą. Ale przede wszystkim – warto wrócić do siebie. Bo zdrowa miłość zawsze zaczyna się od tego, że dajesz ją sobie.
Każdy z nas ma swój „wewnętrzny model przywiązania”. Wpływa na związki i czasem bywa toksyczny (dla ciebie lub partnera)
W relacjach z partnerami często odtwarzamy to, czego doświadczyłyśmy w dzieciństwie. Jak rozpoznać, że powielasz matczyny schemat? Sprawdzamy, co mówi na ten temat psychologia.
Wyobraź sobie taką sytuację, że znasz kogoś od kilku tygodni. Zaczyna się robić blisko. Jest ciepło, jest miło… i nagle czujesz napięcie. Odsuwasz się. Albo odwrotnie – starasz się jeszcze mocniej, żeby „zasłużyć” na uwagę. Być może sama zauważasz, że twoje relacje przypominają coś, co dobrze znasz z dzieciństwa – relację z twoją mamą. To nie przypadek. To efekt zjawiska, które psychologia nazywa wewnętrznym modelem przywiązania. Czym jest wewnętrzny model przywiązania? W psychologii mówimy o modelach przywiązania – wzorcach, które powstają we wczesnym dzieciństwie na podstawie relacji z głównym opiekunem. Zazwyczaj jest nim mama. Jak tłumaczy teoria przywiązania Johna Bowlby’ego z 1969 roku, dziecko buduje obraz siebie i świata na podstawie tego, jak reaguje opiekun: czy jest dostępny emocjonalnie, reaguje na potrzeby i jest przewidywalny. Na tej podstawie kształtują się cztery style przywiązania: Bezpieczny – relacje są dla ciebie źródłem wsparcia, czujesz się w nich swobodnie; Lękowo-ambiwalentny – boisz się odrzucenia, łatwo tracisz poczucie bezpieczeństwa; Unikowy – unikasz bliskości, emocje innych mogą cię przytłaczać; Zdezorganizowany – w relacjach czujesz chaos, raz przyciągasz, raz odpychasz; Według najnowszych badań, aż 47% dorosłych Polek wykazuje cechy stylu lękowego lub unikowego. To znaczy, że niemal co druga kobieta wchodzi w relacje z bagażem emocjonalnym wyniesionym z dzieciństwa. Syndrom matki w związku: gdy troska zamienia się w opiekę Jeśli czujesz, że w twoim związku zbyt często bierzesz na siebie emocjonalną odpowiedzialność za drugą osobę, możliwe, że przejawia się u ciebie tzw. syndrom matki. To zjawisko dotyczy kobiet, które nieświadomie przyjmują rolę opiekunki, a nie partnerki. To nic innego jak związek asymetryczny, który nie ma w dłuższej perspektywie szans powodzenia. W dzieciństwie mogłaś być „tą odpowiedzialną”, pomagającą, wspierającą emocjonalnie. W dorosłości ten wzorzec może prowadzić do relacji, w której dbasz o partnera kosztem siebie. Zastanów się: Czy często kontrolujesz, czy wszystko „działa” w relacji? Czy czujesz się zmęczona emocjonalnie? Czy trudno ci prosić o pomoc? Jeśli odhaczyłaś choć jedno TAK – zatrzymaj się i sprawdź, czy to nie echo dawnych ról. Emocjonalny bunt: „nigdy nie będę jak moja matka” Czasem reakcją na trudną relację z matką jest ucieczka. Kobiety, które dorastały przy mamie uległej, sfrustrowanej, nadopiekuńczej – często idą w przeciwnym kierunku. Chcą być silne, niezależne, samowystarczalne. Nie pozwalają sobie na słabość ani zależność. Tylko że… relacje oparte są właśnie na zależności – tej zdrowej, wzajemnej. Taki bunt może przybrać formę unikania bliskości. A to znaczy, że choć marzysz o relacji, nie dopuszczasz nikogo naprawdę blisko. Z pozoru silna, w środku czujesz się samotna. Przykład? Unikasz rozmów o uczuciach. Znika ci ochota na kontakt, gdy relacja zaczyna się pogłębiać. Mówisz: „Nie potrzebuję nikogo”, ale w środku czujesz, że coś jest nie tak. Skrypt z dzieciństwa: relacje jako powtórka z domu rodzinnego W psychoterapii często mówi się, że „dopóki nie uświadomisz sobie własnej historii, będziesz ją powtarzać”. Jeśli dorastałaś w domu, w którym trzeba było zasłużyć na uwagę, w dorosłości możesz wybierać partnerów, którym trzeba będzie nieustannie coś udowadniać. Jeśli nie mogłaś wyrażać złości – dziś możesz ją tłumić, zamieniać w smutek albo w wycofanie. Relacja z matką wpływa nie tylko na styl przywiązania, ale też na naszą samoocenę, sposób reagowania na stres i to, jak wyrażamy emocje. Zastanów się: Czy masz trudność z rozpoznawaniem własnych potrzeb? Czy czujesz się odpowiedzialna za emocje innych? Czy boisz się, że jeśli pokażesz słabość, ktoś Cię opuści? To mogą być ślady dawnych wzorców, którym warto się przyjrzeć z życzliwością i uwagą. Świadomość to pierwszy krok do zmiany Nie jesteśmy skazane na powielanie schematów, ale – żeby coś zmienić – trzeba najpierw to zobaczyć. Co możesz zrobić? Zapisz, co najbardziej cię porusza w relacjach. Co boli, co złości, co sprawia, że się zamykasz? Spróbuj przypomnieć sobie, jak wyglądała relacja z mamą. Czy była przewidywalna? Czy czułaś się przy niej ważna? Rozmawiaj z bliskimi. Dziel się refleksjami. Nazwanie emocji często daje ulgę. Rozważ wsparcie terapeutyczne. Profesjonalna pomoc może pomóc ci zrozumieć głębsze mechanizmy. Możliwe, że dzieciństwo zostawiło w tobie ślady. To naturalne, ale nie oznacza, że musisz powtarzać te same wzorce. Zacznij pisać własny scenariusz – z przestrzenią na swoje potrzeby i z szacunkiem do siebie. I pamiętaj: nie ma „złych” stylów przywiązania, są tylko style, które nauczyłyśmy się rozwijać, by przetrwać. Teraz, jako dorosłe kobiety, możemy je zmieniać, krok po kroku. I wcale nie jest to takie trudne, jeśli jesteśmy świadome.
Czterej „jeźdźcy” rozpadu związku. Kiedy kłótnia to już nie tylko emocje, ale sygnał, że dzieje się coś poważnego
Nie każda sprzeczka oznacza kryzys, ale są cztery konkretne zachowania, które — jeśli pojawiają się regularnie — mogą zwiastować coś znacznie groźniejszego. Psycholog John Gottman nazwał je „czterema jeźdźcami apokalipsy” i udowodnił, że jeśli nie zareagujemy na czas, mogą skutecznie zniszczyć nawet najbardziej obiecujący związek.
Czterech jeźdźców Apokalipsy to oczywiście metafora przedstawiająca koniec świata w Nowym Testamencie. Opisują oni odpowiednio: podbój, wojnę, głód i śmierć. W relacjach natomiast reprezentują: krytykę, pogardę, postawę obronną i mur milczenia. Bo możesz kogoś kochać, a jednocześnie nie wiedzieć, jak z nim rozmawiać. Możesz chcieć bliskości, a wciąż wpadać w te same schematy. To dlatego, że problem w związku nie zawsze zaczyna się od zdrady, oddalenia czy różnic nie do pogodzenia. Czasem zaczyna się dużo wcześniej — od słów, gestów, tonu głosu. Od pozornie „zwykłych” kłótni, które zostawiają w sercu więcej ran, niż odpowiedzi. John Gottman, amerykański psycholog i badacz relacji, po dekadach analiz doszedł do czegoś niezwykle cennego: zidentyfikował cztery konkretne zachowania, które są mocnymi predyktorami rozstania. Pierwszy jeździec: Krytyka To coś więcej niż wyrażenie niezadowolenia. To atak na osobowość drugiej osoby. Z czasem taka forma komunikacji podważa poczucie bezpieczeństwa i prowadzi do chronicznego napięcia. Krytyka rani, bo zamiast mówić o zachowaniu, ocenia. Gdy staje się wszechobecna, toruje drogę innym, o wiele bardziej śmiercionośnym jeźdźcom. Sprawia, że czujemy się zaatakowani, odrzuceni, co z biegiem czasu jeszcze bardziej eskaluje. Tym sposobem pierwszy jeździec pojawia się z coraz częściej i wpuszcza do związku kolejnego. Drugi jeździec: Pogarda To najbardziej destrukcyjny z jeźdźców, który wykracza daleko poza krytykę. Podczas gdy krytyka atakuje charakter partnera, pogarda przyjmuje pozycję moralnej wyższości nad nim: szyderczy uśmiech, przewracanie oczami, ironia, sarkazm, obelgi. A z pogardą nie ma miejsca na bliskość. To sygnał, że jedna strona czuje się „lepsza” od drugiej. Trzeci jeździec: Postawa obronna Ten jeździec jest niemal wszechobecny, gdy związek przechodzi kryzys. Gdy czujemy się atakowani, zamiast wysłuchać, tłumaczymy się, zrzucamy winę, przekierowujemy temat. Ale to tylko pogłębia konflikt – partner czuje się zlekceważony. Obrona brzmi niewinnie, ale tak naprawdę kryje się za tym: „To nie moja wina. To ty masz problem”. Czwarty jeździec: Mur milczenia To moment, w którym jedna ze stron wycofuje się. Fizycznie, emocjonalnie. Przestaje mówić, patrzeć, reagować. To mechanizm obronny, ale przez drugą osobę odbierany jako chłód, obojętność, kara. Najczęściej występuje wtedy, gdy napięcie w relacji przekracza próg wytrzymałości. Związki nie rozpadają się nagle. To raczej powolny proces, w którym – jeśli nie jesteśmy uważni – zamiast miłości wchodzi krytyka, zamiast bliskości – mur milczenia.
Brak miłości w dzieciństwie odciska piętno na całe życie. Konsekwencje są przerażające
Często wchodzimy do nowej relacji z historiami, które nie zostały zamknięte. Bo kiedy nie byliśmy kochani w dzieciństwie tak, jak tego potrzebowaliśmy, uczymy się miłości w dziwny sposób — przez obronę, a nie przez bliskość.
