Ten film będziecie oglądać ze ściśniętym gardłem. Na sali kinowej płakał prawie każdy
Film „Jedno życie” porusza do głębi. Przedstawia historię niezwykłego człowieka, obok której nie da się przejść obojętnie. Was też chwyci za serce.
W tym artykule: Historia Nicholasa Wintona Film „Jedno życie” – recenzja Film „Jedno życie” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jest rok 1938. Mimo coraz bardziej agresywnych działań Hitlera, rządy europejskich krajów wypierają rosnące zagrożenie i prowadzą politykę stopniowych ustępstw. Czechosłowacja dobrowolnie oddaje Niemcom tzw. Kraj Sudecki, naiwnie wierząc, że to zatrzyma ich inwazję. W rezultacie, tysiące osób pochodzenia żydowskiego mieszkających na zaanektowanym terenie, musi opuścić swoje domy i uciekać. Większość z nich wybiera Pragę, która wówczas wydaje się bezpiecznym schronieniem. Okupanci tworzą tam getta, w których warunki są katastrofalne. I tu właśnie zaczyna się historia Nicholasa Wintona, bohatera genialnego filmu „Jedno życie”. Historia Nicholasa Wintona Jednym z najbardziej ikonicznych wydarzeń w historii brytyjskiej, a nawet ogólnoświatowej telewizji, jest nagranie z programu „It's life!”, w którym po pytaniu prezenterki „Czy jest tu jeszcze ktoś, kto zawdzięcza życie Nicholasowi Wintonowi?”, wstają wszyscy obecni na widowni. Jak doszło do tego, że mieszkający w Londynie makler giełdowy uratował 669 dzieci przed zagładą? W 1938 roku młody Winton pojechał na do Pragi, gdzie planował odwiedzić znajomych i wrócić po tygodniu do swojej bezpiecznej pracy. Na miejscu trafił jednak na grupę ludzi pomagających przybywającym do Pragi ludziom z zajętego przez Niemców Kraju Sudetów. Powstały ogromne obozy dla uchodźców, które były dziesiątkowane przez głód i choroby. Coraz bardziej uświadamiano sobie, że Hitler na tym nie poprzestanie. Wrażliwość, ogromne poczucie sprawiedliwości i determinacja spowodowały, że Nicholas Winton postanowił ratować tych najbardziej bezbronnych – dzieci. W ten sposób ocalił setki istnień, jednak przez pół wieku ukrywał to przed całym światem. Dlaczego? Jak cała sprawa wyszła na jaw? Co stało się później? Odpowiedzi znajdziecie w filmie „Jedno życie”. Film „Jedno życie” – recenzja Film rozgrywa się na dwóch płaszczyznach czasowych, w 1938 i 1988 roku, dlatego w rolę Nicholasa Wintona wciela się dwóch aktorów: dwukrotny zdobywca Oscara – Anthony Hopkins oraz Johnny Flynn. Obaj są w tej roli kapitalni, zgodni w mimice, gestykulacji i bardzo do siebie podobni. Matkę młodego Nicky'ego gra wspaniała Helena Bonham Carter, dla której udział w tej produkcji miał osobisty wymiar. Aktorka bowiem ujawniła, że jej dziadek również ratował żydowskie dzieci. Film „Jedno życie” ogląda się ze ściśniętym z gardłem, kibicując działaniom bohaterów. Każdy rodzic stojący na praskim peronie składał przerażonemu dziecku obietnicę: „Zobaczymy się niedługo!”. Wiemy, co wydarzyło się po 1 września 1939 roku i jesteśmy świadomi, że owe obietnice nie zostały spełnione. Po wyjściu z sali kinowej, na jasnym korytarzu, szybko dostrzegłam, że niezależnie od płci i wieku, prawie każdy z seansu wyszedł zapłakany. Reżyser filmu „Jedno życie”, James Hawes, stworzył dzieło poruszające najgłębsze emocje, upamiętniające wybitnego człowieka i uświadamiające, że w czasach wojny naszym obowiązkiem jest zrobienie czegokolwiek, żeby pomóc tym, których ta wojna dotyka… Film „Jedno życie” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Film „Jedno życie” znajdziecie na kilku platformach streamingowych, m.in. Amazon Prime Video, Player i TVP VOD. View oEmbed on the source website
Intrygująca reinterpretacja klasycznej opowieści grozy, w której zło czai się również tam, gdzie w ogóle się go nie spodziewamy
„Nosferatu” Roberta Eggersa – jeden z najciekawszych remake’ów ostatnich lat – trafił właśnie do streamingu. W kinach budził spore zainteresowanie i wywoływał gorące dyskusje, ponieważ wcale nie jest to takie oczywiste i jednoznaczne kino, jak można by podejrzewać. Warto się o tym przekonać samemu.
Są takie opowieści, które z jakiegoś powodu nie dają nam spokoju. Nieustannie do nich wracamy i nic nie wskazuje na to, że kiedyś znudzą się zarówno widzom, jak i twórcom, którzy wciąż opowiadają je na nowo, po swojemu interpretując i parafrazując. Szczególnie wyraźnie widać to zjawisko na przykładzie „Frankensteina” Mary Shelley, a także powieści epistolarnej „Dracula” Brama Stokera. Oba utwory powstały w XIX wieku, ale towarzyszą nam również w XXI, nieustannie inspirując artystów do robienia własnych wersji tych historii. Tej pokusie uległ również Robert Eggers, zdolny amerykański reżyser, znany z zamiłowania do horroru zawierającego elementy folkloru i mitologii. Jego poprzednie filmy – „Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii”, „Lighthouse” i „Wiking” – są oryginalne, pomysłowe i dopieszczone formalnie. Nie inaczej jest w przypadku „Nosferatu”, który właśnie pojawił się w streamingu. Jest to autorska wariacja Eggersa na temat znanej historii nieśmiertelnego wampira, wymyślonego przez Brama Stokera, ale także, a może raczej przede wszystkim, remake klasycznego arcydzieła ekspresjonizmu niemieckiego „Nosferatu – symfonia grozy” F.W. Murnaua, jednego z pierwszych horrorów w historii kina. „Nosferatu” – tę opowieść wszyscy znamy tylko pozornie Wszyscy znamy tę opowieść, ale diabeł tkwi w szczegółach, które sprawiają, że ta wersja różni się nieco od innych. Akcja filmu toczy się w XIX wieku, w pewnym niemieckim mieście. Mieszka tam młode małżeństwo – Ellen (w tej roli świetna, momentami upiornie histeryczna Lily-Rose Depp) i Thomas (równie świetny, przykuwający uwagę Nicholas Hoult). Ellen od wczesnej młodości nawiedzają dziwne wizje, w których pojawia się jakaś potworna postać, uosobienie śmierci. Gdy Thomas musi się niezwłocznie udać do odległej Transylwanii i mieszkającego tam hrabiego Orloka (wciela się w niego Bill Skarsgard, zmieniony nie do poznania za pomocą pomysłowej charakteryzacji), aby osobiście sfinalizować z nim transakcję zakupu zrujnowanego pałacu w niemieckim mieście, wizje Ellen gwałtownie przybierają na sile. Robi więc wszystko, co w jej mocy, żeby zatrzymać męża, przekonać go, aby nie jechał, ale jej się to nie udaje. Po długiej podróży Thomas trafia do upiornego zamku hrabiego i wpada w zastawioną pułapkę. Orlok rusza do Niemiec, a Thomas musi znaleźć sposób, żeby uciec z zamku i ostrzec Ellen, że grozi jej śmiertelne niebezpieczeństwo. To mu się ostatecznie udaje, znajduje nawet sprzymierzeńców w walce z potwornym zagrożeniem. Nie ma jednak pojęcia, że jego żonę łączy z Orlokiem więcej niż ktokolwiek mógłby podejrzewać, bo to on jest tą straszną zmorą, która zwiduje jej się od młodości i ostatecznie tylko Ellen ma w sobie siłę, która może zakończyć ten koszmar. O „Nosferatu” subiektywnie [recenzja] To stylowe, piękne pod względem wizualnym i niezwykle klimatyczne dzieło, ale zasadniczo nie straszy. Pewnie dlatego, że ta historia nie jest nam obca. Takich filmów nie ogląda się jednak po to, żeby doświadczyć nowej, zaskakującej historii. To niemożliwe w przypadku remake’u tak słynnego klasyka kina, jakim jest „Nosferatu – symfonia grozy” z 1922 roku, który na dodatek miał już jeden bardzo dobry remake, czyli „Nosferatu wampir”, wyreżyserowany w 1979 roku przez Wernera Herzoga, z wybitnym Klausem Kinskim w roli Nosferatu i Rolandem Toporem grającym Reinfelda. A zatem nie możemy nie wiedzieć, o czym to będzie. Eggers też miał tego świadomość, dlatego tworząc swoją wersję musiał do niej dodać coś, co ją wyróżni. Herzog w swoim filmie przywrócił postacie z powieści „Dracula” Stokera – są tam więc Mina i Jonathan Harker, Dr Van Helsing, czy wspomniany już Reinfeld – natomiast Eggers wraca do tych, które zostały wymyślone do filmu Murnaua, a także do nieco mroczniejszego tonu. W większości interpretacji tej historii pojawia się sugestia, że nieśmiertelny wampir zakochuje się w żonie agenta nieruchomości, lub też odkrywa, że jest ona wcieleniem jego dawnej miłości, dlatego pragnie się do niej zbliżyć, wziąć ją w posiadanie, żyć z nią na wieki. W filmie Murnaua tego nie ma i Eggers poszedł tym tropem. Jego Ellen ma w sobie moc, potężną energię, która budzi Nosferatu ze snu i przyciąga do siebie. Starożytny potwór wcale jej nie kocha. To faktyczne uosobienie nienasyconej śmierci, wiecznie głodna istota, która pragnie jedynie pożreć coś wyjątkowego, coś, czego jeszcze nigdy nie jadła i z bezwzględną determinacją, dosłownie po trupach, dąży do tego celu. Jednak ten głód stanie się również przyczyną jego zagłady. Ale tylko dlatego, że Ellen uświadamia sobie siłę swojej mrocznej mocy i decyduje się jej użyć. Wie, że jej źródłem jest wewnętrzny mrok, grzeszny i niebezpieczny, ale wie też, że nie musi być jego bezwolną ofiarą i może być sprawcza, może sama zdecydować, co z tym zrobić, jak go wykorzystać. Bestia nie przegrywa zatem z piękną, lecz z innym potworem, który tylko wygląda jak piękna kobieta, chociaż nie zawsze, co zawczasu powinno nam dać do myślenia. Gdzie obejrzeć „Nosferatu”? Film dostępny jest na serwisie Sky Showtime w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Kosmetyczny hit Francuzek sprzedaje się co 5 sekund. Nawilża na 24 godziny i wygładza skórę z efektem baby face
Francuska formuła, łącząca właściwości odżywcze i nawilżające, to idealne rozwiązanie dla osób zmagających się z przesuszoną skórą.
W tym artykule: Kultowy krem z apteki ceniony przez Francuzki i gwiazdy Embryolisse Lait-Crème Concentré – opis Recenzja kremu Embryolisse Lait-Crème Concentré Embryolisse Lait-Crème Concentré – opinie Francuzki stanowią dla mnie inspirację nie tylko w kwestii mody. Dzięki nim trafiłam też na wiele marek kosmetycznych, które teraz są stale obecne w mojej kosmetyczce. Na liście przebojów z francuskiej apteki są między innymi propozycje Avène, Bioderma, La Roche-Posay oraz Embryolisse. O tych ostatnich słyszałam wiele dobrego, ale ostatecznie nie da się przetestować wszystkich kosmetyków jednocześnie i udało mi się je bliżej poznać dopiero niedawno. Cieszę się, że w końcu do tego doszło, bo efekty zrobiły na mnie na tyle duże wrażenie, że postanowiłam dedykować nowopoznanemu kremowi cały artykuł. Kultowy krem z apteki ceniony przez Francuzki i gwiazdy Embryolisse to jedna z ulubionych marek kosmetycznych Francuzek, która narodziła się w paryskim szpitalu w 1950 roku. Zaczęło się od receptury, która miała być sposobem na nawilżenie i pielęgnację skóry pacjentów. Następnie sprawdzona formuła trafiła do francuskich aptek. Teraz jest znana i lubiana na całym świecie. Potwierdzają to nie tylko beauty entuzjastki, ale również gwiazdy, które dla wielu osób stanowią inspirację. Wśród nich są: Kim Kardashian, Lady Gaga, Scarlett Johansson czy Ariana Grande. Jego popularność jest tak duża, że w marka Embryolisse udostępniła dane, na podstawie których wiadomo, że ten konkretny produkt sprzedaje się na świecie co 5 sekund. Nie można zatem określać go inaczej, niż jako kultowy krem do twarzy. View Burdaffi on the source website Embryolisse Lait-Crème Concentré – opis Opracowany przez dermatologów, francuski sekret urody od dziesięcioleci – takie podsumowanie kremu Embryolisse Lait-Crème Concentré znaleźliśmy na stronie marki. Trzeba przyznać, że nie ma w tym ani trochę przesady. Apteczny krem to wielozadaniowy kosmetyk, który jest dedykowany do każdego rodzaju skóry, także tej najbardziej delikatnej. Dzięki niemu staje się ona nawilżona, miękka, gładka i elastyczna. Za efekt odpowiadają 4 najważniejsze składniki: Masło shea odżywia i zmiękcza Wosk pszczeli wspiera barierę ochronną skóry Aloes nawilża i zmiękcza aloes Proteiny sojowe dają dodatkowy zastrzyk nawilżenia. Sekret jego działania tkwi właśnie w formule bazującej na tych składnikach. Dodatkowo kosmetyk jest rekomendowany nie tylko jako krem do twarzy. Jedna formuła ma aż 6 zastosowań: Krem nawilżający Baza pod makijaż Mleczko oczyszczające Maska nawilżająca Pielęgnacja po opalaniu Pielęgnacja po goleniu. Dzięki temu ten kosmetyk warto mieć w swojej kosmetyczce przez okrągły rok. Recenzja kremu Embryolisse Lait-Crème Concentré Moja lista kosmetyków, które chcę przetestować, jest długa i stale pojawiają się na niej nowe pozycje. Krem Embryolisse Lait-Crème Concentré czekał na niej już od jakiegoś czasu, ale w końcu przyszła kolej również na niego. Do oceny niektórych kosmetyków potrzeba sporo czasu. Tu już po kilku dniach stosowania wiedziałam, że to dobra formuła. Informacje na jej temat, które do mnie trafiły wcześniej, nie były nawet trochę przesadzone. Krem nie jest typową tłustą formułą na zimę. Jego konsystencja przypomina raczej balsam do ciała. Bardzo szybko się wchłania i pozostawia aksamitnie miękką skórę. Jego nawilżające właściwości eliminują problem suchych skórek i dyskomfortu, który wywołuje przesuszenie. Dodatkowym plusem jest też sam zapach. Bardzo delikatny, przyjemny i kojarzący się po prostu z kremami do twarzy. Embryolisse Lait-Crème Concentré – opinie Krem Embryolisse Lait-Crème Concentré cieszy się ogromną popularnością od lat. Dzięki temu możemy o nim przeczytać informacje nie tylko w kontekście gwiazd, które podkreślają, że jest elementem ich pielęgnacji. W sieci nie brakuje też opinii na temat Embryolisse Lait-Crème Concentré wystawionych przez użytkowniczki, które wypróbowały go na własnej skórze. Poniżej prezentujemy kilka znalezionych w sklepach internetowych. Po użyciu skóra jest świetnie nawilżona i miękka, można używać dowolną ilość nie roluje się i natychmiast wchłania Dodatkowym atutem jest przyjemny neutralny zapach :-) – napisała Karolina na stronie Embryolisse. W końcu znalazłam odpowiedni krem dla siebie. Nie zapycha, jest lekki, nie lepi skóry i świetnie nawilża. Najlepszy! – opisała swoje wrażenia Gabriela w sklepie internetowym drogerii Hebe. Kolejne moje opakowanie. Doskonałe nawilżenie, świetna konsystencja. Polecam dla każdego typu skóry! – podzieliła się swoimi doświadczeniami Alina, która zamieściła komentarz na stronie Super-Pharm. Ten krem do twarzy ze „śmietanką” zaawansowanych peptydów jest hitem! „Cudowny”, „Rewelacyjny”, „Najlepszy” „Rewelacyjny krem przeciwzmarszczkowy”; „Żałuję, że tak późno zdecydowałam się na zakup tego kremu” – recenzują ten peptydowy krem do twarzy internautki. Skąd te zachwyty? Sprawdzamy! Nawilżanie skóry to nie tylko używanie kremu. Pielęgnację warto uzupełnić o serum i/lub emulsję. Poniżej znajdziecie nasze polecenia z tej właśnie kategorii: View Burdaffi on the source website
To serum do twarzy aktywujące młodość zdobyło 388 nagród branżowych. Ja przyznałam mu kolejną
Serum do twarzy, które dostało 388 nagród, intrygowało mnie, od kiedy o nim przeczytałam. Ku mojemu zaskoczeniu sama postanowiłam mu przyznać kolejną. Takich efektów w tak krótkim czasie się bowiem nie spodziewałam.
W tym artykule: Lancôme Advanced Génifique – Opis Recenzja serum Lancôme Advanced Génifique Lancôme Advanced Génifique – Opinie Już około 25. roku życia skóra zaczyna tracić jędrność. Szacuje się, że każdego roku ubywa w niej około 1% kolagenu. Nikogo oczywiście nie można włożyć w sztywne ramy, bo każdy jest wyjątkowy i zmienia się indywidualnie. Ja pierwsze zmiany zobaczyłam dopiero 8 lat po wieku wskazanym przez statystyki. Już wcześniej używałam olejek z antyoksydantami, ale teraz uznałam, że nadszedł moment, żebym w końcu postawiła na pielęgnację przeciwstarzeniową. W końcu lepiej i do tego jeszcze łatwiej zapobiegać niż leczyć. Postanowiłam zatem w końcu przekonać się na własnej skórze, czy obietnice, które składają w kwestii napinania skóry marki kosmetyczne i potwierdzają potem użytkowniczki w komentarzach zamieszczanych w sklepach internetowych, będą miały odzwierciedlenie także w mojej pielęgnacji. Moim pierwszym przeciwstarzeniowym kosmetykiem zostało serum, które na swoim koncie ma aż 388 nagród kosmetycznych (łączna liczba nagród, którą otrzymało serum Lancôme Advanced Génifique od 2009 do 2022 roku w 40 krajach). Od siebie z przyjemnością dodaję mu kolejną i już spieszę z wyjaśnieniami, co takiego zrobiło na mojej twarzy, że zdecydowałam się na taką deklarację. Lancôme Advanced Génifique – Opis Serum Lancôme Advanced Génifique to kosmetyk, który jednocześnie wzmacnia i regeneruje barierę ochronną skóry. Formuła kosmetyku zawiera frakcje pre- i probiotyczne (w każdej butelce o pojemności 50 ml znajduje się ich aż 6 miliardów), kwas hialuronowy i witaminę Cg, co pozwala poprawić jej ogólną kondycję. Wzmacnia ją, zwiększa jej blask i widocznie redukuje drobne linie i zmarszczki. Dzięki takiej formule skóra jest w stanie lepiej radzić sobie ze stresogennymi czynnikami zewnętrznymi, do jakich zaliczamy zanieczyszczenia w powietrzu, bardzo niską lub wysoką temperaturą, suche powietrze, klimatyzację czy wilgoć, a więc te negatywnie oddziałujące na skórę i przyspieszające jej starzenie. View Burdaffi on the source website Udowodnione działanie na 7 klinicznych parametrach skóry: Blask +52% Zmarszczki -46% Ujednolicenie kolorytu +42% Wygładzenie +43% Drobne linie -42% Pory -8% Jędrność +48% W badaniu klinicznym wzięły udział 34 kobiety. Trwało ono 8 tygodni. Używam jednego toniku do skóry twarzy i głowy. Jest tak dobry, że mogłabym się w nim kąpać <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/uzywam-jednego-toniku-do-skory-twarzy-i-glowy-jest-tak-dobry-ze-moglabym-sie-w-nim-kapac-6777982.jpg" width="948" height="633" alt="uzywam-jednego-toniku-do-skory-twarzy-i-glowy-jest-tak-dobry-ze-moglabym-sie-w-nim-kapac-6777982" title="uzywam-jednego-toniku-do-skory-twarzy-i-glowy-jest-tak-dobry-ze-moglabym-sie-w-nim-kapac-6777982" /> Recenzja serum Lancôme Advanced Génifique Przyjemny zapach i delikatna konsystencja sprawiły, że serum Lancôme Advanced Génifique polubiłam jeszcze zanim byłam w stanie ocenić jego działanie. Dobrze się je aplikuje i błyskawicznie znika. Nie tworzy żadnego lepkiego filmu. Oczywiście to nie jest najważniejsze, ale działa na plus i z pewnością ułatwia czekanie na to, co ma zdziałać przy dłuższym stosowaniu. Tego kosmetyku używam raz dziennie. Jest elementem mojej wieczornej rutyny pielęgnacyjnej. Używam go w duecie z kremem. Aktualnie jest to Oio Lab Superpause lub Drunk Elephant Lala Retro. Według zapewnień zauważalne efekty miały pojawić się po 7 dniach, więc starałam się wytrwać i nie przyglądać codziennie mojemu czołu, które już nie jest tak idealnie napięte, jakbym sobie tego życzyła. Wszystko dlatego, żeby w ogóle wyłapać te zmiany, bo wiadomo, że obserwując je codziennie, byłoby to niemal niemożliwe. Nie będę oszukiwać, że zapamiętałam dokładnie cały układ skóry na moim czole. Skupiłam się na dwóch liniach na samym środku, których najbardziej nie lubię. To one miały zostać w mojej pamięci do porównania i faktycznie mam nadzieję, że zachowałam je na tyle dobrze, że mój osąd jest prawdziwy. Choć sama w to nie dowierzam, to skóra faktycznie jest bardziej napięta, a te linie znów praktycznie niewidoczne. Właśnie o takie zapobieganie mi chodzi. Teraz będę kontynuować kurację aż do ostatniej kropli. Niech moją sympatię do tego kosmetyku potwierdzi też fakt, że po zrobieniu zdjęcia, na którym chciałam pokazać, jak wygląda, nie roztarłam go w dłoniach, jak to mam w zwyczaju robić, a nałożyłam je na twarz, żeby nic się nie zmarnowało. Dodatkowym plusem są także jego zdolności rozpromieniające cerę, bo taki efekt bardzo lubię. Lancôme Advanced Génifique – Opinie W perfumeriach serum Lancôme Advanced Génifique jest bardzo dobrze oceniane. W Notino jest to 4,7/5. Taką samą notę uzyskało także w Sephorze. W perfumerii Douglas ta ocena jest jeszcze wyższa i wynosi 4,8/5. Serum stosuję na noc. Wystarczą dwie lub trzy krople. Serum łatwo rozprowadza się na skórze i bardzo szybko się wchłania, nie pozostawiając lepkiej pozostałości. Budzę się i raduję swoim odbiciem w lustrze. Twarz jest nawilżona, skóra miękka, zmarszczki wygładzone, skóra odżywiona i odświeżona. Bardzo podoba mi się działanie serum – oceniła Julia w perfumerii Sephora. Produkt marzenie, który sprawia, że skóra odzyskuje świetlisty oraz młodzieńczy wygląd. Wyraźnie po 7 dniach stosowania skóra jest wyraźnie gładsza – opisała działanie kosmetyku Kaśka. Jej komentarz także znaleźliśmy w sklepie internetowym Sephora. Zobacz także: Legendarne serum do twarzy Estée Lauder Advanced Night Repair View Burdaffi on the source website
Ten niedoceniony polski film rozkwita w streamingu. Hubert Miłkowski absolutnie zachwyca na ekranie!
