Jacinda Ardern podała się do dymisji, udowadniając także i tym, że jest współczesną superbohaterką. „Nie mam już więcej paliwa w zbiorniku”
Rezygnując ze stanowiska, premierka Nowej Zelandii dała nam ważną lekcję. Jedna z najważniejszych politycznych liderek na świecie wykazała się ogromną samoświadomością i dojrzałością.
W tym artykule: Jacinda Ardern ustępuje ze stanowiska premierki Nowej Zelandii Jacinda Ardern – polityczka na miarę czasów Jacinda Ardern miała 37 lat, kiedy w 2017 roku została najmłodszą szefową rządu na świecie. W sierpniu 2018 roku urodziła swoje pierwsze dziecko i nadal sprawnie rządziła Nową Zelandią. Jednak 19 stycznia 2023 roku świat obiegła wiadomość, że premierka rezygnuje ze stanowiska, co nastąpi formalnie 7 lutego. Szczerze opowiedziała o powodach swojej decyzji. I choć wywołała ona smutek, to także jest ważnym przesłaniem i to nie tylko dla kobiet, dla których Jacinda była i jest wzorem. Jacinda Ardern ustępuje ze stanowiska premierki Nowej Zelandii 19 stycznia 2023 roku odbyło się spotkanie Partii Pracy w Nowej Zelandii, podczas którego Jacinda Ardern ogłosiła, że ​​7 lutego ustąpi ze stanowiska premierki kraju, argumentując szczerze, że nie ma już wystarczająco dużo paliwa w zbiorniku, aby wykonywać tę pracę odpowiednio. Odchodzę, ponieważ z tak uprzywilejowaną rolą wiąże się odpowiedzialność – odpowiedzialność za świadomość, kiedy jesteś odpowiednią osobą do kierowania, a kiedy nią nie jesteś – powiedziała. – Wiem, czego wymaga ta praca. Wiem, że w następstwie tej decyzji będzie wiele dyskusji na temat tak zwanego prawdziwego powodu… Jedynym ważnym powodem jest to, że po sześciu latach ciężkich wyzwań jestem wciąż człowiekiem. Politycy są ludźmi. Dajemy z siebie wszystko, co możemy, tak długo, jak możemy, a potem przychodzi nasz czas. Teraz mój czas. Choć spekuluje się, że Ardern ustępuje, ponieważ według sondaży poparcie dla niej i jej partii maleje, to odniosła się ona i do tego: Nie odchodzę, bo nie wierzę, że wygramy następne wybory, ale dlatego, że wierzę, że możemy to zrobić i potrzebujemy świeżego zestawu ludzi, aby sprostać temu wyzwaniu. Swoim odejściem Jacinda Ardern pokazała, że można odejść świadomie, nie dlatego, że trzeba, na przykład w obliczu skandalu, ale ponieważ tak się czuje, zdaje sobie sprawę, co będzie najlepsze dla niej, dla partii, dla kraju i wyborców. Jak najbardziej też udowodniła, że jest polityczką, która odnajduje się w trudnych sytuacjach, jakich nie brakowało w jej kadencji. Jacinda Ardern – polityczka na miarę czasów Dla wielu z nas 42-letnia dziś Jacinda Ardern jest i była superbohaterką, wzorem do naśladowania. Pokazała, że można pogodzić bardzo wymagającą funkcję z macierzyństwem (z trzymiesięczną córeczką Nebe Te Aroha pojawiła się na zgromadzeniu ONZ). Stanęła na wysokości zadania w trudnych czasach, w jakich przyszło jej kierować Nową Zelandią. Musiała zmierzyć się z atakami terrorystycznymi w Christchurch, pandemią COVID-19 i czy wybuchem wulkanu Whakaari na jednej z nowozelandzkich wysp w listopadzie 2022 roku. Ona także wprowadzała rzeczy, które powinny być w XXI wieku na porządku dziennym. Dzięki jej działaniom we wszystkich szkołach w Nowej Zelandii od czerwca 2021 roku pojawiły się bezpłatne podpaski, tampony i inne środki higieniczne, aby zapewnić wszystkim równe szanse edukacyjne. A ubóstwo menstruacyjne było jedną z przeszkód. Także pod rządami Ardern Nowa Zelandia jako pierwszy kraj na świecie zapewniła osobom pracującym płatny urlop po poronieniu – osobie, która była w ciąży, ja i jej partnerowi czy partnerce. Jestem dumna, że ​​jesteśmy teraz narodem, w którym dziewczyny nie uważają wejścia do polityki ani bycia przywódczyniami za coś niezwykłego – napisała Ardern we wrześniowym wydaniu brytyjskiego „Vogue'a”. Bez wątpienia Ardern jest świetnym wzorem dla dziewczyn. Nawet w obliczu swojej rezygnacji. Choć pojawiają się głosy, zwłaszcza mizoginów, że wraca do domu, gdzie jest miejsce kobiety, to wydaje się nam, że niewielu facetów miałoby tyle odwagi i samoświadomości, aby dobrowolnie pożegnać się ze stanowiskiem, takim stanowiskiem, i w dodatku przyznać, że robią to dla rodziny oraz by zadbać o siebie po kilku latach bardzo stresującej pracy. A w przemówieniu premierki Nowej Zelandii nie zabrakło i słów skierowanych do partnera oraz córki. Neve, mama nie może się doczekać, kiedy zaczniesz szkołę w tym roku. Clarke – pobierzmy się wreszcie. Nowa Zelandia jako drugi kraj na świecie wprowadza płatny urlop po poronieniu Wolne od pracy będzie przysługiwało parze, a więc osobie, która poroni, jak i jej partnerce lub partnerowi.