Naprawdę nie trzeba wielkich dramatów, by nosić w sobie ślady zaniedbania. Czasem wystarczy dom, w którym nie było miejsca na emocje. Rodzice, którzy dawali dach nad głową, ale nie umieli dawać czułości. Dzieciństwo, w którym trzeba było być grzecznym zamiast prawdziwym. Albo, że nikt nie zauważył naszych sukcesów. Nie świętował naszych urodzin z czułością. Że trzeba było być dzielną, a nie delikatną. Dziś te braki często wracają w relacjach: jako rozczarowanie, że partner nie zauważył nowej fryzury. Jako żal, że ktoś nie pamiętał o czymś ważnym albo nie zaprosił nas na spotkanie. Nie chodzi tylko o bieżący gest — chodzi o dawne przekonanie: „Nie jestem ważna”. W dorosłości te mechanizmy mogą przybrać różne formy: ciągłe porównywanie się do innych — czy jestem wystarczająca, atrakcyjna, kochana; uczucie pomijania w grupie lub relacji, nawet gdy obiektywnie wszystko jest w porządku; potrzeba nadmiernego tłumaczenia się lub uzasadniania własnych emocji – jakby samo czucie czegoś było czymś niewłaściwym; poczucie, że nie jesteś słyszana, nawet gdy ktoś uważnie słucha, bo echo z dzieciństwa stale szepcze coś do ucha. Miłość jako wyzwanie, nie bezpieczeństwo Czasem trudno uwierzyć, że ktoś może nas kochać tak po prostu — bez warunków, bez „zasłużenia”. Zwłaszcza jeśli w domu rodzinnym było zimno, sucho emocjonalnie, a bliskość kojarzyła się bardziej z napięciem niż z ulgą. Wtedy człowiek uczy się, że musi cały czas kontrolować sytuację. Czasem się wycofuje, bo nie ufa. A czasem kontroluje za bardzo, bo boi się, że znów coś się wymknie. To wszystko są sposoby, które pozwalają nam chronić siebie, ale niestety, często też odpychają bliskość, za którą tak bardzo tęsknimy. Dlaczego bliskość czasem boli? Może to znasz: ktoś się do ciebie zbliża, z dobrymi intencjami, z czułością… a w tobie włącza się syrena alarmowa. „Co on kombinuje?”, „Zaraz zniknie”, „To na pewno nie jest prawdziwe”. I niby wszystko gra, ale nie potrafimy się rozluźnić. Te myśli nie biorą się znikąd. To echo z dzieciństwa, kiedy trzeba było być czujną. Kiedy uczucia były niebezpieczne, a nie bezpieczne. I teraz te same mechanizmy wracają, choć już ich nie potrzebujemy. One miały nas kiedyś chronić, ale dziś, niestety, mogą też niszczyć coś, co jest dobre. Związek nie jest terapią To, że ktoś nas kocha, nie znaczy, że ma wyleczyć wszystkie nasze rany. A tak często się zdarza, że w relacji szukamy naprawy, uzdrowienia, czegoś, czego nie dostałyśmy wcześniej. Ale prawda jest taka: to nie partner ma poukładać nam dzieciństwo. On może towarzyszyć. Może być obok, gdy wracamy do siebie. Ale nie zrobi tego za nas. I właśnie w tym tkwi siła — kiedy nie szukamy wybawcy, tylko jesteśmy gotowe na partnerstwo. Nie wybrałyśmy swojego dzieciństwa. Nie miałyśmy wpływu na to, czy byłyśmy przytulane, słyszane, widziane. Ale dziś — już jako dorosłe kobiety — mamy wpływ na to, jak o siebie zadbamy. Mamy realny wybór: czy dalej powtarzać stare schematy, czy zbudować coś nowego. Tak, to wymaga odwagi. Ale też daje ogromną wolność.
To najpiękniejszy trend 2025 na TikToku. Mężczyźni wypowiadają to jedno słowo i dzieją się niezwykłe rzeczy
Na pierwszy rzut oka wygląda jak niewinny żart: mężczyźni dzwonią do swoich przyjaciół tylko po to, by powiedzieć im „dobranoc”. Jednak, gdy przyjrzymy się bliżej, odkrywamy znacznie więcej. Nowy trend TikToka poruszył tysiące osób!
Zainicjował go DeAndre Scarborough, 24-letni twórca internetowy i koordynator badań na uniwersytecie. Leżąc wieczorem z partnerką, zdecydował się zadzwonić do kilku przyjaciół i swojego brata, by życzyć im dobrej nocy. Reakcje? Od zaskoczenia i śmiechu po autentyczne wzruszenie. To doświadczenie było na tyle poruszające, że postanowił je nagrać i udostępnić w mediach społecznościowych. Nie spodziewał się jednak, że to wideo będzie początkiem czegoś niesamowitego! Ciepły gest w czasach emocjonalnego dystansu Wspomniane wideo DeAndre Scarboroughtrenda tak mocno poruszyło użytkowników TikToka, że powstał trend o nazwie „dobranoc”, który rozpoczął coś, co w psychologii określa się jako otwarcie emocjonalne. Dlaczego tak się stało? Odpowiedź jest bardzo ludzka: brakuje nam emocjonalnej bliskości. I choć wiele kobiet rozmawia z przyjaciółkami o uczuciach regularnie, dla facetów takie kontakty są znacznie trudniejsze. Według badania Survey Center on American Life z 2021 roku mniej niż jedna trzecia mężczyzn w USA prowadziła w ostatnim tygodniu szczerą rozmowę o uczuciach z przyjacielem. Wśród pań ten odsetek wynosił niemal 50%. Męskie przyjaźnie wciąż bywają oparte na wspólnym działaniu – graniu w gry, oglądaniu wydarzeń sportowych, czy rozmowach o pracy. Jak wygląda ten trend? Reakcje, które zaskakują Kiedy mężczyzna dzwoni do przyjaciela wieczorem i mówi „dobranoc”, reakcje są niemal zawsze podobne: zdziwienie, niepokój („czy coś się stało?”), śmiech. Ale szybko przychodzi też refleksja i... wdzięczność. Jeden z przyjaciół Michaela Lavrinovicha zapytał: „Czy naprawdę zadzwoniłeś, żeby powiedzieć mi dobranoc? Bo nie pamiętam, kiedy ostatni raz ktoś to zrobił” . Właśnie to pokazuje siłę takich gestów – są rzadkie, więc tym bardziej doceniane. Kobiety jako inicjatorki zmiany Ciekawym zjawiskiem jest to, że w wielu przypadkach do wykonania takiego telefonu zachęcają partnerki. Arianna Loggia z San Diego pokazała swojemu partnerowi Carsonowi Reimerowi kilka filmików z trendem – i to właśnie on zaczął dzwonić do przyjaciół. Efekt? Więcej śmiechu, więcej bliskości, a nawet... podróż do Seattle, by odwiedzić jednego z przyjaciół, który właśnie otworzył restaurację. Z kolei Kassadi Lavrinovich, 25-letnia prawniczka z Knoxville, podzieliła się z mężem nagraniami z TikToka, bo sama nie korzysta z aplikacji. To ona zapoczątkowała jego udział w trendzie – a potem z radością obserwowała, jak rozmowy z przyjaciółmi pogłębiają się i przenoszą na grunt offline. View oEmbed on the source website To nie jest żart – to sposób na budowanie relacji Często myślimy, że prawdziwa przyjaźń nie potrzebuje słów. Ale to nie do końca prawda. Z perspektywy psychologicznej nawet najtrwalsze więzi wymagają pielęgnacji. Krótkie rozmowy, kontakt, okazanie troski – to wszystko są „mikroakty bliskości”, które mają ogromne znaczenie dla zdrowia psychicznego i emocjonalnego. DeAndre Scarborough przyznał, że właśnie to było dla niego najważniejsze: „To nie musi być tylko 'dobranoc'. Czasem wystarczy zapytać: 'Jak się masz?'. Po prostu być obecnym”. Co możemy z tego zabrać dla siebie? Z tik tokowego trendu płynie piękna i bardzo uniwersalna lekcja: Jeden telefon może znaczyć więcej niż dziesiątki wiadomości. Wyrażanie uczuć nie musi być wielkie – wystarczy jedno słowo. Męska przyjaźń też może być pełna ciepła, troski i wsparcia. I choć zaczęło się od TikToka, to nie znaczy, że kończy się w aplikacji. Coraz więcej mężczyzn sięga po telefon, żeby nawiązać prawdziwy kontakt. A może właśnie dzisiaj warto kogoś zapytać, jak się czuje? Zadzwonić nie tylko z pytaniem, co słychać, ale z intencją troski? Jeśli masz w swoim życiu mężczyzn, którzy wydają się zamknięci, niedostępni, czasem chłodni – pamiętaj, że często stoi za tym brak wzorców emocjonalnej ekspresji. Nie oceniaj, ale zachęcaj. Czasem wystarczy pokazać, że można rozmawiać inaczej. Że można powiedzieć: „dobranoc” – i że to nie jest śmieszne, tylko ludzkie. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
„Chłopak przyjaciółki mnie podrywa. Ja też zaczynam się wkręcać” – psycholożka Magdalena Chorzewska radzi, co robić w takiej sytuacji [Kącik miłosny Glamour]
„Chłopak przyjaciółki mnie podrywa (…) Ja też zaczynam się wkręcać. Co robić? Help” - napisała jedna z was. Zobacz pierwszy odcinek Kącika miłosnego Glamour, w którym ekspertka odpowiada na wiadomości naszych czytelniczek.
W tym artykule: List do redakcji: „Chłopak przyjaciółki mnie podrywa” Kącik miłosny Glamour Pamiętacie czasy, w których czytelniczki wysyłały listy do redakcji? W Kąciku miłosnym Glamour psycholożki odpowiadają na nadesłane przez was wiadomości, a tym samym pomagają znaleźć rozwiązania waszych problemów dotyczących miłości, relacji i nie tylko. Pierwszy odcinek z Magdaleną Chorzewską w roli ekspertki już dostępny na Glamour.pl (na górze strony) i kanale Glamour Polska na YT. List do redakcji: „Chłopak przyjaciółki mnie podrywa” Chłopak przyjaciółki mnie podrywa... Zaczęło się od lajkowania stories i DM-ów. Teraz piszemy ze sobą non-stop, nawet jak ona jest obok. Wysyłamy sobie zdjęcia (takie spicy również). Oni spotykają się od niedawna, oficjalnie nie mają siebie na wyłączność, ale ona jest totalnie wkręcona w tę relację. Niestety ja też zaczynam się wkręcać. Nie chcę wybierać między przyjaciółką a chłopakiem. Nie chcę niszczyć przyjaźni. Co robić? Help Kącik miłosny Glamour Chcesz podzielić się swoimi doświadczeniami z ekspertką? Napisz wiadomość na Instagramie (@glamourpoland). Opisz swój problem związany z uczuciami lub relacjami, a my postaramy się odpowiedzieć na nią w jednym z odcinków Kącika miłosnego Glamour. Kącik miłosny Glamour to format o charakterze poradnikowym i nie zastąpi terapii. Jesteśmy w stanie odpowiedzieć tylko na wybrane listy. Dlatego jeśli jesteś w trudniej sytuacji, nie czekaj i poproś o pomoc. Ważne numery telefonów: 800 70 22 22: Centrum Wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym 116 123: Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych 116 111: Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży
Jestem redaktorką beauty i mam ADHD, a te perfumy są dla mnie jak „dopaminowy shot”. Dają sensoryczną ulgę i natychmiastową przyjemność
Dla osób z ADHD te perfumy są jak „fidget spinner” – dają sensoryczną ulgę i sprawiają natychmiastową przyjemność. Powodują wyrzut dopaminy, poprawiają koncentrację i skupienie. Działają lepiej niż filiżanka mocnego espresso.