W tej odsłonie cyklu Kultura na weekend polecamy wam polsko-norweski film „Norwegian Dream”, który właśnie trafił do streamingu. To poruszająca historia dowodząca, że patriarchat nikomu nie służy. Mężczyznom też nie.
W tym artykule: Kultura na weekend: film „Norwegian Dream” „Norwegian Dream” – recenzja filmu z Hubertem Miłkowskim w roli głównej „Norwegian Dream” – gdzie obejrzeć? Film „Norwegian Dream” to pełnometrażowy debiut Leiva Igora Devolda. Było o nim głośno w 2023 roku przy okazji festiwali, na których go prezentowano. Teraz znów się o nim mówi, a to dlatego, że wreszcie trafił do streamingu. To kino społecznie zaangażowane. Do tego zmuszające do refleksji. Kultura na weekend: film „Norwegian Dream” już w kinach Głównym bohaterem „Norwegian Dream” jest Robert (w tej roli Hubert Miłkowski), który emigruje z Polski do zawartego w tytule kraju. Gdy go poznajemy, rozpoczyna pracę w przetwórni ryb. Jak wiele innych osób, które decydują się na wyjazd na stałe, młody mężczyzna ma nadzieję na lepsze życie. Wierzy, że w Norwegii będzie mógł być sobą. Bo w Polsce, która nie dba o osoby nieheteronotmatywne, nie mógł sobie na to pozwolić. Niestety norweski sen szybko zamienia się w norweską – szarą, mroźną i przesiąknięta zapachem ryb rzeczywistość. Co więcej, jego traumy z przeszłości ponownie dają o sobie znać. Chłopak musi zadbać nie tylko o siebie, ale również spłacić długi swoich rodziców. W tym dosłownym znaczeniu, jak i w przenośni. „Norwegian Dream” – recenzja filmu z Hubertem Miłkowskim w roli głównej Reżyser dotyka kilku ważnych i aktualnych tematów. Po pierwsze skupia się na doświadczeniach emigrantów oraz emigrantek. Poza tym daje przestrzeń osobom wykluczonym, np. ze względu na ich orientację. Oglądając „Norwegian Dream”, nie sposób nie myśleć o patriarchacie, a właściwie o jego negatywnych skutkach. Nie służy nikomu. Nawet – wbrew pozorom – mężczyznom. Główny bohater to jedna z ofiar tego systemu. Jak wielu facetów, nie pozwala sobie na słabości, nie zwraca uwagi na swoje emocje. Dopiero dzięki jednemu ze współpracowników poznaje nowy wzorzec męskości. A tym samym – poznaje samego siebie. Hubert Miłkowski absolutnie zachwyca w tej roli. A ortalion bardzo mu pasuje. Udowadnia, że jest jednym z najbardziej interesujących aktorów młodego pokolenia w Polsce. Produkcja spodoba się osobom, które poszukują czegoś niedosłownego w kinie, które lubią niedopowiedzenia. Twórczynie i twórcy zostawiają bowiem dowolność interpretacji w niektórych scenach, a także dają przestrzeń na przemyślenia. „Norwegian Dream” – gdzie obejrzeć? Film „Norwegian Dream” dostępny jest wyłącznie na HBO Max.
Gwiazda „Sex Education” w hipnotycznym filmie o trudnych relacjach. Czy miłość do matki może prowadzić do destrukcji? (RECENZJA)
„Słone lato” to hipnotyczna podróż w głąb kobiecych dylematów. Każda dziewczyna powinna go obejrzeć (i zapewniam, że z przyjemnością).
Hiszpańskie słońce, brytyjskie emocje „Słone lato” to filmowy debiut Rebeki Lenkiewicz, scenarzystki oscarowej „Idy”, która tym razem zasiada również na reżyserskim fotelu. Adaptacja bestsellerowej powieści Deborah Levy „Hot Milk” zabiera nas w podróż na rozgrzane słońcem wybrzeże Andaluzji, gdzie w małym nadmorskim miasteczku rozgrywa się dramat relacji matki i córki — relacji tak intensywnej, że aż duszącej. Sofia (Emma Mackey) to młoda kobieta u progu dorosłości, która zamiast budować własne życie, poświęca się opiece nad swoją chorą matką Rose (Fiona Shaw). Wspólny wyjazd do Hiszpanii, gdzie Rose ma poddać się eksperymentalnej terapii u ekscentrycznego doktora Gómeza, staje się katalizatorem zmian. Zwłaszcza gdy na scenie pojawia się tajemnicza i zmysłowa Ingrid (Vicky Krieps). W blasku południowego słońca, wśród zapachu morskiej soli i dźwięków flamenco, Sofia zaczyna dostrzegać kruchość granicy między miłością a współuzależnieniem, między troską a samopoświęceniem prowadzącym do autodestrukcji. Film eksploruje uniwersalne pytanie — gdzie kończy się odpowiedzialność za bliskich, a zaczyna prawo do własnego życia? Lenkiewicz nie daje prostych odpowiedzi. Zamiast tego oferuje nam mozaikę emocji, gdzie frustracja miesza się z czułością, a gniew z poczuciem winy. Rose nie jest typową chorą matką wzbudzającą litość — to kobieta manipulująca swoją chorobą, używająca jej jako broni i tarczy jednocześnie. Sofia z kolei to nie tylko ofiara rodzinnej sytuacji, ale też współtwórczyni toksycznej symbiozy, w której tkwi od lat. Zmysłowa symfonia uczuć i obrazów Oglądając „Słone lato”, miałam wrażenie, że film oddycha w tym samym rytmie co jego bohaterki — czasem gwałtownie i nerwowo, czasem głęboko i spokojnie. Lenkiewicz buduje narrację poprzez obrazy i niedopowiedzenia, pozwalając widzowi samemu wypełnić luki między scenami. To kino, które wymaga zaangażowania, ale nagradza wnikliwego widza bogactwem sensualnych doznań. Zdjęcia Gerry'ego Daly'ego są cudowne. Jest w tym coś hipnotycznego — sposób, w jaki światło tańczy na skórze bohaterek, jak ocean oddycha w tle ich rozmów, jak przestrzeń staje się metaforą ich emocjonalnego stanu. Czułam niemal fizycznie upał andaluzyjskiego lata, słyszałam cykady w momentach ciszy, czułam sól na ustach. Najbardziej urzekła mnie jednak intymność, z jaką Lenkiewicz portretuje kobiecość w różnych jej odsłonach. Jest tu miejsce na młodzieńczą ciekawość świata Sofii, dojrzałą zmysłowość doktor Gómez i starzejącą się cielesność Rose. Scena, w której Sofia obserwuje swoją nagą matkę na plaży, to majstersztyk — widzimy w niej całą gamę emocji: od obrzydzenia, przez litość, po niespodziewaną czułość. To moment, który zostaje pod powiekami na długo po seansie. Aktorskie trio i gra emocji Siłą „Słonego lata” jest bez wątpienia obsada. Emma Mackey, znana głównie z serialowego „Sex Education”, udowadnia, że potrafi udźwignąć filmową rolę dramatyczną. Jej Sofia to postać pełna sprzeczności — z jednej strony zbuntowana i głodna życia, z drugiej uwięziona w poczuciu winy i obowiązku. Mackey gra całym ciałem — jej ramiona opadają pod ciężarem odpowiedzialności, oczy błyszczą tłumioną złością, usta drżą od niewypowiedzianych słów. Fiona Shaw jako Rose to prawdziwy popis aktorskiego kunsztu. Tworzy postać, którą równie łatwo można nienawidzić, co współczuć jej. Shaw balansuje na granicy groteski, ale nigdy jej nie przekracza. Jej Rose jest manipulatorką, ale też kobietą autentycznie cierpiącą — nie tylko fizycznie, ale przede wszystkim emocjonalnie, uwięzioną we własnym starzejącym się ciele i strachu przed samotnością. Vicky Krieps jako Ingrid wnosi do filmu powiew tajemniczości i erotyzmu. Jej postać jest jak katalizator — jej obecność wywołuje reakcje, które długo tliły się pod powierzchnią. Krieps gra z wyczuciem, budując napięcie seksualne nie przez oczywiste gesty, ale przez sposób, w jaki patrzy, dotyka, mówi. „Słone lato” to film, który pozostaje z widzem długo po napisach końcowych. To opowieść o kobietach uwikłanych w relacje, które jednocześnie je definiują i niszczą. Lenkiewicz udało się stworzyć dzieło, które jest jednocześnie uniwersalne i głęboko osobiste, zmysłowe i intelektualne, piękne i bolesne. To kino, które nie boi się ciszy, nie spieszy się z odpowiedziami i pozwala widzowi zanurzyć się w emocjach jak w ciepłym morzu. Film wchodzi do polskich kin 25 lipca i gorąco polecam wybrać się na seans. To idealna propozycja na letni wieczór — hipnotyczna, zmysłowa i głęboko poruszająca podróż w głąb kobiecych doświadczeń. „Słone lato” udowadnia, że kino może być jednocześnie artystyczne i przystępne, że można opowiadać o trudnych emocjach językiem obrazu i gestu. To film, który zostaje nie tylko w pamięci, ale przede wszystkim w ciele — jak smak soli na ustach po kąpieli w morzu.
Tego polskiego toniku używam do twarzy i skóry głowy. Ma 65 mikro i makroelementów. Nie zamienię go na żaden inny
Ten jeden kosmetyk to multifunkcyjne cudo, które zmieniło moje podejście do pielęgnacji. Ten tonik od marki Oio Lab odżywia i nawilża skórę twarzy, a także genialnie wpływa na kondycję skalpu. Mogłabym się w nim kąpać.
W tym artykule: Oio Lab Fulvic Ionic – Opis Recenzja toniku Oio Lab Fulvic Ionic Oio Lab Fulvic Ionic – opinie Czasami zdarza się tak, że już po kilku użyciach dany kosmetyk trafia na listę moich ulubionych. Ten tonik jest zdecydowanie jednym z nich. Najpierw używałam go do twarzy, a potem zaczęłam do skóry głowy. Teraz mogłabym aplikować go od stóp do głów. Istnieją kosmetyki tak dobre, że jedyny problem jaki mam z nimi, to zbyt małe opakowania. Teraz do listy takich specyfików dopisuję tonik Oio Lab. Z uwagi na to, że to moja ulubiona polska marka kosmetyczna, to mam względem niej duże oczekiwania. Ta jednak nigdy mnie nie rozczarowuje. Nie wiem jak to robią, ale absolutnie nie mam tego dość. Mogą mnie tak pozytywnie zaskakiwać do końca świata. Pisałam już o kilku kosmetykach tej marki, które zrobiły na mnie ogromne wrażenie. Wśród nich był koloryzujący balsam do powiek i policzków, który pozwala mi stworzyć naturalny rumieniec w 5 sekund. Na osobne recenzje zasługują także wyciszająca emulsja The Forest Retreat i łagodzący balsam do twarzy Kind To Skin. Oba po prostu uwielbiam. Jestem też w trakcie testowania kremu Superpause. Owszem nie używałam wszystkich kosmetyków Oio Lab, ale jak na razie za wszystkie, które nałożyłam na swoją twarz, mogę ręczyć. Od jakiegoś czas obecny w mojej pielęgnacji jest tonik Fulvic Ionic. Najpierw zaczęłam go używać tylko jako kosmetyk do twarzy. Kiedy się sprawdził, to od razu dodałam go także do pielęgnacji skalpu, bo przy moim łysieniu to dla mnie bardzo ważny element codziennej rutyny. Jedyne, co po tych testach mogę zarzucić kosmetykowi, to że nie jest większy, bo wtedy mogłabym się nim cała nacierać albo najlepiej się w nim kąpać. Oio Lab Fulvic Ionic – Opis O toniku Oio Lab Fulvic Ionic pisałam już, kiedy tylko pojawił. Wtedy jednak bazowałam na składzie i badaniach, które jasno wskazywały, że najprawdopodobniej na rynek trafił właśnie prawdziwy hit. Teraz natomiast dokłam do nich własne obserwacje. Zanim jednak do nich przejdę, to skupię się na opisie tego kosmetyku, który pokazuje, co dokładnie zamknięto w szklanej butelce z atomizerem. Remineralizujący tonik od polskiej marki zawiera ponad 65 mikro i makroelementów, co pozwala mu dostarczyć biodostępne minerały, elektrolity i pierwiastki śladowe, które są potrzebne dla zdrowej skóry i mocnych włosów. Ważny w formule jest także kwas fulwowy. Ten silny przeciwutleniacz działa nie tylko odmładzająco, ale również regenerująco. Pozwala także na lepsze wchłanianie pozostałych składników. Do tego dochodzi jeszcze bioferment z minerałów (cynku, żelaza, krzemu, miedzi i magnezu). Daje on szereg korzyści odżywczych, a przy tym jeszcze skutecznie wzmacnia ochronę antyoksydacyjną. Na plus działa też fakt, że jest to bezalkoholowa formuła. View Burdaffi on the source website Według badań, których wyniki są dostępne na stronie Oio Lab: 100% badanych potwierdza, że skóra jest nawilżona przy regularnym stosowaniu toniku. 100% deklaruje efekt zregenerowanej skóry twarzy przy regularnej aplikacji. 95% deklaruje poprawę wchłanialności produktów do pielęgnacji skóry już po pierwszej aplikacji. 94% badanych potwierdza, że stosowanie toniku odżywia skórę. 90% badanych deklaruje odżywienie i poprawę kondycji skóry głowy. 90% badanych deklaruje efekt natychmiastowego komfortu, efektu odświeżenia, odżywienia i nawilżenia skóry. 90% deklaruje, że tonik łagodzi uczucie suchej skóry, a skóra jest promienna i zdrowo-wyglądająca. Recenzja toniku Oio Lab Fulvic Ionic Jak zaczęłam testować mój pierwszy kosmetyk Oio Lab, a więc wyciszającą emulsję The Forest Retreat, to nie mogłam wyjść z podziwu, że potrafi tak skutecznie ukoić moją skórę. Z jednej strony jestem bowiem posiadaczką suchej skóry, która potrafi różnie reagować w zależności od pory roku i okoliczności. Przypominam chociażby o post office face, a więc zmianach, które mogą zachodzić na naszych twarzach po pobycie w biurze. Z drugiej dochodzi jeszcze pozabiurowy element mojej pracy. Jako redaktorka beauty nie mam możliwości bazować jedynie na znanych i lubianych formułach. Stale testuję coś nowego, a to kończy się różnie. Zdarzają się podrażnienia lub reakcje alergiczne. Wtedy w grę wchodzą tylko kojące i delikatne kosmetyki. Tonik Oio Lab Fulvic Ionic się do nich zalicza. Myślę, że gdybym teraz miała wyciszającą emulsję The Forest Retreat i połączyła ją właśnie ze wspomnianym tonikiem i łagodzący balsamem do twarzy Kind To Skin, to byłoby to najlepsze trio kojące moją skórę pod słońcem. View Burdaffi on the source website Przetestowałam tonik Oio Lab Fulvic Ionic najpierw tylko jako kosmetyk do twarzy. Za każdym razem rozpylam go bezpośrednio na nią i wmasowuję w skórę. Na początku podeszłam do tego sceptycznie, bo martwiłam się o moje bardzo wrażliwe oczy. Staram się je jak najdokładniej omijać i jak na razie nie miałam żadnych problemów. Drugie na co zwróciłam uwagę to zapach. Ten z pewnością nie należy do moich ulubionych, ale zdecydowanie wolę taki naturalny, niż przesadnie perfumowane formuły. Oczywiście piękna woń może uprzyjemniać pielęgnację, ale tu wcale nie jest mi to potrzebne. Pewnie dlatego, że moja skóra dość szybko reaguje na obecność tego toniku. Wycisza się i czuję, że jest dobrze zaopiekowana. Doceniam też kosmetyk nie tylko za to co robi od razu. Jego właściwości korzystnie wpływają także na działanie kolejnych kosmetyków z mojej rutyny. Choć nie jestem tego w stanie potwierdzić na oko, to jednak mam to z tyłu głowy. Niedawno pisałam o kosmetyku, który kupiłam, żeby zapobiec jesiennemu wypadaniu włosów. Zamówiona wcierka jest jednak dedykowana do użytku po myciu głowy, a ja nie przesadzam z częstotliwością tego zgodnie z zaleceniami dermatolożki. W pozostałe dni wspieram skalp właśnie tonikiem Oio Lab Fulvic Ionic. Tu najciężej jest mi ocenić jego działanie, bo pielęgnacja mojej głowy jest dość złożona. Jestem jednak pozytywnie zaskoczona tym, co dzieje się ostatnio i traktuję to jako wypadkową wielu kroków. Jest to bowiem pierwsza jesień od kilkunastu lat, kiedy nie zapycham regularnie odpływu prysznica włosami, nie zbieram niewyobrażalnej ilości włosów ze szczotki i nie ścigam ich regularnie z ubrań czy poduszki. Z tego powodu dalej będę kontynuować moją kurację tonikiem Oio Lab. Mam nadzieję, że będzie tylko lepiej i ten stan, w którym włosy mi nadmiernie nie wypadają, uda się utrzymać, a stymulacja zacznie przynosić efekty i pojawiają się też baby hair. Oio Lab Fulvic Ionic – opinie Tonik jest nie tylko moim ulubieńcem. Ma spore grono fanów i fanek, którzy cenią go za szybkie i zauważalne efekty. Zazwyczaj nie zostawiam opinii, ale te kosmetyki zasługują na jak najlepszą. Posiadam kilka produktów od Oio i wszystkie jednakowo skradły moje serce. Olejek z Witamina C jest niesamowicie wydajny, a po kilku miesiącach używania zauważyłam, że moja twarz stała się bardziej promienna. Serum rozświetlające jest po prostu hitem! Róże do policzków mają fantastyczna konsystencje i dają cudownie naturalny efekt. Uwielbiam fakt, że wszystkie produkty nie są „perfumowane”, a co za tym idzie, nie podrażniają. Tonik jest genialny. Rewelacyjnie nawilża twarz i nie powoduje efektu „ściągania” – napisała Magda w swojej opinii na stronie sklepu internetowego Oio Lab. FacebookTwitter Super produkt!! – skomentowała go w tym samym miejscu użytkowniczka Hanna Lisowska. Tonik pomaga przy zmianach AZS. Goi zmiany, nie podrażnia skóry, nawilża, odżywia. Dodam, że stosowanie toniku na skórę głowy wpływa na odżywienie włosów. Tonik obłędny – podsumowała go użytkowniczka Aneta. Ta odżywka do rzęs na świecie sprzedaje się co 30 sekund! „Daje spektakularne efekty” Odżywka do rzęs, o której mowa, dzięki przełomowej formule zdobyła ponad 35 nagród i jest nominowana do kolejnych. Największym wyróżnieniem powinny być dla niej jednak opinie internautek, które zweryfikowały jej skuteczność. A te nie pozostawiają złudzeń. Szukacie tańszego zamiennika? Zwróćcie uwagę na te propozycje: View Burdaffi on the source website
3. sezon „Squid Game” mnie zniszczył. Płakałam i złościłam się na zmianę
Na ten moment czekał cały świat. Trzeci sezon „Squid Game” jest już dostępny. Zobaczcie, czego się spodziewać i przeczytajcie recenzję.