Nie żyje Desmond Tutu - laureat Nagrody Nobla, symbol walki z apartheidem i obrońca osób LGBT w Afryce
Zmarł Desmond Tutu, niezmęczony aktywista, który zasłynął w latach 80. ubiegłego wieku jako bohater walki z apartheidem, za co otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla. Obrońca osób LGBT, działacz na rzecz równouprawnienia osób homoseksualnych, jeden z głównych przedstawicieli ruchu zapobiegania HIV/AIDS w Afryce. Miał 90 lat.
W tym artykule: Desmond Tutu – przeciwko apartheidowi, za równością wszystkich Desmond Tutu w kulturze Desmond Tutu – przeciwko apartheidowi, za równością wszystkich Urodzony w 1931 r. Desmond Mpilo Tutu był pierwszym czarnoskórym arcybiskupem południowoafrykańskiego Kościoła anglikańskiego. Niezmęczony aktywista, przez blisko sześć dekad walczył o prawa człowieka i równość społeczną. Był głosem ciemnoskórych mieszkańców Południowej Afryki w zmaganiach z rasistowskim reżimem. Przeforsował wprowadzenie do konstytucji RPA zakazu dyskryminacji, był zaangażowany w przeprowadzenie transformacji w pokojowy sposób. Dążył do pojednania między białymi i czarnoskórymi mieszkańcami kraju, co uchroniło Południową Afrykę przed konsekwencjami konfliktu etnicznego. W 1998 roku otrzymał za swoją działalność Pokojową Nagrodę Nobla. Po upadku aapertheidu, w 1994 roku ukuł na mieszkańców RPA określenie „tęczowy naród”. Ostro wypowiadał się o homofobii w tamtejszym Kościele, aktywnie działał na rzecz równouprawnienia osób homoseksualnych (m.in. popiera małżeństwa osób tej samej płci). Krytykował wysokie wynagrodzenia rządzących w pierwszym w czasie prezydentury Nelsona Mandeli oraz korupcję i nepotyzm za czasów Jacoba Zumy. Podejście Tutu nie jest obecnie do końca rozumiane przez młodszych mieszkańców Południowej Afryki, którzy zarzucają ówczesnym aktywistom zbyt wiele ustępstw i niewystarczające rozliczenie zbrodni apartheidu. Śmierć Desmonda Tutu potwierdził prezydent RPA Cyril Ramaphosa. Jego odejście do wieczności oznacza kolejny rozdział żałoby w naszym narodzie żegnającym pokolenie wybitnych mieszkańców Afryki Południowej, którzy pozostawili nam w spadku wyzwoloną RPA - oświadczył prezydent. Arcybiskup pozostawił żonę Leah oraz czwórkę dorosłych dzieci Wiemy, gdzie Meghan Markle i książę Harry wyruszą w pierwszą zagraniczną podróż po urlopie macierzyńskim księżnej. Czy poleci z nimi Archie? Para książęca ogłosiła właśnie cel swojej najbliższej zagranicznej podróży. Czy Meghan i Harry wezmą ze sobą swojego syna? <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/ace1e364f33274411c6b0d641213a88fa2a3a686-81ad018.jpeg" width="948" height="528" alt="Wiemy, gdzie Meghan Markle i książę Harry wyruszą w pierwszą zagraniczną podróż po urlopie macierzyńskim księżnej. Czy poleci z nimi Archie?" title="Wiemy, gdzie Meghan Markle i książę Harry wyruszą w pierwszą zagraniczną podróż po urlopie macierzyńskim księżnej. Czy poleci z nimi Archie?" /> Desmond Tutu w kulturze Desmond Tutu był ważną postacią także w światowej kulturze. By uczcić przyznanie mu Nagrody Nobla, Miles Davis zatytułował swoją płytę z 1986 jego nazwiskiem. W 2009 roku, podczas trasy koncertowej U2, pokazywano przemówienie o współpracy wszystkich ludzi wygłaszane przez anglikańskiego duchownego. W 1995 roku aktor Denzel Washington i jego żona Pauletta odnowili przysięgi małżeńskie w obecności biskupa. Tutu był również jedną z osób, które w trakcie swojej wizyty w RPA (październik 2019) odwiedzili książę Harry i Meghan Markle z synkiem. Markle określała to spotkanie jako doniosłe i niezwykle istotne zarówno dla siebie, jak i dla Archiego. Mówiła: Myślę, że za parę lat Archie będzie mógł spojrzeć za siebie i docenić, że miał tak ogromny przywilej na samym początku swojego życia.