STIM-perfumy często mają intensywny, wyrazisty i musujący skład (np. dużo molekuł, kadzidła, nut ozonowych i gourmand). Są hiperstymulujące, jak dopaminowy booster, przez co na osoby z deficytem dopaminy działają kojąco. Poniżej znajdziesz dwa dobrze znane zapachy i dwie nietypowe propozycje. Jeśli masz ADHD lub po prostu szukasz zapachów, które dają sensoryczny reset – ten artykuł jest dla ciebie! W tym artykule: La Belle Le Parfum – Jean Paul Gaultier Velvet Orchid – Tom Ford Indaco – L'Erbolario Olibanum Gardenia – BOHOBOCO La Belle Le Parfum – Jean Paul Gaultier La Belle Le Parfum, znajdujące się wysoko w rankingach perfumowych, uderzają soczystą, niemal „syropową”, słodyczą nut gruszki i wanilii. Taka kombinacja to klasyczny dopamine hit – mózg natychmiast rejestruje przyjemność i chce więcej. W kompozycji wybrzmiewa także ambra i tonka, które tworzą efekt „miękkiego koca” – zapach przyjemnie osiada na skórze, daje poczucie bezpieczeństwa. Dla osób z ADHD to często wręcz regulujący zapachowy kokon – szczególnie w stresie lub sensorycznym przeciążeniu. Trzyma się skóry godzinami – możesz co chwilę do niego wracać, robić mini sniffy breaki, bez konieczności reaplikacji. View Burdaffi on the source website Velvet Orchid – Tom Ford Tom Ford Velvet Orchid to intensywny, orientalno-kwiatowy zapach, który może być szczególnie atrakcyjny dla osób z ADHD ze względu na swoje bogate i złożone nuty zapachowe. Dla osób, które często poszukują stymulujących bodźców sensorycznych, taka ewolucja zapachu może być fascynująca i angażująca, a jednocześnie kojąca, ponieważ uzupełnia braki dopaminowe. Obecność takich składników jak rum, miód, orchidea, labdanum, mirra i zamsz w równowadze z wanilią, mandarynką, różą, magnolią, narcyzem i bergamotką sprawia, że zapach jest głęboki i wielowymiarowy. Kontrast, na jakim bazuje, daje ogromną satysfakcję. View Burdaffi on the source website Indaco – L'Erbolario L'Erbolario Indaco to woda perfumowana unisex, która swoją kompozycją przenosi w miejscu i czasie. Te perfumy kochają m.in. te osoby, które całymi godzinami przesiadują w antykwariatach i sklepach indyjskich, marokańskich straganach z przyprawami. Złożone zostały z nut słodkich, korzennych i orientalno-kwiatowych. Ten zapach jest jak sensoryczna medytacja – egipskie geranium miesza się z indonezyjską paczulą, aksamitnym kakao i nieoczywistą wanilią madagaskarską. Mózg może „skanować” tę kompozycję jak fakturę. To moja zapachowa kotwica. Indaco to perfumy „bliskoskórne”, ale obecne – działają jak miękki szal zapachowy, bez ryzyka przebodźcowania. View Burdaffi on the source website Olibanum Gardenia – BOHOBOCO Tego zapachu poszukiwałam dłużej niż połowę życia (około 25 lat). Perfumy polskiej marki BOHOBOCO nie są oczywiste i albo je pokochasz, albo znienawidzisz. Jeżeli tak jak ja, lubisz wracać do aromatu dymu kościelnego kadzidła, to właśnie tutaj wybrzmiewa on z pełną siłą. Olibanum Gardenia rozwija się na skórze w sposób dynamiczny, przechodząc od świeżych nut cytrusowych do głębokich, balsamicznych tonów. Obok nut kadzidła, labdanum i gardenii z czasem wybrzmiewa także bardzo dyskretny kokos, lima i neroli. Bazą kompozycji są akordy żywicy, drzewa sandałowego i cedru. Dla osób z ADHD, które często borykają się z nadpobudliwością i trudnościami w wyciszeniu się, kadzidłowa nuta działa jak naturalny regulator układu nerwowego, pomagając obniżyć napięcie i przywrócić równowagę. Nie bez powodu kadzidło jest obecne w rytuałach, które wymagają wyciszenia i skupienia. View Burdaffi on the source website
Układ, który niszczy psychikę. Wiele stałych związków funkcjonuje tak latami
To nie jest nowe zjawisko, ale dopiero teraz zyskało konkretną nazwę. O toliamorii w końcu zaczęto mówić wprost, a to bardzo ważne, bo dotyczy wielu par. Jest jednym z najbardziej toksycznych układów, jakie istnieją.
W tym artykule: Toliamoria – co to? Jakie są przyczyny toliamorii? Gdy zaczęto otwarcie mówić o zaletach poliamorii, to monogamiczne społeczeństwo nie przyjęło tego dobrze. Najczęściej szukamy tej jednej jedynej miłości na całe życie, zatem nie każdy jest gotowy dzielić nią z innymi. To zupełne przeformatowanie zasad i wymaga dużej dozy zaufania i otwartości, ale dla wielu osób jest to idealny sposób na pielęgnowanie relacji. Choć poliamoria i toliamoria brzmią podobnie, to różnica jest radykalna. Te niewerbalne sygnały oznaczają, że on chce cię zostawić. Jeden z nich to wyjątkowo zły omen Język ciała to często lekceważona narzędzie, które pomaga zrozumieć, jakie uczucia i intencje ma wobec nas druga osoba. Niewerbalne sygnały są szczere, bo płyną z naszej nieświadomości, a więc nie możemy nimi manipulować. Jeśli w twoim związku nie dzieje się najlepiej, a twój partner unika szczerej rozmowy, zwróć uwagę na te gesty. Jeden jest wyjątkowo niepokojący. Toliamoria – co to? W poliamorii bardzo ważna jest komunikacja, dzięki której obie osoby ustalają, na co mogą sobie pozwolić i jakie zasady w relacjach równoległych będą obowiązywać. Reguły są jasne, obie strony świadomie wyrażają zgodę na taki układ, zatem nie ma tu czego potępiać. W toliamorii sytuacja jest odwrotna. Skąd ta nazywa? Ukuł ją w swoim podcaście Dan Savage, amerykański pisarz, dziennikarz i działacz społeczności LGBT. To zbitka słów tolerance i poliamoria, czyli tolerancji poliamorii, co w polskim znaczeniu możemy przetłumaczyć, jako ciche przyzwolenie na zdradę. Jedno wielkie udawanie. Jedna osoba udaje, że nie wie o zdradach drugiej, nie rozmawiają o tym i udają, że są w związku monogamicznym. Druga natomiast udaje, że nic takiego nie ma miejsca. To życie w kłamstwie i braku szacunku do siebie nawzajem. Milczenie na temat niewierności drugiej osoby nie sprawia, że temat nie istnieje. Tłumienie emocji prędzej czy później będzie miało swoje przykre konsekwencje. Jeśli pragniemy związku monogamicznego, to sprawianie pozorów nam nie wystarczy. Toliamoria oddala od siebie ludzi i sprawa, że związek staje się tak naprawdę fasadą dla innych. W takim układzie trudno o pielęgnowanie więzi. Oto klucz do udanego związku na całe życie. Zastosuj tę technikę, a wzniesiesz miłość na nowy poziom Związek na całe życie to dla wielu osób marzenie i cel nadrzędny. Gdy już spotkamy osobę, z którą chcemy zbudować coś na poważnie, liczymy, że uczucie będzie cementem, dzięki któremu przetrwa się wszystko. Niestety to nie takie proste, ale jest pewien nietypowy sposób na pielęgnowanie długoterminowego związku. Jakie są przyczyny toliamorii? Przyczyn toliamorii może być całkiem sporo. Nie da się ukryć, że to w zasadzie zjawisko stare jak świat, które częściej dotyczyło sytuacji, kiedy to mężczyzna zdradza, a kobieta na to nie reaguje. Współcześnie proporcje już się zmieniły. U podstaw toliamorii leży problem z komunikacją na wielu poziomach, szczególnie w życiu intymnym. Jeśli seks w związku w zasadzie nie istnieje, mimo że jedna strona wykazuje chęć podsycania ognia, to być może z czasem zacznie poszukiwać spełnienia potrzeb u kogoś innego. I wcale to jej nie usprawiedliwia, bo oszukiwanie nie jest żadnym rozwiązaniem. Toliamoria może też być konsekwencją lękowego stylu przywiązania, w którym tak desperacko boimy się kogoś stracić, że zgadzamy się na zdradę. Niekiedy też tak bardzo zależy nam na utrzymaniu wizerunku idealnej pary, że boimy się skonfrontować z rzeczywistością i wolimy utrzymywać pozory z wygody. Powiedzieć, że toliamoria to red flag, to jak powiedzieć nic. Toliamoria to dewastacja relacji i psychiki. 5 cech, których powinnaś szukać u mężczyzny, jeśli chcesz stworzyć udany związek. To niezwykle istotne Jeśli jesteś właśnie w trakcie szukania partnera lub po prostu kogoś poznałaś, powinnaś wiedzieć, jakie cechy mężczyzny są wręcz niezbędne do stworzenia szczęśliwego związku. W tym artykule rozwiewamy jakiekolwiek wątpliwości. Czytaj dalej. O ile wobec poliamorii warto uczyć się akceptacji, ponieważ to świadomy układ dorosłych ludzi, to toliamorię należy jak najbardziej piętnować, ponieważ nie służy nikomu. Prędzej czy później doprowadzi do poczucia samotności, żalu i głębokiego zranienia. Niestety z komunikacją wciąż mamy problem, zatem dobrze jest zacząć od umiejętności artykułowania potrzeb i mówienia o emocjach. To punkt wyjścia z tego ślepego zaułka.
Wszyscy wpadamy w „pułapki mindfulness”. Czyli o emocjach, które najczęściej „przyprowadzają” nas na terapię
Milena Wojnarowska (@przystanekmindfullness) zna je bardzo dobrze. I opowiada, jak się z nimi w gabinecie terapeutycznym pracuje. Oraz o tym, czy wielka wrażliwość to naprawdę zaleta?
Które emocje najczęściej prowadzą nas prosto go gabinetu terapeuty? Najczęściej są to te, które najsilniej wpływają na codzienne funkcjonowanie, czyli lęk oraz smutek – w szczególności wtedy, gdy ich nasilenie pozwala już na postawienie diagnozy zaburzeń lękowych lub depresji. Obydwie te emocje mogą nam utrudniać wykonywanie obowiązków i wywiązywanie się z zadań, więc częściej motywują ludzi do poszukiwania pomocy psychoterapeutów. Doświadczanie nadmiernego lęku jest trudne z wielu powodów. Tym, co zwykle jest najbardziej zauważalne przez osoby zmagające się z nim, to negatywne, katastroficzne myśli i obrazy oraz ciągłe zamartwianie się tym, co może pójść nie tak. W pakiecie z myślami jest też cała paleta nieprzyjemnych objawów fizjologicznych, takich jak napięcie mięśni, problemy żołądkowe czy bóle głowy. Negatywne myśli mają także wpływ na zachowanie - ludzie borykający się z nimi często unikają sytuacji, które postrzegają jako zagrażające. Smutek i przygnębienie natomiast, częściej wiążą się z negatywnymi myślami na temat swój oraz swojego życia, które także skutecznie prowadzą do unikania podejmowania aktywności. Ludzie doświadczający objawów depresji mogą nie widzieć sensu z tym, aby wstawać rano z łóżka, ich życie może wydawać się im bezcelowe. W konsekwencji, często zaniedbują relacje oraz obowiązki. I nawet jeśli poczucie braku sensu nie jest dominującym objawem, zazwyczaj trudno jest im za cokolwiek się zabrać, ponieważ nic ich nie cieszy, mogą być ciągle zmęczeni, nie mieć energii i motywacji. Co jest pierwsze – sygnał „z ciała” czy „z głowy”? To zależy. Ciało może wpływać na głowę, a głowa na ciało. W przypadku uwarunkowanych reakcji lękowych często pierwsze, co zauważymy, to doznania z ciała. Na przykład, osoba która w przeszłości została ugryziona przez psa, może w pierwszej kolejności zareagować na stojące przed sobą zwierzę napięciem w ciele, a dopiero potem ocenić, na ile stanowi ono zagrożenie. Ważne jest też aby pamiętać, że to, co jest w naszej głowie, nie zawsze jest spójne z tym, jak reaguje nasze ciało. Mogę myśleć, że pies koleżanki jest mały i przyjazny, a mimo wszystko czuć lęk. Dlaczego ludzie różnie przeżywają te same emocje? Dużą rolę odgrywa biologia i nasz temperament, z którym się rodzimy. Każdy z nas z pewnością zauważył, że niektóre dzieci od początku są bardziej impulsywne, szybciej się frustrują, silniej reagują na nieprzyjemne sytuacje i dłużej je przeżywają, a inne są z natury spokojne, ich reakcje są łagodniejsze i trwają krócej. Choć temperament jest uznawany za względnie stały przez całe życie, z wiekiem mogą zachodzić w nas pewne zmiany. Reaktywność emocjonalna często z wiekiem maleje, podobnie jak i impulsywność - zwykle im jesteśmy starsi, tym nasza zdolność do hamowania impulsywnych reakcji wzrasta, ponieważ nasza kora przedczołowa dojrzewa. Wiele z tych zmian może się też zadziać w toku psychoterapii. Osoby skłonne do mielenia przeszłych zdarzeń i dzielenia włosa na cztery, mogą nauczyć się lepiej radzić ze swoimi myślami. Kolejnym czynnikiem, który znacząco wpływa na przeżywanie emocji, są nasze przekonania na ich temat. Może to być, na przykład, założenie, że emocje są słabością, są irracjonalne, niebezpieczne, złe i nigdy się nie kończą. Problem polega na tym, że są one częścią życia i będziemy ich doświadczać, a przekonania te tylko dorzucają do pieca. Weźmy za przykład mężczyznę, który stresuje się wystąpieniem w pracy. Jeśli wierzy, że lęk jest oznaką słabości, może dodatkowo złościć się na siebie, że go doświadcza oraz podejmować próby jego stłumienia. Gdy jego wysiłki okazują się nieskuteczne, może zacząć doświadczać coraz więcej objawów lęku i czuć się coraz gorzej. I ostatecznie, istotne są także nasze doświadczenia z okresu dorastania. Nietrudno się zapewne domyślić, że znaczący wpływ na przeżywanie uczuć mogą mieć traumy, wychowanie w domach pełnych przemocy, zaniedbanie. Trauma często prowadzi do rozregulowania układu nerwowego, co znacząco wpływa na zdolność radzenia sobie z emocjami. Taki układ staje się nadreaktywny, co oznacza, że nawet niewielkie bodźce mogą wywoływać intensywne emocje, jak lęk czy złość. Osoby z rozregulowanym układem nerwowym mają trudności w powracaniu do równowagi – ich ciało dłużej pozostaje w stanie pobudzenia lub zamrożenia. O tym wszystkim piszę w mojej książce "Dogadaj sie z emocjami" <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/01/2025-01-13-144454-Dogadaj-sie-z-emocjami.