Dzisiaj, 27 czerwca, na Netflixie zadebiutował trzeci i zarazem ostatni sezon jednego z największych hitów platformy – „Squid Game”. Obejrzałam finał w całości i mam na jego temat masę przemyśleń. Wiedziałam, że nie będzie to łatwy seans, ale nie spodziewałam się, że aż tak. 3. sezon „Squid Game” już dostępny. Jest najmocniejszy ze wszystkich Trzeci sezon „Squid Game” opowiada historię Gi-huna (w tej roli Lee Jung-jae), który pod koniec drugiej części stracił w grze najlepszego przyjaciela i pogrążył się w rozpaczy. Nie rezygnuje jednak z zemsty. Wszystkiemu winny jest Lider (Lee Byung-hun), który ukrywał swoją prawdziwą tożsamość, aby zinfiltrować grę. Gi-hun będzie nieustępliwie dążył do zakończenia tego, co zaczął – położenia kresu brutalnej grze. Lider podejmie w kontrze kolejny ruch, a decyzje, jakie podejmą ocalali gracze, będą prowadziły do coraz poważniejszych konsekwencji z każdą kolejną rundą. To zdecydowanie najmocniejszy ze wszystkich trzech sezonów. Przeczytajcie recenzję i zobaczcie, czego się po nim spodziewać. 3. sezon „Squid Game” – recenzja Tak, jak już wspomniałam, ten sezon (choć trudno w to uwierzyć) był jeszcze mocniejszy niż poprzednie. Jeśli po drugiej części myśleliście, że już nic was nie zaskoczy - byliście w błędzie. To była prawdziwa jazda bez trzymanki. Rollercoaster emocji. Towarzyszyło mi ich naprawdę dużo. Z jednej strony nie brakowało pięknych i poruszających momentów. Na niektórych scenach trudno było nie uronić łzy, ale tej wzruszenia. Brutalność i rzeczywistość przychodziła jednak szybko i natychmiastowo przysłaniała namiastkę „normalności” w tym przeraźliwym świecie. „Squid Game” znany jest ze swojej brutalności, jednak tak brutalnie jeszcze nie było. Finałowe gry są dosłownie hardkorowe. I mówię tu między innymi o (uwaga spoiler) eliminowaniu i zabijaniu się nawzajem. Niektóre sceny są tak mocne, że doprowadzały mnie do łez. W tym sezonie bohaterowie nie są już sobą. Większość z nich nie zwraca już uwagi na nikogo, prócz siebie. Sojusze, przyjaźnie czy nawet więzy rodzinne (!) nie mają tu już żadnego znaczenia. Liczy się tylko wygrana, a dla niektóry „tylko” przetrwanie. Jednym z nielicznych „światełek” tego sezonu (niezmiennie) jest gracz 456. Jego postawa urzeka. Bohater jest w stanie poświęcić się dla dobra innych, zawsze chce pomóc. W poprzednim sezonie mogliśmy obserwować go jako lidera. W tym jednak pokazana został z zupełnie innej strony. Jest słaby, zdruzgotany, nie chce mu się dalej grać. Po śmierci jego najlepszego przyjaciela kompletnie stracił siły, jakby się poddał. „Czemu mnie nie zabiliście? Czemu trzymacie mnie przy życiu?” – wykrzykuje w pierwszym odcinku. To jedna z bardziej poruszających scen serialu. Ale czy Gi-hun na pewno chce się poddać? Drugą postacią wartą uwagi w tym sezonie jest różowa strażniczka, która odegrała niezwykle ważną rolę. Nie chcę zbyt spoilerować, ale napiszę tylko, że tego się nie spodziewacie. Finał „Squid Game” to naprawdę dobry sezon. Pełen emocji, uczucia zrezygnowania i zaskoczeń. Niekiedy również denerwuje – dlaczego gracze nie przestaną? Jak daleko są się w stanie posunąć, żeby wygrać? Serial zdecydowanie zmusza też do myślenia. Idealnie pokazuje, że dla pieniędzy jesteśmy w stanie zrobić naprawdę wszystko i często są one wyżej w hierarchii niż życie własne i bliskich. To dość smutna refleksja, która towarzyszyła mi przez cały seans. Trzeci sezon „Squid Game” (jak i dwa poprzednie) możecie oglądać już na Netflixie. Poniżej przedstawiamy zwiastun produkcji. View oEmbed on the source website
Ten (inny niż wszystkie) film jest numerem 1 Netflixa w 27 krajach. Trafił przez żołądek do serca Polaków – i to dosłownie
Film nie musi być przeładowany emocjonalnie i mieć skomplikowanego scenariusza, by głęboko poruszyć widza. Doskonałym tego przykładem są „Babcie”, które królują na Netflixie w Polsce i aż 26 innych krajach. Ten ciepły komediodramat, oparty na prawdziwej historii, pokazuje, że siła opowieści tkwi w prostocie.
Film „Babcie” pojawił się na Netflixie 9 maja 2025 roku i od razu podbiła serca widzek i widzów platformy na całym świecie. O jego sukcesie najlepiej świadczy fakt, że jest numerem 1 na Netflixie w Polsce oraz 26 innych krajach. To niezwykła historia pełna emocji i ciepła, trafiająca do szerokiego grona odbiorców – niezależnie od wieku. Zdobywa serca widzów dzięki połączeniu wzruszeń i humoru oraz niepowtarzalnemu klimatowi. „Babcie” – o czym jest komediodramat, który podbija Netflixa w Polsce i na świecie? „Babcie” (ang. The Nonnas) to film inspirowany prawdziwymi wydarzeniami. Opowiada historię mężczyzny imieniem Joe (w tej roli Vince Vaughn), który po śmierci matki postanawia spełnić jej ostatnią wolę – otworzyć włoską restaurację pod szyldem Enoteca Maria. To nie jest jednak zwykła restauracja – kuchnię przejmują tzw. nonnas, czyli prawdziwe włoskie babcie, które są strażniczkami rodzinnych receptur i tradycji kulinarnych. Robią jednak znacznie więcej, niż tylko gotują. Produkcja balansuje między komedią a dramatem, ukazując wyzwania prowadzenia biznesu, relacje rodzinne oraz siłę przyjaźni i solidarności. W tle pojawia się też motyw odzyskiwania tożsamości, przechodzenia żałoby i szukania sensu po stracie bliskiej osoby. Całość rozgrywa się w malowniczym miasteczku w Stanach Zjednoczonych, gdzie lokalna restauracja staje się miejscem wzajemnego wsparcia. View oEmbed on the source website „Babcie” – recenzja: ciepły komediodramat z prawdziwą historią w tle Film „Babcie” to komediodramat, który zaskakuje swoją autentycznością i emocjonalnym ładunkiem. Reżyser Stephen Chbosky znakomicie połączył elementy humoru i poważniejszych wątków skłaniających do refleksji, tworząc opowieść, która bawi, wzrusza i inspiruje. Jednym z największych atutów filmu jest klimat restauracji Enoteca Maria, która pełni tu rolę nie tylko kulinarnego miejsca, ale też centrum lokalnej społeczności i rodzinnych więzi. Scenariusz jest dobrze skonstruowany – opowiada o trudach prowadzenia biznesu, o radzeniu sobie ze stratą, ale też o sile tradycji i wspólnocie. Postacie babć zostały wykreowane z szacunkiem i czułością. Każda z nich to inna historia i charakter, co dodaje produkcji głębi i różnorodności. Choć w główną rolę wciela się Vince Vaughn, to prawdziwymi gwiazdami filmu są babcie z lokalnej społeczności. Aktorki wcielające się w ich role sprawiają, że widz niemal czuje zapach świeżo gotowanego jedzenia, magię i ciepło domowego ogniska przez ekran. Zdjęcia oddają uroki włoskiego klimatu, a ścieżka dźwiękowa wprowadza odpowiednią atmosferę. Film nie boi się poruszać trudnych tematów, takich jak samotność czy przechodzenie żałoby, ale robi to z wyczuciem i delikatnością, nie przytłaczając widza, a jednocześnie nie pomijając ich znaczenia. Jedynym mankamentem jest momentami przewidywalna fabuła, która jednak nie przeszkadza w odbiorze filmu jako lekkiego, a jednocześnie wzruszającego i inspirującego. „Babcie” to produkcja idealna na rodzinny wieczór lub weekend, która przypomina, jak ważne są więzi i dzielenie się dobrem. Film Netflixa „Babcie” – opinie widzów Widzowie w Polsce i na świecie szybko docenili film „Babcie”. Produkcja zajęła pierwsze miejsce na Netflixie w 27 krajach. W komentarzach podkreślają bijące z niego ciepło, wyjątkową atmosferę oraz świetne aktorstwo w wykonaniu babć, które rozbrajają naturalnością i humorem. Oto przykładowe wrażenia polskich widzek i widzów o filmie „Bacie” na portalu Filmweb:
15 milionów wyświetleń w tydzień od premiery. Ten holenderski thriller jest numerem 1 Netflixa w Polsce
Oglądając ten holenderski thriller, poczujesz, że jesteś jego częścią. To kolejna produkcja Netflixa, która przyciągnęła miliony widzów.
Netflix obfituje w hitowe produkcje w 2025 roku na czele z serialem „Dojrzewanie”, który pobił rekord oglądalności platformy - 66,3 mln wyświetleń w 11 dni. W ostatnich dniach zanotował kolejny sukces. Nowy holenderski film „iHostage”, który miał premierę 18 kwietnia, z marszu zaliczył 15 milionów wyświetleń zaledwie w tydzień, stając się numerem 1 w rankingu Netflixa. O czym jest najchętniej oglądana produkcja w Polsce? O czym jest film „iHostage”, nowy hit Netflixa? Fabuła bez spojlerów „iHostage” to holenderski film Netflixa w reżyserii Bobby'ego Boermansa. „Trzymający w napięciu thriller inspirowany szokującym zdarzeniem, do którego doszło w Amsterdamie w roku 2022. Pewien mężczyzna napadł wtedy na sklep Apple w Amsterdamie i wziął zakładników. Głównym bohaterem uczyniono Bułgara, któremu przyszło zajrzeć śmierci w oczy, kiedy uzbrojony napastnik uwięził osoby przebywające w budynku. Całość historii oglądamy jednak w „iHostage” także oczami napastnika, innych zakładników i służb, co czyni z filmu emocjonującą opowieść o odwadze, walce o życie i długotrwałych konsekwencjach przemocy” – przybliża fabułę platforma Netflix. Scenariusz filmu „iHostage”, który wiernie podąża za wydarzeniami sprzed trzech lat, napisał Simon de Waal. View oEmbed on the source website „iHostage” – recenzja. Czy to film, który zostanie w pamięci? Choć fabuła nie oferuje niczego, czego nie widzieliśmy wcześniej – w końcu film „iHostage” jest inspirowany prawdziwym wydarzeniem, kilka aspektów zasługuje na uwagę. Po pierwsze aktorstwo – w rolach głównych występują zarówno uznani, jak i mniej znani aktorzy, którzy widać, że dobrze odnajdują się w swoich rolach. W szczególności postać grana przez głównego bohatera dostarcza emocji i autentyczności, dzięki czemu widz może poczuć się naprawdę zaangażowany w rozgrywającą się akcję. Jednakże w niektórych momentach film wciąż nie potrafi wyjść poza utarte schematy dla thrillera czy dramatu. Nie można zaprzeczyć, że jednym z głównych atutów tej produkcji jest zdolność do utrzymywania napięcia. Thriller balansuje między akcją a emocjami, przez co trudno się przy nim nudzić czy zasnąć. Sceny konfrontacji i prób ucieczki są dynamiczne, co wciąga od pierwszych minut seansu. Dodatkowo, twórcy filmu bardzo dobrze wykorzystali przestrzeń, w której rozgrywa się akcja. Wykorzystanie zamkniętego miejsca, jakim jest budynek, w którym znajduje się sklep Apple w Amsterdamie, staje się swego rodzaju bohaterem w tle. To pozwala na skoncentrowanie się na postaciach i ich psychologicznych zmaganiach. Warto także zwrócić uwagę na stronę wizualną filmu. Zdjęcia są dobrze skomponowane. Podsumowując, „iHostage” to film, który mimo pewnych wad, ma swoje mocne strony i potrafi przyciągnąć widza. Choć fabuła jest przewidywalna, a niektóre postacie mogłyby być bardziej rozwinięte, to produkcja utrzymuje wysokie tempo i pełne napięcia momenty. Film z pewnością zasługuje na uwagę, ale niekoniecznie na miano hitu wszech czasów. Film Netflixa „iHostage” – recenzje internautów Holenderski thriller „iHostage” jest numerem 1 na Netflixie w Polsce, co świadczy o ogromnej oglądalności filmu w naszym kraju. Czy faktycznie warto go obejrzeć? Tak wyglądają przykładowe wrażenia po seansie na największym i najpopularniejszym portalu filmowym IMDb, gdzie film ma ocenę 5.7/10: Inaczej sytuacja wygląda na portalu Filmweb, gdzie hit Netflixa ma ocenę 5.2/10. W tym przypadku dominują negatywne opinie:
Ten film Netflixa, który ukazuje mroczną stronę royalsów, powinna obejrzeć każda z nas. Opowiada o kobietach walczących o prawdę i sprawiedliwość w patriarchalnym świecie
„Mocny temat” to produkcja Netflixa, której nie można przegapić. Choć fabuła koncentruje się na wywiadzie, którego kilka lat temu książę Andrzej udzielił BBC, to nie royals jest głównym bohaterem. Ten film należy do kobiet. Do kobiet, które walczą o prawdę i sprawiedliwość. Oto, dlaczego.
W tym artykule: „Mocny temat” przypomina skandaliczny wywiad księcia Andrzeja „Mocny temat” z Gillian Anderson w roli ambitnej dziennikarki BBC „Mocny temat”: recenzja „Mocny temat” to obok „The Crown” jedna z najgłośniejszych produkcji o brytyjskiej rodzinie królewskiej. Film w reżyserii Philipa Martina („The Crown”, „Katarzyna Wielka”, „Poirot”) przypomina rozmowę księcia Andrzeja (nazywanego „ulubionym synem królowej Elżbiety II”) z dziennikarką Emily Maitlis dla telewizji BBC. Czyli jeden z najbardziej kontrowersyjnych wywiadów w historii telewizji. Oparta na faktach, ale sfabularyzowana i nieco podkręcona produkcja pokazuje kulisy tego wydarzenia. Obraz jest dostępny dla subskrybentek oraz subskrybentów Netflixa. Sprawdźcie, czy warto dać mu szansę. „Mocny temat” przypomina skandaliczny wywiad księcia Andrzeja Książę Andrzej od lat mierzy się z kryzysem wizerunkowym ze względu na swoją znajomość z Jeffreyem Epsteinem – amerykańskim finansistą, multimiliarderem, który został skazany za liczne przestępstwa seksualne. W związku z tym 14 listopada 2019 roku książę Yorku udzielił wywiadu telewizji BBC. Całość wywołała liczne kontrowersje. A rozmowa przeszła do historii dziennikarstwa. Co więcej, przyczyniła się do tego, że syn królowej Elżbiety II zrezygnował z pełnienia swoich obowiązków. Główny zainteresowany całą sprawą był przekonany, że poszło świetnie, a co za tym idzie: że udało mu się oczyścić swoje imię. Ale tak naprawdę jeszcze bardziej zraził do siebie opinię publiczną. Nie przyznał się bowiem do winy, nie przeprosił, nie wykazał skruchy. „Mocny temat” z Gillian Anderson w roli ambitnej dziennikarki BBC „Mocny temat” zabiera nas za kulisy wywiadu, a jeszcze wcześniej pokazuje, jak w ogóle do niego doszło. Główną bohaterką filmu Netflixa jest Sam McAlister (Billie Piper), czyli pracująca dla BBC dziennikarka, która zajmuje się tą sprawą i nawiązuje odpowiednie kontakty. We wspomnianą prezenterkę – Emily Maitlis wciela się (jak zawsze doskonała) Gillian Anderson. Z kolei księcia Andrzeja gra Rufus Sewell. „Mocny temat”: recenzja Choć fabuła „Mocnego tematu” koncentruje się na wywiadzie udzielonym przez księcia Andrzeja, to nie jest film o nim. Tak naprawdę to produkcja o kobietach, które podjęły walkę o sprawiedliwość i prawdę w świecie funkcjonującym według zasad patriarchatu. O kobietach, które stawiły czoła białemu mężczyźnie uprzywilejowanym pod niemal każdym względem. O kobietach, które się nie poddały. O kobietach, które wygrały. „Mocny temat” może miażdżyć. Jednak nie przez sposób, w jaki film został zrealizowany, ale ciężar emocjonalny, który towarzyszy skandalowi z księciem Andrzejem w roli głównej. Akcja wydaje się dynamiczna, ale jednocześnie dość nierówna. W niektórych momentach produkcja powoduje stres i pewien dyskomfort. Trzyma w napięciu. W innych, po prostu, trochę nudzi. Daje poczucie, że jeśli weźmiemy do ręki telefon i zaczniemy scrollować, niewiele stracimy. A nawet gdyby, to szybko wrócimy i zorientujemy się, co dzieje się w danym momencie na ekranie. Najmocniejszą stroną produkcji Netflixa są dialogi. Prawdopodobnie „Mocny temat” przypadnie do gustu osobom, które lubią tak zwane przegadany filmy. No i Gillian. Gillian, która absolutnie zachwyca. Całe szczęście, że twórczyniom i twórcom, z Philipem Martinem na czele, udało się przekonać aktorkę do tego, by przyjęła tę rolę. View oEmbed on the source website Nie sposób mówić (czy pisać) o „Mocnym temacie”, nie wspominając o „The Crown”. W końcu i Philip Martin, i Gillian Anderson pracowali przy popularnym serialu. Co więcej, obie produkcje dotyczą brytyjskiej rodziny królewskiej. Choć na pierwszy rzut oka podobieństw jest sporo, film oraz licząca sześć sezonów seria zdecydowanie różnią się od siebie. Mają zupełnie odmienne charaktery. Niemniej jednak to streamingowa pozycja obowiązkowa dla widzek i widzów, którzy interesują się historią royalsów.
Film „Obudź się” z Martyną Byczkowską ogląda się z gulą w gardle. Do czego posunie się człowiek, gdy chodzi o życie kogoś bliskiego?
Ten polski film przeszedł bez echa, jednak warto poświęcić mu trochę uwagi. „Obudź się” z Martyną Byczkowską i Piotrem Żurawskim w rolach głównych to historia o obawie przed stratą i samotnością.
W tym artykule: „Obudź się”: fabuła „Obudź się”: recenzja „Obudź się” to film z 2022 roku. Najpierw święcił triumfy podczas prestiżowych imprez branżowych, gdzie zdobył kilka wyróżnień, w tym m.in. Nagrodę Specjalną Jury w Konkursie Filmów Mikrobudżetowych na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, a także Nagrodę Stowarzyszenia Kin Studyjnych na festiwalu „Młodzi i Film”. Później, a konkretnie w czerwcu 2024 trafił do kin studyjnych. Dzięki temu znów zrobiło się o nim głośno. Nic dziwnego, bo temat jest trudny i emocjonujący. W rolach głównych występują Martyna Byczkowska oraz Piotr Żurawski. I nie przesadzę, jeśli napiszę, że duet, który tworzą, jest największą siłą tej produkcji. Natomiast za scenariusz i reżyserię odpowiada Filip Dzierżawski. „Obudź się”: fabuła „Obudź się” to historia osadzona w uniwersum kibiców. Tych najbardziej zagorzałych, których zachowanie wykracza daleko poza sportową rywalizację. Główną bohaterką jest Zosia (w tej roli Martyna Byczkowska). Jej starszy brat (Karol Bernacki) walczy o życie w szpitalu po brutalnej bójce z kibicem przeciwnej drużyny (Piotr Żurawski). Chcąc go uratować, młoda dziewczyna postanawia odzyskać flagę, którą ich wrogowie zdobyli podczas wspomnianego pojedynku. Wierzy, że dzięki temu Bajzel wybudzi się ze śpiączki i wróci do zdrowia. Jest zdeterminowana, ponieważ brat to najbliższa jej osoba. Nie ma jednak świadomości, jakie konsekwencje ciągną za sobą podejmowane przez nią decyzje. „Kolory zła: Czerwień” – tak mocnego filmu od polskich twórców dawno nie było. Jakub Gierszał i Maja Ostaszewska są doskonali w swoich rolach [recenzja] Netflix zasilił w czerwcu swoją bibliotekę o kolejną propozycję polskich twórców. Film „Kolory zła: Czerwień” jest naprawdę mroczny. Trzyma w napięciu od początku do końca. A finał rzeczywiście zaskakuje. Nowy thriller spodoba się fanom mocnego kina. „Obudź się”: recenzja Na ekranie bywa naprawdę brutalnie. Natomiast sytuacja głównej bohaterki oraz jej działania poruszają i budzą współczucie. Nawet jeśli to, co robi, przeczy zasadom logiki i jest niezgodne z naszym kodeksem moralnym. Martyna Byczkowska jest świetna jako Zosia. Łączy ją niesamowita energia z Piotrem Żurawskim — o wiele bardziej doświadczonym kolegą z branży, który wielokrotnie udowodnił, że ma talent. Aktorka wcieliła się w młodą kibickę mniej więcej pięć lat temu, czyli jeszcze przed sukcesami osiągniętymi dzięki takim serialom jak „Skazana”, „Absolutni debiutanci” czy „1670”. Jestem ciekawa, czy gdyby dziś otrzymała propozycję zagrania w „Obudź się” to przyjęłaby ją? W końcu jesteśmy świadkami narodzin prawdziwej gwiazdy. Martyna Byczkowska – kim jest? Zachwyciła w serialach „Skazana”, „Absolutni debiutanci” i „1670”, a jaka jest prywatnie? Martyna Byczkowska – zapamiętajcie to nazwisko, bo niedługo będzie o niej naprawdę głośno. Młoda aktorka podbiła serca widzek i widzów w serialach „Skazana” i „Absolutni debiutanci”. Można oglądać ją także w „1670”. To jedna z najbardziej zapracowanych debiutantek w Polsce. Produkcjom mikrobudżetowym można wiele wybaczyć. Ale nie wszystko. Historia jest dość płaska. Cały film można opowiedzieć w pięć minut i to bez większego poczucia straty. Szkoda, że nie mogliśmy poznać bliżej Zosi i jej brata albo drugiego rodzeństwa, że nie dowiedzieliśmy się czegoś więcej o klubie oraz jego kibicach, że nie zajrzeliśmy do ich świata. W „Obudź się” jest tak naprawdę jedna scena zapadająca w pamięć. Ta, w której kolega Bajzla – Uśmiech (Mikołaj Chroboczek) śpiewa klubową przyśpiewkę nad jego szpitalnym łóżkiem. To robi wrażenie i zostaje z widzem jeszcze na długo po seansie. Kultura na weekend: „Nieobliczalna” nie jest dla każdego. Thriller powoduje ścisk w żołądku i zostaje jeszcze na długo po seansie [recenzja] Gwiazdorska obsada i fabuła, która trzyma w napięciu od pierwszych do ostatnich minut. Film „Nieobliczalna” z Agnieszką Grochowską, Magdaleną Cielecką i Julią Wieniawą w rolach głównych jest już dostępny. Warto obejrzeć? Nowy film Filipa Dzierżawskiego skupia się na stracie i strachu przed samotnością. Reżyser i scenarzysta dotyka tematów związanych z relacjami, tożsamością, poczuciem przynależności. Mamy tu jednak do czynienia ze szkicami, pewnymi zarysami, a nie pełnowymiarową opowieścią. A szkoda, bo historia aż prosi się o to, by ją zagęścić. Pozostaje pytanie: gdzie oglądać „Obudź się”? Film dostępny jest w streamingu m.in. na Polsat BOX, Playerze i TVP VOD.
