W domu wszystko „wyglądało normalnie”. Dopiero później odkrywasz, że dorastałaś z narcystycznym rodzicem
Z zewnątrz wszystko może wyglądać imponująco. Rodzina, która „daje radę”, dobrze sytuowana, poukładana, na zdjęciach uśmiechy jak z reklamy. W środku panują jednak inne zasady. Zasady, w których najważniejsze jest jedno ego, a reszta ma się do niego dostosować.
Dziecko wychowane przy narcystycznym rodzicu często nie ma pojęcia, że coś jest nie tak. Dorasta w przekonaniu, że każdy dom tak wygląda: że uczucia są luksusem, że miłość trzeba zasłużyć, a błędy oznaczają wstyd. Dopiero w dorosłości przychodzą pytania, których nie da się już zbyć żartem: dlaczego tak trudno mi zaufać, czemu czuję się winna za wszystko, skąd we mnie tyle lęku przed krytyką. Narcyz ponad wszystko Narcyzm w łagodnej wersji ma każdy z nas. Pozwala zadbać o swoje potrzeby, stanąć za sobą, nie rozpadać się przy każdym grymasie otoczenia. Problem zaczyna się wtedy, gdy całe życie wewnętrzne obraca się wyłącznie wokół własnego „ja”. Osoba z narcystycznym zaburzeniem osobowości ma głębokie przekonanie, że jest kimś wyjątkowym, z natury lepszym od innych. Uważa, że należy jej się więcej: szacunku, uwagi, przywilejów, specjalnego traktowania. W codzienności objawia się to roszczeniowością, lekceważeniem zasad, które obowiązują pozostałych, i oczekiwaniem stałego podziwu. Narcyz chętnie przyjmuje pochwały, ale rzadko je odwzajemnia. Nie nagradza wysiłku innych, bo w jego oczach wszystko, co robią, jest „oczywiste” i niewarte docenienia. Na krytykę reaguje jak na atak: złością, agresją, odwracaniem winy. Z jego ust padają zdania typu „gdybyś mnie nie prowokowała, to by się nie wydarzyło”, „przykro mi, że jesteś taka nadwrażliwa”. W komunikacie niby jest „przykro mi”, ale odpowiedzialność w całości ląduje po twojej stronie. W środku wstyd i lęk Ta pokazowa pewność siebie ma jednak swoją podszewkę. Pod narcystyczną zbroją zwykle kryje się silny wstyd, poczucie bycia niewystarczającym i lęk przed odrzuceniem. To właśnie dlatego narcyz tak kurczowo trzyma się obrazu siebie jako kogoś wyjątkowego. Każda rysa na tym obrazie boli nieproporcjonalnie mocno. Żeby nie czuć tej delikatności, narcyz ucieka do dobrze znanych strategii: idealizacji własnej osoby, pomniejszania innych, ataku, gdy tylko pojawia się cień krytyki. Autorefleksja byłaby tu jak otwarcie sejfu, w którym leżą wszystkie wypierane uczucia. Łatwiej więc zbudować wokół siebie narrację o własnej nieomylności i pilnować jej za wszelką cenę. Także kosztem własnych dzieci. Dom, w którym liczy się tylko jedno „ja” Kiedy narcyz zostaje rodzicem, cała rodzina zaczyna funkcjonować wokół jego emocji i potrzeb. Na pierwszy plan wysuwa się to, żeby on był zadowolony, doceniony, spokojny. Reszta ma się „wpasować”. Dzieci szybko uczą się, że kwestionowanie zdania rodzica jest niebezpieczne. „Narcyz nigdy się nie myli” – to niewypowiedziana na głos, ale bardzo wyraźna zasada. Nawet jeśli coś jest ewidentnie niesprawiedliwe, lepiej nie drążyć. Ktoś i tak musi zostać wyznaczony na winnego. I prawie nigdy nie będzie to narcyz. Pomyłki i wpadki nie są traktowane jako naturalna część uczenia się, tylko jako powód do wstydu. „Jak mogłaś do tego dopuścić”, „zawiodłeś mnie”, „z tobą zawsze są problemy”. Dziecko zaczyna wierzyć, że tylko perfekcja daje prawo do spokoju. W praktyce oznacza to permanentny stan napięcia. Miłość na kartki W takim domu miłość nie jest czymś oczywistym. To waluta, która jest przydzielana selektywnie. Najczęściej trafia do „złotego dziecka” – tego, które na zewnątrz robi największe wrażenie. Świetne oceny, sukcesy w sporcie, idealne zachowanie. Dla narcyza to wizytówka, dowód na własną „doskonałość” jako rodzica. Pozostałe dzieci słyszą nie zawsze wprost, że miłości nie wystarczy dla wszystkich. Pochwała jednego idzie w parze z przytykiem wobec drugiego. „Zobacz, jak twój brat potrafi, a ty?”. To nie jest przypadkowe skontrastowanie. To system, w którym wartościowanie dzieci buduje pozycję rodzica. Najważniejsze są przy tym zawsze uczucia narcyza. Jeśli ma dobry humor, w domu chwilowo jest lżej. Jeśli jest w kiepskiej formie, reszta rodziny chodzi na palcach, żeby „nie denerwować”. Własne emocje trzeba schować głęboko, bo nie ma na nie przestrzeni. Wszystko, co mogłoby zachwiać nastrojem rodzica, zostaje uznane za „egoizm”, „przesadę” albo „problem”. Role, które ratują psychikę W takiej atmosferze dzieci intuicyjnie szukają sposobu na przetrwanie. Zajmują konkretne role, które mają im dać choć namiastkę bezpieczeństwa. Czasem role się mieszają, ale kilka powtarza się wyjątkowo często. „Złote dziecko” staje się przedłużeniem narcyza. Jest najlepsze, najzdolniejsze, najbardziej „rokujące”. Żyje z poczuciem, że musi zasługiwać na miłość wynikami. Każda potknięcie to zagrożenie dla tej kruchej pozycji. „Kozioł ofiarny” zbiera na siebie całą złość, frustrację i rozczarowania rodzica. Cokolwiek się wydarzy, można to podpiąć pod jego „niewdzięczność”, „nieudolność”, „problemy”. Choćby stawał na głowie, i tak nigdy nie będzie wystarczający. „Bohater” przejmuje obowiązki dorosłych. Ogarnia rodzeństwo, dom, zakupy, czasem także emocje jednego z rodziców. Uczy się, że jego własne potrzeby są drugorzędne. Potem w dorosłości trudno mu wyobrazić sobie, że ma prawo wyjść z roli tego, który zawsze ratuje sytuację. „Maskotka” rozładowuje napięcie humorem. Żartuje, wygłupia się, odwraca uwagę. Jej śmiech bywa tarczą. W środku może być dużo lęku, ale na zewnątrz musi być „wesoło”, żeby dom nie eksplodował. „Zagubione dziecko” wycofuje się na margines. Stara się być niewidzialne, nie robić kłopotów, nie mieć wymagań. To strategia przetrwania tam, gdzie kontakt z rodzicem kosztuje zbyt dużo. Manipulacje, które wchodzą pod skórę Żeby utrzymać dominującą pozycję, narcyz korzysta z całej palety manipulacji. Jedną z najczęstszych jest projekcja. Przypisuje dziecku cechy, z którymi sam nie może się skonfrontować. Mówi na przykład, że nastolatek „jest histeryczny i nie panuje nad sobą”, choć to on sam rzuca talerzami i krzyczy. Inną techniką jest zawstydzanie. Czasem dotyczy faktycznych słabości, często jednak tworzy je z niczego. Dziecko o przeciętnej sylwetce może słyszeć, że jest „grube” i „obleśne”. Wrażliwa dziewczynka słyszy latami, że jest „przewrażliwiona” i „nikomu się z taką nie uda”. Te komunikaty nie są tylko „złośliwością”. To cegły, z których buduje się potem dorosłe poczucie własnej wartości. Dochodzi do tego umniejszanie. Stałe podważanie kompetencji, inteligencji, pamięci. „Ty sobie niczego nie przypominasz”, „ciebie niczego nie da się nauczyć”, „znów przesadzasz, przecież nic takiego się nie stało”. Powtarzane latami, sprawia, że dziecko przestaje ufać własnym ocenom. W dorosłości łatwo wtedy wchodzi w relacje, w których ktoś inny „wie lepiej”, co ono czuje i czego potrzebuje. Dlaczego tak trudno zobaczyć, że to przemoc? Najtrudniejsze w dojrzewaniu przy narcyzie jest to, że przez długi czas nie ma się języka, żeby to nazwać. Rodzic powtarza, że „robi to dla twojego dobra”, „życie to nie bajka, trzeba być twardym”, „w każdej rodzinie są problemy, nie rób z siebie ofiary”. Z zewnątrz też często nie widać nic niepokojącego. Narcyz świetnie gra rolę zaangażowanego rodzica. Pojawia się na oficjalnych uroczystościach, chwali się dziećmi w towarzystwie, kreuje obraz „porządnej rodziny”. Dopiero w ciszy czterech ścian wychodzi prawdziwa dynamika. Dorosłe dzieci narcyzów często latami nie łączą swoich dorosłych trudności z tym, co działo się w domu. Problemy w relacjach, skrajny perfekcjonizm, lęk przed porażką, samokrytyka czy wchodzenie w toksyczne związki wydają się „po prostu cechą charakteru”. W pewnym momencie coś przestaje się jednak spinać i pojawia się pytanie: „czy naprawdę wszędzie muszę się tak bać?”. Dlaczego „naprawianie” narcyza zwykle się nie udaje? Naturalny odruch, gdy zobaczysz, jak to wyglądało, jest prosty: naprawmy to. Nakłonimy rodzica do terapii, wytłumaczymy, pokażemy, jak bardzo nas krzywdził, może wreszcie zrozumie i przeprosi. To pragnienie jest bardzo ludzkie. Niestety w przypadku głęboko narcystycznych osób rzadko się spełnia. Kluczowy warunek terapii to gotowość do zmiany. Narcyz przez całe życie robi wszystko, żeby nie spotkać się ze swoim wstydem i bezradnością. Wejście w proces, w którym ktoś z zewnątrz będzie przyglądał się jego schematom, podważał wyobrażenia, konfrontował z konsekwencjami, jest dokładnie tym, przed czym uciekał. Zmiana jest możliwa, ale musi wyjść od samej osoby z zaburzeniem. Nie da się jej wymusić ani „wygadać” w jednej rozmowie. Dlatego tak ważne jest przesunięcie uwagi z pytania „jak go naprawić?” na pytanie „co ja mogę zrobić, żeby przestać żyć wyłącznie w jego cieniu?”. Co znaczy „uwolnić się” od narcystycznego rodzica? Uwolnienie wcale nie musi oznaczać całkowitego zerwania kontaktu. Choć w niektórych przypadkach to rzeczywiście jedyna bezpieczna opcja, wiele osób wybiera inną drogę: symboliczne odcięcie się wewnętrzne. W praktyce oznacza to kilka równoległych procesów. Po pierwsze, nazwanie przemocy tym, czym była, bez umniejszania i usprawiedliwiania. Po drugie, zobaczenie siebie nie tylko jako „tej, która musi wybaczyć”, ale także jako osoby, która ma prawo być wściekła, smutna, rozczarowana. Po trzecie, stopniowe budowanie nowych granic – takich, które pozwalają powiedzieć „nie”, nie wdawać się w każdą dyskusję, nie reagować już automatycznie na poczucie winy. Tutaj realnym wsparciem jest terapia indywidualna. Daje przestrzeń, w której po raz pierwszy można swobodnie opowiedzieć, jak to naprawdę wyglądało w domu, bez lęku, że ktoś zbagatelizuje doświadczenie. To także miejsce, w którym krok po kroku uczysz się innego sposobu bycia ze sobą: łagodniejszego, mniej krytycznego, opartego na własnych kryteriach, a nie na głosie rodzica w głowie. Z narcystycznym partnerem często łatwiej się rozstać niż z rodzicem. Relacja romantyczna nie jest wpisana w twoją biografię tak głęboko jak ta pierwsza. Jednak także w kontakcie z rodzicem można nauczyć się nowego trybu funkcjonowania. Ograniczyć spotkania, nie wchodzić w niektóre tematy, nie brać na siebie roli wiecznego tłumacza i uspokajacza. Życie po „krzywym domu” Dorosłe dzieci narcyzów niosą w sobie ciężar, którego często w ogóle nie widać. Latami uczone, że przesadzają, że „inni mają gorzej”, same wątpią w to, co czują. Moment, w którym po raz pierwszy słyszą „to była przemoc, nie twoja wina”, bywa jak uchylenie okna w dusznym pokoju. Uwolnienie się od wpływu narcystycznego rodzica nie jest prostą linią. Bardziej przypomina proces zdejmowania kolejnych warstw: obcych wymagań, wdrukowanego wstydu, cudzego głosu w głowie. Z czasem coraz wyraźniej słychać siebie. I to właśnie jest ostateczny cel. Nie idealna relacja z rodzicem, nie spektakularne pojednanie, ale życie, w którym przestajesz patrzeć na siebie oczami kogoś, kto od zawsze wymagał zbyt wiele, a dawał za mało. Zaczynasz uczyć się nowego języka bliskości – takiego, w którym twoje uczucia są faktem, a nie kłopotem do wyeliminowania.