-Przewodnik-po-uczuciach-jak-lepiej-je-rozpoznawac-i-nau-75d6793.png" width="391" height="569" alt="Milena Wojnarowska "Dogadaj się z emocjami. Przewodnik po uczuciach. Jak lepiej je rozpoznawać i nauczyć się je regulować."" title="2025-01-13 14_44_54-Dogadaj się z emocjami. Przewodnik po uczuciach_ jak lepiej je rozpoznawać i nau" /> Kiedy emocje stają się problemem? Warto pamiętać, że emocje same w sobie zwykle nie są problemem. Częściej stają się nim nasze reakcje na nie oraz zachowania, które podejmujemy pod ich wpływem. Są one naturalną częścią życia i pełnią ważną funkcję – informują nas o naszych potrzebach, zagrożeniach czy tym, co dla nas ważne, motywują do działania. Problem pojawia się, gdy reagujemy na nie w sposób, który zamiast pomagać, generuje dodatkowe trudności. Pod wpływem silnych emocji często podejmujemy działania, które są mają na celu uzyskanie szybkiej ulgi czy są impulsywne, ale długofalowo mogą być destrukcyjne. Na przykład, gdy odczuwamy złość, możemy wybuchnąć krzykiem, powiedzieć coś raniącego bliskiej osobie lub wycofać się z relacji, zamiast rozwiązać problem. Z kolei osoby doświadczające smutku mogą izolować się od otoczenia, co w dłuższej perspektywie tylko pogłębia poczucie samotności i bezradności. Lęk natomiast często prowadzi do unikania sytuacji, które wydają się zagrażające – na przykład zrezygnowania z korzystania z komunikacji miejskiej, co w konsekwencji zawęża nasze życie i prowadzi do poczucia niekompetencji, pogarsza samoocenę, uniemożliwia funkcjonowanie. Innym przykładem są próby tłumienia emocji. Osoby, które uważają, że nie powinny odczuwać np. złości czy lęku, mogą angażować się w zachowania takie jak objadanie się, nadmierne korzystanie z używek czy pracoholizm, byle tylko nie dopuścić emocji do głosu. Choć takie strategie przynoszą chwilową ulgę, długofalowo prowadzą do kumulacji napięcia i mogą skutkować zarówno problemami emocjonalnymi, jak i fizycznymi. Czy możemy je niewłaściwie/ błędnie odczytywać? Zdecydowanie. Niektóre osoby mają trudności w rozpoznawaniu swoich emocji, co często wynika z braku odpowiedniej edukacji w dzieciństwie. Mogą odczuwać napięcie, drażliwość czy przygnębienie, ale nie potrafią zidentyfikować, że to np. lęk lub smutek. Zdarza się tak, że osoba zauważa jedynie, że jest zmęczona i drażliwa, ale nie ma świadomości, że odczuwa lęk związany z nadchodzącą, trudną rozmową w pracy. Ja w swojej praktyce psychoterapeutycznej często spotykam się z trudnością w rozróżnianiu wstydu i lęku, dosyć powszechne jest też maskowanie smutku złością (najczęściej u mężczyzn). W przypadku zaburzeń lękowych, dosyć częste jest też mylenie lęku z ekscytacją - osoba interpretuje pobudzenie organizmu jako niepokój. I to stanowi spory problem, bo jeśli chcemy skutecznie regulować swoje emocje, to aby sobie z nimi poradzić musimy się zająć się tym, co jest u źródła. Trudno będzie nam opanować złość na wiecznie wracającego późno do domu partnera, jeśli nie dostrzeżemy, że pod spodem może się czaić się lęk, że wycofuje się z relacji. Co więcej, wyrażenie złości utrudni nam zaspokojenie swojej potrzeby więzi i większej ilości czasu razem i ostatecznie doprowadzić do tego, czego najbardziej się obawiamy – partner faktycznie zacznie się odsuwać, jeśli będzie ciągle słyszał pretensje. Kiedy i jak „uczymy się” języka emocji? Zapewne nikogo tutaj nie zaskoczę - uczymy się go w dzieciństwie w interakcjach z dorosłymi, szczególnie z naszymi opiekunami. Jak dokładnie może wyglądać taka nauka? Wyobraźmy sobie sytuację, w której dziecko wraca z przedszkola smutne. Uważny rodzic zauważa jego emocje i podejmuje próbę zrozumienia, co się dzieje. Może powiedzieć: “Widzę, że jesteś smutny. Czy coś się stało?”. Dziecko może nie umieć jeszcze wyrazić swoich emocji, ale samo zauważenie i nazwanie uczucia przez rodzica daje mu sygnał: „to, co czuję, ma nazwę i jest ważne”. Może to być smutek, lęk, złość, czy rozczarowanie – kluczowe jest, by opiekun pomógł dziecku w odkrywaniu, co się kryje za tym stanem i co go spowodowało. Kiedy opiekun mówi też: „rozumiem, że jesteś smutny, bo kolega zabrał Ci zabawkę. To normalne, że czujesz złość. Możemy porozmawiać, co z tym zrobić?”, dziecko dostaje nie tylko język, ale też narzędzia do regulacji emocji. To jest rzecz jasna scenariusz idealny. W praktyce, dzieci uczą się języka emocji od otoczenia, słuchając rozmów i obserwując reakcje innych ludzi, czytając książki czy oglądając bajki. Ważne jednak aby pamiętać, że nawet jeśli w okresie dorastania opanowaliśmy jedynie jego podstawy, to możemy to nadrobić. Czy istnieją pułapki mindfulnessu? (jeśli tak to jakie)? Zdecydowanie. Spiritual bypassing. Ta, którą zauważam najczęściej w środowisku osób medytujących czy na moich kursach, to wykorzystywanie uważności jako formę ucieczki od trudnych emocji, czyli tak zwany spiritual bypassing. Wiele osób praktykujących mindfulness wychodzi z błędnego założenia, że chodzi przede wszystkim o zrelaksowanie się, poprawę samopoczucia i kultywowanie przyjemnych emocji. Zamiast skonfrontować się z bólem, lękiem czy złością, uciekają w pseudo duchowość, w nadziei, że to pozwoli im uniknąć konfrontacji z problemami. Z ich ust często pobrzmiewają puste słowa takie jak “pozwalaj”, “równowaga” czy “ześrodkowanie”. A to co przykre, wymaga przetworzenia i zaopiekowania, jest ignorowane lub pomniejszane - w myśl “wszystko dzieje się po coś”, “to była cenna lekcja”. Nadmierna reaktywność. Miałam niestety też okazję widzieć, jak uważność jest wykorzystywana aby unieważniać czyjeś emocje i usprawiedliwiać swoje złe zachowanie “nadmierną reaktywnością” i brakiem uważności drugiej strony. Uznaję to za pułapkę mindfulness, bo może być pochodną spiritual bypassing, ale tutaj w grę wchodzi też zwykła manipulacja. Kompulsywne naprawianie siebie. Na drugim biegunie jest kompulsyjne wykorzystywanie uważności do “zrozumienia siebie” i naprawiania. Mindfulness oczywiście pomaga nam poznać siebie lepiej, ale nie jest narzędziem do „naprawiania” ani eliminowania tego, co w nas niewygodne. Takie podejście może prowadzić do nadmiernej introspekcji i obsesyjnego analizowania swoich myśli, uczuć i zachowań. Zamiast przynosić ulgę, zostawia nas w poczuciu, że „ciągle coś jest nie tak”. Nierealne oczekiwanie. I ostatnia pułapka, to oczekiwanie, że uważność zmieni nasze życie o 180 stopni i będziemy już zawsze zrelaksowani, tryskali radością i żadna trudna sytuacja nas już nigdy nie zmiecie z planszy. Gdy osoby praktykujące usilnie do tego dążą, de facto zawiązują sobie pętlę na szyi i uzyskują efekt odwrotny do spodziewanego. Należy jednak pamiętać, że pułapki kryją się w wielu oddziaływaniach (samo)pomocowych, praktyka uważności nie jest w tym odosobniona. W indywidualnej też może mieć to miejsce, jeśli terapeuta nie jest wystarczająco uważny. Wielu pacjentów zaczyna nadmiernie polegać wsparciu emocjonalnym specjalisty i nie uczą się, jak radzić sobie samemu. Nawet sport może stać się pułapką, jeśli używamy go jako ucieczki od uczuć. Każdy kij ma dwa końce. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/01/2025-01-13-144828-Dowiedz-sie-kim-jestem--Przystanek-mindfulness-d8d3619.png" width="303" height="381" alt="Milena Wojnarowska — psycholożka, certyfikowana nauczycielka mindfulness (MBCT-L) i psychoterapeutka poznawczo-behawioralna w trakcie specjalizacji (przystanekmindfulness.pl, @przystanekmindfulness)" title="2025-01-13 14_48_28-Dowiedz się kim jestem _) - Przystanek mindfulness" />
Ta nowa psychoterapia przypomina, że jesteśmy częścią większej całości. Jej popularność wystrzeliła w kosmos
Choć w nazwie ma coś z ekologii, nie chodzi w niej o leczenie ziołami czy beztroskie pląsanie boso po trawie. Chodzi o zmianę perspektywy – uświadomienie sobie, że natura, klimat i otaczający nas świat mają i będą miały ogromny wpływ na nasze samopoczucie.
W tym artykule: Świat płonie, a my mamy czuć się dobrze? Czym jest ekopsychoterapia? Potrzeba wspólnoty, by odnaleźć szczęście Wśród nowoczesnych metod troski o zdrowie psychiczne coraz większe uznanie zyskuje… ekopsychoterapia. O tej koncepcji opowiedział mi Matthew Henson, irlandzki psychoterapeuta egzystencjalny, który był gościem 5. Kongresu Medycyny Integralnej. Od razu znaleźliśmy wspólny język – od dawna wierzę, że natura ma ogromny potencjał uzdrawiający, a my niepotrzebnie go ignorujemy. Matthew podkreśla, że tradycyjna psychoterapia, choć popularna, tworzy pewną bańkę. Spotkania w gabinecie to często izolacja od realnego świata, podczas których skupiamy się wyłącznie na swoich troskach. Celem jest poprawa samopoczucia osoby, która dzieli się swoimi problemami. – To podejście zbyt antropocentryczne i często dostępne tylko dla ludzi zamożniejszych – mówi Henson. – No i co, jeśli „czucie się lepiej” to za mało? Świat płonie, a my mamy czuć się dobrze? Nie jesteśmy wyłącznie sumą myśli i emocji. Jesteśmy również ciałem, somatyką, a nawet holobiomem – tworem naszych komórek i mikrobiomu. Nasze życie to sieć zależności od pogody, klimatu, czy sytuacji społeczno-ekonomicznej. W obliczu chaosu – wojen, inflacji, pożarów lasów i ekstremalnych zjawisk pogodowych – trudno oczekiwać, byśmy czuli się dobrze. Atakuje nas hałas, światło, bezsenność. Czasem nasze problemy wewnętrzne tracą na znaczeniu, bo cierpimy w zgodzie z otaczającym nas światem. Czym jest ekopsychoterapia? Ekopsychoterapia, podobnie jak ekopsychologia (Wild Therapy), stawia sobie za cel obalenie antropocentrycznego spojrzenia na nasze problemy. Chodzi o to, by nie tylko analizować swoje wnętrze, ale także poczuć głębokie połączenie z przyrodą. Terapia oparta na doświadczeniach w naturze, takich jak spacer po lesie, praca w ogrodzie czy obserwacja ptaków, pomaga dostrzec nową perspektywę. – Czasem wystarczy stanąć wśród drzew, by zdać sobie sprawę ze skali naszych problemów (że tak naprawdę nie znaczą wiele) – podkreśla Henson. Potrzeba wspólnoty, by odnaleźć szczęście Dr Julia E. Wahl, polska psycholożka, zwraca uwagę na terapię skoncentrowaną na współczuciu i łączeniu się z innymi. W dzisiejszym zdehumanizowanym świecie taka forma terapii ma wyjątkowy sens. Wahl zachęca do budowania więzi z sąsiadami, patrzenia ludziom w oczy, a nie w ekrany, i okazywania empatii nawet w przelotnych relacjach. – Skrajny indywidualizm jest wielką pułapką – ostrzega. – Dziś nie chodzi o to, by być kimś, ale o to, by być częścią czegoś większego – dodaje dr Wahl.