Widowiskowy i emocjonujący. Film „Twisters” wciąga od pierwszych minut i porywa jak tornado [recenzja]
Film „Twisters”, czyli sequel „Twistera” z 1996 roku, został zrealizowany na naprawdę wysokim poziomie. Twórcy serwują nam naprawdę spektakularne widowisko. W rolach głównych Daisy Edgar-Jones i Glen Powell.
W tym artykule: Film „Twisters” – fabuła „Twisters”: recenzja Film „Twisters” – opinie krytyków Film „Twisters” – gdzie oglądać? Film „Twisters” był jedną z najgorętszych premier kinowych ubiegłego roku, a obecnie można zobaczyć go na platformach streamingowych. Czy produkcja jest równie dobra co kultowa już wersja z Helen Hunt i Billem Paxtonem sprzed blisko 30 lat? Tym razem w rolach głównych obsadzono Daisy Edgar-Jones oraz Glena Powella. Film „Twisters” – fabuła „Twisters” to zupełnie nowa opowieść. Nie ma w niej odniesień do wspomnianego oryginału z 1996 roku. Na samym początku filmu poznajemy Kate Cooper, która wraz z chłopakiem i przyjaciółmi chce poskromić tornada, a dzięki temu zdobyć grant. Niestety dochodzi do tragedii. Po kilku latach główna bohaterka wraca do łowienia burz, by – wykorzystując swoje umiejętności i najnowszą technologię – pomagać ludziom. Na jej drodze staje Tyler Owens – kowboj tornad, gwiazdor mediów społecznościowych. Podobnie jak młoda naukowczyni, zajmuje się tornadami. Jednak jego podejście do pogody jest zupełnie inne. Dobry film akcji: top 7 propozycji dobrego kina akcji. Sprawdź nasze wybory Filmy akcji cieszą się statusem jednego z najpopularniejszych gatunków filmowych. Widowiskowe pościgi i spektakularne sceny walki to jeszcze nie wszystko, dobry film akcji powinien budować napięcie już od pierwszych sekund i umiejętnie utrzymywać je aż do momentu kulminacyjnego. Przedstawiamy zestawienie najlepszych tytułów będących gwarancją mocnej rozrywki na najwyższym poziomie, której nie zapewni żaden film Disneya. W Kate wciela się Daisy Edgar-Jones. Z kolei Tylera gra Glen Powell, o których wspomniałam na początku. Na ekranie towarzyszą im m.in. Anthony Ramos, Harry Hadden-Paton, Sasha Lane czy David Corenswet. Reżyserem „Twisters” jest Lee Isaac Chung („The Mandalorian”, „Szczęśliwe życie”), za scenariusz odpowiada Mark L. Smith („Zjawa”), z kolei zdjęcia są dziełem Dana Mindela („Gwiezdne wojny: Skywalker. Odrodzenie”, „Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy”, „Zoolander No. 2”). View oEmbed on the source website „Twisters”: recenzja Nie ukrywam, że podchodzę z rezerwą do wszelkich sequeli, prequeli czy remake’ów. Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że panuje na nie moda i niektóre (jeśli nie większość) powstają na siłę, a jedyne, co po sobie pozostawiają, to rozczarowanie. Z takim właśnie nastawieniem szłam do kina na „Twisters”. Na szczęście w tym wypadku moje obawy okazały się niesłuszne. Historia, choć dość przewidywalna, to naprawdę wciągająca. Twórcy serwują nam naprawdę spektakularne widowisko. Bezbłędnie ukazali siłę żywiołu oraz skalę zniszczeń, jaką po sobie pozostawia. To wizualna uczta dla miłośników tornad, ale nie tylko. Nie brakuje inspiracji latami 90. ubiegłego wieku. Całość została jednak nieco unowocześniona. Widać to m.in. w zdjęciach, efektach specjalnych i kostiumach. Dzięki nim film nabiera niesamowitego vibe’u. 5 najbardziej hot nowości Netflixa na lipiec 2024. Wśród nich m.in. 2. sezon „Gangu zielonej rękawiczki” i dokument o polskim rapie Netflix udostępnił listę nowości na lipiec 2024. Wybrałyśmy 5 produkcji, które naszym zdaniem warto obejrzeć w tym miesiącu. Są seriale (w tym 2. sezon hitu od rodzimych twórców i twórczyń), komedia romantyczna, a także coś dla fanów oraz fanek polskiego rapu. Daisy Edgar-Jones zdobyła międzynarodową sławę i sympatię widzów dzięki rolom głównym w takich produkcjach jak „Normalni ludzie” czy „Gdzie śpiewają raki”. Glen Powell ma na swoim koncie udział w różnych filmach. Ale ostatnio rozgłos przyniosła mu komedia romantyczna „Tylko nie ty”. Oba te nazwiska są teraz niezwykle hot w branży filmowej. Zaproszenie ich do jednego projektu to bardzo dobre posunięcie. Gwiazdy tworzą doskonały duet w „Twisters”. Czuć między nimi coś na kształt nici porozumienia, niezwykłej chemii. Nie chcę niczego spoilerować, dlatego dodam tylko, że cieszę, że wątek Kate i Tylera zostały poprowadzone w taki, a nie inny sposób. Na uwagę zasługują również odtwórcy ról drugoplanowych. Sasha Lane, czyli filmowa Lily, ma w sobie coś magnetycznego, to prawdziwa girl crush. A Harry Hadden-Paton jest świetny jako pochodzący z Wielkiej Brytanii dziennikarz, który jest podekscytowany pracą nad nowym materiałem, ale z drugiej strony – chyba nie wiedział, na co się pisze. Kultura na weekend: „Obudź się”, czyli nowy polski film, który ogląda się z gulą w gardle [recenzja] Do czego jest w stanie posunąć się człowiek, gdy chodzi o życie kogoś bliskiego? „Obudź się” z Martyną Byczkowską i Piotrem Żurawskim w rolach głównych to historia o obawie przed stratą i samotnością. „Twisters” nie odmieni waszego życia. Niemniej jednak to naprawdę przyjemna propozycja, w której w zasadzie każdy może odnaleźć coś interesującego dla siebie. Właśnie takich blockbusterów chcemy. I takich sequelów. Film „Twisters” – opinie krytyków „Twisters” na portalu Filweb.pl jest oceniany lepiej przez krytyków (6,9/10) niż internautki i internautów (6.1/10), choć jak widać ich wrażenia i oceny są do siebie bardzo zbliżone. A wśród recenzji krytyków możemy przeczytać: Film „Twisters” – gdzie oglądać? Czy warto oglądać „Twisters”? Zdecydowanie tak. Pozostaje tylko pytanie „gdzie?”. Po premierze kinowej film trafił do streamingu, a można go obejrzeć na platformie MAX.
Nie oglądaliście jeszcze nowej „Bridget Jones”? Koniecznie nadróbcie zaległości. A ja powiem wam, dlaczego
Pomimo tego, że od premiery „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” minął już miesiąc, to sporo osób nie wybrało się jeszcze na seans. Ja zrobiłam to dopiero teraz i absolutnie nie żałuję. Jeśli i wy nie mieliście jeszcze okazji zobaczyć najnowszej części filmu, koniecznie ją nadróbcie. Zobaczcie, dlaczego.
W tym artykule: „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – fabuła „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – recenzja „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli mówimy o „Bridget Jones”, to istnieją dwie grupy osób. Jedni kochają serię filmów, inni jej nienawidzą. Nie wiem czy może być coś pomiędzy. Ja zaliczam się do tej pierwszej i pomimo tego, że jestem z generacji Z, nie uważam, że na produkcję powinno patrzeć się tak surowym okiem. To prawda, w niektórych aspektach zestarzała się dość niezręcznie, jednak trzeba pamiętać, że jest to jedynie koncept, film, który trzeba odbierać zupełnie inaczej niż rzeczywistość. Dlatego też bardzo ucieszyłam się, że czwarta już część, czyli „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” nadal ma w sobie trochę humoru sprzed 20 lat. Nie dostaliśmy poprawnie politycznej i przesadnie feministycznej kontynuacji (chociaż tych wątków też nie brakowało – samotna matka, która musi sobie radzić, romans dojrzałej kobiety z młodszym mężczyzną, pozwalanie sobie na uczucie pomimo tego, że dla niektórych „już nie wypada”). Stara, dobra Bridget Jones powróciła. I to w świetnym stylu. „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – fabuła Film opowiada historię Bridget Jones, która ma już dwójkę dzieci i jest wdową. Mark Darcy zginął w Sudanie podczas jednego z wyjazdów z pracy. Bohaterka stara się radzić sobie ze stratą męża i samotnym wychowywaniem syna oraz córki (te wątki zostały pokazane w przepiękny, naturalny i prawdziwy sposób). I wcale nie jest to dla niej łatwe. Do tego (oczywiście) jest singielką i nic nie wskazuje na to, że chciałaby to zmienić. Pewnego dnia poznaje jednak Roxstera – znacznie młodszego mężczyznę, który od razu wpada jej w oko. W końcu między tą dwójką dochodzi do spotkania, a potem do następnego i następnego. Między parą pojawia się uczucie. Jednak czy jest ono w stanie przetrwać? Szczególnie, gdy na horyzoncie pojawia się nauczyciel syna Bridget… „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – recenzja Przede wszystkim na wstępie chciałam zaznaczyć, że nowa „Bridget Jones” wcale tak bardzo nie przypomina poprzednich trzech części. Podczas gdy tamte głównie bawiły, w tej dużo jest melancholii, nostalgii, smutku, zadumy. Była to naprawdę ciekawa odmiana. Zdecydowanie nie jest to lekka komedia romantyczna (chociaż takich scen absolutnie nie brakuje). Produkcja zmusza wręcz do przemyśleń i sprawia, że patrzy się na życie z nieco innej perspektywy. Po seansie można jeszcze bardziej uświadomić sobie, że przemijanie jest nieuchronne. I to nie tylko dlatego, że na ekranie widzimy naszych ulubionych bohaterów starszych o ponad 20 lat. Pomimo tego, że, tak, jak wspomniałam, „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” nie była typową komedią romantyczną, to wątki miłosne były, jak najbardziej obecne. Wszyscy czekali najbardziej na romans głównej bohaterki z młodszym mężczyzną. W rolę Roxstera wcielił się Leo Woodall i uważam, że był on świetnym wyborem. Młody, uroczy, przystojny. Z Renée Zellweger tworzyli naprawdę zgrany duet. Na ekranie oglądało się ich bardzo dobrze, a chemia między aktorami była wyczuwalna. Szkoda tylko, że wątek ten nie był dłuższy. Spodziewałam się, że związkowi Bridget i Roxstera będzie poświęcone więcej czasu, a rola Woodalla wydawała się niemal poboczna. Doszłam jednak do wniosku, że w produkcji wcale o ten związek nie chodziło. Bardzo cieszę się, że do obsady powrócił Hugh Grant, który mistrzowsko wcielił się w postać Daniela Cleavera. Jego rola również nie była duża. Pojawił się tylko w kilku scenach, ale w każdej z nich był jej najmocniejszym ogniwem. Daniel (w przeciwieństwie do Bridget) akurat nie zmienił się nic. Jest taki, jakim go zapamiętaliście. I to jest w tym wszystkim najlepsze. Ta postać po prostu musiała pozostać taka sama. Mocną stroną filmu była też ginekolożka, grana przez fenomenalną Emmę Thompson. Aktorka zagrała również w trzeciej części filmu, gdzie prowadziła ciążę Bridget. Pamiętam, jak bardzo jej postać była wtedy chwalona. Teraz również na to zasługuje. To głos rozsądku, ktoś, do kogo Bridget przychodzi po radę, gdy nie ma już do kogo iść. A riposty lekarki – nie do podrobienia. Jeśli oczekujecie „starej Bridget Jones” to w pewnym sensie ją dostaniecie. W filmie sporo jest nawiązań do poprzednich części, humor jest ten sam, a niektóre sceny powodują atak śmiechu. Z drugiej strony, w czwartej części produkcji główna bohaterka jest znacznie dojrzalsza, zmieniły jej się priorytety oraz problemy. Są one bardziej znaczące i poważniejsze. Kilka scen wycisnęło ze mnie łzy, a film zafundował mi całą gamę emocji. Seans był naprawdę pięknym doświadczeniem. Zdecydowanie polecam. „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” – zwiastun, gdzie obejrzeć? Jeśli jeszcze nie widzieliście, poniżej przedstawiam zwiastun produkcji. W świetny sposób wprowadza w jej klimat. „Bridget Jones: Szalejąc za facetem” dostępna jest jeszcze w kinach, jednak już niedługo może się to zmienić, ponieważ film miał swoją premierę miesiąc temu w walentynki. Na razie nie ma żadnych informacji na temat tego, gdzie (i czy w ogóle) pojawi się w streamingu. Gdy tylko dowiemy się czegoś na ten temat, będziemy was informować. Stay tuned.
Takich filmów o kobietach potrzebujemy. To coś więcej niż komedia – ta historia zszokowała Anglię!
Jakim cudem tak niesamowita historia dopiero teraz zyskała rozgłos? „Wredne liściki” to prawdziwy majstersztyk, wybitny komediodramat, ale i metaforyczna opowieść o rozpaczliwej potrzebie zabrania głosu przez kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Koniecznie trzeba zobaczyć!
W tym artykule: „Wredne liściki” oparte są na prawdziwej historii [zwiastun] „Wredne liściki” – recenzja Choć komedii mamy teraz na pęczki, to jednak niewiele z nich jest naprawdę zabawnych i co ważne – inteligentnych i nieszablonowych. „Wredne liściki” to prawdziwe komediowe objawienie, choć nie jest to komedia w 100%. Punktem wyjścia jest prawdziwa historia, która rozegrała się w małym angielskim miasteczku tuż po I wojnie światowej. Tytułowe wredne liściki zelektryzowały mieszkańców i obiły się szerokim echem w całym kraju. Film oparty jest na mocnej historii, ale bez odpowiedniej formy i obsady byłoby mdło. A tu zgadza się wszystko! Romantyczne filmy na upalne lato (i nie tylko). Najlepsze romanse, które mają w ofercie Netflix, Max i Amazon Prime Rozczulają i rozgrzewają serca. Oglądane w duecie potrafią rozpalić miłosny ogień. Oto najlepsze romanse z platform streamingowych. „Wredne liściki” oparte są na prawdziwej historii [zwiastun] Fani „Bridgertonów” i „Plotkary” zdecydowanie powinni wybrać się do kin na „Wredne liściki”, choć trzeba zaznaczyć, że produkcja ta jest dużo bardziej ambitna. Łączą je anonimowe zgryźliwe wiadomości, ale fabuła zmierza w zupełnie innym kierunku. Wredne liściki są naprawdę bardzo wredne. Początkowo trafiają jedynie do Edith, bogobojnej dojrzałej kobiety mieszkającej z leciwymi rodzicami. Dlaczego? Nie wiemy, kto jest ich autorem, ani dlaczego upatrzył sobie na cel tak spokojną i skromną osobę. W tej roli występuje doskonała Olivia Colman, która po raz kolejny pokazała, jak bardzo wszechstronną jest aktorką. Pierwsze podejrzenie pada na sąsiadkę Edith, Rose (Jessie Buckley), prawdziwą skandalistkę, która klnie jak szewc, a jej styl życia jest wręcz szokujący dla małej społeczności. Jednak dlaczego kobieta, która jest w stanie bez pardonu powiedzieć wszystko w twarz, miałaby bawić się w owe wredne liściki? Wszczęto śledztwo, pełne zwrotów akcji. I jak łatwo się domyślić, po I wojnie światowej, policjantami byli niemal wyłącznie mężczyźni, uprzedzeni i szybcy w osądach. Jest jednak wyjątek, w końcu na pokładzie pojawia się pierwsza policjantka, Gladys (Anjana Vasan). I to ona wbrew wszystkim postanawia rozwikłać zagadkę liścików, które dostaje już całe miasteczko, dlatego sprawa nabrała rozgłosu w całej Wielkiej Brytanii. Zaciekawione (i zaciekawieni)? Zobaczcie zwiastun produkcji. View oEmbed on the source website „Wredne liściki” – recenzja Czarny humor, cięte dialogi, kontrast między sytuacją kobiet a mężczyzn, tworzą wspaniałą całość. Oprócz tego z filmu wybrzmiewa coś bardzo ważnego, potrzeba głosu w świecie urządzonym przez i dla mężczyzn. I czasami musi to być język dosadny, wręcz uderzający, ale dlatego i uwalniający. Dynamika między Olivią Colman a Jesie Buckley jest wspaniała. Są tak różne, a tak zgrane, dlatego tworzą doskonały duet, który wywołuje uśmiech na ustach, a czasami i niedowierzanie. Gdy oglądałam film w kinie, w sali co chwilę rozbrzmiewał śmiech, ale po włączeniu świateł wiele osób miało też zaszklone oczy. Dokładnie takich filmów potrzebujemy. Dlatego jeśli jeszcze nie widziałyście tej produkcji, koniecznie nadróbcie zaległości! Jest teraz dostępny m.in. na platformie MAX, Prime Video i Player.
Ten krem po prostu zdetronizował wszystkie inne. Odkąd go używam, stan mojej cery znacznie się poprawił
Ten krem do twarzy jest moim absolutnym faworytem w ostatnim czasie. Odkąd go używam, na moje cerze wiele zmieniło się na lepsze. W pewnym sensie nawet ją uratował.