Artyści w służbie równości, wolności i różnorodności. Te nazwiska warto znać!
Rita Zimmermann, Anna Halarewicz, John Lee „Gaston” White – to tylko wybrani artyści, których prace mogliśmy oglądać podczas wystawy „79 Art Space” poświęconej tak ważnemu dziś tematowi równości. Wydarzenie odbyło się z inicjatywy Fundacji Liberty Art, biżuteryjnej marki Aurum Bloom oraz Galerii Tetmajera 83 w Krakowie. Poznajcie ich twórczość bliżej.
Artyści w służbie równości, wolności i różnorodności – Nazwiska, które warto znać Nie potrafią tworzyć w oderwaniu od rzeczywistości. Nie potrafią przejść obojętnie obok dyskryminacji – czy to ze względu na płeć, kolor skóry czy orientację seksualną. Są zaniepokojeni sytuacją społeczno-polityczną na świecie, na sercu leży im też los środowiska. Dlatego postanowili zabrać głos. Tak, jak potrafią najlepiej – poprzez swoją sztukę. Poznajcie artystów, którzy tworzą w służbie równości, wolności i różnorodności. Ich prace mogliśmy oglądać ostatnio na wystawie „79 Art Space”, która odbyła się w krakowskiej Galerii Tetmajera 83 – z inicjatywy Galerii, Fundacji Liberty Art oraz Aliyi Riz, mecenas sztuki, bizneswoman i założycielki biżuteryjnej marki Aurum Bloom. A może już ich znacie? Rita Zimmerman Jej kolaży – najczęściej czarno-białych – nie sposób nie zauważyć. Bo choć przedstawiają kobiece ciało, robią to w zupełnie inny sposób niż zdążyły nas do tego przyzwyczaić środki masowego przekazu. Przegięty, przerysowany, zaskakujący. Pokazywane przez nią kobiety niejednokrotnie nie mają głów, sprowadzone zostają do roli ciał – plątaniny nóg, biustów i pup, wystawionych pod debatę publiczną. Wszystko po to, by zwrócić uwagę na problem uprzedmiotowienia i przypomnieć, że kobiece ciała to nie obiekt seksualny. Co nie zmienia faktu, że Rita Zimmermann nie boi się otwarcie mówić o kobiecej seksualności. Jej twórczość doceniły nie tylko najbardziej prestiżowe magazyny na świecie, ale i luksusowe domy mody. Rozpoznawalność przyniosła jej między innymi współpraca z Gucci czy Moncler. John Lee „Gaston” White Na problem braku równości zwraca także uwagę John Lee „Gaston” White, który na krakowską wystawę przyjechał z Ameryki. Czarnoskóry poeta nie raz sam doświadczył dyskryminacji, dlatego doskonale wie, o czym mówi (i pisze). I to właśnie jej postanowił w pełni poświęcić swą twórczość, podchodząc do tematu szeroko – nie ogranicza się do dyskryminacji rasowej, solidaryzuje się także z kobietami, a także wszystkimi innymi, którzy kiedykolwiek doświadczyli nierównego traktowania i wykluczenia. Osobisty manifest, który wygłosił podczas wernisażu, nie mógł być bardziej poruszający. Artysta zachęca bowiem do tego, by szczerze spojrzeć wgłąb siebie i zastanowić się, kim jesteśmy naprawdę i... dokąd zmierzamy. Anna Halarewicz Nie mogło zabraknąć także prac znanej polskiej ilustratorki Anny Halarewicz, która w Krakowie zaprezentowała cykl „Ciało”. Podobnie jak w przypadku prac Rity Zimmermann tematem głównym jest tu kobieta, ale już całkiem inna – nie wyidealizowana i „słodka” lecz prawdziwa – w pełni akceptująca siebie i swoją kobiecość, a także otwarta na zmiany, jakie zachodzą w jej ciele pod wpływem lat. To właśnie jest dla artystki synonimem wolności. Nakłania więc, by spojrzeć na siebie „bez filtra” – „życzliwie, ale realnie”. Dima Cube i Zhenia Volodin Kobiece ciało na warsztat wzięli także fotograficy Dima Cube i Zhenia Volodin, którzy zaprezentowali m.in. swoją wersję Wenus. Bardziej współczesną, bardziej prawdziwą, piękną, ale nie wyidealizowaną. „Społeczeństwo, moda, przestrzeń internetowa nieustannie dyktują nam to, jacy powinniśmy być. Jesteśmy obserwowani przez miliony spojrzeń kamer, które bacznie pilnują tego, byśmy nie wyszli poza ramy dozwolonego kanonu piękna. A przecież każdy z nas jest piękny w swojej wyjątkowości” – mówią o swojej pracy (zdjęcie główne). Iwona Demko Naszą uwagę przykuła też praca Iwony Demko – „Nigdy nie będziesz szła sama”, a konkretnie transparent, który zaangażowana społecznie artystka stworzyła na potrzeby Strajku Kobiet. Daje nadzieję! Koniecznie zajrzyjcie na Instagram artystki, która poważne tematy podejmuje z charakterystycznym dla siebie dystansem. Pomagając nam oswoić lęk, by odważnie walczyć o swoje prawa. Gleb Solntsev Naszą uwagę przykuły także prace moskiewskiego twórcy Gleba Solntseva, który na warsztat wziął symbol równości i nieskończoności. A na co dzień za sprawą swoich grafficiarskich ilustracji (docenionych m.in. przez magazyn „Esquire”) komentuje niewygodną rzeczywistość – problem nadprodukcji, rozbuchanego konsumpcjonizmu, nadmiernej eksploatacji środowiska i kryzysu wartości. Wykorzystując do tego m.in. rozszerzoną rzeczywistość. Podczas wydarzenia obejrzeliśmy także poświęcone równości płci, rasy czy seksualności filmy autorstwa nowojorskiego artysty Ruslana Pelykha, pokaz tańca współczesnego z wykonaniu Anny Reichert i Damiana Rusyna, a także performance w wykonaniu dwóch kreatywnych artystów – tancerza Mateusza Mieli oraz projektanta Tomasza Karcza. Wystawie towarzyszył pokaz biżuterii Aurum Bloom, która powstała m.in. właśnie pod wpływem inspiracji tematyką równości i różnorodności.