Jak brak taty w dzieciństwie wpływa na dorosłe życie kobiety? Masz wszystko, a w środku ciągle czujesz pustkę
Można mieć dyplomy, sukcesy i ładne zdjęcia z wakacji, a w środku wciąż czuć napięcie i głód czyjegoś „jestem z ciebie dumny”. Ten brak często ma bardzo konkretne źródło: relację, jakiej zabrakło między córką a ojcem. Ojcowska rana nie kończy się na wspomnieniach z dzieciństwa, tylko wchodzi z nami w związki, pracę i sposób, w jaki patrzymy na siebie.
Ojcowska rana nie zawsze ma postać spektakularnej traumy. Czasem to po prostu cichy brak: tata, który był gdzieś obok, ale jakby za szybą. Nie pytał, jak się czujesz. Nie wiedział, w czym jesteś dobra. Nie miał czasu, by naprawdę cię zobaczyć. Z zewnątrz wszystko mogło wyglądać poprawnie. Rodzina „bez większych problemów”, opowieści o tym, jak bardzo się starał, ile pracował. W środku dziecka rodziło się jednak inne doświadczenie. Poczucie, że jest się za mało ważną, by ktoś zatrzymał na tobie wzrok na dłużej. Ta niewidoczna wtedy szczelina z czasem poszerza się w dorosłe zmagania: obsesję kontroli, perfekcjonizm, lęk przed odpuszczeniem i przekonanie, że bezpieczeństwo trzeba sobie codziennie „wypracować”. Matczyna rana, ojcowska rana: dwa różne ślady tego samego braku W literaturze psychologicznej coraz częściej pojawia się podział na tzw. matczyną i ojcowską ranę. To nie są kliniczne etykiety, raczej opis dwóch obszarów, w których dziecięcy niedosyt zostawia konsekwencje. Autorka książki „Zranieni w dzieciństwie” opisuje to jako różnicę między tym, czego dziecko potrzebowało, a tym, co realnie dostało. W każdej, nawet najbardziej „porządnej” rodzinie zdarzają się momenty, w których dziecko czuje się odrzucone lub nieważne. Matczyna rana dotyka przede wszystkim relacji z własnymi emocjami, kobiecością, innymi kobietami i samą sobą. Ojcowska koncentruje się wokół tego, jak funkcjonujemy w kontakcie z męską energią: z mężczyznami, pieniędzmi, strukturą, działaniem, dyscypliną. Obie tworzą coś w rodzaju wewnętrznego krajobrazu, w którym dorosła kobieta będzie przeżywać swoje związki, pracę, rozwój. Niezagojone, działają jak dno lejka – cokolwiek do niego wlejesz, wciąż odpływa, a ty nie czujesz nasycenia. Ojciec jako pierwsze lustro męskości Ojciec jest pierwszym mężczyzną, który mówi córce (czasem bez słów), jaka ona jest. Jego spojrzenie – obecne lub nieobecne – staje się punktem odniesienia na wiele lat. W badaniach, na które powołują się psychologowie, pojawia się wyraźny wniosek: to właśnie poziom bliskości z ojcem najmocniej wpływa na to, jak młode kobiety oceniają siebie, swoje ciało i swoją wartość. Często nawet silniej niż relacja z matką. Zdrowa więź z tatą daje córce doświadczenie: „jestem ważna, ktoś mnie widzi, ktoś stoi za mną murem”. Z tego rodzi się poczucie bezpieczeństwa, wewnętrzna stabilność, wiara we własne możliwości. Kobieta z taką bazą wchodzi w życie z przeświadczeniem, że może brać, prosić, rozwijać się, zarabiać. Nie dlatego, że musi coś udowodnić, tylko dlatego, że ma prawo istnieć z pełnią swoich potrzeb i talentów. Co się dzieje, gdy ojca zabrakło naprawdę lub „tylko trochę”? O nieobecności ojca myślimy zwykle wtedy, gdy jego fizycznie nie było: odszedł, zniknął po rozwodzie, nigdy się nie pojawił. To jeden z najbardziej oczywistych scenariuszy ojcowskiej rany. W psychice dziecka zapisuje się wtedy bardzo prosty komunikat: „nie jestem wystarczająco ważna, by zostać”. Druga, znacznie częstsza forma tej nieobecności jest bardziej subtelna. Tata mieszka w domu, ale nie ma z nim prawdziwego kontaktu. Jest zmęczony, wiecznie w pracy, zamknięty w sobie, skupiony głównie na własnych sprawach. Czasem pojawia się przemoc: krzyk, wybuchy złości, upokarzające uwagi. Innym razem panuje chłód, obojętność. Dobre oceny czy sukcesy przechodzą bez echa, porażki również. W obu wariantach córka nie dostaje tego, czego jej rozwijający się psychiczny system potrzebuje najbardziej: uwagi, zachwytu, czułej dumy, poczucia, że ktoś ją prowadzi i chroni. Zamiast tego powstaje przekonanie, że albo musi sama wszystko ogarnąć, albo lepiej nie mieć żadnych potrzeb, bo nikt i tak na nie nie odpowie. Jak ojcowska rana wchodzi w dorosłe relacje z mężczyznami Kobieta, która w dzieciństwie miała tatę „nieosiągalnego” emocjonalnie lub fizycznie, bardzo często powiela ten scenariusz w dorosłości. Ulega czarowi mężczyzn niedostępnych, zajętych sobą, workoholików, emocjonalnych outsiderów. Na poziomie deklaracji pragnie wsparcia, partnerstwa, obecności. Na poziomie podświadomym ciągnie ją do tego, co znajome. Mężczyzna uważny, wspierający, stabilny może wydawać się mało pociągający. „Za miękki”, „mało męski”, „bez iskry”. Paradoks polega na tym, że to właśnie jego postawa byłaby odpowiedzią na dziecięcy głód ojcowskiej obecności. Jednak wewnętrzny kompas, ustawiony kiedyś na wzorzec „tatowego” dystansu, prowadzi w całkiem inną stronę. Dochodzi do konfliktu między tym, czego świadomie chcesz, a tym, co automatycznie wybierasz. Nierzadko kończy się to serią związków, w których znów czujesz się sama, choć formalnie „z kimś jesteś”. I coraz bardziej utwierdzasz się w przekonaniu, że wsparcie od mężczyzn albo nie istnieje, albo nie jest dla ciebie. Ojciec, pieniądze i ciężar udowadniania Ojcowska rana bardzo wyraźnie odciska się w relacji z pieniędzmi i pracą. Jeśli w dzieciństwie nie dostałaś od ojca komunikatu: „masz prawo do obfitości, świat jest miejscem, w którym możesz się utrzymać”, dorosłe życie często przypomina niekończący się maraton. Mogą pojawiać się trzy główne wzorce. Pierwszy to trudność w przyjmowaniu pieniędzy. Zarabianie idzie opornie, zlecenia się nie domykają, okazje przechodzą bokiem. W tle działa przekonanie, że nie zasługujesz: na dobre stawki, na uczciwe wynagrodzenie, na lekkie zarabianie. Drugi scenariusz polega na tym, że pieniądze wprawdzie przychodzą, ale zaraz się rozpływają. Pojawiają się niespodziewane wydatki, straty, nietrafione inwestycje. Jakby wewnętrzny system mówił: „i tak nie mogę na nich polegać, za chwilę znikną”, więc powtarza się znajomy taniec lęku przed stratą. Trzeci wzorzec to życie w ciągłym napięciu. Zarabiasz, często niemało, ale kosztuje cię to ogromną harówkę, nadgodziny, pracę na skraju wypalenia. Wewnętrzny głos podpowiada, że trzeba cisnąć, konkurować, kontrolować. Zaufanie do życia, do procesu, do współpracy schodzi na dalszy plan. To echo dziecięcego doświadczenia, że nikt cię nie „podtrzyma”, więc wszystko musisz dźwignąć sama. Kontrola zamiast zaufania Jednym z najbardziej charakterystycznych efektów ojcowskiej rany jest przymus kontroli. Kobieta z takim doświadczeniem często ma poczucie, że jeśli odpuści choć na chwilę, wszystko się rozpadnie. Planuje w szczegółach, przewiduje każdy możliwy scenariusz, nie zostawia miejsca na spontaniczność. W środku jest dużo lęku: przed nieznanym, przed zaskoczeniem, przed utratą gruntu. Psychika traktuje odpuszczenie jak zagrożenie życia, bo w dzieciństwie brak kontroli wiązał się z bólem: ojciec nie wracał, nie dotrzymywał słowa, wybuchał bez ostrzeżenia albo znikał w swoim świecie. Dorosła kobieta próbuje więc stworzyć sobie bezpieczeństwo, spinając mocno wszystkie śruby. Problem w tym, że płaci za to wysoką cenę: chroniczne zmęczenie, napięcie w ciele, poczucie, że nigdy nie jest „wystarczająco przygotowana”. Głód ojcowskiej akceptacji, który przenosisz na partnera W zranieniu ojcowskim często pojawia się głębokie, nieuświadomione pragnienie, by wreszcie usłyszeć od mężczyzny to, czego nie powiedział tata. „Jesteś ważna. Widzę cię. Jestem z ciebie dumny”. Partner staje się wtedy kimś więcej niż towarzyszem życia. Wchodzi w rolę zastępczego ojca, który ma wypełnić dawną pustkę. Na co dzień wygląda to jak niekończące się próby udowodnienia, że jest się „wystarczająco dobrą”. Perfekcyjne zajmowanie się domem, angażowanie się ponad siły w pracę, zabieganie o uwagę, troszczenie się o wszystkich dookoła z nadzieją, że w końcu padnie to jedno zdanie, które uleczy wszystko. Problem w tym, że nawet kiedy przychodzą komplementy i wyznania, ulga trwa krótko. Rana jest głębsza niż pojedynczy gest. Bez przyjrzenia się relacji z tatą wciąż będziesz szukać w kolejnych mężczyznach tego, czego zabrakło w dzieciństwie. A jednocześnie pozostaniesz głodna, bo żaden partner nie jest w stanie całkowicie nadpisać tego pierwotnego doświadczenia. Ojcowska rana a męska strona w nas Mówiąc o ojcu, dotykamy też symbolicznie czegoś, co w psychologii nazywa się męską energią. To obszar działania, struktury, motywacji, wyznaczania kierunku. U kobiet z silną ojcowską raną ta część bywa skrajnie przeciążona albo niemal nieobecna. Jedne pracują ponad siły, „dowiozą” każdy projekt, ale ich życie przypomina wieczną mobilizację. Inne przeciwnie – trudno im wyruszyć, podjąć decyzję, utrzymać nowe nawyki. Często towarzyszy im poczucie braku sensu, trudność w znalezieniu swojego miejsca. U mężczyzn niezaleczona ojcowska rana potrafi przerodzić się w lęk przed własną męskością. Zdarza się, że unikają męskiego towarzystwa, nie ufają swojej sile, bo podświadomie boją się, że powielą zachowania ojca, który ranił. Czy można uleczyć ojcowską ranę? Ojcowska rana nie znika od jednego uświadomienia. Jest procesem, który wymaga czasu, łagodności i często profesjonalnego wsparcia. Sama świadomość, że to, co dziś przeżywasz w relacjach, pracy czy finansach, ma swoje korzenie w dzieciństwie, jest jednak ogromnym krokiem. Przestajesz wtedy myśleć o sobie jak o „wiecznie niewystarczającej” i zaczynasz widzieć szerszy kontekst. Uzdrowienie ojcowskiej rany nie polega na tym, by „naprawić” ojca w swojej głowie, ale żeby dać sobie to, czego od niego nie dostałaś: uznanie, granice, prawo do odpoczynku, zaufanie do swoich wyborów. Dla części kobiet pomocne stają się procesy terapeutyczne, praca z wewnętrznym dzieckiem, czasem też symboliczne rytuały pożegnania z dawnym obrazem taty. To nie zastępuje terapii, ale może być ważnym uzupełnieniem drogi. Kluczowe pozostaje jedno: przestajesz czekać, aż ktoś z zewnątrz wypełni twoją pustkę. Zaczynasz budować w sobie wewnętrzną figurę ojca, który mówi: „widzę cię, możesz spróbować, zasługujesz”. Z tej perspektywy relacje z mężczyznami, pieniędzmi i samą sobą powoli przestają być walką, a zaczynają przypominać partnerskie spotkanie.
Oliwia Misztal i Artur Sikorski o młodym rodzicielstwie. Jak kłócą się przy dziecku? | Z talks
Oliwia Misztal i Artur Sikorski to goście kolejnego odcinka Z talks. Otworzyli się w nim na temat młodego rodzicielstwa. Poruszyli też kwestie kłótni. Jaki mają na nie sposób? Zobaczcie!
Glamour Z talks – rozmowy z gwiazdami generacji Z Oliwia Misztal i Artur Sikorski byli kolejnymi gośćmi cyklu Glamour „Z talks”, w którym rozmawiam z gwiazdami pokolenia Z w komfortowej i intymnej atmosferze. Odcinek (jak i każdy poprzedni) można obejrzeć na Glamour.pl (na górze strony) oraz na kanale na YouTube Glamour Polska. Zachęcamy! Oliwia Misztal i Artur Sikorski o tym, jak kłócą się przy dziecku. Mają na to sposób Influencerzy otworzyli się na temat rodzicielstwa i przyznali, że nie zawsze jest ono łatwe. Szczególnie, gdy zdarzy się tak, że pokłócą się, a ich synek jest w pobliżu. Znaleźli na to jednak sposób. Młodzi rodzice wyznali, że starają się robić to merytorycznie i obrazowo. Jej narzeczony dodał: „Najważniejsze jest to, żeby pokazywać dziecku, że nawet po wybuchu zawsze jest ten etap, że: Słuchaj, jest teraz git, kochamy się dalej”. Influencerka przyznała, że odkąd mają dziecko, kłócą się obrazowo. „Jak siedzi obok, to mówimy: Tak, kocham cię tato. Tak, rozumiem, przepraszam. Buzi damy tatusiowi”. Para powiedziała, że oprócz nauki dziecka, od razu dodaje to także żartobliwego charakteru kłótni i powoduje rozluźnienie napięcia.