W tym artykule: Krem do twarzy Drunk Elephant Bora Barrier – opis Naprawczy krem do twarzy Drunk Elephant Bora Barrier – skład Recenzja kremu do twarzy Drunk Elephant Bora Barrier – moje wrażenia Krem z ceramidami Bielenda Supremelab Barrier Renew Moja skóra bywa naprawdę kapryśna i często jej nie rozumiem. Kiedy w myślach ją pochwalę, bo jestem zadowolony z jej kondycji i wyglądu, ta postanawia to wszystko zrujnować. Nie zmagam się z trądzikiem, ale zmiany bywają naprawdę dokuczliwe, a pozbycie się ich czasami trwa nawet tygodniami. Moja cera jakiś czas temu przechodziła gorszy okres. Była przesuszona i ściągnięta mimo odpowiedniego nawilżania. Dodatkowo nie wiadomo skąd i dlaczego pojawiało się na niej coś nowego. Wygląd mojej skóry twarzy odbija się na moim samopoczuciu i pewności siebie, dlatego robię, co mogę, żeby utrzymać go w stanie, jakim bym sobie życzył. Kryzysową sytuację uratował krem do twarzy Drunk Elephant Bora Barrier, z którym dzisiaj do was przychodzę. Krem do twarzy Drunk Elephant Bora Barrier – opis Drunk Elephant Bora Barrier™ to regenerująco-naprawczy krem do twarzy. Jego głównym zadaniem jest kompleksowa odbudowa bariery ochronnej skóry, zapewniając jej prawidłowe funkcjonowanie, które jest kluczem do – mówiąc bardzo ogólnie – wszystkiego. Krem wyróżnia ultrabogata w ceramidy, peptydy i lipidy (ale nie tylko) naprawcza formuła, która silnie nawilża, głęboko odżywia i ujędrnia skórę. Jest dedykowany dla jej każdego rodzaju, ale w szczególności doceni go cera wrażliwa, sucha, dojrzała, podrażniona i zaczerwieniona. Przywraca komfort i ukojenie oraz stymuluje naturalną produkcję kolagenu, dzięki czemu zwiększa elastyczność i jędrność skóry. View Burdaffi on the source website Naprawczy krem do twarzy Drunk Elephant Bora Barrier – skład Formuła kremu jest tak bogata, że nie sposób wymienić wszystkich składników w niej zawartych. Bazuje na kompleksie 6-Butterlipid Complex, na który składają się m.in. 3 ceramidy oraz bogata w niezbędne kwasy tłuszczowe witamina F. To mieszanka, która wzmacnia barierę hydrolipidową, zwiększa poziom nawilżenia skóry oraz wspiera naturalną produkcję naturalnych ceramidów i kwasu hialuronowego. W recepturze kremu należy wyróżnić też m.in.: glukoniany cynku i miedzi, czyli sole mineralne, które łagodzą podrażnienia i zaczerwienienia oraz opóźniają procesy starzenia. alpha-glucan pozyskiwany z ryżu, o właściwościach kojących i nawilżających. resweratrol i astaksantyna, czyli silne antyoksydanty, które opóźniają starzenie się skóry. Warto podkreślić fakt, że astaksantyna jest najsilniejszym odkrytym dotychczas antyoksydantem, który działa nawet 65 razy mocniej niż witamina C. peptydy, które pobudzają produkcję kolagenu, dzięki czemu poprawiają jędrność skóry i optycznie ją odmładzają. 2 formy witaminy C, czyli dodatkowy antyoksydant, który również wpływają na syntezę kolagenu, a dodatkowo działają rozjaśniająco, rozświetlająco i przeciwstarzeniowo. Warto odnotować fakt, że marka Drunk Elephant wykluczyła ze składów swoich kosmetyków tzw. Podejrzaną Szóstkę, czyli składniki o wątpliwym działaniu na skórę. Nie znajdziemy w nich zatem olejków eterycznych, alkoholi, silikonów, chemicznych filtrów UV, barwników i SLS. Recenzja kremu do twarzy Drunk Elephant Bora Barrier – moje wrażenia Drunk Elephant Bora Barrier jest dla mnie kremem wszechstronnym i wielozadaniowym. Stosuję go na noc i nie ukrywam, że szybko stał się najbardziej wyczekanym przeze mnie etapem wieczornej pielęgnacji. Jest jej perfekcyjnym zwieńczeniem. Jego konsystencja jest masełkowata i dość gęsta, ale przy tym zadziwiająco lekka, jak na tego typu krem. Nie ma mowy o obciążeniu skóry, doskonale się wchłania i nie pozostawia po sobie tłustej warstwy, a jedynie przyjemną powłokę. Jego aplikacja jest czystą przyjemnością. Daje mi poczucie odpowiedniego zaopiekowania mojej skóry. Chwilę po aplikacji czyni ją aksamitnie miękką, elastyczną, wygładzoną i sprężystą. Pozostawia po sobie satynowe wykończenie. Ale to nie wszystko, bo najważniejsze za chwilę. Każdego dnia rano – bez wyjątków – budzę się z ukojoną i odprężoną skórą bez uczucia dyskomfortu i suchości, co wcześniej często mi dokuczało. Jest nawilżona, gładka i wygląda na odżywioną. Co doceniam najbardziej, to że nie są to efekty krótkotrwałe, jedynie na czas aplikacji kremu. Początkowo był dla mojej cery „opatrunkiem”, który pozwolił jej szybko i w pełni się zregenerować. Później uodpornił ją na podrażnienia i odczuwalnie wzmocnił. Odnoszę wrażenie, że po prostu zmniejszył jej wrażliwość i w pewnym sensie ją „naprawił”. Widzę, że przywrócił ją na dobre tory, bo już długo nie widziałem niedoskonałości, które jeszcze do niedawna nie dawały mi spokoju. Zauważalnie poprawił jej jakość, która przełożyła się na ogólny wygląd. Ten krem z filtrem SPF 50+ jest dowodem na to, że kremy przeciwsłoneczne „made in Korea” są najlepsze. Mój niezastąpiony No. 1 Jeśli chodzi o pielęgnację skóry, w pełni ufam koreańskim kosmetykom. Wśród nich znalazłem bezkonkurencyjny krem z filtrem SPF, który sprawdził mi się lepiej od dermokosmetycznych kremów tego typu. Krem z ceramidami Bielenda Supremelab Barrier Renew Nie rozstaję się z ceramidami, odkąd zauważyłem, że moja skóra pokochała je od pierwszego użycia. Na liście moich ulubieńców, które je zawierają, poza Bora Barrier jest też krem Bielenda SUPREMELAB Barrier Renew. To krem z ceramidami, który poleciła mi dermatolożka. Nie zrezygnowałem z niego jednak całkowicie. Bardzo go lubię i sobie cenię, zwłaszcza w tej kategorii cenowej. Co jakiś czas – stosując naprzemiennie z Drunk Elephant Bora Barrier – urozmaicam nim wieczorną skincare routine. View Burdaffi on the source website
„The idea of you”, czyli słodko-gorzka, (nie)głupia historia o miłości. Recenzja melodramatu z Anne Hathaway
Obejrzałam melodramat „The idea of you”, żebyście wy nie musieli? No nie, wcale nie. Wy też obejrzyjcie ten film. I nie traktujcie tego jako guilty pleasure.
W tym artykule: „The idea of you”. Anne Hathaway i Nicholas Galitzine w najsłodszej wersji ever „The idea of you” – film na poprawę humoru Będę szczera i napiszę to już na samym początku. „The idea of you” – nowa komedia romantyczna z Anne Hathaway i Nicholasem Galitzinem w rolach głównych po prostu mi się podobała. I niezależnie od wszystkiego – opinii krytyków, głosów, że nie jest zbyt ambitna – będę ją polecać. „The idea of you”. Anne Hathaway i Nicholas Galitzine w najsłodszej wersji ever Macie czasami tak, że chcecie obejrzeć coś niewymagającego tylko po to, żeby poczuć się lepiej? Albo po prostu obejrzeć coś „pociesznego”, co na 99% sprawi, że się uśmiechniecie? Ja tak i nie widzę w tym nic złego. W takiej właśnie chwili włączyłam sobie „The idea of you”. Film obejrzałam na telefonie, leżąc w łóżku i ani trochę nie czułam się winna, gorsza, głupsza. Sprawił mi przyjemność i wiem, że wielu osobom po jego obejrzeniu też zrobi się ciepło na sercu. Historia nie jest skomplikowana. 40-letnia Solène Marchand (Anne Hathaway) nawiązuje romans 24-letnim Hayesem Campbellem (Nicholas Galitzine), wokalistą popularnego zespołu (podobno wzorowanego na One Direction). Para swoją relację najpierw utrzymuje w tajemnicy, a potem walczy o to, by pomimo hejtu być razem. Brzmi banalnie? Tak, ale (prawdopodobnie) właśnie tak miało być. Ten film jest o związku starszej kobiety i młodszego faceta. That’s all and that’s fine. O takich związkach mówi się coraz więcej i coraz częściej. I dobrze, bo skoro związek starszego mężczyzny z młodszą kobietą jest okej, to dlaczego odwrotna sytuacja miałaby być czymś złym, zdrożnym albo nie na miejscu? Pozwólmy ludziom, niezależnie od wieku, być z kim chcą. „The idea of you” jest dokładnie o tym. Każdy i każda z nas ma swoją historię. Ta pokazana w filmie jest mocno wyidealizowana i przejaskrawiona, ale na bank coś podobnego (raczej mniej spektakularnego) spotkało niejedną kobietę i faceta, którzy zdecydowali się być razem, mimo że „to ona jest starsza i co ludzie powiedzą”. Takich par jest sporo, a ostatnim dobrym przykładem jest związek Sienny Miller i młodszego od niej o 15 lat aktora i modela, Olliego Greena. Świetnie do siebie pasują i nic nam do tego. Ale wracając do „The idea of you”… Sienna Miller ma nowego, młodszego o 15 lat partnera. Co wiemy o Olim Greenie? Czy amerykańsko-brytyjska aktorka znalazła szczęście u boku nowego chłopaka? „The idea of you” – film na poprawę humoru „The idea of you” to superprzyjemny film. Ciepły, kolorowy, uroczy. Jest słodkim romansem z motywami melodramatu o (raczej) pozytywnym przekazie. Może nie ma fajerwerków, ale czy zawsze muszą być? Czy film musi „zmieniać życie” i skłaniać do głębokich refleksji? No nie, a przynajmniej moim zdaniem nie. „The idea of you” to comfort movie. Anne i Nicholas są ujmujący – ona piękna i mądra, on przystojny i czarujący. Przyjemnie się na nich patrzy, widać, że „dobrze im się razem grało” (co sami potwierdzili w wywiadach udzielonych przy okazji premiery). Ich bohaterom życzymy szczęśliwego zakończenia, wierzymy w to, co pokazują na ekranie. Mam poczucie, że wiele osób sceptycznie nastawionych do komedii romantycznych akurat ten film obejrzy z radością i bez ciarek żenady. And last but not least: nie będę rozwodzić się nad tym, czy jest to fanfik o Harrym Stylesie, czy nie. Nawet jeśli, to kto nie ma swojego celebrity crusha (u w nas redakcji pełen przekrój – od Roberta Pattinsona, przez Jacoba Elordiego, Taco Hemingwaya, po Kita Connora i Damiano Davida z Måneskin)? To przecież też nie jest zabronione. Więc jeszcze raz – pozwólmy innym być, z kim chcą, kochać, kogo chcą i oglądać filmy, jakie chcą. I z taką myślą was zostawiam. Ona starsza, on młodszy, czyli na przekór stereotypom. 11 znanych par, w których kobieta jest starsza od mężczyzny Związki, w których kobieta jest starsza od mężczyzny nie są niczym nadzwyczajnym, a jednak wciąż wywołują kontrowersje. Te znane pary za nic mają jednak krytyczne komentarze. Oni i one pokazują, że wiek to tylko liczba.
Dreszczowiec, jakiego jeszcze nie było. Jest tak mocny, że robi się niedobrze
Wbija w fotel, wywołuje uczucie stresu i trzyma w napięciu od pierwszych do ostatnich minut. „Strange Darling” to jeden z najlepszych thrillerów ostatnich lat. Poznajcie szczegóły.
W tym artykule: „Strange Darling”: fabuła „Strange Darling”: obsada i twórcy „Strange Darling”: recenzja Gdzie ogbejrzeć „Strange Darling”? Polki i Polacy uwielbiają mocne filmy, w tym m.in. kryminały i thrillery. Jeśli należycie do tego grona, koniecznie zobaczcie „Strange Darling”. To naprawdę dobry dreszczowiec, którego twórcy eksperymentują, a wręcz bawią się z gatunkowymi schematami. Serwują widzom oraz widzkom nieoczywistą fabułę i ciągłe zwroty akcji. Poza tym co chwilę zastawiają na nich pułapki, a tym samym mówią: nawet nie myślcie, że wiecie, o czym to jest i co będzie dalej. „Strange Darling”: fabuła „Strange Darling” to opowieść o dwójce nieznajomych, którzy umawiają się na (dość niezobowiązującą) randkę. Gdy stwierdzają, że całkiem nieźle czują się w swoim towarzystwie, postanawiają wynająć pokój w hotelu i tam spędzić resztę nocy. Niestety ich spotkanie dość szybko zamienia się w koszmar. Prawdziwy horror. Mężczyzna uzbrojony w strzelbę rozpoczyna pościg za ranną kobietą. Główna bohaterka ma coraz mniej siły, ale zrobi wszystko, by przetrwać. Jakby, serio, wszystko. Mamy tu do czynienia z przerażającą historią seryjnego zabójcy i ofiary. Ale nie taką, jak mogłoby się wydawać przed seansem czy na samym jego początku. „Strange Darling”: obsada i twórcy W rolach głównych występują Willa Fitzgerald i Kyle Gallner. I to właśnie do nich należy ta historia. Poza nimi na ekranie pojawiają się Barbara Hershey, Ed Begley Jr., Steven Michael Quezada, Madisen Beaty, Bianca A. Santos, Denise Grayson oraz Sheri Foster. Czyli aktorki i aktorzy znani przede wszystkim z kreacji drugoplanowych czy epizodów. Reżyserem i autorem scenariusza jest J.T. Mollner, który przed „Strange Darling” nie osiągnął raczej większego sukcesu w branży. Co ciekawe, za zdjęcia do krwawego dreszczowca odpowiada Giovanni Ribisi. Tak, dobrze wam się wydaje. To aktor, który ma na swoim koncie role w wielu popularnych filmach i serialach, chociażby w „Avatarze”, „Między słowami” czy „Szeregowcu Ryanie”. Pracując nad tym thrillerem, debiutował jako operator. I trzeba przyznać, że poszło mu całkiem nieźle. „Strange Darling”: recenzja Chciałabym opowiedzieć wam o tym filmie, ale w taki sposób, by zdradzić jak najmniej. Bo tylko dzięki temu będziecie mogli doświadczyć podczas seansu czegoś... takiego. Spróbuję i od razu obiecuję, że oszczędzę wam jakichkolwiek spoilerów. Na samym początku twórcy wprowadzają nas w klimat produkcji. Informują, że jest ona oparta na prawdziwych wydarzeniach, a także zdradzają, jaka postać zainspirowała ich do napisania tej historii i przeniesienia jej na ekran. Co więcej, zaznaczają, że podzielili całość na (aż) sześć rozdziałów i udokumentowali wszystko na taśmie 35 mm. Napięcie jest wyczuwalne już od pierwszych sekund. Dosłownie. I nie odpuszcza aż do finału. To jeden z tych obrazów, któremu mogą towarzyszyć ścisk w żołądku, mdłości i łzy. Nie będą to jednak łzy wzruszenia, tylko takie, które wynikają z bezsilności wobec tego, co dzieje się na ekranie. Naprawdę nie sposób przewidzieć, jakie będą kolejne ruchy poszczególnych postaci. To film do obejrzenia raz w życiu. Prawdopodobnie nie będziecie chcieli przypominać sobie tej historii, ponieważ cała jej siła tkwi w (licznych) elementach zaskoczenia. Niestety ten efekt jest nie do powtórzenia. Dlatego też lepiej nie rozmawiajcie o „Strange Darling” ze znajomymi, którzy już go widzieli, nie oglądajcie zapowiedzi i nie róbcie dodatkowego researchu. Na wszystko będzie czas później, trust me. Zresztą, wtedy czeka was kolejny szok. Gdzie obejrzeć „Strange Darling”? Światowa premiera thrillera „Strange Darling” miała miejsce we wrześniu 203 roku, w Polsce udostępniono go „dopiero” 30 sierpnia 2024. Aktualnie film znajdziecie na kilku platformach streamingowych, m.in. Canal+, TVP VOD, czy Player. Zanim zaplanujecie seans (a warto!), pamiętajcie, że produkcja momentami jest naprawdę brutalna. Jest dużo krwi. Nie brakuje też scen przemocy. To propozycja wyłącznie dla osób o (bardzo) mocnych nerwach.
„Balkoniary” wprawiają w osłupienie i potrafią rozśmieszyć. To film zemsty, który opiera się konwenansom
To w sumie kino zemsty. Zemsty, która wprawia w osłupienie i potrafi rozśmieszyć. Niby ciężkie tematy, bo systemowa przemoc wobec kobiet, ale ofiary nie do końca są tu ofiarami.
W tym artykule: „Balkoniary” – o bohaterkach i reżyserce „Balkoniary”– fabuła „Balkoniary” – recenzja „Balkoniary” – gdzie obejrzeć? Wyobraźcie sobie, że ktoś wziął nożyczki, krótkofalówkę, bezczelny humor Quentina Tarantino, kolory Almodovara i wszystko to wrzucił na balkon w upalnej Marsylii. Za oknem 45 stopni, a na nim suszą się brokatowe majtki… Noémie Merlant, znana dotąd głównie jako aktorka, udowadnia, że jako reżyserka potrafi zaskoczyć bardziej niż hydraulik w filmie erotycznym. Jej debiut reżyserski to nie jest ponura opowieść o traumie, to eksplozja czarnego humoru, która sprawia, że będziesz się śmiać, mimo że może być ci też niedobrze. „Balkoniary” – o bohaterkach i reżyserce Główna trójka bohaterek — Ruby, Elise i Nicole — nie należy do typowych ofiar. To wojowniczki, które (trochę z musu) zmieniają role — z prześladowanych stają się (niechcący) — prześladowczyniami. Scenariusz jest tak ostry, że mógłby kroić sushi. Dialogi zabawne celne, szybkie, momentami obsceniczne, ale zawsze autentyczne. To nie jest film, który próbuje być poprawny politycznie. Oj nie. Raczej reżyserka kopie w tyłek stereotypy. Punktem wyjścia były jej własne doświadczenia z mężczyznami te, które zdobyła w zawodzie modelki i… we własnym małżeństwie. Faceci i ich klejące się ręce, uśmieszki, przekonania. Wybebeszała je tutaj. Każda z bohaterek to osobna, fascynująca opowieść. Ruby — zmysłowa, pełna energii dziewczyna z kamerki. Elise – intelektualistka, która kocha swoje przyjaciółki i próbuje napisać książkę o przystojniaku z naprzeciwka. Nicole – słodka „żonka”, która chyba nie znosi swojego Misia- Pysia. Przyjechała do przyjaciółek, by od niego odpocząć. Jest jeszcze pies, który kradnie zgubione… części ciała. Jest grubo! „Balkoniary”– fabuła Dzień jak co dzień. Marsylczycy uwięzieni w domach z powodu nieznośnego upału podglądają sąsiadów, wachlując się gazetami i popijając mrożoną herbatę. Niektórzy są tak przystojni, że podglądanie ich jest całkiem przyjemne. Naszej balkoniary też to robią. Nawiązują flirciarską relację z przystojniakiem z naprzeciwka. Wybierają się nawet do niego na imprezkę. I na tym kończy się zabawa, a zaczyna … zabawa inaczej. Bo potem pojawia się męski determinizm, przemoc, niespodziewany zwrot akcji. Dziewczyny muszą poradzić sobie z czymś, czego się nie spodziewały. W dodatku jedna z bohaterek zyskuje niezwykły dar – może rozmawiać z tymi, którzy już nic nie mają do powiedzenia. I jakimś dziwnym trafem są to mężczyźni. Niektóre sceny są tak realistyczne, że tylko możesz wypuścić powietrze nosem. Choćby ta u zblazowanego ginekologa lub stalkerska „miłość” niezaspokojonego i roszczeniowego mężusia. „Balkoniary” – recenzja Merlant stworzyła film, który balansuje na cienkiej granicy między horrorem a czarną komedią. Na spotkaniu autorskim w Warszawie udowodniła, że humor może być potężną bronią w walce z systemową przemocą. Byłam pod wrażeniem! Film młodej Francuzki jest jak jazda rollercoasterem emocjonalnym, gdzie w jednym momencie śmiejesz się do łez, a za chwilę czujesz dreszcze (obrzydzenia) na plecach. Plan zemsty „balkoniar” (wszystkich razem i każdej z osobna) to nie tylko historia o odzyskiwaniu władzy, ale też groteskowa podróż przez labirynt męskich uprzedzeń i seksistowskich zachowań. To trochę jak feministyczny „Kevin sam w domu”, gdzie zamiast pułapek są psychologiczne mind-gry. Od strony technicznej watch to prawdziwa uczta. Zdjęcia artystki multimedialnej Clarissy Hahn sprawiają, że każda scena jest jak obraz. Ciepłe, przegrzane kolory Marsylii kontrastują z grozą niektórych sytuacji. Muzyka momentami przypomina soundtrack z filmu noir, innym razem jest jak ścieżka dźwiękowa włoskiego horroru. Jednak warto zaznaczyć, że „Balkoniary” to nie jest film dla każdego. To propozycja dla tych, którzy lubią kino odważne, śmieszne i wywracające konwencje do góry nogami. Takich, którzy lubią, gdy film „kopie” ich prosto w wyobraźnię. Niektóre sceny są dla mężczyzn zbyt… bolesne? Dlatego to oni często wychodzą z sali kinowej, zanim jeszcze pokażą się napisy końcowe. Dlaczego warto? Bo to jeden z nielicznych filmów, który pokazuje, że bycie ofiarą to całkiem niezły wstęp do wyzwolenia. Opowieść o zemście, która nie jest smutna, ale pełna życia. I o traumie, która zamiast paraliżować — wyzwala. Główną bohaterką filmu jest siła, która rodzi się z kobiecego gniewu i poczucia humoru. „Balkoniary” dosłownie – policzkują tradycyjne kino. „Balkoniary” – gdzie obejrzeć? „Balkoniary” emitowane są w wybranych kinach w Polsce. Nie wiemy, kiedy trafią do streamingu. Jeśli tak się stanie, na pewno damy wam znać.
„Kod zła” to najstraszniejszy film dekady. Horror, po którym długo nie zaśniecie
Horror „Kod zła” z Nicolasem Cage’em to jeden z najbardziej wyczekiwanych, a zarazem najstraszniejszych filmów 2024 roku. O czym opowiada i czy naprawdę warto obejrzeć?