Gdzie po flagi? Spot Kampanii Przeciw Homofobii obnaża brak praw dla osób LGBT
Glamour.pl patronuje spotowi KPH stworzonemu na tegoroczny #MiesiącDumy. Myśl przewodnia? Z tęczowymi flagami jest w Polsce jak z równymi prawami dla osób LGBT – powinny być, a ich nie ma.
Czy jeden dzień na kupienie tęczowej flagi to nie za dużo? Takie zadanie miało przed sobą 8 osób, które możemy zobaczyć w nowym wideo Kampanii Przeciw Homofobii „Gdzie po flagi?”. I okazało się to zadaniem bardzo trudnym do wykonania! Bohaterki i bohaterowie spotu KPH Dwie przyjaciółki, młody mężczyzna z psem, rodzice z dwójką dzieci, ekscentryk, który nic nie mówi, tylko śpiewa i jedno zadanie. Czy uda im się zorganizować tęczowe flagi, by celebrować Miesiąc Dumy (Pride Month). Obchodzimy go w czerwcu na całym świecie. Jest to moment, kiedy z jednej strony afirmujemy różnorodności, a z drugiej przypominamy, że walka trwa, że społeczność LGBT wciąż w wielu miejscach na świecie, w tym w Polsce, nie ma zapewnionych równych praw. View oEmbed on the source website O czym opowiada spot KPH „Gdzie po flagi?” Bohaterki i bohaterowie spotu KPH poszukują tęczowych flag pod czujnym okiem kamery. Przeszukują szafy i pawlacze, bo przecież ta flaga gdzieś tu była. Szukają w sieci sklepów z tęczowym asortymentem i szybką dostawą. Szukają także na mieście. A przy okazji opowiadają, dlaczego chcą wywiesić flagę w swoim oknie, co dla nich znaczy Miesiąc Dumy. Dla Pawła - aktora, który coming out ma za sobą - to sposób na pokazanie światu, że osoby LGBT istnieją. Olga – współwłaścicielka salonu Nailed It - flagą chce wysłać innym sygnał, że u niej mogą czuć się bezpiecznie. Dla Ewy i Adriana tęczowa flaga to symbol walki o wolność, co w prostych słowach tłumaczą swoim córeczkom mówiąc, że „trzeba dbać o to, żeby wszyscy czuli się dobrze”. Sytuacja osób LGBT w Polsce Niestety w naszym kraju prawa osób LGBT wciąż praktycznie nie istnieją. Jak niedawno się mogliśmy i mogłyśmy przekonać, w rankingu ILGA-Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI w Europie nasz kraj drugi rok z rzędu zajął niechlubne miejsce. Polskie prawo okazało się być najbardziej homo- i transfobiczne w Unii Europejskiej. Mogliśmy dowiedzieć się na tej podstawie, że konsekwentnie oddalamy się od krajów UE w kierunku Rosji, Białorusi i Armenii - krajów o najbardziej homo- i transfobicznym prawodawstwie w Europie, jak alarmowało właśnie KPH. O co walczy społeczność LGBT w Polsce? Prawo do zawierania związków partnerskich i małżeńskich przez pary osób tej samej płci Wprowadzenie ustawy o uzgodnieniu płci Nowelizację Kodeksu karnego, tak by chronił osoby LGBT przed przemocą motywowaną homo- i transfobią Zakaz prowadzenia eksperymentujących na osobach LGBT pseudoterapii konwersyjnych Wprowadzenie do podstawy programowej treści związanych z równym traktowaniem i przeciwdziałaniem dyskryminacji ze względu na orientację seksualną, tożsamość płciową, ekspresję płciową i cechy płciowe Respektowanie przez polskie władze przepisów unijnych chroniących osoby LGBT przed dyskryminacją Polska kolejny raz okazuje się być najbardziej homofobicznym krajem w Unii Europejskiej W rankingu ILGA-Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI w Europie nasz kraj drugi rok z rzędu zajął niechlubne miejsce. Polskie prawo jest najbardziej homo- i transfobiczne w Unii Europejskiej. Dlaczego warto wywiesić tęczową flagę? W Warszawie w wielu oknach czy na balkonach tęczowe flagi powiewają przez cały rok. I od razu robi się cieplej na sercu. Choć to niby tylko symbol. Ale widzimy, że dla ludzi równość i prawa człowieka to coś ważnego i chcą to pokazać. Z wideo KPH płynie też przekaz, jak ważne w walce o równość jest zaangażowanie wszystkich - zarówno osób LGBT, jak i sojuszniczek i sojuszników. Stąd padające na koniec filmu mobilizujące do działania pytanie „A Ty dlaczego wywiesisz tęczową flagę?”. Z tęczowymi flagami jest w Polsce trochę jak z równymi prawami dla osób LGBT - powinny być powszechnie dostępne dla wszystkich, a ich nie ma - mówi Cecylia Jakubczak z Kampanii Przeciw Homofobii i dodaje - Dlatego ogłaszamy w czerwcu wielką mobilizację. Niech każda osoba, która świętuje Miesiąc Dumy, wywiesi tęczową flagę, zrobi zdjęcie i umieści je w mediach społecznościowych z hasztagiem #MiesiącDumy. Wspólnie wywalczymy równość, ale musimy się angażować! Kampania Przeciw Homofobii przez cały czerwiec będzie udostępniać na swoim profilu na Instagramie zdjęcia z tęczowymi flagami, których autorzy/ki użyją hasztagu #MiesiącDumy i otagują @kph_official. Dołączycie?