Najdziwniejszy film o trudach macierzyństwa, o którym być może nigdy nie słyszeliście, ale zdecydowanie powinniście go obejrzeć
„Nocna suka” to ekscentryczny, zbijający z tropu i bardzo pomysłowy film. Właściwie to lepiej za dużo o nim nie wiedzieć, zobaczyć bez żadnego przygotowania i pozwolić się zaskoczyć. Dlatego powinniście to zrobić, nie czytając tego tekstu, bo za dużo zdradza. Na swoje usprawiedliwienie mam tylko to, że trudno się powstrzymać od pisania, gdy widziało się coś tak fajnego.
Film „Nocna suka” w reżyserii Marielle Heller jest ekranizacją powieści Rachel Yoder. Książka ukazała się również w Polsce pod tym samym tytułem. Wpisuje się ona w nurt feministycznych komentarzy do służalczej roli kobiet w społeczeństwie patriarchalnym, którą szczególnie wyraźnie widać, gdy urodzą dziecko i ciężar wychowania spada przede wszystkim na ich barki. Często wyłącznie. Niewątpliwie jest to problem, o którym trzeba głośno mówić, ale wcale nie jest powiedziane, że należy to robić całkiem serio. Można do tego podejść inaczej, z fantazją, w sposób, który zaskoczy i zmusi do myślenia. Tak właśnie zrobiła Yoder w swojej powieści, a filmowa adaptacja jej twórczości podążyła tym samym tropem. „Nocna suka” to jeden z najdziwniejszych (ale jakże prawdziwych) filmów o macierzyństwie Główną bohaterką jest tu Matka – w tej roli świetna Amy Adams – niegdyś artystka mieszkająca w mieście i prowadząca intensywne, fascynujące życie. A obecnie „zwykła” kobieta wychowująca syna na nudnych przedmieściach i utrzymywana przez Męża (granego przez Scoota McNairy’ego), którego często nie ma w domu, bo wyjeżdża w delegacje. Matka niewątpliwie kocha swojego syna, zajmuje się nim z miłością i troską, ale coraz trudniej jej udawać, że całkowite poświęcenie się macierzyństwu jest dla niej źródłem szczęścia. Z dnia na dzień jest z nią coraz gorzej. A Mąż nie bardzo pomaga. Nawet jeśli jest w domu. Frustracja matki rośnie i dzieje się coś jeszcze, coś dziwnego. Zaczyna się od tego, że Matce wyostrza się węch i smak. Nabiera też ochoty na surowe mięso. W nocy budzi ją wycie psów i ma wrażenie, jakby ją wzywały. Potem zauważa na swoim ciele zmiany, które sprawiają, że zaczyna podejrzewać, że sama zmienia w psa, a właściwie sukę, bo gdy w nocy Mąż spi zamiast zająć się dzieckiem, Matka w wulgarnych i dosadnych słowach daje mu do zrozumienia, co o tym myśli. Wizje zezwierzęcenia eskalują, a całą sytuację dodatkowo pogarsza spotkanie ze starymi znajomymi ze świata sztuki, które uzmysławia Matce, że nie jest już częścią życia, w jakim wciąż chciałaby uczestniczyć. Czuje, że dłużej tak nie może. Tylko jak sobie z tym poradzić? Co można zrobić? Rozwiązanie okazuje się w zasięgu ręki. „Nocna suka” subiektywnie [recenzja] Kluczem do zrozumienia tego filmu jest pierwsza scena, w której Matka przypadkiem spotyka w sklepie znajomą z dawnego życia i zaczyna jej się żalić, że jest nieszczęśliwa, bo dziecko, chociaż cudowne, uwięziło ją w roli, w której nie czuje się dobrze i w ogóle ma wrażenie, że straciła ostatnie resztki swojej sprawczości, co ją przygnębia i odbiera chęć do życia. A potem okazuje się, że Matka nie powiedziała tego na głos. Tylko pomyślała. Od tego momentu wiadomo, że spora cześć tego, co mówi i czego doświadcza, dzieje się tylko w jej głowie. Chociaż często nie jest aż takie oczywiste, co zachęca do nieustannej czujności i interpretacji. W sumie jednak to, co ma nam do powiedzenia ta historia, jest banalnie proste. Ale po pierwsze, wcale nie oznacza to, że nie jest prawdziwe. A po drugie, sposób, w jaki zostało to zrobione – mieszanie fantasmagorycznych wizji z twardymi realiami macierzyństwa, pokazanymi z prawdziwie czarnym humorem – sprytnie sabotuje tę banalność i sprawia, że ogląda się to z poczuciem przyjemnego zdumienia, bo trudno przewidzieć, co tu się jeszcze może wydarzyć. Na szczęście „Nocna suka” nie jest filmem, który szuka winnych i rzuca oskarżenia. Mąż nie został pokazany jako ten zły. Jest raczej bezradny, zagubiony w tej sytuacji, ponieważ głównym winowajcą jest tu brak komunikacji. Czy gdy Matka odkryje, czego dokładnie chce – od Męża, życia, w ogóle – pogodzi się ze swoją zwierzęcą naturą i sprawy natychmiast zaczną się lepiej układać? Żyli długo i szczęśliwie? Niekoniecznie. Macierzyństwo to masakra, czasem piękna, zawsze wzbogacająca, o ile umie się wyznaczać granice. Gdzie obejrzeć fim „Nocna suka”? Film dostępny jest na serwisie Disney + w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Tego filmu nie da się oglądać w spokoju. Wywołuje dziwne napięcie i gra na najsilniejszych emocjach
To emocjonalny dreszczowiec, który wywołuje nieprzyjemne napięcie i naprawdę nie da się go oglądać w spokoju. Szczególnie jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się czy jesteście dobrymi rodzicami.
Naprawdę dobre kino zwraca uwagę na rzeczy, o których zazwyczaj nie chcemy myśleć. Tak samo jest z dobrą fantastyką, która w rękach sprawnego gawędziarza staje się niezwykle nośną metaforą, historią z głębokim i sugestywnym przekazem. Właśnie to jest przypadek filmu „Ewaluacja”, wyreżyserowanego przez Fleur Fortune, który zdaje się pytać wprost: co sprawia, że nadajemy się na rodziców? Czy da się to jakoś miarodajnie zbadać, zmierzyć, ocenić? Czy gdyby przyszło nam przechodzić obowiązkowy test sprawdzający nasze rodzicielskie kompetencje to mielibyśmy w ogóle szansę go zaliczyć? No i do czego byśmy się posunęli, żeby zdobyć prawo do posiadania potomstwa? Udziela też odpowiedzi, ale mogą się wam nie spodobać. „Ewaluacja” – fabuła Akcja toczy się w przyszłości, gdy ludzie zamieszkujący Ziemię dzielą się na tych, którzy żyją w chaosie starego, zdewastowanego świata – walczą o przeżycie, starzeją się i umierają zgodnie z naturalnym porządkiem rzeczy oraz tych, którzy przebywają w chronionych, bezpiecznych enklawach, we względnym dobrobycie i zażywają lek sprawiający, że się nie starzeją. Życie tych drugich wydaje się znacznie lepszą opcją, lecz jest pewien haczyk. Nie mogą oni ani płodzić, ani rodzić dzieci tradycyjnymi metodami. Jeśli jakaś para chce mieć dziecko musi przejść odpowiednią procedurę, prowadzącą do uzyskania oficjalnej zgody instytucji rządowej. Do kandydatów na rodziców przyjeżdża asesorka, która przez kilka dni bada ich kompetencje, a potem wydaje wyrok. Gdy jest on pozytywny z pozyskanego od pary materiału genetycznego tworzy się potomka, a gdy negatywny to pozamiatane. Mia (grana przez znaną i lubianą Elizabeth Olsen) oraz Aaryan (w tej roli Himesh Patel) są niewątpliwie uprzywilejowanymi naukowcami, którzy mieszkają w bezpiecznej enklawie, w pięknym domu nad morzem. Chcą mieć dziecko, więc decydują się przystąpić do procedury i na kilka dni wprowadza się do nich asesorka Virginia (w którą wciela się Alicja Vikander). W praktyce okazuje się, że jej działania polegają głównie na tym, że zachowuje się jak duże dziecko, kaprysi, niszczy przedmioty, brutalnie ingeruje w prywatność Mii i Aaryana, nieustannie testuje ich cierpliwość, a także wyrozumiałość i empatię. Jest w stanie posunąć się do naprawdę radykalnych działań, byleby tylko coś udowodnić. Tylko co? O co tu naprawdę chodzi? „Ewaluacja” subiektywnie [recenzja] To bardzo ładny wizualnie, kameralny film, który jest całkowicie pozbawiony szybkiej akcji i dynamicznie rozwijającej się intrygi, a mimo to nie można się od niego oderwać, bo jest emocjonalnym thrillerem. Gęstą i pełną napięcia atmosferę, która tworzy się między trójką świetnych aktorów – Olsen, Patel, Vikander – można kroić nożem. Jej źródłem jest prosty fakt, że dorosła osoba tylko udaje dziecko i nie wiadomo, do czego jeszcze może się posunąć. Działania asesorki, początkowo jasne i poniekąd uzasadnione, szybko stają się perfidne, przewrotne i podejrzane. Jakby chodziło w nich właśnie o to, żeby test nie mógł zostać zaliczony. Jakby sama idea takiej procedury sprawdzającej rodzicielskie kompetencje była z założenia wadliwa. Potencjalni rodzicie mogą przecież jedynie – tak samo jak asesorka – odgrywać swoje emocje, opiekuńczość, troskę, ponieważ nie czują tego, co czuje się do prawdziwego dziecka. A to zmienia cały test w makabryczną, tragikomiczną farsę. Albo w istocie chodzi w nim o coś zupełnie innego… Przez cały film dostajemy poszlaki, które naprowadzają nas na właściwy trop. Mia i Aaryan do końca walczą z godnością o swoje marzenie o dziecku, ale finał tej opowieści potwierdza najgorsze przeczucia i odsłania drugie dno. Niewesołe. Okazuje się, że w gruncie rzeczy gra toczyła się również o coś innego, bardziej fundamentalnego – sposób życia i posłuszeństwo wobec władzy, bez względu na to, jakie narzuca warunki życia. „Ewaluacja” przykuwa uwagę, skłania do ciekawych przemyśleń i długo zostaje w głowie. Gdzie obejrzeć „Ewaluację”? Film dostępny jest w serwisie Amazon Prime w ramach subskrypcji. View oEmbed on the source website
Lily Collins została mamą! Serialowa „Emily w Paryżu” powitała na świecie dziecko dzięki matce zastępczej
Lily Collins, odtwórczyni roli głównej w serialu Netflixa „Emily w Paryżu” i jej mąż, Charlie McDowell, zostali rodzicami. Aktorka podzieliła się radosną nowiną na Instagramie. Ujawniła płeć i imię dziecka oraz poinformowała, że przyszło na świat dzięki surogatce.
Lily Collins i Charlie McDowell zostali rodzicami. „Witaj w centrum naszego świata” Lily Collins, znana m.in. z roli Emily Cooper w serialu „Emily w Paryżu”, i jej mąż, 41-letni reżyser Charlie McDowell, ogłosili narodziny swojego pierwszego dziecka. Aktorka podzieliła się informacją za pośrednictwem swojego profilu na Instagramie, publikując zdjęcie noworodka owiniętego w kocyk z wyhaftowanym złotymi literami imieniem. Małżeństwo powitało na świecie córeczkę, której dali imiona Tove Jane. 35-letnia aktorka ujawniła jednocześnie, że wraz ze swoim mężem skorzystali z pomocy surogatki, która urodziła im dziecko. Spekuluje się, że imię, które 35-letnia aktorka i 41-letni reżyser wybrali dla swojej córeczki, jest inspirowane fińską pisarką i autorką ilustrowanych książek dla dzieci o Muminkach – Tove Jansson. Lily Collins przyznała w 2023 roku, że twórczość Tove Jansson, którą odkryła jako dziecko, miała duży wpływ również na jej dorosłe życie. W komentarzach pod zdjęciem noworodka na Instagramie Lily Collins posypały się gratulacje dla świeżo upieczonych rodziców. Swoja wsparcie i radość z narodzin dziecka wyraziły m.in. Ashley Park (odtwórczyni roli Mindy w serialu „Emily w Paryżu”, aktorka Amanda Seyfried, Sofia Richie oraz piosenkarka Jessie Ware. Dziecko Lily Collins urodziła surogatka. Mąż aktorki odpowiada na hejt Niestety, poza przeważającymi gratulacjami dla rodziców pojawiły się też przykre słowa w związku ze skorzystaniem przez nich z pomocy surogatki. Odniósł się do nich mąż aktorki, Charlie McDowell, który zamieścił komentarz pod opublikowanym przez Lily Collins zdjęciem ich córeczki. Jeśli chodzi o niemiłe komentarze dotyczące surogacji i naszej drogi do rodzicielstwa – to w porządku nie być ekspertem w tej dziedzinie. To w porządku nie wiedzieć, dlaczego ktoś może potrzebować surogatki, by mieć dziecko. To w porządku, jeśli nie zna się motywacji surogatki, niezależnie od własnych założeń. I to w porządku, by poświęcać mniej czasu na szerzenie nienawistnych słów w świat, zwłaszcza wobec pięknej małej dziewczynki, która przyniosła wiele miłości do naszego życia – napisał mąż Lily Collins i ojciec dziecka, Charlie McDowell. View Gallery on the source website
Marianna Gierszewska, Lara Gessler, Ola Domańska i Olga Kalicka w poruszającym spocie. „Tą kampanią będziemy skakać z wysokiej skarpy do wody”
Marianna Gierszewska ruszyła właśnie z akcją #pamiętnikpoczątku. Jak wyjaśnia, celem kampanii, którą od dzisiaj możemy śledzić na jej Instagramie, jest poszerzenie świadomości na temat wpływu czasu prenatalnego, okołoporodowego i wczesnodziecięcego na życie dorosłe. „Chodzi o otwieranie oczu i serc, rozbudzanie auto-ciekawości i autorefleksji, zrozumienie siebie i swoich dzieci. I w końcu chodzi o prawdę. Zawsze chodzi o prawdę” – mówi aktorka i coach w rozmowie z Glamour.