Tak wygląda związek z despotą. Osacza, miesza w głowie i ciągle chce za ciebie decydować
Choć despota kojarzył się głównie ze sposobem sprawowania władzy, to obecnie ma to przełożenie również na inne sfery. Dosyć łatwo można wmanewrować się w związek z despotą i początkowo nawet tego nie zauważać.
W tym artykule: Despoci nie tylko w polityce Jak wygląda związek z despotą? Jak wyjść z relacji z despotą? Despoci nie tylko w polityce Termin „despota” można znaleźć nawet w źródłach ze starożytnej Grecji. Despoci sprawowali władzę skutecznie i bezlitośnie i nigdy nie było się bez ofiar. Co znamienne, despoci pomimo swoich niebezpiecznych autorytarnych zapędów potrafią porwać za sobą tłumy. Charyzmą, stanowczością, obietnicami, twardą ręką, ale i urokiem osobistym. Kariera despoty w dużej mierze opierała się na wykorzystywaniu syndromu gotującej się żaby, co oznacza stopniowe wyniszczanie ofiar, które nawet nie zauważają, kiedy są już stracone. To wszystko ma przełożenie również na relacje osobiste. Despoci robili karierę polityczną, ale wiele z nas wchodzi nieświadomie w związek z despotą. To droga przez mękę, gdyż wyniszcza samoocenę, a przy okazji uzależnia od oprawcy. Co zrobić, żeby facet stracił dla ciebie głowę? Dzięki tym 5 wskazówkom sprawisz, że oszaleje na twoim punkcie W twojej głowie pewnie nie raz pojawiło się pytanie: „Jak rozkochać w sobie faceta?”. Odpowiedź nie jest wcale taka trudna. A właściwie, to jest ich kilka. Przedstawiamy 5 sposobów na to, aby facet oszalał na twoim punkcie. Jak wygląda związek z despotą? Związkowy despota ma w sobie na ogół cechy narcyza, choć bywa dużo mniej subtelny w stosowanej przemocy psychicznej. Początkowo despota może przede wszystkim ujmować swoją pewnością siebie. Nie ma co się oszukiwać, takie osoby potrafią robić ogromnie przyciągać swoim magnetyzmem. Despota wygłasza stanowcze opinie i nie wstydzi się mówić wprost. Wiele osób może wziąć to za ogromną szczerość i bezpośredniość. Jawi się jako osoba, która bierze, co chce, dlatego potrafi być wspaniałym uwodzicielem. Początkowo sprawia niespodzianki, kusi słowami, komplementami i prezentami. Wie, jak zabiegać i podbić serce. Mechanizm jest bardzo podobny to działań narcyza, choć wydaje się, że despota działa mniej zniuansowanie. Gdy już zdobędzie swój cel, to zrzuca maskę, co może budzić ogromne poczucie winy w partnerce/partnerze. Daje bliżej poznać, a wtedy nagle dowiadujemy się, jak bardzo bywa pozbawiony empatii i ogólnie uczuć. Towarzyszy mu wyrachowanie i przekraczanie granic. Może zranić jak nikt inny, perfekcyjnie celując w słabe punkty. Despota traktuje okrutnie całą swoją rodzinę, ma wyśrubowane wymagania również w stosunku do dzieci, którym szczędzi pochwał, za to zasypuje krytyką. Wiecznie mu mało i wiecznie jest niezadowolony. Ma skłonność do agresji, wybuchu gniewów i jak na despotę przystało, nie ma u niego możliwością dojścia do kompromisu. Liczy się tylko jego zdanie i jego potrzeby. Co gorsza, dla innych może być zupełnie inny, to w domu ściąga maskę. Choć zdarza się to również w pracy, szczególnie gdy zarządza zespołem. Mobbing to jego znak rozpoznawczy. To zdanie na pierwszej randce zawsze zwiastuje toksyka. Jeśli je usłyszysz, natychmiast zakończ relacje Brak empatii, samoświadomości, chęci brania odpowiedzialności za swoje zachowanie – te wszystkie cechy możesz poznać już na pierwszej randce, jeśli z ust twojego rozmówcy / twojej rozmówczyni padnie to jedno zdanie. Nie wróży nic dobrego. Jak wyjść z relacji z despotą? Z racji, że despota przede wszystkim dąży do podporządkowania sobie wszystkiego i wszystkich, trudno wyrwać się spod jego jarzma. Niestety bywa bardzo mściwy, zatem odejście do niego może skutkować wieloma nieprzewidzianymi ciosami. Zalękniona ofiara, po długim czasie podkopywania wiary w siebie, nie wie, jak ma żyć bez niego i samodzielnie podejmować decyzje. W końcu to on przejął ster nad większością spraw. Szczególnie gdy zmusi do porzucenia pracy. Ego despoty jest tak wielkie, że inni wręcz kulą się w jego obecności. Od despoty trudno się uwolnić, ale jest to jak najbardziej możliwe. Ważne jest zbudowanie poczucia własnej wartości i zwrócenie się o pomoc, do bliskich, ale i instytucji pomocowych. Ważna będzie też terapia, na której można rozpracować toksyczny schemat w związku z despotą. 5 pytań, które powinnaś zadać na pierwszej randce. Dzięki nim od razu rozpoznasz toksyka i nie będziesz tracić czasu Szkoda czasu na toksyczne relacje bez przyszłości. Te pytania pomogą ci wyeliminować nieodpowiednich kandydatów / nieodpowiednie kandydatki już na pierwszej randce.
Tak uśmiecha się facet, gdy jest tobą zauroczony. Ukryte znaczenie chwyta za serce
Z uśmiechu można wyczytać naprawdę wiele. Każdy ma swoje znaczenie, szczególnie gdy w grę wchodzą relacje romantyczne. Oto kilka rodzajów uśmiechów, które mają różne znaczenie u faceta.
W tym artykule: Pełen uśmiech z widocznymi zębami Ten szczególny błysk w oku Subtelny, ciepły uśmiech, promieniujący od wewnątrz Uśmiech to naturalna codzienna reakcja na różne sytuacje. Uśmiechamy się, gdy coś nas rozbawi, wzruszy, zainteresuje i w wielu innych sytuacjach. Uśmiech pełni bardzo ważną funkcję w relacjach romantycznych, ponieważ można po nim wiele wywnioskować. Warto zwrócić na niego uwagę, ponieważ będzie istotnym kierunkowskazem, dokąd zmierza wasza relacja, albo w jakiej jest aktualnie kondycji. Jak uśmiecha się zakochany facet? I kiedy można go zinterpretować, jako coś poważniejszego? Pełen uśmiech z widocznymi zębami Szeroki uśmiech jest niezwykle istotnym elementem ludzkiej komunikacji, ponieważ jest spontaniczny i wyraża czystą, niezmąconą radość. Kiedy widzimy szeroki uśmiech na czyjejś twarzy, od razu czujemy się lepiej w jego towarzystwie, co często skłania nas do odwzajemnienia uśmiechu. Uśmiechanie się w taki sposób to wyraz czystej przyjemności płynącej z przebywania razem z drugim człowiekiem. Taki szczery, szeroki uśmiech jest trudny do udawania. Jego autentyczność jest niezwykle cenna i pozytywnie wpływa na rozwój relacji. Świadczy o tym, że czujemy się komfortowo, bezpiecznie i naturalnie w obecności drugiej osoby. Kiedy widzimy prawdziwy uśmiech, odczuwamy, że relacja ma solidne fundamenty i dobrą perspektywę na przyszłość. To dlatego szeroki uśmiech jest tak ważny – jest symbolem szczerości, otwartości i prawdziwego zadowolenia z przebywania razem. Ten szczególny błysk w oku Uśmiech z błyskiem w oku często pojawia się na etapie zakochania, będąc wyrazem głębszego poziomu zaangażowania emocjonalnego. To znak, że zbliżamy się do kogoś na bardziej intymnym poziomie, czując się w jego obecności wyjątkowo dobrze. Gdy tylko widzimy tę osobę, nasze oczy zaczynają błyszczeć, a uśmiech pojawia się niemal od razu, będąc naturalną reakcją na jej widok. Nawet jeśli jeszcze nie jesteśmy świadomi swoich uczuć, nasze ciało już wysyła sygnały za pośrednictwem uśmiechu z błyskiem w oku, wyrażając radość i podekscytowanie. Kiedy ta szczególna osoba pojawia się w naszym polu widzenia, coś w nas się rozpala. To uczucie jest mieszanką emocjonalnego i fizycznego przyciągania, pełnego pasji i zauroczenia. Zakochanie, będące początkiem głębszej relacji, często wiąże się z uczuciami pożądania i intensywnej fascynacji. Uśmiech z błyskiem w oku jest więc świadectwem tych silnych emocji. To autentyczny wyraz naszego wewnętrznego stanu, pokazujący, że ta osoba ma dla nas wyjątkowe znaczenie. Jest to etap, w którym pasja i zauroczenie przeradzają się w głębsze uczucia, budując fundamenty dla przyszłej relacji pełnej miłości i bliskości. Subtelny, ciepły uśmiech, promieniujący od wewnątrz I na koniec trzeci typ uśmiechu, który jest tym najbardziej pożądanym, jeśli marzymy o stałym związku, a chodzi o uśmiech ciepły, który obejmuje całą twarz, ale bez pokazywania zębów. Świadczy o głębokim uczuciu, bo to uśmiech, który mamy tylko dla tej jednej osoby. Jest już mniej ekspresyjny, ale za to wyraża ogromne zaangażowane i czystą miłość. W takim ciepłym uśmiechu widać czułość, może pojawiać się nawet w prozaicznych sytuacjach, typu wspólne gotowanie. Możesz go zauważyć nagle, nawet gdy nie rozmawiacie ze sobą. On uśmiecha się, po prostu cię obserwując. Można go nazwać wręcz wewnętrznym uśmiechem, wyrażającym stan ducha.
Fruity boy to obiekt westchnień milionów współczesnych kobiet. Co ma w sobie facet w typie Harry'ego Stylesa?
Po granola boy'u w mediach społecznościowych furorę robi kolejny typ faceta: fruity boy. Nazwa ta była już znana, jednak obecnie ma inne znaczenie. To zupełnie nowy wzorzec męskości, który wprost urzeka i przełamuje wszystkie toksyczne stereotypy. Czym charakteryzuje się owocowy chłopak?