Polska kolejny raz okazuje się być najbardziej homofobicznym krajem w Unii Europejskiej
W rankingu ILGA-Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI w Europie nasz kraj drugi rok z rzędu zajął niechlubne miejsce. Polskie prawo jest najbardziej homo- i transfobiczne w Unii Europejskiej.
W tym artykule: Sytuacja osób LGBT w Polsce i Europie Które kraje są najbardziej równościowe w Europie? Na czym polega Ranking ILGA-Europe? Zarówno Polska, jak i w ogóle Europa nie są w najlepszym miejscu, jeśli chodzi o prawa człowieka, a konkretnie osób LGBTI. Choć niby mamy XXI wiek, postęp, otwartość. Jak pokazuje coroczny ranking ILGA-Europe mierzącym poziom równouprawnienia osób LGBTI na naszym kontynencie najbardziej homofobiczny jest Azerbejdżan. Sytuacja fatalna jest również w Turcji, Armenii, Rosji, Monako, Białorusi. Zaraz po tych państwach jest Polska... Wynik Polski jest alarmujący! Konsekwentnie oddalamy się od krajów UE w kierunku Rosji, Białorusi i Armenii - krajów o najbardziej homo- i transfobicznym prawodawstwie w Europie - sygnalizuje Kampania Przeciw Homofobii. Sytuacja osób LGBT w Polsce i Europie Polska drugi rok z rzędu zajęła ostatnie miejsce wśród krajów Unii Europejskiej jako najbardziej homo- i transfobiczna. Generalnie nasze państwo systematycznie obniża swoją pozycję w rankingu ILGA-Europe. Jednak okazuje się, że są też inne powody do zmartwienia dla całej Europy. Otóż po raz pierwszy w 12-letniej historii rankingu nie odnotowano prawie żadnych pozytywnych zmian legislacyjnych dotyczących praw osób LGBTI w Europie. Co więcej, sytuacja osób homoseksualnych i transpłciowych pogorszyła się w ostatnich miesiącach. W ubiegłym roku zaobserwowaliśmy w Europie nasilenie represji politycznych wobec osób LGBTI, gwałtowny wzrost trudności społeczno-ekonomicznych oraz szerzenie się nienawiści w stosunku do społeczności LGBTI zarówno na ulicach, jak i w Internecie. Świadome tego faktu krajowe władze muszą podjąć natychmiastowe działania, aby zapewnić ludziom skuteczną ochronę. Prawa człowieka osób LGBTI nie mogą być czymś, co się porzuca tylko dlatego, że stanowią wyzwanie – komentuje wyniki rankingu Evelyne Paradis, dyrektorka ILGA-Europe. Krystyna Pawłowicz sieje transfobię. Zaatakowała transpłciowe dziecko Krystyna Pawłowicz opublikowała na Twitterze transfobiczny post, ściągając falę hejtu na 10-letnie dziecko i dyrekcję szkoły, do której ono uczęszcza. Które kraje są najbardziej równościowe w Europie? Kraje o najbardziej równościowym prawodawstwie to: Malta – po raz kolejny pierwsze miejsce w Europie z wynikiem 94% (i to mimo tego, że jest to katolicki kraj), Belgia, Luksemburg, Portugalia i Norwegia. To pierwsza piątka. Te państwa mogą mieć powody do dumy i są przykładem dla reszty Europy. Na czym polega Ranking ILGA-Europe? Ranking powstaje w oparciu o analizę krajowego prawodawstwa oraz praktyki stosowania prawa w sześciu kategoriach: równość i zakaz dyskryminacji rodzina przestępstwa z nienawiści i mowa nienawiści wolności obywatelskie (tj. wolność zgromadzeń, zrzeszania się i ekspresji) uzgadnianie płci i integralność cielesna prawo do azylu Liczba podkategorii wzrosła w tym roku do 71. Dwie nowe podkategorie, które oceniano w tym roku dotyczą formalnego uznawania niebinarności oraz istnienia prawnych procedur uznawania płci dla nieletnich. Polska (nasze prawo jest tylko w 13% równościowe) straciła w tym roku punkty w rankingu między innymi w kategorii „wolności obywatelskie” za sprawą wydarzeń z 7 sierpnia, kiedy