W tym artykule: Marianna Gierszewska ruszyła z akcją #pamiętnikpoczątku Marianna Gierszewska mówi o swoich doświadczeniach Znane polskie aktorki w kampanii #początekwszystkiego Marianna Gierszewska od lat zajmuje się wspieraniem ludzi i rozwojem osobistym. Jej działalność w tym obszarze możemy śledzić m.in. w mediach społecznościowych, gdzie zamieszcza materiały edukacyjne i szkoleniowe dla osób, które chcą pracować nad sobą i swoim ciałem. Teraz – aktorka, coach, działaczka społeczna, aktywistka, pisarka – postanowiła poruszyć temat, który w Polsce nadal jest tabu i niewiele kobiet potrafi mówić o nim głośno. Marianna Gierszewska ruszyła z akcją #pamiętnikpoczątku Gierszewska wymyśliła i zorganizowała akcję pod hasztahiem #pamiętnikpoczątku, która ruszyła dokładnie dzisiaj, 17 kwietnia. W rozmowie z nami wyjaśnia, że chciała poszerzyć wiedzę i świadomość społeczeństwa na temat wpływu, jaki ma na nasze dorosłe życie czas prenatalny, okołoporodowy i wczesnodziecięcy. Aktorka przyznaje, że wybór tej tematyki, był dla niej czymś naturalnym, ponieważ jest on bliski jej sercu i doświadczeniom. Niebawem na rynku pojawi się jej najnowsza książka „Początek wszystkiego. Jak to, czego doświadczamy przed narodzinami i w ich trakcie, wpływa na nasze dorosłe życie”, która w oczywisty sposób nawiązuje do akcji. Książka traktuje właśnie o tych najwcześniejszych, przedwerbalnych momentach, ale i o samych przeżyciach okołoporodowych, a nawet i połączeniu wczesnego dzieciństwa z aktualnymi problemami, chorobami, czy trudami w życiu. Każdy z nas urodził się jakoś. Każdy z nas miał jakieś dzieciństwo - mówi Gierszewska w rozmowie z Glamour. Celem akcji #pamiętnikpoczątku jest rozpoczęcie nie tyle dyskusji, ale rozmowy, o naszych doświadczeniach. Gierszewska zachęca do mówienia o tym, co trudne, nierzadko ukryte, schowane lub zduszone. Właśnie dlatego, wraz z moją platformą rozwojową „Okolice Ciała”, stworzyliśmy bezpieczną, anonimową przestrzeń do podzielenia się jedną z dwóch historii: własnego dzieciństwa (ja, dziecko mojej mamy) lub własnego macierzyństwa (ja, mama mojego dziecka) – podkreśla w rozmowie z Glamour. Opisane doświadczenia nie znikną w przestrzeni. Kilkanaście spisanych anonimowo świadectw, zostanie umieszonych, jako dodatkowy rozdział w kolejnym dodruku książki. W ten sposób jedna lektura zmieści w sobie głosy wielu. To mój sposób na wsparcie zmiany w kontekście świadomości rodziców. To mój sposób na wsparcie kobiet i par. To mój sposób na oświetlenie tematów ważnych. Bo początki mają znaczenie... Marianna Gierszewska mówi o swoich doświadczeniach Gierszewska wyjaśnia, że fundamenty pod tę akcję opisała w swojej książce „Początek wszystkiego”. Zawiera ona nie tylko badania i naukowe przykłady, czy wywiady, ale również, a może przede wszystkim, jej historię. To, o czym piszę musi być mi bliskie, inaczej zostaje jedynie zlepkiem ważnych teorii. W książce opisuję więc swoje początki, o których opowiadała mi mama. Na kartkach papieru zostawiłam również opis mojego własnego macierzyństwa i drogi porodowej naszego syna, Ignacego. Moja historia nie jest jedyna, w końcu każdy z nas jakąś ma. Moja opowieść – w to wierzę – zachęci innych do zatrzymania się przy swojej przeszłości i własnym starcie. Znane polskie aktorki w kampanii #początekwszystkiego W mediach społecznościowych aktorki pojawił się dzisiaj spot rozpoczynający kampanię, w którym udział wzięło aż 12 bohaterek, w tym znane polskie nazwiska – Lara Gessler, Aleksandra Domańska i Olga Kalicka. Każda z nich zdobyła się na odwagę i przedstawiła swoją historię oraz doświadczenia. To kobiety po stratach, trudnych porodach, bez dzieci, z doświadczeniem dobrego i trudnego macierzyństwa. To kobiety, które były córkami matek nieobecnych, kochających ale zapracowanych, starających się ale schorowanych, czy matek zupełnie milczących. To kobiety, które kochały czas ciąży, które bały się porodu, czy których małżeństwo się sypało, gdy dziecko przychodziło na świat. To kobiety zdeterminowane do odkrycia swojej mocy i prawdy, ale i kobiety niezwykle odważne. Kobiety, chcące się podzielić tą odwagą z innymi. Ich historie, to nasze historie. To historie nas samych, a dalej naszych mam, cioć, przyjaciółek i sąsiadek. Te kobiety, to my – podkreśla Gierszewska. I dodaje, że gdy zastanawiała się, kogo zaprosić do nagrania, postawiła na intuicję. Wiedziała, że nie chce nikogo na siłę przekonywać, dlatego dała jasny komunikat, że czeka z otwartym sercem, ale jest ostatnia do namawiania i nakłaniania. Każda kobieta, do której się zwróciła, odpowiedziała „tak”. Tym spotem i tą kampanią będziemy skakać z wysokiej skarpy do wody. Do tego potrzeba odwagi. To, co mogę obiecać, to to, że będę trzymała za rękę was wszystkie przez cały czas. To czego nie mogę zrobić za Was, to zdecydować, czy chcecie skoczyć.
Czy można odciąć się od rodziców, którzy są toksyczni? Jeśli tak, to jak to zrobić możliwe bezboleśnie?
Relacje rodzic-dziecko są na tyle skomplikowaną sprawą, że bardzo łatwo jest się nam w nich zagubić. Często zdarza się, że z uwagi na trudną przeszłość, nie mamy ochoty na spotkanie lub rozmowę z bliskimi. A zatem: czy można odciąć się od rodziców, którzy są toksyczni?
W tym artykule: Toksyczni rodzice – cechy Jak rozpoznać, czy twoja relacja z rodzicami jest toksyczna? Czy można odciąć się od rodziców, jeśli zauważamy u nich toksyczne zachowania? Dlaczego warto się usamodzielnić/uwolnić od rodziców? Jak odciąć się od rodziców? Czy odcięcie się od rodziców sprawi im zawód? Na samą myśl o rozmowie lub spotkaniu z rodzicami zaczynasz odczuwać negatywne emocje? Jak rozpoznać, czy masz z nimi toksyczną relację? Czy można odciąć się od rodziców, jeśli zauważamy u nich toksyczne zachowania? Jak zrobić to tak, aby nie sprawić im zawodu? Odpowiadamy na trudne pytania. Toksyczni rodzice – cechy Toksyczni rodzice wykazują szereg cech i zachowań, które negatywnie wpływają na stan psychiczny dziecka. Poniżej zamieszczamy kilka alarmujących sygnałów, przypisanych przez ekspertów do toksycznych rodziców. Mają tendencję do tego, by nadmiernie kontrolować swoje dzieci. Mogą wykorzystywać manipulację, aby osiągać swoje cele. Mogą mieć trudności z wykazywaniem empatii wobec swoich dzieci. Nie są w stanie zrozumieć ich uczuć, potrzeb i perspektywy. Mogą demonstrować negatywne wzorce zachowań – agresywna komunikacja, stosowanie przemocy wobec dziecka lub osób trzecich. Mogą być niedostępni emocjonalnie i nie dawać swoim dzieciom odpowiedniego wsparcia emocjonalnego w trudnych sytuacjach. Mają tendencję do porównywania swoich dzieci z innymi osobami, często z rodzeństwem lub innymi dziećmi. Wykazują niezdolność do przebaczenia swoim dzieciom za popełnione błędy. Często stawiają przed swoimi dziećmi nadmierne wymagania, które są nierealne do zrealizowania. Wykazują i demonstrują brak akceptacji swoich dzieci – starają się zmieniać je na siłę, zamiast kochać bezwarunkowo. Jak rozpoznać, czy twoja relacja z rodzicami jest toksyczna? Określenie „toksyczna relacja” nie ma sztywnych ram i schematów. Chodzi w nim przede wszystkim o to, czy czujesz się komfortowo podczas konfrontacji z członkami swojej rodziny. Czy rozmowy oraz spotkania z bliskimi kojarzą ci się pozytywnie, czy bardziej przyprawiają cię o ból głowy? Jak rozpoznać, czy twoi rodzice są wampirami energetycznymi? Zwracaj uwagę na te charakterystyczne, toksyczne zachowania rodziców: dramatyzowanie i „robienie scen”, używanie szantażu emocjonalnego, ostra krytyka i porównywanie z innymi osobami, obwinianie cię za sytuacje i niepowodzenia, które spotykają ich w życiu, nadmierne kontrolowanie twojego życia i wścibstwo, lekceważenie twoich potrzeb i emocji, wzbudzanie winy i „granie” ofiary, obrażanie się i „karanie milczeniem” niezdolność do przyznania się do błędu i powiedzenia słowa przepraszam, stawianie wobec ciebie zbyt wysokich i nierealistycznych wymagań, naruszanie twoich emocjonalnych i fizycznych granic. Jeśli zaznaczyłeś/łaś kilka punktów z powyższej listy, relacja, którą masz ze swoimi rodzicami, może być gorsza dla twojej równowagi psychicznej, niż ci się wydaje. Jeśli czujesz, że mimo udzielonych przez nas rad, nie jesteś w stanie odciąć emocjonalnej pępowiny, rozważ wizytę u wykwalifikowanego psychoterapeuty. Specjalista będzie wiedział, w jaki sposób (krok po kroku), poprowadzić cię w stronę zakończenia tej toksycznej relacji. Jeśli twój partner robi te 6 rzeczy, najprawdopodobniej jesteś w toksycznym związku. Zwróć na nie uwagę Czasami łatwo jest rozpoznać, czy jest się w toksycznym związku, czy nie. Wskazują na to oczywiste znaki, takie jak przemoc. Zdarza się też tak, że szkodliwe zachowania partnera nie są tak proste do zidentyfikowania. Czy to toksyczny związek? Zobacz, na co powinnaś zwrócić uwagę. Czy można odciąć się od rodziców, jeśli zauważamy u nich toksyczne zachowania? Podobno dzieciństwo kończy się wtedy, kiedy zaczynamy rozumieć, że nasi rodzice to nie święci, a nasze życie nie jest od nich uzależnione. Sama ta wiedza może być dla nas bardzo oczyszczająca, jednak często zdarza się, że mimo opuszczenia domu rodzinnego, czujemy się przytłoczeni relacją z ojcem lub matką. Czasami samo oczekiwanie na spotkanie, czy telefon wzbudza w nas niepokój lub strach, a wspomnienie rodziców w głowie wywołuje w nas negatywne emocje. Jeśli tego typu uczucia pojawiają się w nas przy każdej konfrontacji, możliwe, że powinniśmy pomyśleć o „odcięciu pępowiny". Niestety, o wiele łatwiej jest nam uświadomić sobie, że coś w relacji z rodzicami nie działa, niż podjąć kroki, aby ją rozluźnić. Najprawdopodobniej bierze się to z uczucia, że ojciec lub matka po prostu sobie bez nas nie poradzą. Skąd bierze się w nas poczucie odpowiedzialności za rodziców? Najczęściej jest ono spowodowane rzeczami, które słyszeliśmy w okresie dorastania, takimi jak: obwinianie nas o niepowodzenia w życiu (na przykład: „kiedy się urodziłeś, musiałam zrezygnować z pracy”, „jak przyszłaś na świat, musieliśmy się przeprowadzić”), zrzucanie na nas swoich frustracji („przez ciebie nie mogę wyjść na spotkanie”, „przez ciebie kłócę się z matką”), zwierzanie się z nieprzepracowanych traum (takich jak niepowodzenia w związku z drugim rodzicem). Niestety, tak jak wszystkie toksyczne zachowania, zazwyczaj otrzymują je w prezencie od swoich rodziców, czyli naszych dziadków. Jeśli twoi rodzice dorastali w podobnych warunkach, utrzymywanie tego typu relacji jest dla nich