W tym artykule: „Kod zła” – najstraszniejszy film dekady. O czym jest? „Kod zła” – obsada i twórcy. Takiego Nicolasa Cage’a jeszcze nie widzieliście „Kod zła” – recenzja „Kod zła” – gdzie obejrzeć? „Kod zła” to jeden z najbardziej wyczekiwanych filmów 2024 roku. Trafił do kin 10 lipca (do tych w Polsce dwa dni później) i został doskonale przyjęty przez krytyków, jak również przez widzów. Przerażająca produkcja z Nicolasem Cage’em w roli seryjnego mordercy została porównana do klasyków, m.in. do „Milczenia owiec” czy „Zodiaku”. Poza tym przez wielu została uznana za najstraszniejszą od lat. Czy rzeczywiście mamy do czynienia z mrożącym krew w żyłach arcydziełem? „Kod zła” – najstraszniejszy film dekady. O czym jest? Główną bohaterką „Kodu zła” jest młoda agentka FBI, Lee Harker, która ma niesamowity zmysł. Jedni uważają to za intuicję, inni za zdolności telepatyczne. Jej przełożeni postanawiają wykorzystać te zdolności. Dlatego przydzielają ją do sprawy seryjnego mordercy, który od lat pozostaje nieuchwytny. Działa według pewnego schematu. A na miejscu każdej zbrodni zostawia zakodowany list. Lee Harker szybko odkrywa powiązanie wszystkich spraw z okultyzmem, a także – co jeszcze gorsze i bardziej zastanawiające – z własnym życiem. Rozwiązanie mrożącego krew w żyłach case’u pozwoli jej lepiej zrozumieć samą siebie. Najlepsze filmy grozy: ranking 10 najlepszych, które warto obejrzeć. Sprawdź! Filmy grozy od lat cieszą się niegasnącą popularnością. Przyciągają przed ekrany miliony widzów, spragnionych emocji na najwyższym poziomie. Jakie filmy grozy warto obejrzeć? Które produkcje zasługują na szczególną uwagę? W tym artykule podpowiadamy, jakie horrory powinien znać każdy miłośnik kina grozy. Oto 10 najlepszych filmów grozy, które niewątpliwie warto obejrzeć. „Kod zła” – obsada i twórcy. Takiego Nicolasa Cage’a jeszcze nie widzieliście Charakteryzacja Nicolasa Cage’a naprawdę robi wrażenie. Jest przerażający jako Longlegs. Trudno dostrzec w nim aktora z charakterystycznym uśmiechem i błyskiem w oku. Na ekranie towarzyszy mu Maika Monroe. To właśnie ona wciela się we wspomnianą agentkę FBI. W pozostałych rolach występują m.in. Blair Underwood, Alicia Witt, Michelle Choi-Lee oraz Kiernan Shipka. Reżyserem i scenarzystą „Kodu zła” jest Oz Perkins, który specjalizuje się w kinie grozy. Co ciekawe, to syn Anthony’ego Perkinsa, czyli gwiazdora kultowej „Psychozy”. Nic więc dziwnego, że zajął się właśnie tym gatunkiem. Zdjęcia są natomiast dziełem – tak, dziełem, podkreślmy to – Andresa Arochiego. „Kod zła” – recenzja Zacznijmy od tego, że osobom odpowiedzialnym za marketing i promocję „Kodu zła” należy się nagroda. Albo kilka nagród. Horror został doskonale zareklamowany, dlatego poszłam do kina z wielkimi oczekiwaniami. W dużej mierze zostały one spełnione. Początek jest naprawdę mocny, a śledztwo, w które angażuje się Lee Harker, nabiera fajnego tempa i wciąga. Przynęta zadziałała. Precyzyjnie dobrane kadry, gra kolorów, kontrasty, a także muzyka, która jest przemieszana z przerażającą ciszą, potęgując napięcie. Nie wiadomo kiedy Longlegs zdecyduje się na kolejny atak. Widowiskowy i emocjonujący. Film „Twisters” wciąga od pierwszych minut. Porywa jak najsilniejsze tornado [recenzja] Do kin trafił właśnie film „Twisters”, czyli sequel „Twistera” z 1996 roku. W rolach głównych występują Daisy Edgar-Jones i Glen Powell. Produkcja została zrealizowana na naprawdę wysokim poziomie. Nie tylko fani tornad będą zadowoleni. Niestety w pewnym momencie, mniej więcej w połowie filmu, emocje ustępują. A na ich miejsce nieśmiało, bo nieśmiało, ale jednak wkrada się nuda. Szkoda, że twórcy nie zdradzają nam więcej na temat Longlegsa oraz jego przeszłości. Mogłoby to okazać się doskonałym uzupełnieniem tej mrocznej historii. Kolejny minus to polski tytuł. „Longlegs” jest intrygujący, nieoczywisty, dodatkowo niepokojący. Choć „Kod zła” wydaje się zrozumiałym wyborem, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że tłumaczeniu brakuje charakteru. Mocny film „Kolory zła: Czerwień” okazał się hitem Netflixa. Fani dopytują o kolejne produkcje z tej serii. Powstanie druga część, czyli „Czerń”? Po międzynarodowym sukcesie, jaki osiągnął thriller „Kolory zła: Czerwień” z Jakubem Gierszałem, Mają Ostaszewską i Zofią Jastrzębską, subskrybenci Netflixa dopytują o kolejne części. Co wiadomo na ten temat? Wszyscy zwracają uwagę na Nicolasa Cage’a i wróżą mu Oscara. Słusznie. Ta rola (i ta charakteryzacja!) na pewno przejdzie do historii. Niemniej jednak warto docenić również Maikę Monroe. Wykreowała bowiem bohaterkę, która z jednej strony wydaje się krucha, ale z drugiej na każdym kroku udowadnia swoją siłę, a także pewność swoich umiejętności. Hipnotyzuje. „Kod zła” – gdzie obejrzeć? Mimo drobnych mankamentów, o których wspomniałam, to naprawdę niezły horror. Może powodować ścisk w żołądku. Stresować. Wywoływać różne emocje, w tym strach. Jeśli chcecie obejrzeć „Kod zła”, to odpalcie jedną z platform streamingowych, które mają go w swojej ofercie – Canal+, Player, RakutenTV, TVP VOD i inne. Miłego seansu!
„Anatomia upadku”, czyli kryminał na najwyższym poziomie. To jeden z tych filmów, które trzeba obejrzeć
Film Justine Triet jest jednym z tych, które trzeba obejrzeć. „Anatomia upadku”, bo właśnie tak brzmi jego tytuł, to dramat sądowy i kryminał na najwyższym poziomie. Przeczytajcie recenzję.
W tym artykule: „Anatomia upadku” film Justine Triet „Anatomia upadku”: recenzja „Anatomia upadku” online: gdzie oglądać? Co stało się w domu Maleskich? Czy ona to zrobiła? I czy prawda w ogóle ma znaczenie? Właśnie te pytania będziecie sobie zadawać, oglądając „Anatomię upadku” w reżyserii Justine Triet. Nagrodzony m.in. Oscarem, Złotą Palmą i dwoma Złotymi Globami film zrobił furorę na festiwalach, a potem w kinach. Należy do grona tych produkcji, które zdecydowanie warto obejrzeć. Oto, na czym polega jej fenomen. „Anatomia upadku” – film Justine Triet Reżyserka zabiera nas w Alpy – w okolice Grenoble. To tam mieszkają Sandra Voyter (w tej roli wspaniała Sandra Hüller), Samuel Maleski (Samuel Theis), Daniel (Milo Machado Graner), czyli ich 11-letni syn, a także pies. Poznajemy rodzinę w momencie, w którym główna bohaterka udziela wywiadu pewnej studentce. Niestety musi on zostać przerwany, ponieważ jej mąż zagłusza rozmowę, puszczając niezwykle głośną muzykę. Tego samego dnia dochodzi do tragedii. Daniel, który akurat wraca ze spaceru z ukochanym czworonogiem, znajduje ciało swojego ojca leżące na śniegu w kałuży krwi. Nie wiadomo, jak zginął. Wypadł przez przypadek? Skoczył? A może został wypchnięty przez żonę? Filmy 2024, na które czekamy najbardziej. Tych 20 premier kinowych nie można przegapić W przyszłym roku czeka nas wiele interesujących premier, na pewno będziemy regularnie odwiedzać kino. Oto filmy 2024, których najbardziej nie możemy się doczekać. Wśród nich (aż) 20 produkcji. „Anatomia upadku”: recenzja Sandra staje się główną podejrzaną, dlatego wraz z zaprzyjaźnionym prawnikiem (Swann Arlaud) musi przygotować się do procesu. Przez pierwszą godzinę filmu obserwujemy sposób, w jaki budowana jest linia obrony. Następnie – wraz z najważniejszymi postaciami – przenosimy się na salę sądową. Można byłoby powiedzieć, że batalia przypomina najlepsze show. Jednak chodzi o rodzinny dramat – o śmierć człowieka. A oskarżona musi odłożyć emocje na bok, by jak najrozsądniej odpowiadać na pytania prokuratora (Antoine Reinartz), który nie zamierza jej niczego ułatwiać. Podczas seansu można zauważyć ciemne strony poszczególnych bohaterów. Nie mają krystalicznie czystych serc. Natomiast trudno ich oceniać (jak również to, kto w tym przypadku był oprawcą, a kto ofiarą). Oglądając film, chcemy po prostu dowiedzieć się, co stało się na poddaszu domku w Alpach? Co wydarzyło się naprawdę? No właśnie... Może okazać się, że to nie ma żadnego znaczenia, że liczy się tylko wyrok sądu. Oscary 2024: nominacje. Kto ma szansę na najważniejszą nagrodę w branży filmowej? Doczekaliśmy się. We wtorek ogłoszono nominacje do Oscarów 2024. Tym razem nie obyło się bez zaskoczeń. Sprawdźcie, które filmy, twórcy i aktorzy powalczą o Nagrodę Amerykańskiej Akademii Filmowej. Produkcja trzyma w napięciu, wywołuje niepokój i ścisk w żołądku. Dużo się dzieje, ale „Anatomia upadku” nie daje wrażenia przegadania czy przeciągnięcia. Dialogi wydają się doskonale napisane – ze starannością i uwagą na każde słowo. Bo przecież w sądzie każde słowo ma znaczenie, a co za tym idzie: może zostać wykorzystane przeciwko osobie oskarżonej. To bardzo dobry dramat sądowy z elementami kryminału. Nie można jednak zapomnieć o Sandrze Hüller, bez której (prawdopodobnie) nie zbierałby tak pozytywnych recenzji. Odtwórczyni głównej roli rozkłada na łopatki, jest absolutnie szczera i przejmująca. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że nominacja do Oscara 2024, w kategorii pierwszoplanowa rola kobieca, była tutaj jak najbardziej zasłużona. Lubię oglądać filmy po kilka, nawet kilkanaście razy. Choć w niektórych przypadkach nie ma to większego sensu, myślę, że w tym – jak najbardziej tak. Mam wrażenie, że za każdym razem można odkryć coś nowego, odnaleźć kolejny element układanki, a tym samym przybliżyć się do prawdy. A co piszą o „Anatomii upadku” krytycy? Ich opinie możemy przeczytać na Filmweb.pl: „Anatomia upadku” online: gdzie oglądać? Film „Anatomia upadku” jest dostępny na dwóch platformach streamingowych: Player i MAX. Koniecznie zobaczcie go w oryginalnej wersji francuskiej z polskimi napisami. To pozwala na pełne doświadczenie atmosfery tej intrygującej produkcji.
„Bracia ze stali” w żelaznym uścisku ojca. Dramatyczna historia z tego filmu wydarzyła się naprawdę
Krew, pot i łzy. Żelazny uścisk ojca. Braterska solidarność. No i wrestling, który jest odpowiedzią na wszystko. „Bracia ze stali” to tylko pozornie film o sporcie.
W tym artykule: „Bracia ze stali”: fabuła, obsada „Bracia ze stali”: recenzja „Bracia ze stali”: zwiastun, gdzie obejrzeć O „Braciach ze stali” było głośno na długo przed premierą. I to z kilku powodów. Po pierwsze, Zac Efron, czyli odtwórca roli głównej, przeszedł spektakularną (a dla niektórych wręcz przerażającą) metamorfozę na potrzeby filmu. Zmiany w wyglądzie aktora okazały się tak wyraźne, że fanki oraz fani zaczęli się o niego martwić. Co więcej, produkcja jest oparta na faktach, a konkretnie na historii rodziny von Erich, która miała ogromny wpływ na rozwój wrestlingu w Stanach Zjednoczonych. Nie dajcie się jednak zwieźć dostępnym w sieci i mediach zapowiedziom. Sport jest tylko tłem dla wydarzeń ukazanych w nowym obrazie Seana Durkina. W rzeczywistości to poruszająca, a momentami wręcz przytłaczająca opowieść o niespełnionych ambicjach, niemożliwych do spełnienia oczekiwaniach i trudnej relacji ojciec – synowie. „Bracia ze stali”: fabuła, obsada „Bracia ze stali” to amerykański dramat z 2023 roku oparty na prawdziwej historii rodziny Von Erich. Główną osią filmu jest postać surowego ojca, Fritza Von Ericha, byłego zapaśnika, który swoje niespełnione ambicje sportowe przekłada na życie synów. Zmusza ich do ciężkich treningów i przygotowuje do brutalnego świata wrestlingu, na punkcie którego w latach 80. szalała (i wciąż szaleje) Ameryka. Bracia Von Erich stają się ikonami tej ery, zdobywając sławę i uwielbienie fanów. Jednak za kulisami sukcesy przeplatają się z osobistymi tragediami, narastającymi konfliktami i cieniem rodzinnego fatum. Zac Efron wcielił się w Kevina von Ericha, czyli najstarszego aktualnie brata von Erich (wydaje się to trochę zawiłe, ale gwarantuję, że podczas seansu szybko zorientujecie się, o co chodzi). Z kolei Jeremy Allen White, Harris Dickinson i Stanley Simons zagrali (odpowiednio) Kerry’ego, Davida oraz Mike’a – młodszych synów Fritza (Holt McCallany) i Doris (Maura Tierney) von Erich. W obsadzie znalazła się również Lily James. Jednak nie sposób oprzeć się wrażeniu, że twórcy produkcji nie dali jej bohaterce tyle przestrzeni, na ile zasługiwała. „Bracia ze stali”: recenzja Rodzina von Erich. Jest matka, która jest bardzo religijna. I ojciec, którego religią jest wrestling. Fritz nie osiągnął sukcesu w futbolu amerykańskim, a sens życia odnalazł właśnie w zapasach. Gdy przeszedł na sportową emeryturę, zajął się trenowaniem swoich synów. Wcześniej zapomniał jednak spytać, czy młodzi mężczyźni mają w ogóle ochotę walczyć w ringu. To nie miało dla niego znaczenia. Liczyło się tylko mistrzostwo świata, którego on sam nigdy nie zdobył. Prestiżowy tytuł postrzega nie tylko jako cel, ale również jako sposób na radzenie sobie z wszelkimi problemami i osobistymi tragediami. A tych, niestety, nie brakuje, ponieważ nad rodziną – podobno – ciąży klątwa. Na początku mogłoby się wydawać, że bohater grany przez Holta McCallany’ego budzi respekt. Jednak z czasem orientujemy się, że chodzi raczej o strach. Kevin, Kerry, David i Mike po prostu boją się swojego ojca. Nie potrafią mu się sprzeciwić. Nie wiedzą, że tak w ogóle można. Są bezbronnymi chłopcami zamkniętymi w ciałach silnych, dorosłych facetów. Niestety żyją w czasach, w których mężczyźni nie mogą pozwolić sobie na jakiekolwiek słabości. Dopiero pod koniec filmu zauważamy pewnego rodzaju zmianę w sposobie postrzegania prawdziwej męskości. Fritz jest bezkompromisowy, jeśli chodzi o wychowanie swoich dzieci. Nie odpuszcza im. I to i na ringu, i poza nim. Prowadzi ranking ulubionych synów, a dzieląc się „wynikami”, zaznacza, że kolejność może się zmienić. Jednocześnie nie chce się wtrącać w sprawy chłopaków. Uważa, że niektóre sprawy powinni załatwiać we własnym gronie. Podobną postawę przyjmuje Doris, która żyje trochę z boku i nie chce wchodzić w męski świat. W tym układzie sił Kevinowi, Kerry’emu, Davidowi oraz Mike’owi nie pozostaje nic innego, jak szukać jakiegokolwiek oparcia we własnym gronie. Każdy z nich znalazł się kiedyś w sytuacji, w której musiał przedłożyć dobro braci czy ogólnie rodziny nad własne ego i ambicje. Braterska solidarność wygrywa z rywalizacją. „Bracia ze stali”: Twórcy „Braci ze stali” postawili na bardzo bliskie, żeby nie powiedzieć, że ciasne kadry. To z jednej strony buduje intymność między postaciami a widzami – dosłownie możemy zajrzeć im głęboko w oczy. Ale z drugiej – podczas seansu możemy czuć się przytłoczeni i osaczeni. Szczególnie, że główni bohaterowie są naprawdę wielkimi, (za)dobrze zbudowanymi mężczyznami, którzy czasem nie mieszczą się w kadrze. Do tego dochodzi ciężar emocjonalny ich historii. Co ciekawe, pojawiają się także wizualne nawiązania do lat 70. i 80., w których to rozgrywa się akcja filmu. Kolory, przenikające się ze sobą sceny to tylko część z nich. Sean Durkin i jego współpracownicy balansują na granicy kiczu, ale ostatecznie nigdy jej nie przekraczają. Na uwagę zasługuje także oryginalny tytuł. „Iron Claw”, bo właśnie tak brzmi, odnosi się bezpośrednio do chwytu, którym w ringu posługiwał się Fritz von Erich, a następnie zainspirowani nim synowie. Wszystko wskazuje na to, że jest jeszcze jedno – głębsze, a zarazem niedosłowne znaczenie. Żelazny uścisk odnosi się do sposobu, w jaki ojciec wychowywał Kevina, Kerry’ego, Davida i Mike’a. To, co uwiera, to fakt, że postaci nie zmieniają się na ekranie. Obserwujemy ich przez około 20 lat, a oni ciągle wyglądają tak samo. Na ich twarzach jest tyle samo zmarszczek, lansują te same fryzury, noszą te same ubrania. Niestety może to doprowadzić do tego, że zapomnimy, że mamy do czynienia z prawdziwymi bohaterami – z krwi i kości. A właściwie z krwi, potu i łez. Choć, jak wspomniałam, główną inspirację do produkcji stanowiła historia von Erichów, trzeba zaznaczyć, że twórcy trochę ją zmienili i (jak to zwykle bywa w takich przypadkach) ubarwili. Trudno nazwać film „Bracia ze stali” rzetelną biografią, zresztą nie o to tutaj chodzi. Proponuję jednak, by lekturę strony na Wikipedii czy innych ciekawostek o klanie, nad którym podobno wisiała klątwa, zostawić sobie na po seansie i potraktować to jako uzupełnienie wizji Seana Durkina. „Bracia ze stali”: zwiastun, gdzie obejrzeć Film „Bracia ze stali” dostępny jest na kilku platformach streamingowych. To m.in. Player, Rakuten i VOD Nowe Horyzonty. Przed seansem zobaczcie zwiastun: View oEmbed on the source website
Jest ponury i daje złudne nadzieje. Film „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży” dostępny w streamingu
„Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży” to film, który chwilami naprawdę przerażał mnie tym, jak blisko rzeczywistości jest to, co dzieje się na ekranie. Zostawił mnie z myślą, że taki świat wcale nie jest nierealny.
W tym artykule: „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży”: moralność Coriolanusa Snowa „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży”: czyją twarz ma zło? Najmroczniejsze „Igrzyska śmierci”? „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży” – gdzie obejrzeć? „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży”, czyli prequel „Igrzysk śmierci” od niedawna dostępny jest w streamingu. Czy Rachel Zegler „kradnie show” pozostałym członkom obsady i czy faktycznie jest to najmroczniejsza część sagi? Obiecuję odpowiedzieć na te pytania bez spojlerowania. „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży”: moralność Coriolanusa Snowa Po pierwsze i najważniejsze – nie musicie być wielkimi znawcami/znawczyniami serii, by obejrzeć ten film. „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży” na podstawie książki Suzanne Collins nie jest bezpośrednią kontynuacją sagi – jest prequelem, czyli produkcją opowiadającą o tym, co wydarzyło się przed istniejącymi już częściami. „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży” przybliżają nam postać Coriolanusa Snowa (w tej roli Tom Blyth). Jego nadrzędnym celem jest odzyskanie pozycji rodu straconej w wyniku tragicznej śmierci jego ojca. Przed rówieśnikami kreuje się na majętnego dziedzica, w rzeczywistości jego rodzina dosłownie walczy o przetrwanie. Corio, jak nazywają go bliscy, zostaje mentorem Lucy Gray Baird (Rachel Zegler), trybutki z XII Dystryktu podczas 10. Głodowych Igrzysk. Od tego momentu losy tych dwojga nierozerwalnie się splatają. Snow to postać, której (przynajmniej na początku) chcemy kibicować, jednak właściwie nie wiemy, czy powinniśmy. Pozostaje nam więc bacznie przyglądać się jego zmaganiom, a potem spróbować je ocenić i zastanowić się, czy ktoś podobny nie znajduje się w naszym otoczeniu. Ale o tym za chwilę. „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży”: czyją twarz ma zło? Czy twórcy sprostali wysokim wymaganiom fanów i fanek serii? Myślę, że na pewno ich nie zawiedli. Pokazali zupełnie nową perspektywę – Snowa jako postaci tragicznej, zawieszonej pomiędzy dobrem a złem. Wcielający się w niego Tom Blyth wypadł na tle innych aktorów zdecydowanie najlepiej. Jego Snow to z mojej perspektywy najbarwniejsza, najbardziej mroczna i najbardziej nieoczywista postać (choć rewelacyjni są także Viola Davis jako Volumnia Gaul oraz Peter Dinklage w roli Casca Highbottoma). Chcemy poznać jego historię niezależnie od tego, czy wiemy, jak się skończy. Tego samego niestety nie mogę napisać o Rachel Zegler. Jest czarująca, jednak nie powiedziałabym, że komukolwiek „skradła show”. Świetnie wypadła w scenach, w których śpiewa, w dialogowych nieco gorzej. Znacznie lepiej (choć rolę ma znacznie mniejszą) wypadła Hunter Schafer, wcielająca się w postać Tigris Snow. Bez wątpienia jednak cały zespół aktorski tworzy całość, za co zdecydowanie należy docenić reżyserów castingu. Między bohaterami dramatu widać chemię, szczególnie w duecie Tom Blyth - Peter Dinklage. Jeśli panowie będą mieli jeszcze okazję zagrać razem, z przyjemnością to zobaczę. Najmroczniejsze „Igrzyska śmierci”? Prequel „Igrzysk śmierci” to opowieść o tym, do czego może posunąć się człowiek i co jest w stanie znieść. „Ballada ptaków i węży” zostawia nas z poczuciem, że jesteśmy odpowiedzialni za zło tego świata, że nasze postępowanie i to, jakie podejmujemy decyzje wynika z traum, które w sobie nosimy. Nikt przecież nie rodzi się potworem. Każdy z bohaterów jest „dzieckiem wojny”, jednak w każdym rezonuje ona zupełnie inaczej. Jednych zmienia w drapieżników, innych w ofiary. To nic odkrywczego, jednak nie sposób oprzeć się wrażeniu, jak bliski rzeczywistości jest ten podział. Poprzednie części „Igrzysk” niosą nadzieję – w „Balladzie ptaków i węży” próżno jej szukać. Każdy z trzech aktów ogarnia mrok, wyzwala strach zmieszany z żalem. Jeśli więc jesteście szczególnie wrażliwe/wrażliwi, film może wywołać u was pewien rodzaj dyskomfortu. Jeśli natomiast jesteście fanami/fankami serii, seans zakończycie z poczuciem, że wreszcie otrzymaliście brakujący element układanki. „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży” – gdzie obejrzeć? Film „Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży” dostępny jest na Amazon Prime Video. watch „Chłopi” to nie była moja ulubiona lektura, w filmie zakochałam się bez pamięci [recenzja] „Chłopi” zinterpretowani przez Welchmanów całkowicie zmienili moje postrzeganie tego klasycznego utworu Reymonta. Dopiero po latach zrozumiałam, jak ważna jest ich obecność w polskiej kulturze.