do aresztu trafiło 48 uczestniczek i uczestników protestu w obronie queerowej aktywistki Margot z kolektywu Stop Bzdurom oraz w wyniku zatrzymań, do których dochodziło podczas manifestacji osób sprzeciwiających się wyrokowi upolitycznionego TK zaostrzającemu prawo antyaborcyjne w naszym kraju. Kolejny punkt odebrano Polsce z powodu tzw. uchwał anty-LGBT, które za sprawą skarg Rzecznika Praw Obywatelski zostały przez sądy administracyjne uznane za akty wiążące i możliwe do wprowadzania w życie, a nie jedynie polityczne deklaracje. Aktywistka Margot po trzech tygodniach opuściła areszt. Dlaczego w ogóle tam trafiła?
Prawdziwy facet jest feministą. Bez dwóch zdań. Tylko co to oznacza w praktyce i jak mężczyźni powinni wspierać kobiety w walce o ich prawa?
Na jednym z niedawnych protestów zobaczyłam dziewczynę z transparentem, na którym było napisane: „Dziękujemy mężczyznom, którzy są tu z nami”. Potwornie się wkurzyłam. Bo niby za co należą się te podziękowania? Za bycie przyzwoitym, myślącym, wrażliwym człowiekiem, który rozumie potrzebę równości? Który wie, że w państwie, w którym odbiera się kobietom prawo do decydowania o swoim ciele i życiu, równie źle żyje się mężczyznom? Może jeszcze medal z ziemniaka? Jasne, to super, że mężczyźni tak licznie stawiają się na protestach, ale traktowanie ich obecności jako aktu wyjątkowego bohaterstwa, za które należą się pokłony, jest grubą przesadą. Nie należą się, sorry. A faceci powinni wziąć się do realnej roboty nad łamaniem stereotypów płciowych, demontowaniem kultury gwałtu i do walki z toksyczną męskością. Czy jesteś feministką? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Mężczyzna nie pomaga w domu, mężczyzna w nim pracuje Posłowie Konfederacji uważają, że luka płacowa to lewacki wymysł, a kobiety zarabiają mniej niż mężczyźni, bo mniej pracują. Bzdura. Kobiety pracują więcej. Poza pracą zarobkową wykonują pracę nieodpłatną, jak zajmowanie się domem, opieka na dziećmi i opieka na starszymi czy chorymi członkami rodziny. Caroline Criado Perez w swojej książce „Niewidzialne kobiety. Jak dane tworzą świat skrojony pod mężczyzn” pisze: „W skali świata 75 proc. nieodpłatnej pracy wykonują kobiety. Poświęcają na nią od trzech do sześciu godzin dziennie, podczas gdy średnia dla mężczyzn wynosi od trzydziestu minut do dwóch godzin. Ta nierównowaga zaczyna się wcześnie (już pięcioletnie dziewczynki mają znacznie więcej obowiązków domowych niż ich bracia) i zwiększa się z wiekiem”. Te wszystkie nadgodziny poważnie odbijają się na zdrowiu kobiet – badania mówią o zwiększonym ryzyku depresji czy chorób serca. Badania mówią też o tym, że kobieta po operacji serca wróci do formy szybko, ale tylko, jeśli jest singielką. Ta, która ma rodzinę, będzie odzyskiwać pełnię sił dużo dłużej, bo zajęcia domowe nie pozwolą jej na spokojną regenerację. Jaka w tym rola mężczyzn? To niby banał, że podział obowiązków domowych powinien być idealnie równy. Tyle że wszyscy to wiedzą, a statystyka swoje. W języku polskim wciąż funkcjonuje to okropne wyrażenie, że mężczyzna w domu „pomaga”. Chce dobra kobiet? Niech przestanie jedynie pomagać i zacznie faktycznie robić. Feminiści gotują, zmywają, piorą, odkurzają i chodzą z dziećmi do lekarza, a nie tylko piszą na Facebooku, że są feministami. Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn. Mężczyzna nie chwali się tym, że nie gwałci Feminiści też nie gwałcą, nie molestują, nie stosują przemocy fizycznej, psychicznej i ekonomicznej. I nie obnoszą się z tym. Paradoksalnie mężczyzna, który mówi „Ale ja nie gwałcę”, nie rozwiązuje problemu, jest jego częścią. „W ten sposób niektórzy mężczyźni próbują powiedzieć «to nie ja jestem problemem» albo zmienić temat rozmowy – wolą nie poruszać kwestii zwłok, ofiar i sprawców w imię ochrony dobrego samopoczucia tychmężczyzn, którzy wobec zjawiska przemocy przyjmują postawę niezaangażowanych obserwatorów – pisze Rebecca Solnit w ikonicznej dla współczesnego feminizmu książce „Mężczyźni objaśniają mi świat”. – Pewna zirytowana kobieta zapytała mnie kiedyś: «Czego oni chcą? Ciasteczka w nagrodę za to, że nie biją, nie gwałcą i nie zastraszają kobiet?». Kobiety cały czas boją się, że mogą zostać zgwałcone lub zamordowane; może niekiedy, dla odmiany, zamiast chronić dobre samopoczucie mężczyzn, można by porozmawiać o poczuciu bezpieczeństwa kobiet?”