kompletnie naturalną koleją rzeczy, i może być im trudno zrozumieć, dlaczego po latach zaczynasz mieć z nią problem. Britney Spears jest wolna! Po 13 latach sąd zdjął z niej kuratelę. Teraz szykuje się do ślubu Po 13 latach Britney Spears jest wolna od kurateli! Przychylną gwieździe decyzję podjął sąd w Kalifornii. Teraz Brit może w spokoju oddać się przygotowaniom do ślubu. Co wiemy na ten temat? Dlaczego warto się usamodzielnić/uwolnić od rodziców? Pozbycie się emocjonalnej pępowiny, jest jedną z najważniejszych rzeczy dla twojego rozwoju. Nie jesteś w stanie czuć się ze sobą stuprocentowo dobrze, jeśli blokują cię frustrujące zobowiązania i wygórowane oczekiwania względem twojej osoby, które często nie pokrywają się z twoją wizją świata. Utrzymywanie w życiu relacji, które wysysają z ciebie energię, będzie miało bezpośredni wpływ na twoje zaangażowanie w karierę zawodową i związek z drugą osobą. Co więcej, trwanie w tego typu toksycznym schemacie, może przełożyć się na twoją relację z dziećmi, kiedy sam założysz rodzinę. Jeśli dalej czujesz się winna/winny z powodu chęci usamodzielnienia się, pamiętaj, że: nie jesteś swoimi rodzicami, nie odpowiadasz za ich traumy i nieprzepracowane emocje, nie jesteś w stanie zmienić swoich rodziców, bez względu na to, jak mocno się postarasz, twoi rodzice nie muszą się zmieniać, żebyś czuł się dobrze w życiu, schowane urazy i gniew będą o sobie przypominać i utrudniać ci bycie szczęśliwym, nie musisz lubić spotykać się i rozmawiać z rodzicami, aby dalej móc ich kochać i być do nich przywiązanym, jeśli nie będziesz pracować nad zredukowaniem ilości sytuacji, które są dla ciebie frustrujące, o wiele trudniej będzie ci osiągnąć równowagę emocjonalną we wszystkich dziedzinach twojego życia, jeśli zostaniesz w toksycznej relacji emocjonalnej, nie będziesz w stanie wyjść ze schematu, który dziadkowie przekazali twoim rodzicom, i w konsekwencji możesz skrzywić w ten sam sposób swoje potomstwo. Jak odciąć się od rodziców? W niektórych przypadkach jedyną słuszną opcją jest całkowite zerwanie kontaktu z rodzicami. Dzieje się tak szczególnie w sytuacjach, w których wypracowanie emocjonalnych granic nie zadziałało albo w relacji pojawia się psychiczna lub fizyczna przemoc. Niestety, zerwanie kontaktu nie będzie proste i może wiązać się z uczuciem silnego smutku oraz zaburzonym poczuciem bezpieczeństwa. Pamiętaj, że nawet w momentach największego załamania, nie jesteś sam. Problem toksycznej relacji z rodziną dotyczy ogromnej ilości osób, opisy podobnych sytuacji możesz znaleźć na specjalistycznych forach o tym temacie. Jeśli masz taką możliwość, poinformuj swojego przyjaciela lub partnera o tym, że możesz przechodzić teraz przez trudny okres i będziesz potrzebować wsparcia. Nie bój się wizyty u psychoterapeuty, który pomoże ci zrozumieć wszystkie kłębiące się w tobie emocje. Pamiętaj, że odcięcie się od rodziców nie zawsze musi stanowić całkowite zerwanie z nimi kontaktu. Najczęściej pomaga wypracowanie w sobie świadomości, że ich zachowania nie muszą wywierać na tobie kompletnie żadnego wpływu. Spróbuj zdystansować się emocjonalnie do słów słyszanych od swoich bliskich, zawsze je racjonalizuj i dokładnie przemyśl, zanim weźmiesz je sobie do serca. Nie zapominaj, że negatywne emocje, które twoi rodzice kierują w twoją stronę, wynikają z ich problemów, a nie twoich. Naucz się stawiać granice w kwestii ilości odwiedzin i telefonów. Spróbuj być asertywnym, jeśli nie masz ochoty na rozmowę, lub idzie ona w kierunku, który ci się nie podoba. Odcinanie pępowiny to żmudny i długotrwały proces, jednak jest on niezbędny, jeśli chcesz dążyć do utrzymywania w swoim życiu tylko zdrowych relacji. Sposoby, by odciąć się do toksycznych rodziców: Wyznacz granice – określ, jakie zachowania i interakcje są dla ciebie akceptowalne, a jakie nie. Postaw granice i konsekwentnie je egzekwuj. Nie pozwól na ich naruszanie. Przyjmij zdrowy dystans – naucz się odcinać emocjonalnie od toksycznych zachowań rodziców. Poszukaj wsparcia u osób spoza rodziny – mogą pomóc ci przyjaciele, partner życiowy, terapeuta czy bezpłate grupy wsparcia. Rozwijaj swoją niezależność – zarówno emocjonalną, jak i finansową. Przepracuj trudne emocje – najlepiej skorzystaj z profesjonalnej terapii. Ogranicz kontakt – jeśli potrzebujesz, ustal jasne zasady dotyczące częstotliwości kontaktu. Pamiętaj o sobie – twoje zdrowie i dobrostan są najważniejsze. Czy odcięcie się od rodziców sprawi im zawód? To, w jaki sposób twoi rodzice zareagują na stawianie granic, zależy przede wszystkim od ich charakteru, jednak zazwyczaj pogodzenie się z taką koleją rzeczy nie przychodzi im zbyt łatwo. W początkowym okresie toksyczne zachowania mogą zdarzać się jeszcze częściej: rodzice będą próbowali wymusić na tobie utrzymanie kontaktu na ich warunkach, metodami, które są im znane, i które wcześniej stosowali. Często jednak zdarza się, że odcięcie pępowiny przez dziecko zachęca ich do głębszego dialogu wewnętrznego i dostrzeżenia swoich błędów, co daje im pole do pracy nad swoim charakterem. Pamiętaj, że nawet jeśli próba „rozwodu” z rodzicami będzie dla nich bardzo bolesna i sprawi im zawód, nie powinno to wzbudzać w tobie wątpliwości względem planu. Jeśli postanowisz tkwić w toksycznej i frustrującej relacji z innymi osobami, o wiele trudniej będzie ci znaleźć przestrzeń do pracy nad sobą i wytworzenia równowagi emocjonalnej. Reakcja twoich rodziców jest tylko i wyłącznie ich sprawą, w żadnym wypadku nie powinieneś się za nią obwiniać. Toksyczne relacje, czyli faceci, którzy trują Podobno mężczyznę poznaje się po tym, jak kończy. A toksycznego mężczyznę? Po tym, jak kończysz Ty, czyli nie najlepiej.
Zalando we współpracy z fundacją SexedPL wspiera kobiety poprzez projekt o nazwie "Mamy do pogadania"
Inicjatywa "Mamy do pogadania" koncentruje się na pomaganiu kobietom w rozwijaniu się na każdym etapie ich drogi jako rodziców.
Zalando, jedna z wiodących europejskich destynacji e-commerce dla mody i lifestyle’u, wraz z fundacją SexedPL uruchomiły projekt „Mamy do pogadania”, wspierający mamy w Polsce w dążeniu do realizacji różnych osobistych celów na każdym etapie rodzicielskiej podróży: akceptacji własnego ciała, rozwoju osobistego, relacji, pasji, kariery, przedsiębiorczości. Inicjatywa, składająca się z trzech części: bezpłatnych konsultacji online, cyklu spotkań w Poznaniu, Warszawie i Łodzi oraz ogólnodostępnych treści edukacyjnych, jest odpowiedzią na wyzwania, z jakimi zmagają się polskie mamy. Na podstawie badań, Zalando wraz z fundacją SexedPL, wskazało trzy kluczowe obszary, przysparzające matkom w Polsce trudności: Niska samoocena po urodzeniu dziecka, która przyczynia się także do narastania presji związanej z koniecznością pogodzenia roli młodej matki z innymi rolami w dorosłym życiu (jak np. partnerka, osoba aktywna zawodowo).1 Niski współczynnik uczestnictwa w rynku pracy (30% matek z dziećmi w wieku 1-9 lat nie jest zatrudnionych, a co szósta niepracująca matka ma trudności w znalezieniu odpowiedniej pracy), połączony z rosnącym pragnieniem powrotu do życia zawodowego po urlopie macierzyńskim.2 Wreszcie eskalacja presji i obciążenia psychicznego kobiet będących matkami w miejscu pracy.3 Program darmowych wydarzeń obejmuje panele dyskusyjne i warsztaty na temat: psychologii zmiany, przedsiębiorczości kobiet, prawa pracy oraz siostrzeństwa i seksuologii. Wśród panelistów znajdują się: Sylwia Chutnik (Fundacja MaMA), Marta Majrzchak-Ostrowska (Herstories), Sandra Frydrysiak (SWPS) oraz doradca prawny Marta Rolirad (Prawo jest proste). Ponadto w Poznaniu kobiety powracające na rynek pracy będą miały możliwość zrobienia profesjonalnego zdjęcia do CV. Zalando i Fundacja SexedPL zapraszają do udziału w projekcie kobiety na różnych etapach macierzyństwa – od matek niemowląt po matki, których dzieci są już dorosłe. Agata Stola, psychoterapeutka i seksuolożka, opiekunka merytoryczna projektu: Niezależnie czy myśli się o powrocie na etat, założeniu własnego biznesu, czy innej aktywności zawodowej, warto dowiedzieć się, jak o siebie zadbać – emocjonalnie, prawnie i fizycznie. Projekt wychodzi naprzeciw kobietom w wypracowaniu indywidualnego balansu pomiędzy życiem rodzinnym i zawodowym. Proponuje im w ramach spotkań szczere, otwarte i pełne czułości rozmowy między kobietami, które chcą cieszyć się macierzyństwem, jednocześnie nie rezygnując z siebie. Wierzę w to, że dobra mama to przede wszystkim spełniona i szczęśliwa kobieta. Daniel Rogiński, General Manager CEE Zalando: Inicjatywa 'Mamy do pogadania' ma na celu wsparcie polskich mam, które borykają się z różnymi wyzwaniami i presją społeczną związaną z ich rolą. Projekt ten opiera się na dialogu kobiet i jest dedykowany właśnie im. Naszym priorytetem jest stworzenie przestrzeni, w której kobiety mogą zadawać pytania, dzielić się swoimi doświadczeniami, budować wspólnotę i uzyskiwać eksperckie porady. Całe to przedsięwzięcie nie mogłoby się udać bez współpracy z naszym zaufanym partnerem, Fundacją SexedPL. Poprzez to partnerstwo dążymy do nagłośnienia istotnej kwestii społecznej oraz udzielenia realnego wsparcia polskim mamom, na każdym etapie ich macierzyńskiej podróży. Przez cały wrzesień, projektowi “Mamy do pogadania” będą towarzyszyć także darmowe konsultacje online, do których zaproszono specjalistów z czterech dziedzin - prawnika, seksuolożkę, psychoterapeutkę i położną. W mediach społecznościowych SexedPL (Instagram, Tiktok) znaleźć będzie można również różnorodne treści edukacyjne związane z projektem. Panele dyskusyjne i warsztaty są całkowicie bezpłatne. Szczegółowe informacje znajdują się na stronie internetowej oraz na profilach społecznościowych fundacji. Wszystkie spotkania zaplanowano w komfortowych przestrzeniach hoteli PURO. Daty spotkań: Poznań (16-17.09) Warszawa (23.09) Łódź (30.09) 1 prof. dr hab. Beata Ziółkowska „Obraz ciała i samoocena. Perspektywa kobiet w połogu”, link 2 Najnowszy raport Polskiego Instytutu Ekonomicznego (publikacja: 7/03/2023) 3 „Niech nas usłyszą” – raport 30% Club Poland i UNGC (publikacja: marzec 2023)
Ryan Gosling z czułością o byciu tatą córek. Takie słowa chciałaby usłyszeć każda żona i mama
O tym, że Ryan Gosling jest niezwykle czułym mężem i ojcem, mogliśmy i mogłyśmy przekonać się wielokrotnie. Aktor otwarcie mówi, jak ważne jest dla niego małżeństwo i rodzicielstwo. Ostatnia wypowiedź filmowego Kena to swego rodzaju kropka nad i.