Przysięgły orientuje się, że tak naprawdę powinien być oskarżonym. Co zrobi? Recenzja nowego dramatu sądowego bez spoilerów
„Przysięgły nr 2” to historia trudna i skomplikowana. W swoim najnowszym filmie Clint Eastwood koncentruje się na człowieku, który stoi na krawędzi. Ogląda się go jak na szpilkach, do końca nie wiedząc, co postanowi główny bohater.
W grudniu wiele osób koncentruje się na produkcjach świątecznych i to właśnie je ogląda najchętniej w streamingu. Jednak interesujących premier jest więcej. Jedną z nich jest „Przysięgły nr 2”, czyli najnowszy (podobno ostatni) film w reżyserii 94-letniego Clinta Eastwooda, który ujrzał światło dzienne 20 grudnia 2024. Jeżeli przegapiliście tę nowość, zdecydowanie warto nadrobić zaległości. Ten dramat sądowy zmusza do refleksji. „Przysięgły nr 2”. O czym jest film Clinta Eastwooda z 2024 roku? Głównym bohaterem jest Justin Kemp – dziennikarz, który wraz ze swoją żoną spodziewa się pierwszego dziecka. Jest absolutnie przeciętny. Nie wyróżnia się z tłumu. Zostaje on powołany do ławy przysięgłych w sprawie śmierci pewnej dziewczyny. Według prokuratury, została ona zamordowana. I wiele wskazuje na to, że stoi za tym jej chłopak. Będąc już w sądzie, tytułowy przysięgły uświadamia sobie, że tak naprawdę to on jest odpowiedzialny za wspomnianą tragedię. Mężczyzna zastanawia się, co zrobić – przyznać się do winy, a może jednak ochronić siebie i swoją rodzinę kosztem innego człowieka? Jego życie właśnie zaczyna się układać. Poradził sobie z uzależnieniem, ukochana dała mu drugą szansę, za moment (po długich staraniach) zostanie ojcem. W związku z dylematem głównego bohatera proces, który miał nie sprawić dodatkowych problemów, przeciąga się. Pojawiają się nowe dowody. A odpowiedzi na stawiane pytania wydają się nie być dłużej wystarczające. „Przysięgły nr 2” – recenzja Mamy tu do czynienia z naprawdę dobrze skonstruowanym dramatem sądowym. Reżyser polemizuje z systemem sprawiedliwości, obnaża jego niedoskonałości. Przygląda się również ludzkiej naturze. Zdecydowana większość osób zaangażowanych w sprawę ma osobiste powody, przez które chciałaby jak najszybciej usłyszeć wyrok. Rozgłos i widmo awansu, tęsknota za bliskimi, czas, a właściwie jego brak... Gdzie tu chęć poznania faktów i dokładnego ich przeanalizowania, wydania sprawiedliwego wyroku? No cóż. Na tym poziomie „Przysięgły nr 2” przywodzi na myśl „Dwunastu gniewnych ludzi” (klasyk, jeden z najlepszych, jeśli nie najlepszy dramat sądowy w historii) czy „Anatomię upadku” z 2023 roku, która sprawia, że zastanawiamy się, czy prawda w ogóle ma znaczenie? Historia jest poprowadzona w taki sposób, że niemal do końca nie wiemy, jak zachowa się Justin. Nie jesteśmy w stanie go ocenić, wydać własnego wyroku. Utrzymani w wielkim napięciu, a nawet odczuwający pewnego rodzaju dyskomfort, sami zaczynamy szukać odpowiedzi na najważniejsze pytania stawiane przez reżysera na poszczególnych etapach filmu. A wszelkie niedopowiedzenia dają nam dodatkowe pole do osobistych refleksji. „Przysięgły nr 2” („Juror #2”) to film o człowieku. I to właśnie na nim koncentruje się twórca. W każdym wymiarze – od scenariusza po warstwę wizualną. Niczego więcej tu nie potrzeba. To także jeden z tych filmów, o których nie zapomina się szybko. Zostanie z wami jeszcze długo po seansie. „Przysięgły nr 2” – obsada filmu W tytułowego przysięgłego wciela się Nicholas Hoult, którego możecie znać z takich produkcji jak „Faworyta”, „Wielka” czy „Menu”. W roli żony głównego bohatera występuje Zoey Deutch („Wybory Paytona Hobarta”, „Piękne istoty”, „Niesamowity Spider-Man”), a prokuratorkę, chcącą doprowadzić sprawę do końca, gra Toni Collette („Zaułek koszmarów”, „Na noże”, „Godziny”). Poza nimi na ekranie pojawiają się m.in. Kiefer Sutherland, Gabriel Basso, Leslie Bibb, J.K. Simmons, Chris Messina, Amy Aquino, Cedric Yarbrough, Adrienne C. Moore oraz Drew Scheid. „Przysięgły nr 2” – zwiastun Przed seansem warto obejrzeć zwiastun. Nawet trwający niewiele ponad 1,5 minuty film pokazuje, że 94-letni twórca jest w doskonałej formie i że zaprosił do współpracy odpowiednie osoby. View oEmbed on the source website „Przysięgły nr 2” – gdzie obejrzeć Pozostaje pytanie, gdzie obejrzeć najnowszy film Clinta Eastwooda? Niestety nie trafił on do kin. „Przysięgły nr 2” jest za to dostępny dla subskrybentek i subskrybentów Max. Poza tym produkcję można „wypożyczyć” na takich platformach jak Player, Prime Video, Apple TV+ oraz Premiery Canal+. Jak widać, opcji jest wiele, a nowy dramat sądowy króluje w streamingu.
„Mrugnij dwa razy” w reżyserii Zoë Kravitz. Raj, który (szybko) zamienia się w piekło [recenzja]
„Mrugnij dwa razy” to całkiem udany debiut reżyserski Zoë Kravitz. To film o krzywdzie i zemście. Zaczyna się niewinnie, potem robi się coraz bardziej brutalnie. Dlatego to propozycja wyłącznie dla widzów i widzek o mocnych nerwach.
W tym artykule: „Mrugnij dwa razy” – raj, który zamienia się w prawdziwy koszmar Recenzja „Mrugnij dwa razy” „Mrugnij dwa razy” – obsada i twórcy Gdzie oglądać „Mrugnij dwa razy”, czyli debiut reżyserski Zoë Kravitz? „Mrugnij dwa razy” to jeden z najgłośniejszych filmów 2024 roku. Zrobiło się o nim głośno jeszcze przed premierą. I to nie tylko przez historię jako taką (choć oficjalne zapowiedzi robiły wrażenie), ale również ze względu na to, co działo się w ostatnim czasie wokół produkcji. Za reżyserię thrillera odpowiada Zoë Kravitz. To jej debiut. Główna rola męska przypadła Channingowi Tatumowi, czyli jej (już ex) partnerowi. Gwiazdy stwierdziły, że premiera „Blink Twice” (właśnie tak brzmi tytuł oryginalny) to dobra okazja do tego, by pojawić się razem na czerwonym dywanie po raz pierwszy. Niestety niedługo później dowiedzieliśmy się o ich rozstaniu. Podczas jednego z licznych oficjalnych pokazów 35-latka mogła liczyć też na wsparcie swojego ojca, Lenny’ego Kravitza. Gdyby tego było mało, o premierze filmu wspomniała Taylor Swift, która przyjaźni się ze wspomnianą twórczynią. Biorąc pod uwagę to, jak dużą i zaangażowaną społeczność zbudowała wokół siebie, mogło mieć to wpływ na wzrost zainteresowania wśród młodych osób. Warto jednak zaznaczyć, że nie jest to propozycja dla wrażliwych widzów i widzek. „Mrugnij dwa razy” – raj, który zamienia się w prawdziwy koszmar Główną bohaterką „Mrugnij dwa razy” jest Frida (Naomi Ackie), która pracuje jako kelnerka podczas gali organizowanej przez miliardera – Slatera Kinga (wspomniany już Channing Tatum). Swój los dzieli razem z najlepszą przyjaciółką – Jess (Alia Shawkat). Dziewczynom udaje się wkręcić na imprezę. Mało tego. Poznają bogatego biznesmena, a ten – zauroczony jedną z nich – zaprasza je na swoją prywatną wyspę, gdzie właśnie wybiera się z grupą znajomych. To właśnie tam „chował się” przed światem po licznych skandalach, za które teraz publicznie przeprasza. Mówi, że przeszedł prawdziwą przemianę. Żyje w harmonii. Hoduje kury i codziennie nosi te same ubrania. Jego posiadłość to prawdziwy raj na ziemi. Do czasu. Uczucie błogości dość szybko zamienia się w niepokój, a to za sprawą coraz to dziwniejszych wydarzeń, do których dochodzi na terenie luksusowej willi i ogrodu. Zło wisi w powietrzu. A atmosfera gęstnieje z każdą minutą. Recenzja „Mrugnij dwa razy” Twórcy i twórczynie „Mrugnij dwa razy” operują znanymi motywami. Mamy tu grupę (nie)znajomych, wyspę odciętą od reszty świata, a także ograniczony dostęp do telefonów komórkowych. To samo dotyczy warstwy wizualnej, gdzie króluje dobrze znana miłośnikom i miłośniczkom kina symetria oraz jeden – konkretny, powtarzający się kolor. W tym wypadku postawiono na mocną i wyrazistą czerwień, która wprowadza dodatkowy niepokój. Zoë Kravitz bawi się kinem gatunkowym. Na myśl niemal od razu przychodzą klasyki, a także nowsze produkcje jak „Uciekaj” czy „Nie martw się, kochanie”. Co więcej, reżyserka inspiruje się ciemną stroną show-biznesu, czyli środowiska, w którym (jako córka światowej sławy rodziców) dorastała. Cancell culture, sprawa Epsteina, ruch Me Too. Dotyka tych tematów, a właściwie muska. Nie robi tego bezpośrednio. Zachowuje bezpieczną odległość. Zamiast „It ends with us” zobacz serial „Wszystkie kwiaty Alice Hart”. Poruszający, mroczny i wybitnie kobiecy Film „It ends with us” miał być jedną z najważniejszych premier tego roku. To ekranizacja bestsellera New York Timesa autorstwa Collen Hoover, mającego fanów na całym świecie. Niestety odbiór filmu zrujnowała główna bohaterka, Blake Lively. Jeśli chcecie zobaczyć produkcję, która z wyczuciem łączy tematy bliźniaczo podobne, to zdecydowanie polecam miniserial „Wszystkie kwiaty Alice Hart”. Historia przedstawiona w „Mrugnij dwa razy” jest całkiem logiczna i zręcznie poukładana. Ale rozkręca się zdecydowanie za długo. Szybko orientujemy się, że coś jest nie tak. Nic w tym trudnego (spontaniczne zaproszenie na prywatną wyspę, która należy do miliardera aka skandalisty? No, błagam). Napięcie rośnie. I rośnie. I rośnie. Aż w końcu sięga zenitu. Niestety nie w momencie, w którym zaczyna dziać się coś złego, w którym przychodzi rozwiązanie zagadki. Dlatego zaczyna ono ustępować... nudzie. Gdy jednak dowiadujemy się, do jakich brutalnych aktów dochodzi pod osłoną nocy, akcja nabiera tempa. Choć nie wiemy wszystkiego – dostajemy jedynie flashbacki z pamięci bohaterek, są one naprawdę brutalne. A potem przychodzi czas na zemstę. Ta okazuje się naprawdę krwawa. Właśnie dlatego nie jest to film dla każdego. To najlepszy serial kryminalny, jaki kiedykolwiek widziałam. Dla niego zarwałam noc i nie żałuję Od seriali kryminalnych oczekujemy trzymania w napięciu, pewnej logiki, ale i zaskoczenia na koniec. Według tych kryteriów nawet jeśli opisywana sprawa jest bardzo trudna, to mimo wszystko chodzi o rozrywkę dla widza. Serial „Niezapomniane” idzie o kilka kroków dalej. Porusza tak głęboko, że zostaje w głowie na długo, a przy tym każe spojrzeć na pracę detektywa z zupełnie nowej strony. Wizualnie właściwie nie ma się do czego przyczepić. Zdjęcia autorstwa Adama Newport-Berry są dopracowane, wręcz dopieszczone. Twórcy serwują nam przemyślane kadry i piękne kolory, które świetnie oddają klimat rajskiej wyspy. Całość idealnie uzupełnia muzyka (za tę z kolei odpowiada Chanda Dancy). Mamy tu zarówno nowe aranżacje imprezowych hitów, jak i dźwięki budujące napięcie, a nawet potęgujące uczucie strachu i niepewności. To taki muzyczny romans z horrorem, nie tyle z thrillerem czy kryminałem. „Mrugnij dwa razy” – obsada i twórcy Naomi Ackie, Channingowi Tatumowi i Alii Shawkat na ekranie towarzyszą m.in. Christian Slater, Simon Rex, Adria Arjona, Haley Joel Osment, Liz Caribel, Levon Hawke oraz Trew Mullen. To właśnie oni grają gościnie i gości Slatera Kinga. W obsadzie są także Geena Davis, czyli filmowa Stacy – asystentka miliardera oraz Kyle MacLachlan, który wcielił się w jego terapeutę. Warto dodać, że Zoë Kravitz nie tylko reżyserowała „Mrugnij dwa razy”, ale również współprodukowała go i współtworzyła scenariusz (wraz z E.T. Feigenbaumem). Choć poradziła sobie naprawdę dobrze w nowej roli, mam nadzieję, że nie porzuci przez to aktorstwa. Bo to byłaby ogromna strata dla branży filmowej. Gdzie oglądać „Mrugnij dwa razy”, czyli debiut reżyserski Zoë Kravitz? „Mrugnij dwa razy” można było oglądać w kinach w całej Polsce od 23 sierpnia 2024 (światowa premiera odbyła się dwa dni wcześniej – 21 sierpnia). Teraz produkcja jest dostępna w streamingu. A konkretnie w opcji „wypożycz" bądź „kup" na takich platformach streamingowych jak Prime Video, Apple TV+ czy Premiery Canal+.
Ten melodramat z elementami fantasy trafia w najczulsze struny. Zakończenie absolutnie miażdży!
Gdybym miała opisać film „Dobrzy nieznajomi” za pomocą tylko trzech słów, napisałabym: tęsknota, samotność, akceptacja. Produkcja z Andrew Scottem i Paulem Mescalem jest jedną z tych, których naprawdę lepiej nie przegapić.
W tym artykule: „Dobrzy nieznajomi”: fabuła „Dobrzy nieznajomi”: recenzja „Dobrzy nieznajomi”, z Andrew Scottem i Paulem Mescalem w rolach głównych, miał swoją kinową premierę 9 lutego 2024 roku. Teraz dostępny jest w streamingu, więc nie musisz ruszać się z domu, żeby zobaczyć tę wielokrotnie nagradzaną produkcję! To niesamowicie poruszająca opowieść o tęsknocie, samotności, jak również drodze do akceptacji siebie, trudnych doświadczeń oraz otaczającego świata. Ten melodramat z elementami fantasy trafia w najczulsze struny. „Dobrzy nieznajomi”: fabuła Adam (w tej roli Andrew Scott) prowadzi całkiem zwyczajne, wręcz nudne życie. Mieszka w opustoszałym wieżowcu na przedmieściach Londynu. Jest scenarzystą i właśnie pracuje nad kolejnym projektem. Jego życie zmienia się, gdy poznaje swojego sąsiada – Harry’ego (Paul Mescal). Mężczyźni zaczynają się spotykać i szybko orientują się, że doskonale się rozumieją. Coraz bardziej zbliżają się do siebie. W tym samym czasie główny bohater odwiedza swój rodzinny dom. Nie było go tam od około 30 lat. Jednak mimo to posiadłość niewiele się zmieniła. Na miejscu zastaje swoich rodziców (Claire Foy i Jamie Bell). I nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że zginęli w tragicznym wypadku, gdy Adam był małym chłopcem. Sam zarys fabuły nowego filmu Andrew Haigha wydaje się zaskakujący, wywołuje pewnego rodzaju niepokój. Ale zanurzając się głębiej w tę historię, okazuje się, że jest ona jeszcze bardziej skomplikowana. View oEmbed on the source website „Dobrzy nieznajomi”: recenzja To przeraźliwie smutna produkcja. O samotności i wyobcowaniu we współczesnym świecie. O tęsknocie – za czasami, które przeminęły, jak również za tymi, którzy odeszli, nigdy nie powrócą. O akceptacji i poszukiwaniu samego siebie. Jednak mimo ciężaru emocjonalnego, jaki za sobą niesie, bije od niej ciepło. Jest przepełniona niezwykłą czułością. Jako widzowie jesteśmy świadkami przemiany Adama, jego drogi do zgody z samym sobą, a także momentów, a może raczej przebłysków szczęścia – tak rzadkich i tak ulotnych w jego życiu. Choć oglądając „Dobrych nieznajomych”, można zorientować się, z czego wynika zachowanie głównego bohatera i do czego może ono doprowadzić, zakończenie (którego, oczywiście, nie będę zdradzać) absolutnie miażdży. Filmy 2024, na które czekamy najbardziej. Tych 20 premier kinowych nie można przegapić W przyszłym roku czeka nas wiele interesujących premier, na pewno będziemy regularnie odwiedzać kino. Oto filmy 2024, których najbardziej nie możemy się doczekać. Wśród nich (aż) 20 produkcji. Film jest zachwycający pod względem wizualnym. Piękne kolory i przemyślane, niemalże teledyskowe kadry naprawdę robią wrażenie. Całość dopełnia doskonała ścieżka dźwiękowa, która jest pewnego rodzaju hołdem dla muzyki lat 80. (czasów, w których główny bohater dorastał, a zarazem stracił swoich rodziców). Główną inspiracją do stworzenia tej produkcji była powieść „Strangers” autorstwa Taichiego Yamady. Nie da się nie zwrócić uwagi na inne podobieństwa, np. do takich obrazów jak „Her” czy „Lost in Translation” – równie poruszających. To, co napiszę, może wydać się nazbyt odważne, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia z jednym z najlepszych filmów 2024 roku. „Dobrzy nieznajomi” są dostępni w ofercie wielu platform streamingowych m.in. na Disney+, Prime Video, Apple TV+, Player czy Canal+.
„Miłość bez ostrzeżenia” to na pozór ciepła i lekka komedia z gwiazdorską obsadą. Ma jednak ukryty przekaz
„Miłość bez ostrzeżenia” to film, w którym Joanna Kulig zagrała u boku Anne Hathaway. Choć to kino lekkie i przyjemne, jednocześnie skłania do refleksji.