W tym artykule: Kim jest fruity boy? Łamie standardy kobiecości i męskości Nie tak dawno zachwycałyśmy się granola boy i golden retriwer boy, ale w kontraście przy okazji zaistniał doberman boy. Każdy z tych typów mężczyzn to bardzo dobra informacja dla kobiet. To co, powszechnie było uznawane za męskość, odchodzi do lamusa. Dzięki temu mężczyźni mogą w końcu okazać emocje i nie tracić na tym w oczach społeczeństwa. Kobiety za to przestają być formatowane do szukania kogoś mniej lub bardziej maczo. Budujemy związki na nowych, niezwykle wyzwalających emocjonalnie zasadach. Bycie sobą jeszcze nigdy nie było tak ważne i cenne, co oczywiście wciąż nie chroni przed potencjalnie złamanym sercem. Przykładem nowego wzorca męskości jest fruity boy, który dopiero co został nazwany, ale jak się okazuje, lgniemy do takich mężczyzn od dłuższego czasu. Granola boy – typ chłopaka, o którym marzy każda z nas. Dlaczego szalejemy na punkcie mężczyzn z granola boy energy? Granola boy to najbardziej pożądany typ mężczyzny wśród kobiet. Łatwo stracić dla nich głowę, jeszcze łatwiej zakochać się na amen. Co sprawia, że facetom z granola boy energy tak trudno się oprzeć? Kim jest fruity boy? Fruity boy to charakter, ale i styl bycia. Łatwo go rozpoznasz, ponieważ ma w sobie pewien vibe z lat 90., nawet 80., choć interpretuje go zupełnie po swojemu. Znakiem rozpoznawczym są wąsy i zarost, choć oczywiście nie tyczy się to każdego. Niektórzy mogą pomyśleć, że nie są zbyt twarzowe, ale fruity boy nie kieruje się tym, co wcześniej było uznawane za atrakcyjne. Jego styl to w sumie brak stylu, pełen luz i zabawa tym, co kobiece i damskie w klasycznym ujęciu. Kolorowe wzorzyste koszule, które jeszcze parę lat temu uchodziły za kicz, krótkie spodenki, długie frotowe skarpetki, płócienna pakowna torba i upodobanie do przeróżnych, w tym pastelowych, kolorów. Lubi biżuterię i niebanalne buty, a i nie stroni od malowania paznokci. Niegdyś określenie fruity boy było używane w stosunku do osób homoseksualnych, teraz fruity boy ma szersze znaczenie niż określony wygląd. Termin ten ukuła Halima Jibril w Dazeddigital.com. W swoim artykule przytacza wypowiedzi różnych dziewczyn odnoszących się do owocowego chłopaka na Tik Toku. Myślę, że tak wiele heteroseksualnych kobiet czuje się całkowicie niezrozumianych przez swoich chłopaków lub mężów, ponieważ heteroseksualni mężczyźni są socjalizowani tak, aby nie lubić niczego, co jest choć trochę kobiece. W rezultacie myślę, że wiele heteroseksualnych kobiet chce umawiać się z 'owocowymi' mężczyznami, ponieważ mają większą skłonność do kobiecości, a tym samym szacunek dla niej – wyjaśnia Beth, 24-letnia heteroseksualna kobieta. Łamie standardy kobiecości i męskości Fruity boy to nie tylko wygląd, ale otwarcie się na pierwiastki charakteru, dotąd uznawane za kobiece. Owocowy chłopak nie wstydzi się emocji, umie i lubi o nich rozmawiać, a jak czuje potrzebę, to płacze. I jest to normalne. Kocha swoją partnerkę w sposób czuły i bardzo uważny, stabilny bez huśtawek emocji, dlatego ona czuje się przy nim bardzo bezpieczna. Owocowych chłopaków postrzega się jako tych otwartych na emocje, nietoksycznych, niemizoginistycznych i ogólnie bardziej tolerancyjnych. Na liście znanych owocowych chłopców Jibril wymienia gwiazdy takie jak: Josh O'Connor, Timothée Chalamet, Harry Styles, Jaden Smith, Paul Mescal, Steve Lacy i Omar Apollo. Wygląd się zgadza, ale nie wiemy, jacy są prywatnie i w związkach. Spore znaczenie ma ich otwartość na role homoseksualnych mężczyzn, co odbiera się jako wyjście z szufladki: geja zagra tylko i wyłącznie gej. Jednak dopiero TikTok pokazał, jak wiele kobiet lgnie do owocowych chłopaków. Pod hasłem fruity boy znajdziemy tysiące filmików, w których to pokazują swoich ukochanych z dumą i czułością. Można wywnioskować, że fruity boy to poniekąd odpowiedź na rany, które pozostawiły związki z mizoginami, seksistami, którzy uważali się za męskich. Trend na owocowego chłopaka może być bardzo wyzwalający dla samych mężczyzn, dlatego miejmy nadzieję, że to nie tylko kwestia mody. Dzięki niemu mogą odejść raz na zawsze od toksycznej męskości i dopuścić do głosu swoją wrażliwość.
Niezwykle rzadka cecha, która sprawia, że ludzie są najszczęśliwsi w związkach. Gwarantuje spełnienie
Związek na całe życie jest marzeniem wielu osób, jednak mimo tego statystyki rozwodów wciąż rosną. I nie to do końca jest zła informacja. Rozwodzimy się, bo nie chcemy tkwić w toksycznych relacjach, ale z drugiej strony może mamy nieco złudne wyobrażenie o miłości. Zatem jak zbudować szczęśliwy związek? Warto zacząć o wiele wcześniej, zanim kogoś poznamy.
W tym artykule: Mit, który odbiera nam sprawczość Jak zbudować szczęśliwy związek? Zacznij od siebie Komedie romantyczne zazwyczaj kończą się na happy endzie. Wierzymy, że dalej bohaterów czeka po prostu szczęście, ponieważ pokochali się i obiecali coś sobie, często na ślubnym kobiercu. Bohaterki takich filmów wcześniej na ogół czują się w jakiś sposób niepełne, dlatego odnalezienie tego jednego jedynego jest niejako gwarancją spełnienia i pożegnania z samotnością i pustką. To duże oczekiwania i przerzucanie odpowiedzialności za swój dobrostan, a także droga do zrujnowania dobrze zapowiadającej się relacji. Jak zbudować szczęśliwy związek? Praca powinna zacząć się dużo wcześniej, już na etapie bycia singielką/singlem. Szczodry związek to najlepsze, co może nas spotkać (I nie chodzi o pieniądze!). Odpowiedz na te 4 pytania, a dowiesz się czy twój taki jest W Polsce hojność czy szczodrość kojarzą się na ogół z pieniędzmi, jednak podarunkiem mogą być też rzeczy zupełnie niematerialne. „The New York Times” opublikował quiz składający się z czterech pytań, które naukowcy z University of Virginia's National Marriage Project wykorzystali do zmierzenia szczodrości w związku. Im wyższy poziom, tym silniejszy i szczęśliwszy związek. Ale co to tak naprawdę znaczy? Mit, który odbiera nam sprawczość Określenie druga połówka jest bardziej znaczące, niż by się wydawało. Mamy z nim do czynienia często i to od najmłodszych lat. Zaszczepia w nas przekonanie, że nie jesteśmy pełni, dopóki nie spotkamy kogoś odpowiedniego. Myślimy, że jesteśmy niekompletni, czyli w stanie zawieszenia, oczekiwania, uczuciowym czyśćcu aż do momentu, gdy ktoś sprawi, że staniemy się całością. To bardzo szkodliwy mit, który wręcz odbiera nam sprawczość, bo czy zawsze spotkanie miłości jest zależne od naszych chęci i starań? To głębokie przekonanie, że brakuje nam drugiej osób do szczęścia, niesie za sobą duże oczekiwania wobec niej. Ten jeden jedyny ma za zadanie zapewnić nam happy end z kontynuacją na całe życie. Jest odpowiedzialny za nasze szczęście więc jeśli szczęście zanika to kogo odruchowo obwiniamy? Albo jak bardzo można być zdezorientowanym? Co gorsza, rozpad związku wówczas jest dużo bardziej bolesny, niż powinien, ponieważ cierpimy nie tylko z powodu utraty, ale również ze strachu przed perspektywą życia w pojedynkę. I tu właśnie powinniśmy się zatrzymać i zastanowić się, co to oznacza. Chcesz prawdziwie, głęboko się zakochać? Lowkey movement to trend randkowy, który pozwoli ci w pełni otworzyć się na miłość Lowkey movement to nowy trend związkowy, który promuje autentyczność, intymność i prywatność w relacjach romantycznych. Jeśli chcesz naprawdę się zakochać, musisz po niego sięgnąć. Jak zbudować szczęśliwy związek? Zacznij od siebie Tylko my jesteśmy odpowiedzialni za swoje szczęście, choć oczywiście sytuacje, kiedy to w związku dochodzi do różnego rodzaju przemocy i toksycznego uwikłania, dużo trudniej rozwiązać. Zadowolenie w związku i praca nad nim zaczyna się dużo wcześniej, zanim w ogóle kogoś poznamy. Wszystko sprowadza się do jakże ważnej cechy, jaką jest niezależność emocjonalna i samospełnienie. Umiejętność czerpania z tego, co się ma, to pewna wolność psychiczna, ponieważ nie traktujemy okresu bycia singlem jako czasu oczekiwania na coś lepszego. Samospełnienie to zdrowa relacja z samym sobą i świadomość, że nie potrzebujemy kogoś do wypełnienia pustki w sobie. Nie uzależniamy swojego szczęścia od obecności drugiej osoby, ponieważ wiemy, że sami stanowimy całość. Ktoś, kto umie zadbać o swoje potrzeby, zainteresowania, rodzinę, przyjaciół jest niezależny i dlatego też związek będzie dla niego wyborem, a nie przymusem bycia z kimkolwiek. Co więcej, u wielu osób działa pewien schemat: trawa jest zawsze bardziej zielona tam, gdzie nas nie ma. Jeśli uzależniamy szczęście od innych, to zawsze coś niedostępnego będzie bardziej pociągające. Singiel wzdycha ku marzeniu o związku, a ten w związku tęskni za życiem singla, mimo że wcześniej wydawało się samotne. Maya Ezratti jest certyfikowanym trenerem randek i związków. Uczy mężczyzn i kobiety, jak usunąć desperację i frustrację z randek, romansów, związków i małżeństwa i to właśnie ona podzieliła się na łamach yourtango.com bardzo ważnym przemyśleniem na ten temat: Szczęście pochodzi od Ciebie. Szczęście jest wyborem. Jeśli masz wspaniałego partnera w życiu, który przynosi ci szczęście, to jest to niesamowite, ale nie ma znaczenia, czy jesteś singlem, czy jesteś żonaty, ponieważ tak czy siak możesz być spełniony. Jak zbudować szczęśliwy związek? Zacznij od siebie. Gdy docenisz to, jakim człowiekiem jesteś, sprawisz, że twoje życie będzie w miarę satysfakcjonujące, to będziesz w stanie dać w przyszłości komuś prawdziwą, bezinteresowną miłość. Być może będzie to mozolna praca nad mindsetem, ale z pewnością warto.
Szczodry związek to najlepsze, co może nas spotkać (I nie chodzi o pieniądze!). Odpowiedz na te 4 pytania, a dowiesz się czy twój taki jest
W Polsce hojność czy szczodrość kojarzą się na ogół z pieniędzmi, jednak podarunkiem mogą być też rzeczy zupełnie niematerialne. „The New York Times” opublikował quiz składający się z czterech pytań, które naukowcy z University of Virginia's National Marriage Project wykorzystali do zmierzenia szczodrości w związku. Im wyższy poziom, tym silniejszy i szczęśliwszy związek. Ale co to tak naprawdę znaczy?