W tym artykule: Ryan Gosling z czułością o byciu tatą córek Córki Ryana Goslinga i Evy Mendes Tytuł największego słodziaka w Hollywood jednogłośnie otrzymuje filmowy Ken. Ryan Gosling po raz kolejny udowodnił, że bycie mężem Evy Mendes i tatą dla Esmeraldy i Amandy jest dla niego ważniejsze niż jakakolwiek rola w kasowej produkcji. Poznajcie szczegóły. Ryan Gosling z czułością o byciu tatą córek Ryan Gosling wraz Margot Robbie udzielił wywiadu magazynowi „People”, w którym otworzył się na tematykę pobocznych zagadnień dotyczących filmu i samej lalki „Barbie”. Część rozmowy poświęcono wpływowi Barbie na zmieniający się świat. W związku z tym dziennikarka magazynu zapytała Ryana, który prywatnie jest tatą dwóch dziewczynek, jak stara się wzmacniać ich poczucie własnej wartości: - Jesteś tatą dziewczynek. Jak wzmacniasz ich poczucie własnej wartości w świecie, który jest prawdziwym światem, a nie krainą Barbie? Ryan bez wahania odpowiedział: Mają najwspanialszą mamę na świecie, więc wszyscy tak naprawdę podążamy za jej przykładem. Kocham to - skomentowała krótko wypowiedź Ryana siedząca obok Margot Robbie. So cute! Podobne zdanie na temat wypowiedzi aktora mają komentujący: Ten mężczyzna i jego szacunek i miłość do żony to coś niebywałego, Po prostu kocham tego człowieka, OMG, jak go nie kochać? - czytamy pod wideo. To już kolejny raz, kiedy aktor publicznie, w nieco zawoalowany sposób wyznaje miłość swojej żonie, Evie Mendes. Podczas światowej premiery filmu „Barbie” miał na sobie naszyjnik z pierwszą literą jej imienia, zaś wcześniej przyznał, że dopóki Eva nie pojawiła się w jego życiu, nie marzył o tym, by zostać ojcem. Córki Ryana Goslinga i Evy Mendes Ryan Gosling i Eva Mendes pobrali się w 2016 roku po kilku latach związku. Mają dwie córki - 9-letnią Esmeraldę i 7-letnią Amandę. Dziewczynki, choć są jeszcze na wczesnym etapie edukacji, wykazują zainteresowanie sztuką. Kto wie - być może za kilka lat zobaczymy je na scenie lub ekranie? Ryan Gosling oddał hołd Evie Mendes na premierze „Barbie”. Wyznał jej miłość bez słów Ryan Gosling zdecydował się na publiczne wyznanie miłości swojej partnerce – Evie Mendes podczas światowej premiery filmu „Barbie”. To najsłodsze, co dziś zobaczycie.
Czesław Mozil świadomie wybrał bezdzietność i chwali sobie tę decyzję. „Patrzę na rodziców, którzy nie dają rady...”
Czesław Mozil i jego żona Dorota odpadli z programu „Azja Express” po drugim odcinku. Wcześniej zdążyli wywołać niemałą burzę, przed kamerami mówiąc o tym, że nie planują powiększenia rodziny. Teraz podzielili się z widzami i widzkami „Dzień dobry TVN” swoimi refleksjami na temat świadomej bezdzietności. Ich słowa dają do myślenia.
W tym artykule: Czesław Mozil i Dorota Mozil nie chcą dzieci Czesław Mozil z żoną o świadomej bezdzietności Czesław Mozil i Dorota Mozil nie chcą dzieci Czesław Mozil ma 43 lata, piękną żonę i karierę, o której wielu może tylko pomarzyć. Muzyk nie ma jednak dziecka i – jak się okazuje – niektórym nie mieści się w głowie, że można z rozmysłem podjąć taką decyzję. O tym, jak wielkie emocje wywołuje temat, świadczyć mogą reakcje internautek i internautów na wypowiedzi pary przed kamerami popularnego programu „Azja Express”, który tym razem kręcony był w Turcji, Gruzji i Uzbekistanie. Małżonkowie zdecydowali się wziąć udział w 5. edycji podróżniczego show i choć odpadli z niego już po drugim odcinku, zdążyli wywołać niemałe zamieszanie. Wszystko przez to, iż podzielili się z widownią swoimi poglądami na rodzicielstwo. Przyznali, że nie chcą dziecka i jest to ich świadomy wybór. Po emisji odcinka, który zakończył ich przygodę z programem, duńsko-polski piosenkarz oraz projektantka mody pojawili się w studiu „Dzień dobry TVN”, by opowiedzieć o wrażeniach z „azjatyckiej przygody”. Byliśmy tam bardzo krótko, a jednak mieliśmy poczucie, że byliśmy tam bardzo, bardzo długo. Przeżyliśmy strasznie dużo rzeczy, spotkaliśmy cudownych ludzi – stwierdzili. Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem” Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi. Czesław Mozil z żoną o świadomej bezdzietności Para, która wzięła ślub w 2016 roku, odniosła się też do poruszonego przez nich w reality-show wątku świadomej bezdzietności. Czesław Mozil zaznaczył, że nie wszyscy muszą chcieć spełniać społeczne oczekiwania i żyć według ustalonych schematów. Bardzo często w życiu słyszałem, że „dorośniesz do ojcostwa”, a ja mówię: „Ja nie dorosnę, nie będę ojcem”. (...) Świadome macierzyństwo albo wychowanie to już całkowicie inna, ciężka droga i decyzja – stwierdził Czesław Mozil. Wokalista podkreślił, że bardzo dobrze czuje się ze swoim wyborem. Upewnia się w nim, kiedy obserwuje osoby, które zdecydowały się podążyć ustaloną drogą, a następnie tego żałowały. Patrzę na rodziców, którzy sobie nie dają rady, a potem przyznają, że się wcale do tego nie nadają, ale tak ich się życie potoczyło. (...) Ja się cieszę, że nasze życie się potoczyło tak, jak jest teraz – zaznaczył gwiazdor. To wyznanie nie powinno być wielkim zaskoczeniem, bo już wcześniej artysta mówił w jednym z wywiadów o związku ze swoją żoną: Spotkaliśmy się dość późno, już jako dojrzali ludzie i stwierdziliśmy, że nie będziemy rodzicami. Tak otwarte postawienie sprawy wciąż budzi jednak opory. Świadczyć mogą o tym liczne komentarze w tej sprawie na serwisach plotkarskich. Z kolei Dorota Mozil w studiu „Dzień dobry TVN” przyznała, że po wyemitowaniu odcinków „Azja Express” z udziałem jej i partnera otrzymała wiele głosów wdzięczności od osób, które podzielają ich poglądy na temat świadomej bezdzietności. Żona Czesława zaznaczyła, że często pisali do niej ludzie, którzy nie mieli tyle samozaparcia, by sprzeciwić się społecznym normom. Tym bardziej gratulujemy więc gratulujemy małżonkom odwagi kroczenia własnymi ścieżkami! „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem?
PiS planuje powołać Polski Instytut Rodziny i Demografii za 30 mln złotych rocznie. „Chcecie więcej dzieci? Dajcie nam żyć w spokoju!”
Nasza wspaniała władza jest wyjątkowo płodna, jeśli chodzi o kolejne pomysły, jak zadbać o obywatelki i obywateli, by „pomagać im” w codziennym życiu. Z każdym tym pomysłem nasz kraj coraz bardziej zdaje się przypominać Gilead z „Opowieści podręcznej” Margaret Atwood.
Niestety większość z pomysłów naszej władzy służy jedynie wyprowadzaniu kolejnych horrendalnie wysokich kwot z budżetu w kreatywny sposób, chociaż na pewno jest sporo rodzin, które na tym korzystają. Choć przy szalejącej inflacji to wsparcie jest zapewne coraz mniej odczuwane. Co tym razem wymyślili kreatywni posłowie PiS rozbijający się naszymi pieniędzmi? Otóż złożyli w Sejmie projekt ustawy o… Polskim Instytucie Rodziny i Demografii. Brzmi ciekawie, więc zaraz przytoczę podane opinii publicznej szczegóły. Zacznę natomiast od tego, że ten nowy koncept będzie nas kosztował 30 mln złotych rocznie. Kto bogatemu zabroni prawda? Plus jeszcze jedna istotna i zarazem niepokojąca informacja: prezes tego instytutu ma mieć uprawnienia prokuratorskie... Prezes instytutu będzie mógł np. żądać wszczęcia postępowania w sprawach cywilnych dotyczących rodzin oraz w sprawach rodzinnych, w szczególności ze stosunków między rodzicami a dziećmi, dotyczących wykonywania władzy rodzicielskiej. Będzie też mógł brać udział w toczącym się już postępowaniu – na prawach przysługujących prokuratorowi, a także zwracać się o wszczęcie postępowania administracyjnego, wnosić skargi do sądu administracyjnego i uczestniczyć w tych postępowaniach o świadczenia z budżetu państwa i od samorządu terytorialnego - możemy dowiedzieć się z art. 11 złożonej w Sejmie ustawy. Bartłomiej Wróblewski z PiS w imieniu wnioskodawców projektu nieco odpłynął, mówiąc, że jest „to projekt oczekiwany przez wiele środowisk prorodzinnych, ostatecznie ważny dla całego kraju”. Z pewnością tak jest dla tych, którzy mają w tej instytucji pracować, ale czy jest to w ogóle potrzebne dla reszty obywatelek i obywateli? Według polityka jest to projekt na tyle istotny, że powstał ponad podziałami. Fiksacja PiS na punkcie świętości rodziny jest znana nie od dzisiaj, jednak sposób, w jaki partia rządząca „zachęca” do jej zakładania jest na przeciwległym biegunie do tego, co naprawdę wpływa na decyzje kobiet (ich w szczególności) i mężczyzn o zakładaniu rodziny, staraniu się o potomstwo. Według danych GUS „w okresie lipiec 2020-czerwiec 2021 w Polsce urodziło się niespełna 344 tys. dzieci. Tak niskiej liczby urodzeń w ciągu 12 miesięcy nad Wisłą nie zanotowano co najmniej od lat 50. XX wieku, odkąd dostępne są dane Urzędu.”[1] Kryzys demograficzny w Polsce. Dlaczego Polki nie decydują się na dzieci? Dane Głównego Urzędu Statystycznego jasno wskazują, że Polska jest w kryzysie demograficznym. Czy rząd zdecyduje się na realną walkę z tym problemem? Według Wróblewskiego rodzina i demografia są obecnie kluczowe dla rozwoju i przyszłości naszego kraju. I tu o dziwo się z nim zgadzam, ALE... Radziłabym osobom obecnie bawiącym się w panów życia i śmierci, którzy są przekonani o swojej nieomylności w każdej niemal dziedzinie – nieco więcej logicznego myślenia. I tak jestem porażona wnioskiem, że brak tzw. zastępowalności pokoleń pogarsza naszą sytuację demograficzną. Mamy starzejące się społeczeństwo i stały spadek liczby urodzeń. Ale naprawdę nie trzeba bardzo głębokiej analizy, żeby dojść do tego, jak można by naszą – jako polskiego państwa – sytuację poprawić. Tylko w tym wypadku trzeba mieć otwartą głowę i zrozumieć, że każde działanie ma swoje konsekwencje. A przede wszystkim odwalić się od kobiet. Nie widzę potrzeby tworzenia kolejnej instytucji wydmuszki, która będzie „kompleksowo zajmować się polityką prorodzinną, badaniami nad demografią”. Czy takimi pomiarami nie zajmuje się przypadkiem GUS? A co z Ministerstwem Rodziny i Polityki Społecznej? Nowy instytut ma być „merytorycznym zapleczem”, gdzie prowadzone będą badania i analizy procesów demograficznych, a przede wszystkim generowane konkretne rozwiązania dla polityki prorodzinnej. Nie będę się dalej rozwodzić na temat samego PIRiD, bo też nie za bardzo wiadomo, co się dalej wydarzy z tym pomysłem. Zamiast tego z przyjemnością napiszę, co takiego według mnie (a wydaje mi się, że inne mądre głowy mają podobne zdanie) przyczyniłoby się do wzrostu demograficznego w Polsce. Dodam jeszcze, że według przywołanych badań przez Dominikę Chorosińską z PiS dla „znacznej większości Polaków synonimem szczęścia indywidualnego jest szczęście rodzinne.” Niestety nie byłam w stanie dokopać się do źródła tych badań, ale wydaje mi się, że obecna atmosfera w Polsce raczej nie sprzyjała poczuciu szczęścia i spełnienia. Zwłaszcza dla kobiet. Dla niektórych może i nie ma to sensu, bo nadal całkiem sporo osób uważa, że dla kobiety największym spełnieniem powinna być gromadka dzieci, dom i oczywiście mąż. Na szczęście nie jest to takie proste, a my też coraz chętniej i głośniej mówimy o swoich potrzebach, które wcale nie ograniczają się do pielęgnowania ogniska domowego. Niestety, głównym problem w naszym kraju jest brak zrozumienia dla tych pragnień, co realnie wpływa między innymi na decyzje o ewentualnym macierzyństwie. A więc co mogłoby sprawić, że kobiety zaczęłyby chętniej decydować się na dzieci? Przede wszystkim poczucie bezpieczeństwa w kwestiach finansowych i zawodowych, czyli: zagwarantowane urlopy macierzyńskie i tacierzyńskie (!), zmiana całego systemu (w tym przepisów prawnych), które