W tym artykule: „Miłość bez ostrzeżenia” z Joanną Kulig i Anne Hathaway „Miłość bez ostrzeżenia” to ciepła opowieść o poszukiwaniu wolności Dwie rodziny, dwa światy, ale jeden niewypowiedziany na głos cel – życie w zgodzie ze sobą, w zgodzie ze swoimi wartościami i często wbrew temu, czego oczekują inni. „Miłość bez ostrzeżenia” w reżyserii Rebeki Miller to na pozór ciepła i lekka komedia z gwiazdorską obsadą. W rolach głównych nagrodzona Oscarem Anne Hathaway, znany z „Gry o tron” Peter Dinklage, dwukrotnie doceniona przez Akademię Filmową nominacją Marisa Tomei oraz coraz częściej doceniana za oceanem Joanna Kulig. Choć to kino lekkie i przyjemne, skłania do refleksji. „Miłość bez ostrzeżenia” w niezobowiązujący sposób uczy bowiem życia na własnych zasadach. „Miłość bez ostrzeżenia” z Joanną Kulig i Anne Hathaway Steven (Dinklage) to genialny, choć będący w kryzysie twórczym, kompozytor operowy, który najchętniej zaszyłby się w domu i nigdy z niego nie wychodził. Jego lista fobii społecznych jest imponująco długa, a on sam zmaga się (jak chyba każdy artysta) z nieustającym syndromem oszusta i brakiem wiary we własny talent. Na szczęście ma w domu prywatną pomoc psychoterapeutyczną w postaci swojej żony Patricii, (Hathaway), która notabene była kiedyś terapeutką swojego (dziś) męża. Para wychowuje razem syna Patricii z poprzedniego związku – kończącego liceum, utalentowanego i wyrachowanego Juliana. Z drugiej strony mamy Magdalenę (w tej roli oczywiście Joanna Kulig), czyli nielegalną imigrantkę i pomoc domową Patricii, a prywatnie mamę Teresy – uczennicy liceum. Kobiety mieszkają z partnerem Polki. Zdominowana przez nieznoszącego sprzeciwu męża (Brian d'Arcy James), tylko czasem potrafi znaleźć siłę, by huknąć po polsku na córkę – miłość wyraża, przelewając na nią własną gorycz. Dwie rodziny ze skrajnie dwóch różnych światów podzieli (lub połączy?) nastoletnia miłość Juliana i Teresy. Gdy do czynienia mamy z różnicami kulturowymi, klasowymi, wyznaniowymi i ekonomicznymi, znalezienie kompromisu może wydawać się niemożliwe. I tak wybuchową mieszankę dopełni tajemnicza, mieszkająca na łodzi kobieta Katrina (Tomei), która mocno namiesza w małżeństwie Stevena i Patricii. „Miłość bez ostrzeżenia” to ciepła opowieść o poszukiwaniu wolności Choć początkowo postacie wydają się być uwikłane bez wyjścia w swoje, nieraz trudne sytuacje życiowe, Miller zadbała o to, by historia siódemki nieznajomych w lekki sposób uczyła stawiania na siebie. Pod koniec filmu nic bowiem nie jest takie samo, jak na początku. I choć „Miłość bez ostrzeżenia” warto zobaczyć, trudno nie zauważyć stereotypowego sposobu przedstawienia postaci. Polska sprzątaczka, perfekcyjna pani domu czy rasista, który w wolnym czasie biega przebrany za strój konfederata, czasem kłują w oczy. Jednak nie tak bardzo, by nie polecić „Miłość bez ostrzeżenia”. W końcu to film, w którym każdy znajdzie coś dla siebie. Film miał swoją premierę 15 marca 2024 roku. Teraz możecie go zobaczyć w serwisie MAX i na Playerze. Przeczytaj również: Kultura na weekend: „Strefa interesów” w przerażający sposób pokazuje historię, którą zna każdy z nas. To za ten film mamy „polskie” Oscary Na co wybrać się do kina w weekend? Nasza propozycja to film „Strefa interesów” w reżyserii Jonathana Glazera, czyli polska koprodukcja, która została doceniona przez Amerykańską Akademię Filmową aż dwoma Oscarami. To niesmaczna i mrożąca krew w żyłach historia, którą naprawdę warto zobaczyć. „Biedne istoty” to niewygodna i niesmaczna opowieść o feminizmie, którą powinien zobaczyć każdy [recenzja] Co łączy XIX-wieczny Londyn i Barbieland? Wbrew pozorom więcej, niż mogłoby się wydawać. Yorgos Lanthimos, podobnie jak Greta Gerwig, podejmuje temat kobiecości, feminizmu i patriarchatu. Jego sposób nie jest jednak słodki i cukierkowy. To raczej niesmaczna historia, która (czy komuś się to podoba, czy nie) w bezbłędny sposób punktuje wady naszego społeczeństwa. A jest ich naprawdę sporo.
To jedna z najgłośniejszych premier tego roku na Netfliksie. Nieoczywista historia małżeńska to dzieło polskich twórców
Na tę polską komedię czekali wszyscy użytkownicy i użytkowniczki Netfliksa „Rozwodnicy” to nieoczywista opowieść o końcu miłości z Magdaleną Popławską i Wojciechem Mecwaldowskim w rolach głównych.
W tym artykule: „Rozwodnicy”, czyli nowa komedia Netflixa od polskich twórców Gwiazdorska obsada nowej komedii Netflixa Netflix: „Rozwodnicy” – recenzja „Rozwodnicy” – kiedy premiera? Komedia już na Netflixie Subskrybentki oraz subskrybenci Netfliksa z Polski bardzo chętnie oglądają rodzime produkcje. Potwierdzają to sukcesy takich filmów i seriali jak m.in. „Absolutni debiutanci”, „Kolory zła: Czerwień”, „Znachor” czy „1670”. Nic więc dziwnego, że gigant streamingowy inwestuje w kolejne. Tylko we wrześniu 2024 do biblioteki popularnego serwisu trafiły dwie nowe propozycje od polskich twórców i twórczyń. A mianowicie „Bokser” z Erykiem Kulmem Jr-em w roli pięściarza, który jest w stanie wiele poświęcić, by osiągnąć sukces, a także „Rozwodnicy”. W tym przypadku mamy do czynienia z komedią polemizującą z Kościołem Katolickim i procedurą unieważnienia małżeństwa. „Rozwodnicy”, czyli nowa komedia Netflixa od polskich twórców Fabuła „Rozwodników” koncentruje się na Kindze i Jacku, którzy ponad dwie dekady temu wzięli ślub kościelny. Ich małżeństwo nie trwało długo. Rozstali się, a następnie każde z nich poszło w swoją stronę. Po latach pojawiły się nowe okoliczności. Z pewnego (dla jednych bardziej, dla innych mniej) istotnego powodu ex-małżonkowie zdecydowali się na tak zwany rozwód kościelny. Jednak w momencie, w którym rozpoczęli procedurę unieważnienia ich związku, nie mieli pojęcia, że nie będzie to wcale proste. A tym bardziej – przyjemne. Tak mocnego miesiąca na Netflix już dawno nie było. Wybrałyśmy 5 najbardziej hot premier. To must-watch! Wskazujemy najbardziej hot nowości Netflixa na wrzesień 2024. Wśród nich m.in. serial kryminalny z Nicole Kidman, długo wyczekiwany „Bokser” oraz 2. część 4. sezonu „Emily w Paryżu”. A może jednak w Rzymie? Sprawdźcie, o co chodzi. I, koniecznie, poznajcie te tytuły. Gwiazdorska obsada nowej komedii Netflixa W rolach Kingi i Jacka, którzy próbują unieważnić swoje małżeństwo, występują Magdalena Popławska oraz Wojciech Mecwaldowski. Oboje mają duże doświadczenie komediowe. Przy okazji „Rozwodników” (znowu) poradzili sobie świetnie. Na ekranie pojawiają się także m.in. Tomasz Schuchardt, Michalina Łabacz, Aleksandra Grabowska, Oliwia Drabik, Adam Cywka i Stanisław Cywka. Nie sposób nie wspomnieć również o reżyserii i scenariuszu. Za nowością Netflixa stoją Michał Chaciński i Radosław Drabik, czyli twórcy takich kinowych hitów jak „Planeta Singli” czy „Masz ci los!”. View oEmbed on the source website Netflix: „Rozwodnicy” – recenzja O „Rozwodnikach” zrobiło się głośno na długo przed premierą, a to m.in. ze względu na pierwsze zapowiedzi i zwiastun. To także jedna z najmocniejszych premier Netfliksa w tym sezonie. Dlatego filmu nie sposób przegapić. Przed seansem nie wiedziałam, czego mam się spodziewać. Netflix ma bowiem swoje momenty. Ale, powiedzmy sobie szczerze, zdarzają się i „słabiaki” jak np. „Nic na siłę” sprzed kilku miesięcy. Ekipa, która pracowała nad „Rozwodnikami”, dawała nadzieję na coś dobrego. No, niestety... Będąc mniej więcej w 2/3 filmu, uświadomiłam sobie, że komedia, która (z samego założenia gatunkowego) powinna bawić, nie wzbudza we mnie właściwie żadnych emocji. Zerkałam w telefon, odgrzałam sobie obiad, zjadłam ten obiad. A jednocześnie nadążałam i nie miałam poczucia, że cokolwiek mnie omija. Może jako 26-latka bez męża, dzieci i wizji rozwodu nie jestem w targecie? A może zdążyłam poznać mechanizmy KK na tyle, że perypetie głównych bohaterów nie są dla mnie zaskoczeniem? Joanna Kulig i Agata Kulesza w nowym serialu Netflixa o epidemii. „Ołowiane dzieci” zapowiadają się na prawdziwy hit Na Netflixie pojawi się kolejna polska produkcja. Właśnie rozpoczęły się zdjęcia do „Ołowianych dzieci” - serialu o epidemii ołowicy w latach 70. Obsada? Między innymi Joanna Kulig i Agata Kulesza. Zapowiada się prawdziwy hit. Jak wspomniałam, Magdalena Popławska i Wojciech Mecwaldowski, grają bardzo dobrze. To nie oni są problemem, tylko dość płaski scenariusz. To z kolei zaskoczenie, bo twórcy „Rozwodników” już wcześniej udowodnili swój talent pisarski czy nawet konkretniej – komediowy. Nowość Netflixa zaklasyfikowałabym do tych filmów, które są poprawne i całkiem sympatyczne, ale o których szybko się zapomina. „Rozwodnicy” – kiedy premiera? Komedia już na Netflixie Nie spodziewajcie się fajerwerków. Jeżeli jednak chcecie obejrzeć „Rozwodników” (bo np. szukacie czegoś lekkiego i niewymagającego - kumam to, też tak czasami mam), mam dobrą wiadomość. Film jest dostępny na platformie Netflix. Czy warto? Ostatecznie oceńcie same i sami.
Obejrzałam filmy dokumentalne Dawida Podsiadły i sanah. Który wyszedł lepiej? [recenzja]
Filmy dokumentalne „Dawid Podsiadło – Dokumentalny” i „sanah na stadionach” ujrzały już światło dzienne. Obejrzałam oba. Oto, co o nich myślę.
W tym artykule: Dawid Podsiadło i sanah w kinach „Dawid Podsiadło – Dokumentalny” – recenzja „sanah na stadionach” – recenzja Zaczynali w różnych momentach, poza tym zupełnie inaczej prowadzą swoje kariery. Niemniej jednak Dawid Podsiadło i sanah, a właściwie siatki ich działań artystycznych mają kilka punktów wspólnych. Grupy ich fanów przecinają się. Utwory, które tworzą, podbijają listy przebojów. Niejednokrotnie stanęli na jednej scenie. Zarówno o nim, jak i o niej mówi się w kategoriach fenomenu. Można ich lubić albo nie, natomiast nie można odmówić im pracowitości oraz konsekwencji. No i nie można odebrać im sukcesów, jakie osiągnęli. A tych, powiedzmy sobie szczerze, nie brakuje. Dawid Podsiadło i sanah w kinach Co ciekawe, pod koniec listopada tego roku oboje ogłosili, że powstały dokumenty koncentrujące się na koncertach stadionowych każdego z nich. Obie produkcje trafiły do kin. I to w odstępie zaledwie dwóch dni. Pokazy filmu „Dawid Podsiadło – Dokumentalny” zaplanowano na 3 grudnia 2024. I, jak się szybko okazało, już wkrótce, a konkretnie 18 grudnia zostanie on udostępniony subskrybentom oraz subskrybentkom Netflixa. Z kolei „sanah na stadionach” można oglądać na wielkim ekranie w dniach 5-15 grudnia. Na razie nie wiadomo, czy materiał czeka jakaś przyszłość w streamingu. Biorąc pod uwagę te wszystkie aspekty (a chociażby tak bardzo zbliżone do siebie daty premiery), nie sposób nie porównywać tych produkcji. Która wyszła lepiej? „Dawid Podsiadło – Dokumentalny” – recenzja Wbrew pozorom Dawid Podsiadło nie jest głównym bohaterem „Dokumentalnego”. Są nimi koncerty i wszystko (oraz wszyscy), co z nimi związane. Reżyser Tomasz Knittel pokazuje, jak wielkie to przedsięwzięcie. Produkcję trasy na stadionach można porównać do ogromnej maszyny o skomplikowanym mechanizmie, w której każdy element musi pasować, która musi zostać dobrze naoliwiona, a następnie pchnięta w ruch przez kogoś, kto (po prostu) się na tym zna. Całość opiera się na doskonałym przygotowaniu, organizacji, ale również na zaufaniu do siebie i swoich współpracowników. Działając na taką skalę, nie sposób nie trafić na mniejsze bądź większe przeszkody. Twórcy filmu ich nie ukrywają. Nie udają, że wszystko poszło zgodnie z planem. Dzięki temu dowiadujemy się o chorobie jednego z członków zespołu, pożarze czy załamaniu pogody, które też dostarczyło pewnych trudności. Jako widzowie zostajemy wrzuceni w samo centrum zdarzeń. A przez to, że w dokumencie brakuje wypowiedzi artysty, jego managera i reszty ekipy wprost do kamery, możemy poczuć się tak, jakbyśmy naprawdę byli z nimi w busie, na backstage’u albo pod sceną. Film „Dawid Podsiadło – Dokumentalny” został dobrze zrealizowany. Nie jest to żaden game changer, ale gdyby nie momenty dłużyzny, właściwie nie byłoby się do czego przyczepić. Mieliśmy dostać film o trasie. I, no cóż, dostaliśmy go. W pełnej okazałości. A na produkcje o głównym zainteresowanym, jego historii oraz drodze na szczyt przyjdzie jeszcze czas. View oEmbed on the source website „sanah na stadionach” – recenzja Twórcy „sanah na stadionach” podeszli do tematu z zupełnie innej strony. Materiały zza kulis wspomnianych koncertów zostały uzupełnione o fragmenty rozmów z artystką, jej rodzicami, managerami czy gośćmi specjalnymi (w tym, żeby było ciekawiej, z Dawidem Podsiadłą). Co więcej, pojawiają się nagrania z prywatnego archiwum sanah. Pierwsze kompozycje, pierwsze koncerty, pierwsze wizyty w profesjonalnym studiu... To z całą pewnością dużo znaczy nie tylko dla Zuzi oraz jej najbliższych, ale również dla osób, które słuchają jej muzyki i śledzą rozwój jej kariery. W przeciwieństwie do starszego kolegi po fachu, twórczyni takich hitów jak „hip hip hura!”, „Ale jazz!” oraz „Królowa dram” dostaje swój pomnik. Jednak wydaje się on dość eklektyczny. Podczas seansu nie da się oprzeć wrażeniu, że twórcy, na czele z odpowiedzialnym za reżyserię Krystianem Kuczkowskim, nie wiedzieli do końca, w jakim kierunku chcą pójść i co pokazać. Czy sanach przygotowującą się do największej w dotychczasowej karierze trasy koncertowej, czy jej drogę do sukcesu, czy może jednak gwiazdę prywatnie? Każdy z tych aspektów zostaje jedynie tknięty. W efekcie otrzymujemy coś w rodzaju rozszerzonego reportażu dla śniadaniówki. Niestety montaż pozostawia wiele do życzenia. Sprawia wrażenie chaotycznego i przypadkowego – jakby momentami brakowało materiałów do logicznego ułożenia historii. Największą wartością tej produkcji jest sama sanah. Jej naturalność, autentyczność, dziewczęcy urok. Czyli coś, dzięki czemu przekonała do siebie już tak wiele osób. View oEmbed on the source website Są to filmy zupełnie różne (tak samo jak różni są Dawid Podsiadło i sanah), ale oba typowo fanowskie. W przypadku pierwszego z nich najbardziej zadowoleni będą ci, których ciekawi to, jak wygląda produkcja tak dużej trasy koncertowej. Z kolei drugi przypadnie do gustu osobom zainteresowanym uniwersum artystki.
Hit czy klapa? Pierwsze recenzje „Joker: Folie À Deux” z Lady Gagą i Joaquinem Phoenixem zapowiadają porażkę
Film „Joker: Folie À Deux” już niebawem trafi do kin w Polsce. Choć pierwsze zapowiedzi i trailery dawały nadzieję na wielkie widowisko, to recenzje krytyków jasno wskazują, że (niestety) czeka nas rozczarowanie.
W tym artykule: „Joker: Folie À Deux”, czyli Lady Gaga i Joaquin Phoenix w kontynuacji kinowego hitu „Joker: Folie À Deux”: recenzje krytyków rozczarowują Data premiery „Joker: Folie À Deux” To jedna z najważniejszych, a na pewno najgłośniejszych premier tego roku. Film „Joker: Folie À Deux”, bo właśnie o nim mowa, po raz pierwszy pokazano podczas 81. Festiwalu Filmowego w Wenecji, który zakończył się w ubiegłą sobotę. Po projekcji obsada oraz twórcy otrzymali trwające (aż) 11 minut owacje na stojąco. Jednak to nie do nich trafił Złoty Lew, tylko do Pedra Almodóvara za „W pokoju obok”. Co więcej, w sieci pojawiły się pierwsze recenzje kontynuacji hitowej produkcji w reżyserii Todda Phillipsa. I, niestety, rozczarowują. „Joker: Folie À Deux”, czyli Lady Gaga i Joaquin Phoenix w kontynuacji kinowego hitu „Joker” z 2019 roku to niekwestionowany fenomen. Film zachwycał pod niemal każdym względem. Świetnie napisanym, gęstym scenariuszem, doskonałą kreacją Joaquina Phoenixa, pięknymi – zdecydowanie nieprzypadkowymi zdjęciami i nie tylko. Nic więc dziwnego, że informacje o kontynuacji wzbudziły niemałe emocje wśród fanek i fanów tego uniwersum, ale i miłośników i miłośniczek dobrego kina. Niektórych ta wiadomość ucieszyła (apetyt rośnie w miarę jedzenia – wiadomo). Natomiast innych zaniepokoiła. No bo po co dopisywać kolejny rozdział do historii, która wydaje się zakończona? Kompletna? Gdy światło dzienne ujrzały pierwsze materiały promujące film „Joker: Folie À Deux”, można było odetchnąć z ulgą. Zdjęcia, a potem również trailery robiły niesamowite wrażenie. Wydawało się, że Lady Gaga i Joaquin Phoenix, których obsadzono w rolach Harley Quinn i Jokera, stworzyli ekranowy duet idealny. Nawet w trwających zaledwie kilka minut zwiastunów bił od nich pewnego rodzaju magnetyzm, dało się wyczuć niezwykłą chemię między nimi. View oEmbed on the source website „Joker: Folie À Deux”: recenzje krytyków rozczarowują Niestety pierwsze recenzje, które ujrzały światło dzienne po premierze produkcji na wspomnianym wydarzeniu branżowym, nie napawają optymizmem i (zdecydowanie) nie sprzyjają twórczyniom oraz twórcom musicalu połączonego z dramatem. Wiele osób zwraca uwagę na Lady Gagę. A konkretnie na marginalizację jej talentu. Richard Lawson w swojej recenzji dla „Vanity Fair” napisał: Ci, którzy mają nadzieję, że kontynuacja „Jokera” będzie opowiadać o świeżo upieczonym złoczyńcy siejącym spustoszenie w jego mieście, będą mocno rozczarowani „Folie à Deux”. Phillips wygnał nas do dwóch miejsc: azylu i gmachu sądu. Za tymi ścianami dzieje się naprawdę niewiele, co sprowadza film do ciasnej psychodramy. Jest zaskakująco nudny, bezsensowny zabieg, który zdaje się gardzić widzami. Z kolei David Ehrlich w swojej recenzji dla „IndieWire” ocenił „Jokera 2” jako nudny i płaski. Zwrócił również uwagę na niewykorzystany potencjał Lady Gagi. Nudne, płaskie i tak zbrodnicze marnotrawstwo Lady Gagi, że powinniśmy domagać się publicznego przesłuchania, „Folie à Deux” bezskutecznie próbuje wytłumaczyć nasze własne frustracje z tym związane – czytamy na „IndieWire”. O Lady Gadze i jej niewykorzystanych w pełni możliwościach wspomniała też Alison Willmore. Poza tym w swojej recenzji dla „Vulture” napisała, że „Joker: Folie à Deux” to film Arthura, a Arthur po prostu nie jest aż tak interesujący, pomimo tego, ile wysiłku Phoenix wkłada w oddanie postaci niezwykle udręczonej psychicznie i fizycznie. To najbardziej obrzydliwy i absurdalny film, jaki widziałam. Demi Moore przeszła samą siebie Demi Moore od lat nie miała okazji do zagrania w czymś naprawdę znaczącym. Teraz udowodniła swój talent – i zrobiła to w filmie, który wręcz szokuje. Wielu krytyków twierdzi nawet, że to najważniejsza rola w jej karierze. „Substancja” wciąga, hipnotyzuje, jakimś cudem potrafi bawić, po to, by zaraz obrzydzić widza do granic możliwości. Nikt nie przejdzie obok tego filmu obojętnie. Data premiery „Joker: Folie À Deux” Niestety opinie krytyków nie napawają optymizmem. Niemniej jednak wybierzemy się do kina na „Jokera 2”. Tego nie można przegapić. Jeśli i wy tak uważacie, to przypominamy, że polską premierę „Joker: Folie À Deux” zaplanowano na 4 października 2024. Produkcja będzie dostępna w kinach w całym kraju.