W tym artykule: Szczodry związek – meandry braku obiektywizmu Jak często wyrażasz uczucia swojemu partnerowi? Jak często wyrażasz szacunek lub podziw swojemu partnerowi? Jak często okazujesz drobne czułe gesty dla swojego partnera? Jak często wybaczasz swojemu partnerowi jego błędy? Niedawne badanie przeprowadzone przez „The Ascent” pokazuje, że ludzie o wysokiej hojności są o 23% bardziej zadowoleni ze swojego życia, w tym ze swoich związków, pracy, majątku i nie tylko. Naukowcy zaczęli zatem zastanawiać się, jak dokładnie działa hojność w relacjach miłosnych. „Generous relationship” nie tak łatwo przetłumaczyć na polski, ale można powiedzieć, że chodzi o rodzaj wielowymiarowej szczodrości/hojności emocjonalnej w związku, ale zdecydowanie szczodry związek nie sprowadza się do kupowania prezentów. Wszystko wskazuje na to, że emocjonalna hojność czy szczodrość to przepis na szczęśliwy związek. „The New York Times” opublikował quiz opracowany przez naukowców z University of Virginia's National Marriage Project, składający się z czterech pytań do samodzielnego określenia poziomu szczodrości. Chcesz prawdziwie, głęboko się zakochać? Lowkey movement to trend randkowy, który pozwoli ci w pełni otworzyć się na miłość Lowkey movement to nowy trend związkowy, który promuje autentyczność, intymność i prywatność w relacjach romantycznych. Jeśli chcesz naprawdę się zakochać, musisz po niego sięgnąć. Szczodry związek – meandry braku obiektywizmu Wiele osób ma problem z oceną tej cechy osobowości i przejawia tendencję do przeceniania swojej szczodrości, z kolei inni są nadmiernymi "dawcami", pozwalającymi swojej drugiej połówce na wykorzystywanie. Nie jest łatwo obiektywnie określić, jak zachowujemy się w danej relacji, ale poniższe pytania mogą rozwiać wiele wątpliwości. Dzięki odpowiedziom dowiesz się, czy twój związek jest szczodry, ale ponadto, czy twoja szczodrość nie jest zbyt duża, lub tylko wydaje ci się, że nią obdarzasz. Odpowiadaj w pięciostopniowej skali: nigdy, rzadko, czasami, często i zawsze. Bardzo ważną częścią testu jest rozwiązanie go również przez partnera i skonfrontowanie waszych odpowiedzi. Tak zachowuje się mężczyzna, który jest o ciebie zazdrosny. Jeśli to zauważasz, on nie czuje się bezpiecznie Mężczyźni starają się raczej nie okazywać tego, że są zazdrośni. Jeśli jednak już się to stanie są to najczęściej nieświadome gesty czy zachowania. Zobacz, na co zwrócić uwagę. Te 4 zachowania twojego partnera oznaczają, że jest o ciebie zazdrosny. Jak często wyrażasz uczucia swojemu partnerowi? Wyznawanie uczuć jest naprawdę ważne, ponieważ podtrzymuje więź, ale o ile na początku relacji przychodzi nam to dosyć gładko, to później staje się to coraz trudniejsze. Wiele też zależy od kultury, w jakiej się wychowaliśmy. W USA: „love you” przez wiele osób wypowiadane jest automatycznie, na koniec rozmowy z bliską osobą i jest nieco mniej refleksyjne. W Polsce wciąż mamy problem z okazywaniem uczuć, borykamy się z konsekwencjami zimnego chowu. Warto jednak się przełamać, wyrażanie uczuć, nie tylko w słowach: „kocham cię” może podziałać na relację wręcz magicznie. Jak często wyrażasz szacunek lub podziw swojemu partnerowi? Szanowanie partnera to jeden z filarów w szczęśliwym związku, jeśli zamiera, to relacja raczej zmierza ku końcowi. O tym, że szanujemy naszego partnera, możemy też zwyczajnie zapomnieć, ponieważ przyzwyczajamy się do jego charakteru, stylu życia czy pracy i umyka nam, jak wyjątkowym jest człowiekiem. Pochwały, komplementy, podziw, docenianie to gesty, które działają dobrze na obie strony. Ta druga otrzymuje bardzo pozytywny sygnał, który wyzwala falę ciepłych uczuć, natomiast ty raz po raz przypominasz sobie, z jak wyjątkową osobą jesteś w związku. Nawet jeśli ma wady (a na pewno jakieś ma), pamiętasz o jej zaletach. 4 genialne zwroty, których warto użyć zamiast udzielania komuś szybkich porad. Mogą zupełnie odmienić twoje relacje Uważne słuchanie to pewna umiejętność, z którą mało kto się rodzi. Na ogół trzeba nad tym popracować, ale najpierw dostrzec, że słyszenie to nie to samo, co słuchanie. Wraz z brakiem umiejętności słuchania w parze idzie nadmierna skłonność do udzielania rad. W większości nic nie wnoszą. Warto zatem zmienić rady na empatyczne komunikaty. Jak często okazujesz drobne czułe gesty dla swojego partnera? Miłe gesty mogą być prezentami, ale najczęściej chodzi o coś innego. Czułość to dotyk, przytulenie, buziak, trzymanie za rękę. Dobrze o tym pamiętać! Ale w szczodrym związku czułe gesty to również drobiazgi takie jak zrobienie kawy czy śniadania do łóżka, wykonanie czegoś za partnera, gdy jest zmęczony, pomóc, uważne wysłuchanie i empatia. Drobne gesty mają ogromne długofalowe znaczenie. Jak często wybaczasz swojemu partnerowi jego błędy? Wybaczanie to bardzo ważny aspekt w byciu razem. Jest wręcz niezbędne, ponieważ każdy z nas popełnia błędy, choć wszystko zależy od kalibru problemu. Wybaczanie to wyraz miłości, akceptacji i docierania się jako para. Chowanie urazy jest destrukcyjne dla związku, ponieważ może powracać niczym niszcząca fala i zalewać nas niespodziewanie. Dodatkowo wybaczanie jest uwalniające dla obu stron, ponieważ umożliwia dalszą pracę nad związkiem. 4 pozornie miłe zdania, które w rzeczywistości są osądzające. Jeśli twój partner je stosuje to może być toksykiem Pozornie nie macie większych problemów. Nie kłócicie się, nie krytykujecie, wspieracie, ale czujesz bliżej nieokreślony dyskomfort w codziennym funkcjonowaniu. Być może wynika to z komentarzy partnera, których intencje trudno rozpoznać. Im więcej odpowiedzi „Często” i „Zawsze” u obu stron, tym bardziej prawdopodobne, że jesteście w szczodrym związku. Jeśli nie jest aż tak pozytywnie, to już wiecie, nad czym warto popracować. Pamiętaj, że ideałów nie ma i pewnie mało kto odpowie na każde pytanie: Zawsze. Warto potraktować test jako krok w kierunku ulepszenia waszej relacji. Źródło: www.yourtango.com i „The New York Times”
4 pozornie miłe zdania, które w rzeczywistości są osądzające. Jeśli twój partner je stosuje, to może być toksykiem
Pozornie nie macie większych problemów. Nie kłócicie się, nie krytykujecie, wspieracie, ale czujesz bliżej nieokreślony dyskomfort w codziennym funkcjonowaniu. Być może wynika to z komentarzy partnera, których intencje trudno rozpoznać.
W tym artykule: Zmieni ci się/przejdzie ci Jeśli tobie się podoba to mi też Nie obraź się, ale... Przesadzasz O toksykach wiemy coraz więcej, ale niestety wielu z nich doskonale się maskuje, dlatego czasami trudno stwierdzić czy mamy z nim rzeczywiście do czynienia, czy może jednak nadinterpretowujemy sytuację. Związek to relacja, w której następują różne etapy, rządzące się swoimi prawami. Pierwsza faza na ogół jest słodka i nader optymistyczna, dlatego łatwo o niedostrzeżenie tak zwanych red flagów. Na dalszym etapie znajomości może spotkać nas zimny prysznic, w którym poznajemy partnera takim, jakim jest. Czasami przemoc psychiczna jest tak zawoalowana, że nawet nie wiemy, że jej doświadczamy. Podobnie działają toksycy, którzy formułują komunikat o ukrytym znaczeniu, choć pozornie miły. Oto kilka najczęstszych tego typu zdań. 3 sposoby na stworzenie szczęśliwej relacji z kimś, kto jest niepewny siebie. To może się udać! Wiele osób ma problemy z pewnością siebie, a mają one różne podłoże. Bardzo często wpływa to negatywnie na związek, a nawet doprowadza do rozstania. Czy da się stworzyć udaną relację z osobą z niskim poczuciem wartości? Jest to możliwe, ale pod pewnym warunkiem. Zmieni ci się/przejdzie ci Nawet, jeśli nie umiesz dokładnie wytłumaczyć, co się stało, to czujesz, że komentarz partnera ma drugie dno. To pewien podskórny dyskomfort, który co jakiś czas powraca, a ty dosłownie gaśniesz w związku. Wiele osób może pomyśleć, że to przesadne czepialstwo, ale słowa „zmieni ci się/przejdzie ci” mają naprawdę mocny wydźwięk, o ile się nad tym zastanowimy. W ten sposób komunikuje się brak wiary w czyjeś zainteresowania lub podważa się opinie, decyzje czy poglądy. Takie zdanie nic nie wnosi, oprócz negatywnego ładunku. Osoba, która to mówi, tak naprawdę przekazuje: „To twoje zainteresowanie nie potrwa długo, ponieważ jest nieważne, a ty znowu zmienisz zdanie”. W związku takie słowa są niewspierające i oddalają od siebie. Nie wszystko musimy rozumieć i oceniać swoją miarą. Jeśli nasz partner/partnera zajmuje jakieś stanowisko, to możemy z nim polemizować, wymieniając się argumentami. Umniejszanie zainteresowaniom podcina skrzydła. Dlaczego związek wystarczająco dobry jest lepszy od idealnego? Odpowiedź zupełnie zmienia spojrzenie na miłość Popkultura i rozwój psychologii zrewolucjonizowały spojrzenie na miłość. Chcemy związku idealnego i takiego na całe życie, co często bywa przyczyną rozczarowań. Prawda jest taka, że warto zmienić optykę i zrozumieć, że związek wystarczająco dobry ma więcej zalet. Jeśli tobie się podoba to mi też Nawet jeśli na pierwszy rzut oka może wydawać się to komplementem lub miłym zwrotem, to zdanie nie jest w porządku. Tak naprawdę pokazuje, że osoba, która to mówi, nie pochwala wyborów, których dokonujesz. Być może mówi to, żeby być grzecznym, ale to tak nie działa. Nikt nie chce, ażeby ktoś przytakiwał nam na siłę ani nas oszukiwał. Lepiej jest powiedzieć prawdę: „To nie jest w moim guście, ale ważne, jak ty się w tym czujesz”. Jest to szczere i wyraża szacunek. Kobiety, które są świadome tych 3. rzeczy, są zdecydowanie szczęśliwsze w związkach. Ekspertka ujawnia zaskakującą prawdę Wiele osób w związek wchodzi z pewnym bardzo szkodliwym przekonaniem, świadczącym z jednej strony o niskiej świadomości, a z drugiej o egoizmie. To szybka droga do frustracji i braku satysfakcji z relacji dla obu stron. Ekspertka pracująca z kobietami podzieliła się swoimi spostrzeżeniami na temat tego, co wnosi związek na wyższy poziom. Nie obraź się, ale... Osoba, która jest odbiorcą komentarza, wie, że ten nie zwiastuje niczego dobrego, ponieważ niesie za sobą osądzanie. Powiedzenie "bez urazy" nie czyni go mniej obraźliwym. To nie zmniejsza negatywnego nacechowania, dlatego krytyka podana w ten sposób nie jest konstruktywna, nawet pomimo najlepszych intencji. Jeśli nam na kimś zależy, to warto zastanowić się nad tym, jak okazujemy mu troskę i jakie są nasze intencje. Czy może przeważa jednak chęć wbicia szpilki? Przesadzasz To wręcz związkowa klasyka, która zdarza się nagminnie. I warto wykorzenić to zdanie z codziennej komunikacji raz na zawsze! „Przesadzasz” podważa czyjeś trudne uczucia i zabiera wręcz prawo do ich przeżywania. Jest bardzo niewspierające i wyraża brak empatii, która jest tak bardzo ważna w związku. Nie wszystko musimy rozumieć, ale zawsze możemy wysłuchać bez osądzania. To buduje bliskość.
3 sposoby na stworzenie szczęśliwej relacji z kimś, kto jest niepewny siebie. To może się udać!