gwarantują powrót do pracy po urodzeniu dziecka i ułatwia wejście na nowo w struktury pracownicze. Dostęp do żłobków i przedszkoli. Do tego ludzkie traktowanie kobiet i mężczyzn, którzy mają dzieci, a więc propozycja elastycznych godziny pracy. Zrozumienie, że pracownik to nie niewolnik żyjący w próżni, a człowiek, który może mieć rodzinę i pragnie normalnego życia poza biurem. Zrozumienie w końcu, że czas wolny, ale i sposób radzenia sobie z obowiązkami prywatnymi wpływają na zdrowie psychiczne, co przekłada się realnie na stosunek do pracy. Podstawą powinna być dalej gwarancja dostępu do lekarzy, zabiegów medycznych i bezpiecznej aborcji, wolny dostęp do bezpłatnej antykoncepcji bez konieczności uwłaczającego kombinowania i tłumaczenia się ze swoich wyborów życiowych. To kobiety sprawa, czy jest gotowa na dziecko, kiedy będzie je miała, a co najważniejsze – czy w ogóle je chce. Decyzje o macierzyństwie wspierają również tak istotne kwestie, jak regulacje dotyczące zakładania działalności, gwarancja umów o pracę, dostęp do ubezpieczenia, ulgi podatkowe itp. Życie w ciągłym chaosie informacyjnym, niezapowiedziane ze znacznym wyprzedzeniem zmiany w systemie podatkowym ogłaszane po nocach na twitterze ministra finansów, niejasne przepisy – to wszystko składa się na brak komfortu życia i spokoju. U nas do tego dochodzą kwestie edukacji, traktowania ciężarnych kobiet w szkołach i na uczelniach, brak odpowiedniej infrastruktury (widzicie gdzieś podjazdy dla wózków?), opieki okołoporodowej... Mogę tak w nieskończoność, bo wydaje mi się, że powodów, dla których ja sama nie zdecyduje się świadomie w Polsce na dziecko mam aż nadto. Do tego jest jeszcze jeden bardzo ważny aspekt - bycie wiecznie ocenianą. Zacznę od tego, co powinno być najważniejszą kwestią - bycie matką nie warunkuje kobiecości. Szczerze podziwiam kobiety, które decydują się na dzieci w tym kraju, chociaż jeszcze chyba bardziej imponują mi te, które otwarcie mówią, że ich nie chcą. Bo wiecie co jest najgorsze w obecnej sytuacji kobiet w Polsce? Nieustanna walka i krytyka z każdej strony absolutnie za wszystko, bycie ocenianą na każdym kroku. Będąc kobieta nigdy nie będziesz WYSTARCZAJACA, bo zawsze znajdzie się ktoś, kto ci coś wypomni. Trafiłam ostatnio na rewelacyjny wpis na ten temat dziennikarki Natalii Waloch, który absolutnie zawiera w sobie wszystko to, co czuję. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Kobieta, jej czyny i ciało to wieczne pole walki oraz obiekt osądu. Dla wielu pożądaną sytuacją byłaby nasza kapitulacja, zniknięcie w kącie domu. Kobieta, którą widać, która ma własne zdanie i głośno je wypowiada, ma swoje marzenia, pragnienia i potrzeby staje się niebezpieczna. Trzeba ją uciszyć przez ośmieszanie, zastraszanie, zawstydzanie. Swoją drogą wywoływanie u drugiej osoby poczucia wstydu jest według mnie najskuteczniejszą formą uciszania i kontrolowania. Kobieta nie powinna być osobą z krwi i kości ze swoim niedoskonałym ciałem, własnym zdaniem, wykształceniem, wadami, zaletami, pragnieniami, seksualnością. Żyjesz w świecie, w którym nigdy nie będziesz taka, jak oczekuje od ciebie społeczeństwo. Nie możesz być chora, ale też nie możesz wyglądać za dobrze. Nie możesz pokazywać za dużo ciała, ale jak tego nie robisz w ogóle to jesteś cnotką. W sypialni masz być tylko z mężem. Ale kto by chciał taką niedoświadczoną? Lubisz się bawić, korzystasz z życia, zmieniasz partnerów seksualnych, bo lubisz? Jesteś puszczalska. Marzysz o ślubie, chcesz męża, dom i dzieci – o matko jaka nuda, zastanów się, bo marnujesz życie! A na koniec on Cię i tak zostawi dla młodszej. Nie chcesz tego wszystkiego? Zwariowałaś egoistko skończona? Masz dziewczynę? Nie istniejesz. Uczysz się dla siebie? Po co, przecież w kuchni nie jest potrzebny doktorat. Nie idziesz na studia? No tak, złapiesz jakiegoś faceta i po kłopocie, co? W tym kraju można zwariować. Jeśli politycy naprawdę chcieliby zrozumieć, jak doprowadzić do wzrostu demograficznego niech najpierw wsłuchają się w głos kobiet. Niestety na ten moment nie widzę realnej możliwości zmiany obecnego kursu. Co dla mnie jest również bardzo istotne, a zostawiłam to na sam koniec. Żeby być dobrą matką, która może przekazać dziecku miłość, radość, mądrość, poczucie bezpieczeństwa i otworzy je na świat, trzeba najpierw być zaopiekowaną, wysłuchaną, spełnioną i szczęśliwą. Dajcie nam warunki i możliwości rozwoju, zadbajcie do cholery o naszą planetę, a dalej zostawcie nas w spokoju. I może wtedy trend spadku urodzeń się odwróci. [1] https://www.bankier.pl/wiadomosc/Liczba-ludnosci-Polski-spada-Mniej-urodzen-wiecej-zgonow-8158869.html
Penn Badgley opowiedział o narodzinach syna i rodzicielstwie w czasie pandemii. Jak gwiazdor „Ty” czuje się w roli ojca?
Penn Badgley zdobył się na szczere wyznanie. Przy okazji promocji nowego sezonu „Ty” opowiedział o narodzinach swojego syna oraz o rodzicielstwie w czasie pandemii.
Penn Badgley zdobył międzynarodową sławę dzięki roli Dana Humphreya w serialu „Plotkara”. Teraz natomiast możemy go oglądać w bijącym rekordy popularności „Ty” na platformie Netflix, gdzie gra stalkera i mordercę (przy okazji przypominamy, że trzeci sezon produkcji jest już dostępny!). Jednocześnie należy do grona gwiazd, które bardzo dbają o swoją prywatność. Niechętnie opowiada o sprawach związanych ze swoją rodziną, ale tym razem – przy okazji promocji kolejnej serii wspomnianego już serialu „You” – otworzył się na temat narodzin syna oraz rodzicielstwa w czasie pandemii. Penn Badgley opowiedział o narodzinach syna i rodzicielstwie w czasie pandemii Przypomnijmy, że Penn Badgley został ojcem w sierpniu 2020 roku. O narodzinach dziecka poinformowała główna zainteresowana całą sprawą, czyli Domino Kirke – piosenkarka oraz autorka teksów, a prywatnie żona gwiazdora serialu „Ty”. Po niewiele ponad roku Penn Badgley udzielił szczerego wywiadu „InStyle US”, w którym opowiedział m.in. o rodzicielstwie w czasie pandemii. Aktor pomaga w wychowaniu 12-letniego syna Domino Kirke z poprzedniego związku, ale – jak sam przyznał – nie wie, jak to jest być biologicznym ojcem czasach nie-pandemicznych. James, bo właśnie tak ma na imię syn aktora, wnosi wiele radości do jego życia. Co więcej, aktor nie ukrywa, że nie zawsze jest im (jemu oraz jego żonie) łatwo. „Nie wiem, jak to jest być przynajmniej biologicznym ojcem poza pandemią” – przyznał Penn Badgley w rozmowie z „InStyle US”. – Tylko my, moja żona i ja, opiekowaliśmy się nim. Pod pewnymi względami to ekscytujące, pojawia się piękna radość i światło w naszej relacji z nim. Wydaje się, że on to odzwierciedla. A jednocześnie – westchnął aktor – jest to takie trudne”. Co ciekawe, nie tylko Penn Badgley, ale również Joe Goldberg, którego gra w głośnym serialu „Ty”, został niedawno ojcem po raz pierwszy. W nowych odcinkach produkcji główny bohater będzie więc musiał sprawdzić się w zupełnie nowej roli. Już wiecie, co oglądać w ten weekend! „Ty”: sezon 4. Netflix potwierdził, że powstanie kolejna seria popularnego serialu Netflix potwierdził, że powstanie czwarty sezon „Ty / You”! Co już wiemy o nowej części popularnego serialu z Pennem Badgley’em w roli głównej?
Irina Shayk o wychowywaniu córki z Bradleyem Cooperem: „Ja i jej ojciec jesteśmy bardzo surowi”
W najnowszym wywiadzie Irina Shayk po raz pierwszy tak bardzo otworzyła się na temat rodzicielstwa. Modelka ujawniła, jakim ojcem jest Bradley Cooper oraz zdradziła, czy jej były partner korzysta z usług niani. Wiemy też, jakie wartości starają się przekazać swojej córce – możecie się zdziwić!
W tym artykule: Irina Shayk ujawnia, jakim ojcem jest Bradley Cooper Irina Shayk o wychowywaniu córki Irina Shayk i Bradley Cooper przez kilka lat byli jedną z najgorętszych par show-biznesu. Ich miłość niestety nie przetrwała próby czasu, dlatego jedynym śladem po ich niezwykle namiętnej niegdyś relacji jest dziś już tylko ich wspólne dziecko. Rosyjska piękność zalicza się do grona gwiazd, które mocno strzegą swojej prywatności, dlatego na jej oficjalnych profilach w serwisach społecznościowych na próżno szukać zdjęć czy filmików z córką, Leą De Seine Shayk Cooper. Temat rodzicielstwa przewinął się za to niespodziewanie w nowym wywiadzie, którego udzieliła modelka. Irina Shayk ujawnia, jakim ojcem jest Bradley Cooper W rozmowie z jednym z autorów bloga Highsnobiety Irina Shayk przyznała szczerze, że jej eks świetnie radzi sobie w roli ojca nie potrzebuje dodatkowej pomocy, gdy przychodzi jego kolej do opieki nad czterolatką. Jest pełnoprawnym, aktywnym ojcem – nie ma żadnej niani - zdradza modelka. - Lea wyjechała z nim na wakacje na prawie dwa tygodnie – ani razu do nich nie zadzwoniłam - dodaje. Irina Shayk o wychowywaniu córki Z wykonywanych regularnie przez paparazzi zdjęć wiemy, że światowa gwiazda modelingu do tej pory wozi swoją córkę w wózku. Na pierwszy rzut oka mogłoby się więc zdawać, że dziewczynka jest traktowana przez swoich sławnych i bogatych rodziców jak księżniczka. Okazuje się jednak, że Irina Shayk jest mamą, która nie pozwala dziecku wejść sobie na głowę i od najmłodszych lat uczy ją nienagannych manier. Ja i jej ojciec jesteśmy bardzo surowi. Kiedy kończy jeść, wstaje od stołu, bierze talerz, mówi „dziękuję”. Bez „proszę” lub „dziękuję” nie dostaje niczego - czytamy w wywiadzie. 35-latka wyznała, że ona i gwiazdor filmów Poradnik pozytywnego myślenia i Narodziny gwiazdy starają się raczej nie rozpieszczać swojej pociechy. To trudne, bo ma tyle zabawek. Ja miałam jedną lalkę i mam ją do tej pory. Blondynka, niebieskie oczy, duża rosyjska lalka. Moja babcia szyła dla niej ubrania. I zawsze tłumaczę córce: „Słuchaj, to jest moja lalka. Miałam tylko jedną”. Albo czasami: „Masz tego cukierka. Ja kiedyś cukierki jadłam tylko na Boże Narodzenie - opowiada Irina. Z rozmowy dowiadujemy się również, jak mała Lea reaguje na to, że jest fotografowana przez obcych ludzi na ulicy. Czasami moja córka się boi – widzi paparazzi z wielu kilometrów - mówi modelka. - Ona jest dzieckiem KGB - dodaje żartobliwie. Irina stwierdziła, że skoro nie jest w stanie uchronić swojej córki przed obecnością fotoreporterów, to musi w jakiś sposób ją z tą sytuacją oswoić. Postanowiła więc powiedzieć jej prawdę. Mówię jej na przykład: „Oni po prostu wykonują swoją pracę. Sprzedając zdjęcia, zarabiają na życie. Nie musisz się bać” - wyjaśnia. Jesteście zaskoczeni wyznaniami Iriny Shayk na temat jej podejścia do macierzyństwa? Wideo, na którym Oscar Isaac zmysłowo spogląda na Jessicę Chastain, szybko stało się wiralem. Przy nich nawet Lady Gaga i Bradley Cooper wymiękają! Nie da się ukryć, że jest między nimi chemia. I to nawet większa niż między Lady Gagą i Bradleyem Cooperem za czasów „Narodzin gwiazdy”. Jessica Chastain i Oscar Isaac są razem na Festiwalu Filmowym w Wenecji, gdzie promują swój wspólny serial „Sceny z życia małżeńskiego”. O tym, jak aktor patrzył na partnerkę na czerwonym dywanie mówią dziś wszyscy! <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/e11b3f57e7ca126acb58f68548243c0ed78c4660-652014a.jpeg" width="948" height="632" alt="Wideo, na którym Oscar Isaac zmysłowo spogląda na Jessicę Chastain, szybko stało się wiralem. Przy nich nawet Lady Gaga i Bradley Cooper wymiękają!" title="Wideo, na którym Oscar Isaac zmysłowo spogląda na Jessicę Chastain, szybko stało się wiralem. Przy nich nawet Lady Gaga i Bradley Cooper wymiękają!" />
Czy można porozmawiać z tatą o okresie? A dlaczego by nie?!