. Kultura gwałtu nie jest kulturą, w której wszyscy mężczyźni gwałcą, bo większość tego nie robi. To kultura, w której wszystkie kobiety żyją w strachu przed przemocą seksualną, bo każda może stać się jej ofiarą. To kultura, w której poucza się młode dziewczyny i kobiety, żeby nie ubierały się zbyt wyzywająco, nie piły zbyt dużo alkoholu, nie wracały same nocą do domu – zamiast uczyć chłopców i mężczyzn, żeby nie gwałcili. Przemoc seksualna jest powszechnym zjawiskiem, a normalizują ją seksistowskie żarty, przedmiotowe traktowanie kobiet czy podwójne standardy w ocenie kobiecej seksualności (słyszał ktoś kiedyś o puszczalskim facecie?). Mężczyźni zamiast dystansować się do przemocy wobec kobiet, bo sami jej nie stosują, powinni zaangażować się w walkę z nią. Nie mówić o kobietach w sposób przedmiotowy, przywoływać do porządku innych facetów, którzy to robią. Pamiętacie reklamę Gilette, w której mężczyźni interweniowali, gdy widzieli, że inni faceci zachowują się jak rozbrykane koguciki, którym wszystko wolno: cmokać, gwizdać, obłapywać i nachalnie podrywać? Tak, to był piękny przykład demontażu toksycznej męskości i kultury gwałtu. Z Mają Staśko, influencerką i aktywistką, rozmawiamy o kulturze gwałtu i wparciu dla osób, które doświadczyły przemocy seksualnej Dziennikarka, influencerka, która naprawdę ma pozytywny wpływ na otaczającą ją rzeczywistość. Maja Staśko na co dzień działa feministycznie i pomaga ofiarom przemocy seksualnej. A gdy widzi obłudę i niesprawiedliwość, nie milczy, tylko głośno krzyczy. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/c82b41d548bb5d2c2512340e56809785cfacdf04-fabfbbe.jpeg" width="300" height="300" alt="Z Mają Staśko, influencerką i aktywistką, rozmawiamy o kulturze gwałtu i wparciu dla osób, które doświadczyły przemocy seksualnej" title="Z Mają Staśko, influencerką i aktywistką, rozmawiamy o kulturze gwałtu i wparciu dla osób, które doświadczyły przemocy seksualnej" /> Mężczyzna wie, kiedy się nie odzywać To jeszcze jeden przykład z życia. Gdy po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zaostrzenia ustawy aborcyjnej kobiety masowo wyszły na ulice, zauważyłam co najmniej kilkanaście dyskusji na Facebooku o formie protestów. Oczywiście brali w nich udział mężczyźni. Zbierała się taka rada czterech czy pięciu i mędrkowali, czy protestujące kobiety nie są aby zbyt wulgarne, czy „wyp*****lać” na transparentach jest OK, czy jednak nie jest OK. Te dyskusje to podręcznikowy przykład mansplainingu, męskiego objaśniania świata kobietom. Mężczyźni kochają pouczać i tłumaczyć sprawy z ekspercką wyższością, nawet jeśli nie mają eksperckiej wiedzy w danej dziedzinie – a sprawy i prawa kobiet są właśnie taką dziedziną. Nie ich wina, bo przecież chłopców od małego zachęca się do wypowiadania własnego zdania, podczas gdy wychowanie dziewczynek polega na konsekwentnym odbieraniu pewności siebie? Absolutnie ich wina, jeśli w dorosłym życiu korzystają z przekonań, które wbiło im do głów patriarchalne wychowanie. Nawet jeśli deklarują, że są po stronie kobiet, to gdy tylko zaczynają objaśniać im świat, podważać ich opinie, wiedzę i kompetencje oraz umniejszać ich doświadczenia, zamieniają się w pucołowatych dziadów z bujnymi wąsami. Mężczyzna, któremu naprawdę zależy na tym, żeby kobiety były traktowane równo, wie, że czasem powinien zamilknąć, bo są sprawy, o których nie wie więcej. Jesteś mężczyzną i chcesz wesprzeć kobiety w ich walce o równe traktowanie? Nie pouczaj kobiet, pouczaj innych facetów. Tekst pierwotnie ukazał się w magazynie GLAMOUR nr 04/2021 Feminatywy to nie temat zastępczy. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki? Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych.