Wiele osób ma problemy z pewnością siebie, a mają one różne podłoże. Bardzo często wpływa to negatywnie na związek, a nawet doprowadza do rozstania. Czy da się stworzyć udaną relację z osobą z niskim poczuciem wartości? Jest to możliwe, ale pod pewnym warunkiem.
W tym artykule: Przyczyny braku pewności siebie Nauka komunikowania i słuchania Metoda 5-5-5 uzdrowi kłótnie Słowo pisane Coraz więcej mówi się o toksycznych osobach w związku. Dzięki temu wiemy, jakie zachowania powinny nas zaalarmować i czego zdecydowanie nie można tolerować. Czasami jednak łatkę toksyka można przykleić osobie, która co prawda ma pewne problemy, ale ma też potencjał i chęć do pracy nad nimi. Taką sytuacją jest relacja z osobą niepewną siebie. Związek taki potrafi być naprawdę męczący i niezdrowy, ale jeśli chcemy walczyć, to są pewne proste sposoby na poprawę sytuacji. 5 zachowań faceta, przez które czujesz się niedostrzegana w związku. Terapeuci ostrzegają: nie można się na to godzić Samotność w związku to jeden z najbardziej destrukcyjnych stanów. Niby z kimś jesteśmy, ale w praktyce więź nie istnieje. Czasami trudno określić, czy właśnie to odczuwamy, jeśli inne płaszczyzny w miarę funkcjonują. Terapeuci wyszczególnili 5 aspektów, przez które kobieta może czuć się niedostrzegana w związku. Przyczyny braku pewności siebie Brak pewności siebie może mieć różne podłoże. Czasami wynika ze złych doświadczeń np. zdrady, dlatego też osoba tym dotknięta może czuć się niewystarczająca czy też nieatrakcyjna. Geneza problemu może też sięgać znacznie dalej, do dzieciństwa. Jeśli dziecko nie otrzyma bezwarunkowej miłości, a jedynie chłód, krytykę, chwalenie wyłącznie za wyniki, to może zakodować, że nie zasługuje na bezinteresowną miłość. Nazywa się to lękowym stylem przywiązania. Z tym pierwszym wzorcem przekazanym przez rodziców wkracza się w dorosłość i przenosi go na relacje miłosne. Początkowo objawy mogą nie być tak bardzo widoczne. Jednak z czasem, gdy pewne różowe okulary opadną, wybrzmiewają z pełną mocą. Zazdrość, chęć kontroli, manipulacja, branie na litość, impulsywność, poświęcanie się, brak zdrowej komunikacji, zatajanie swoich potrzeb. To tylko kilka z możliwych problemów, które mogą pojawić się w związku z osobą o niskim poczuciu wartości. Jak najbardziej partner takiej osoby ma prawo do wycofania się i zakończenia relacji. Jeśli jednak mimo problemów chce jeszcze dać szansę, to poniższe sposoby mogą przynieść poprawę. 5 zdań, które mówią sobie najszczęśliwsze pary. I nie są to wyznania miłości. Sprawiają, że uczucie ciągle płonie Długoterminowy szczęśliwy związek rzadko kiedy istnieje bez włożenia wysiłku. W większości przypadków wymaga pracy nad nim, choć wcale nie oznacza to przysłowiowej orki. Praca to codzienna uważność i ciekawość, wyrażona prostymi gestami i słowami. Psycholożka wymieniła 5 zdań, które najczęściej mówią sobie szczęśliwe pary. Nauka komunikowania i słuchania Zanim jednak omówimy je, to trzeba zaznaczyć, że nie jesteśmy odpowiedzialni za czyjeś poczucie szczęścia. Jeśli dokładamy wszelkich starań, wykazujemy zrozumienie i wsparcie, a mimo tego nie widać żadnej poprawy, to lepiej podjąć decyzję o rozstaniu. Nie można nikogo ratować na siłę. Notoryczne problemy wynikające z niskiego poczucia wartości mogą doprowadzić do bardzo toksycznych rozmów, w czasie których traci się cierpliwość. Padają przykre słowa, zmienia się ton głosu, ma się wrażenie, że wzajemnie pod swoim wpływem działacie na siebie negatywnie. Być może wpadliście w błędne koło mało konstruktywnych rozmów, które prowadzą donikąd. To, co wydaje się ci oczywiste, dla drugiej osoby może zupełnie takie nie być. Osoba z niskim poczuciem wartości mogą mieć tendencję do zniekształcania komunikatu, przez filtr własnej niepewności rozumiejąc go odwrotnie. Co możesz zrobić dla niej? Jeśli wciąż boi się odrzucenia, porzucenia to warto poprosić ją o pełną uwagę, odcięcie się na chwilę od lęku i powiedzieć, że się ją kocha i akceptuje, a praca nad związkiem nie oznacza krytyki, a chęć poprawy komfortu dla obu stron. Później możemy poprosić ją o to, czy może powtórzyć, co usłyszała. Być może na tym etapie zaszedł jakiś szum komunikacyjny, ale ważnym jest, ażeby dobitnie i klarownie podkreślić uczucia i akceptację. A dalej upewnić się, czy komunikat został zrozumiany. Dlaczego związek wystarczająco dobry jest lepszy od idealnego? Odpowiedź zupełnie zmienia spojrzenie na miłość Popkultura i rozwój psychologii zrewolucjonizowały spojrzenie na miłość. Chcemy związku idealnego i takiego na całe życie, co często bywa przyczyną rozczarowań. Prawda jest taka, że warto zmienić optykę i zrozumieć, że związek wystarczająco dobry ma więcej zalet. Metoda 5-5-5 uzdrowi kłótnie Drugi sposób na uzdrawianie relacji z niepewną siebie osobą jest metoda 5-5-5, która stosuje się w kłótniach. Konflikty z osobą z kompleksami mogą być naprawdę drenujące, dla obu stron, zatem warto zastanowić się, jak zatrzymać eskalację. Autorami metody są Susan Clarke i Cris Mari, którzy tak ją tłumaczą: 5-5-5 polega na dawaniu sobie ograniczonego czasu na wyrażanie swojego zdania. Każda ze stron ma 5 minut na wypowiedź, którą druga strona uważnie słucha i nie przerywa (a to najważniejsze).Chodzi o uważność i zrozumienie całego komunikatu, bez przerywania. Ostatnie 5 minut to wspólne omówienie i poszukanie rozwiązania danej sytuacji. Cała magia polega na tym, że obie strony mają czas na powiedzenie tego, co je boli. 5 minut dla każdej jest zachowaniem równowagi. Warunkiem niezbędnym jest przestrzeganie ram czasowych. W tym czasie emocje nieco opadają i prawdopodobieństwo pogodzenia się jest dużo większe. Kobiety, które są świadome tych 3. rzeczy, są zdecydowanie szczęśliwsze w związkach. Ekspertka ujawnia zaskakującą prawdę Wiele osób w związek wchodzi z pewnym bardzo szkodliwym przekonaniem, świadczącym z jednej strony o niskiej świadomości, a z drugiej o egoizmie. To szybka droga do frustracji i braku satysfakcji z relacji dla obu stron. Ekspertka pracująca z kobietami podzieliła się swoimi spostrzeżeniami na temat tego, co wnosi związek na wyższy poziom. Słowo pisane Trzeci sposób to rozmowa o zaletach i mocnych stronach partnera z niskim poczuciem wartości. Możemy je nawet wypisać na kartce. Tak, ażeby mocno wybrzmiały i można było do nich powracać. Równie pomocne może być napisanie listu, w którym zawrzemy wszystkie nasze uczucia, a przy tym zaakcentujemy swoje potrzeby. Bardzo dobrym rozwiązaniem będzie terapia dla par, o ile obie strony będą na nią otwarte. Pamiętajmy, że choć warto spróbować, to lepiej nie poświęcać się ratowaniu kogoś na siłę.
Zespół Quasimodo rujnuje im życie. Szczególnie często dotyczy kobiet, które śledzą media społecznościowe
Choć zaburzenie to zauważono dekady temu, to dopiero teraz dotyczy ono coraz więcej osób. Zespół Quasimodo rujnuje radość z życia i popycha do niebezpiecznych zachowań. W dobie mediów społecznościowych szczególnie często dopada on kobiety.
W tym artykule: Zespół Quasimodo – czym jest? Zespół Quasimodo a social media Obsesja piękna to nic nowego. Dotyczyła ona już wieki temu zarówno władczyń, jak i zwykłych kobiet. Od płci pięknej wymagano właśnie piękna, które było wręcz walutą i przepustką do lepszego życia, zatem nic dziwnego, że kobiety tak bardzo bały się jego utraty. Współcześnie obsesja piękna wygląda już inaczej, gdyż mamy do dyspozycji szereg metod, opóźniających starzenie i tych upiększających. Mimo tego wiele osób cierpi na zespół Quasimodo. Gwiazda „Bridgertonów” opowiedziała o problemie FOBI. Przez to trudno cieszyć się z wakacyjnych spotkań Wakacje to czas spotkań na świeżym powietrzu. Dla wielu osób są one bardzo przyjemne, dlatego chętnie wykorzystują każdą okazję do wyjścia. Jednak dla pewnej grupy są one wyzwaniem, często niezrozumiałym dla innych. Tak właśnie przejawia się FOBI. Zespół Quasimodo – czym jest? Zespół Quasimodo, znany również jako dysmorfofobia lub zaburzenie dysmorficzne ciała to psychiczne zaburzenie, w którym osoba ma negatywne i zniekształcone przekonanie o defektach swojego wyglądu. Te wady mogą być wyimaginowane lub, jeśli istnieją, są zazwyczaj drobne i nieproporcjonalnie wyolbrzymiane przez cierpiącego. Osoby z zespołem Quasimodo patrząc w lustro, nie dostrzegają prawdy, ponieważ wewnętrzny krytyk podpowiada im, że są brzydkie i gorsze od innych. Często przeżywają ogromny stres związany ze swoim wyglądem, co może prowadzić do unikania społecznych sytuacji i obsesyjnego sprawdzania swojego wyglądu w lustrze. Nazwa pochodzi oczywiście od sympatycznego bohatera bajkowego. Jakie są najbardziej charakterystyczne zachowania dla zespołu Quasimoda? dostrzeganie u siebie wad fizycznych, których nie ma, wyolbrzymianie minimalnych mankamentów, spędzanie dużej ilości czasu przed lustrem, analizując swój wygląd, część osób może zachowywać się odwrotnie i obsesyjnie unikać luster, lęk przed oceną może prowadzić do unikania ludzi, sięganie po kolejne zabiegi z zakresu medycyny estetycznej w nadmiarze, porównywanie się z innymi, co pogłębia ich niezadowolenie. I to właśnie ostatni punkt obecnie nastręcza więcej problemów. Syndrom złamanego serca istnieje naprawdę. Czym się objawia złamane serce i jak sobie z nim radzić? Złamane serce to nie metafora i nie tylko skutek rozstania czy zdrady. To stan, który naprawdę istnieje i rozmawiają o nim nawet naukowcy. Zespół Quasimodo a social media Media społecznościowe teoretycznie miały służyć do powstrzymywania kontaktów, jednak w praktyce stały się miejscem, przez które wiele osób nabawiło się ogromnych kompleksów. Porównujemy się, a szczególnie swój wygląd i najczęściej robią to kobiety. Influencerzy starannie kreują swój nienaganny wizerunek, często wykorzystując aplikacje, które poprawiają ich wygląd, a my wierzymy w ich naturalność. Wydaje się nam, że na tym tle wypadamy brzydko i lepiej się nie pokazywać. To z kolei popycha w kierunku zabiegów z zakresu medycyny estetycznej, które dają nadzieje na ulgę i samozadowolenie. Dr David B. Sarwer w swoich badaniach wykazał, że pacjenci z zespołem Quasimodo często są niezadowoleni z efektów zabiegów, co może prowadzić do pogorszenia objawów BDD, depresji, a nawet myśli samobójczych. Co więcej, jedna poprawka skłania do wynajdywania kolejnych mankamentów i przyczyn niezadowolenia. Z zaburzeniem tym trudno uporać się samodzielnie, zalecana jest wizyta u psychiatry a dalej terapia. Leczenie może przynieść świetne rezultaty.