Okres to dla wielu osób wciąż wstydliwa sprawa. W Glamour staramy się go oswajać, bo to naturalny element życia dobrej połowy społeczeństwa! Dlatego nie róbmy z niego tabu. Dziś chcemy wam opowiedzieć przy okazji Dnia Ojca o akcji pewnej bliskiej nam marki, która na rozbrajaniu okresowego tabu zna się świetnie.
Zacznę może od tego, w końcu to Dzień Ojca, dla mnie w sumie Dzień Taty, że ja moją pierwszą miesiączkę dostałam, mając 13 lat. Był luty, ferie zimowe i siedziałam w domu z tatą. W zasadzie to wróciłam z sanek, na których byłam z koleżankami. Miałam dziwny ból w dole brzucha. Poszłam do łazienki i zobaczyłam krwawe plamki na beżowych majtkach. Nareszcie - pomyślałam. Ale też się trochę wystraszyłam. Niby byłam uświadomiona przez mamę, co i jak, niby czekałam, ale jednak było to coś nowego. Wyleciałam z łazienki i pobiegłam do taty, by mu powiedzieć, co i jak. Zaraz się zaczęło szukanie podpasek, czy są, czy może trzeba mi je kupić. Jak mnie boli brzuch, to może tabletkę. Tata zareagował bardzo fajnie (dzięki tato Bleed It Out. Chatbot od Your KAYA z okazji Dnia Ojca – na pomoc w rozmowach o dojrzewaniu Doskonale zdaję sobie sprawę, że nie w każdym domu jest tak jak w moim. Słyszałam historie koleżanek, które nawet z mamą nie mogły o miesiączce swobodnie pogadać, a co dopiero z tatą. Z różnych powodów. Dlatego tak cieszą takie inicjatywy, jak ta od Your KAYA. O co właściwie chodzi? Otóż, dziś, w Dniu Ojca, startuje kampania kryje się ważne przesłanie: by ojcowie także angażowali się w życie dorastających córek, w czym pomoże im specjalny facebookowy chatbot! Dzięki niemu każdy tata będzie miał okazję przeprowadzić symulację rozmowy z córką, która właśnie stawia pierwsze kroki w okresowej rzeczywistości, tak aby lepiej się do niej przygotować – bez skrępowania, stresu i wstydu „W Dzień Ojca pomyśleliśmy zwłaszcza o tych, którzy samotnie wychowują córki i nie zawsze są przygotowani na rozmowę o miesiączce. Postanowiliśmy dać im narzędzie, dzięki któremu będą czuli się pewniej i zdobędą trochę informacji, ale w prosty i przystępny sposób. Oczywiście zachęcamy do tej rozmowy wszystkich innych, bo nie ma absolutnie żadnych powodów, by dla kogokolwiek okres był tematem tabu i by otaczać go jakąś tajemnicą” – wyjaśnia Kaja Rybicka, współzałożycielka marki. Chatbot pomoże w otwartym komunikowaniu dziecku tego, że okres to naturalna sprawa. Pozwoli też zdobyć wiedzę, jakie środki intymne można stosować podczas krwawienia i jak zaradzić bólom miesiączkowym! Zatem trzymamy kciuki za szczere rozmowy o okresie!
Jak naprawdę wygląda bycie rodzicem? Ten serial w zabawny sposób pokazuje prawdę o codzienności z dziećmi
Player Oryginal stworzył serial, który pokazuje rodzicielstwo „bez cenzury”. Ale w niezwykle błyskotliwy i zabawny sposób. Przypadnie do gustu (nie tylko) młodym rodzicom! Oto wszystko, co musisz wiedzieć o „Mamy to”.
W tym artykule: Insta-rodzina. Jak wygląda rodzicielstwo w rzeczywistości? Mamy to: poznaj obsadę, datę premiery i inne szczegóły z nią związane! Białe, czyste koszule i grzeczne dzieci. Posegregowane zabawki. Nieprzerwana radość. Czy rodzicielstwo naprawdę tak wygląda? Odpowiedź brzmi: nie, a na pewno nie zawsze. I nie ma w tym nic złego. Mamy to, czyli serial komediowy, który już niebawem zadebiutuje na platformie streamingowej Player, w zabawny sposób ukazuje codzienne sytuacje oraz problemy, z którymi mierzą się (nie tylko) młodzi rodzice. Myślisz o powiększeniu rodziny? Właśnie spodziewasz się dziecka? Należysz już do grona rodziców? A może po prostu chcesz się dobrze bawić i szukasz lekkiego, zabawnego serialu na wieczór? Jeśli odpowiedź na (przynajmniej) jedno z wymienionych przez nas pytań brzmi „tak”, nowa produkcja od Player Oryginal na pewno przypadnie ci do gustu. Poznaj obsadę, datę premiery i inne szczegóły z nią związane! Insta-rodzina. Jak wygląda rodzicielstwo w rzeczywistości? Niestety idealne kadry, które doskonale znamy z mediów społecznościowych, mają niewiele wspólnego z rzeczywistością. Co więcej, często dołują, a nawet wpędzają w kompleksy niektórych rodziców. Właśnie dlatego powstał serial komediowy Player Orginal Mamy to, który w niezwykle błyskotliwy, zabawny oraz oryginalny sposób pokazuje, jak wygląda rodzicielstwo w rzeczywistości. Zachęca do tego, aby do niektórych spraw podejść z dystansem. I być dla siebie nieco łaskawszym / łaskawszą. W końcu nikt z nas nie jest perfekcyjny. Mamy to: poznaj obsadę, datę premiery i inne szczegóły z nią związane! Bohaterami serialu są Ada oraz Szymon, którzy niedawno powitali na świecie swoje pierwsze dziecko, a także ich sąsiedzi – Ewa i Szymon – rodzice dwóch dziewczynek. Mimo tego, że prowadzą różne style życia, okaże się, że mają ze sobą wiele wspólnego. I to właśnie ze względu na dzieci. W poszczególnych odcinkach (będzie ich 10) widzowie oraz widzki będą mogli / mogły obserwować ich codzienne życie i utożsamić się z nimi (przynajmniej w niektórych sytuacjach). Kto zagrał w serialu Mamy to? W rolach głównych zobaczymy Katarzynę Kołeczek, Szymona Mysłakowskiego, Laurę Breszkę oraz Szymona Roszaka, których możesz kojarzyć z wielu rodzimych filmów i seriali. Premiera Mamy to zbliża się wielkimi krokami. Pierwszy odcinek serialu, który w zabawny i oryginalny sposób pokazuje, jak wygląda rodzicielstwo w rzeczywistości, będzie dostępny na platformie streamingowej Player.pl od 23 marca 2021 roku. To nie koniec dobrych informacji. Tego dnia będzie można obejrzeć na Playerze dwa odcinki, kolejne co tydzień. Szykuj popcorn!
Najpopularniejsze imiona 2020 dla dzieci. Ministerstwo Cyfryzacji opublikowało raport, który zaskakuje
Ministerstwo Cyfryzacji opublikowało listę najpopularniejszych imion nadawanych dzieciom w pierwszej połowie 2020 roku. Nie obyło się bez zaskoczeń. Zuzanna nie jest już najpopularniejszym imieniem żeńskim w Polsce!
Wybór imienia (lub imion) dla dziecka to poważna sprawa. Niektórym zależy na tym, by nazwać pociechę, jak ukochaną babcię albo inną – inspirującą osobę. Z tego powodu coraz popularniejsze stają się stare imiona polskie dla chłopców i dziewczynek. Inni stawiają na imiona ulubionych postaci z filmów i seriali (serio, kilka lat temu diametralnie wzrosła popularność takich imion, jak Sansa czy Arya, które na pewno kojarzą fani Gry o Tron). Są również tacy, którzy korzystają z podpowiedzi bliskich albo przeglądają skrupulatnie opracowywane raporty. Jednym z najważniejszych rankingów jest ten publikowany przez Ministerstwo Cyfryzacji. Kilka dni temu światło dzienne ujrzała lista najpopularniejszych imion w pierwszym półroczu 2020 roku. I tym razem nie obyło się bez zaskoczeń. Najpopularniejsze imiona 2020 – raport Ministerstwa Cyfryzacji Ministerstwo Cyfryzacji opublikowało nowy raport, dzięki któremu dowiedzieliśmy się, jakie imiona były najczęściej nadawane dzieciom w pierwszym półroczu 2020 roku. Jeśli chodzi o imiona męskie 2020, czołówka się nie zmieniła. Pierwsza trójka nadal należy do imion Antoni, Jan i Jakub. W TOP 10 najpopularniejszych imion dla chłopców 2020 znaleźli się również Aleksander, Franciszek, Szymon, Filip, Mikołaj, Stanisław, Wojciech. Nieco bardziej zaskakujące okazują się natomiast wyniki raportu najpopularniejszych imion żeńskich 2020, który został przygotowany przez Ministerstwo Cyfryzacji. W 2019 pierwsze miejsce na liście najpopularniejszych imion należało do Zuzanny. Jednak w tym roku ustąpiła ona Julii, która po kilku latach wróciła na pozycję liderki. Z kolei wspomniane już imię Zuzanna zajęło w pierwszej połowie 2020 roku miejsce drugie. Na trzeciej pozycji uplasowała się Zofia. W pierwszej dziesiątce rankingu najpopularniejszych imion żeńskich 2020 znalazły się również Zofia, Hanna, Maja, Lena, Alicja, Oliwia, Maria oraz Laura. Zaskoczeni? Sprawdziliśmy, ile osób nazwało dzieci po bohaterach „Gry o Tron” >>> Najpopularniejsze imiona żeńskie 2020 Julia – 3649 Zuzanna – 3639 Zofia – 3588 Hanna – 3364 Maja – 3244 Lena – 2633 Alicja – 2564 Oliwia – 2395 Maria – 2372 Laura - 2049 Najpopularniejsze imiona męskie 2020 Antoni – 4037 Jan – 3823 Jakub – 3614 Aleksander – 3541 Franciszek - 3499 Szymon – 3107 Filip - 2744 Mikołaj – 2587 Stanisław – 2522 Wojciech – 2416
YouTube poszerza ofertę w Polsce i wprowadza nowość - YouTube Kids
YouTube skupia się na bezpieczeństwie dzieci w sieci i stworzył zupełnie nową platformę, wyłącznie dla najmłodszych. YouTube Kids jest już Polsce!
Co miesiąc YouTube odwiedza ponad 1,5 miliarda ludzi z całego świata, którzy każdego dnia wyświetlają miliard godzin filmów. Wśród nich są także najmłodsi szukający na platformie interesujących filmików lub bajek. W trosce o ich bezpieczeństwo i ochronę przed nieodpowiednimi treściami YouTube postanowił stworzyć w 2015 roku specjalną aplikację. Tak narodził się YouTube Kids, dedykowany właśnie dzieciom. Od momentu premiery zanotował ponad 70 miliardów odtworzeń, a od niedawna kolejne wyświetlenia do tej puli dorzucają polscy użytkownicy. Zaledwie kilka dni temu zadebiutował na naszym rynku. Q&A z Natalią Trojan – makijażystkę i youtuberkę pytamy m.in. o trendy w manicure i najlepsze apki do retuszu zdjęć >>> YouTube Kids to wirtualna przestrzeń wyłącznie dla dzieci. Znajdziecie tu wszelkiego rodzaju edukacyjne wideo, które pomogą w nauce języków czy w nauce liczenia, ale także najpopularniejsze bajki dla pociech w różnym wieku, zabawy, filmiki pozwalające odkrywać maluchom nowe rzeczy oraz odpowiedzieć na nurtujące ich pytania. Generalnie – treści dla całej rodziny. Dla ułatwienia wszystkie materiały zostały podzielone na cztery kategorie: Programy, Odkrywaj, Muzyka i Ucz się. Od strony wizualnej aplikacja została przygotowana z myślą o dzieciach, dlatego nawigacja jest przejrzysta, layout bardzo przyjazny z dużymi ikonami i specjalnymi grafikami. Istnieje nawet możliwość wyszukiwania głosowego dla tych użytkowników, którzy jeszcze nie potrafią czytać i pisać. Nad całością czuwa zaawansowany algorytm, który pozwala rodzicom na kontrolowanie sytuacji i zapewnienie dzieciom bezpiecznego dostępu. Wyłącznie dorośli mogą akceptować treści, zawęzić obszar wyszukiwania ograniczając wybór wideo oraz zmieniać ustawienia za pomocą hasła. Za to każde dziecko może stworzyć swój własny profil z ulubionymi programami i dodawać je do obserwowanych. Jeżeli wśród wyświetlanych przez najmłodszych treści znajdzie się coś w ocenie dorosłego nieodpowiedniego, istnieje możliwość natychmiastowego zgłoszenia takiego materiału. Warto dodać, że oprócz standardowych filmików dostępnych na YouTube, na YouTube Kids są również specjalne kolekcje partnerów m.in. ZOO we Wrocławiu oraz Europejskiego Centrum Bajki im. Koziołka Matołka w Pacanowie. Opcja, która jednak najbardziej może zainteresować rodziców to minutnik. Narzędzie to pozwala na ustawienie odpowiedniego czasu oglądania i informuje dziecko o jego upływie, a następnie blokuje aplikację. Odpada więc problem budzika i pilnowania ustalonych minut samemu. YouTube Kids dostępny jest do pobrania za darmo w Google Play i App Store. Działa zarówno na telefonie, jak i tablecie oraz Smart TV. Aplikacji można używać nie będąc zalogowanym użytkownikiem. Zobacz także: Których youtuberów Polacy lubią najbardziej? Znamy ranking! >>>