Kampania wideo na Dzień Widzialności Osób Transpłciowych. Jak można je wspierać?
31 marca obchodzimy Dzień Widzialności Osób Transpłciowych. Z tej okazji Kampania Przeciw Homofobii opublikowała serię wideo z osobami transpłciowymi. Jak im się żyje w Polsce? Co chciałyby zmienić? Jak ich wspierać?
W tym artykule: Kampania #JestemPrzeciwTransfobii Transfobia w Polsce Dzień Widzialności Osób Transpłciowych Jak wspierać osoby transpłciowe? Anton, Anna Maria, Maja, Grzegorz, Elliot, Kacper czy Marek. To osoby, które postanowiły wziąć udział w kampanii Kampanii Przeciwko Homofobii i opowiedzieć o swoich doświadczeniach jako osób transpłciowych. Widzialni pokazujemy, że nie dajemy wymazać naszego istnienia – mówi Marek, bohater kampanii społecznej #JestemPrzeciwTransfobii zorganizowanej przez KPH. Kampania #JestemPrzeciwTransfobii Bohaterkami i bohaterami kampanii #JestemPrzeciwTransfobii są: ratowniczka i społeczniczka Anna Maria, dziennikarz Anton, student Elliot, członek zarządu Fundacja Trans-Fuzja i autor FP Angry Trans Grzegorz, aktywista transpłciowy Kacper, programistka Katarzyna, aktywistka i dziennikarka Maja, prawnik Marek oraz influencerka Veronica. Opowiadają w wideo, czym jest dla nich widzialność, jak się czują w naszym kraju, o wychodzeniu z szafy, o przynależności do społeczności LGBT+. View oEmbed on the source website Transfobia w Polsce Jak podaje KPH: 70 proc. osób LGBT w Polsce doświadczyło przemocy* Wśród osób LGBT najczęściej agresja dotyka osoby transpłciowe – aż 50 proc.** 60 proc. osób transpłciowych nie informuje innych o swojej tożsamości płciowej*** Pierwsza ustawa zawetowana przez prezydenta Dudę to ustawa o uzgodnieniu płci dotycząca osób transpłciowych Dzień Widzialności Osób Transpłciowych 31 marca to od 2009 roku obchodzone na całym świecie święto: Dzień Widzialności Osób Transpłciowych. Z jednej strony ma na celu uwrażliwiać na problem dyskryminacji osób transpłciowych, z drugiej to możliwość okazania dumy z przynależności do społeczności osób trans i powód, by zadbać o większą widzialność trans kobiet i trans mężczyzn. Jak wspierać osoby transpłciowe? Pokazuj, że wspierasz osoby transpłciowe - noś koszulkę #JestemPrzeciwTransfobii (dochód ze sprzedaży przeznaczony jest na działania pomocowe KPH adresowane do osób transpłciowych Edukuj się – bogatym źródłem wiedzy o transpłciowości jest np. strona https://tranzycja.pl/ oraz profil Angry Trans na Facebooku Reaguj, gdy ktoś śmieje się lub obraża kogoś, bo jest osobą transpłciową Wspieraj – jeżeli znasz osobę transpłciową powiedz jej, że może na ciebie liczyć Udostępniaj pozytywne i rzetelne materiały nt. osób transpłciowych w mediach społecznościowych – np. serię wideo #JestemPrzeciwTransfobii
Równość, inkluzywność, wychowywanie poza stereotypami. W Warszawie pojawiły się wyjątkowe murale zachęcające do walki z dyskryminacją
Czy przestrzeń miejska i streetart są odpowiednie do mówienia o dyskryminacji? Jak najbardziej! Udowadniają to artyści i artystki zaproszeni przez Converse do stworzenia murali w ramach akcji „Breaking Discrimination Barriers”.
W tym artykule: Converse przełamuje bariery Wychowuj chłopców i dziewczynki tak samo, czyli mural autorstwa Barrakuz Baśniowa, uniseksowa i inkluzywna kraina, czyli mural Ewy Mos i Alka Morawskiego Converse City Forest Manifest społeczności All Stars Wydaje się, że w XXI wieku jesteśmy na tak zaawansowanym poziomie cywilizacyjnym, że o dyskryminacji nie powinno być mowy. Że panuje równość wszem i wobec. Niestety tak nie jest. Wciąż wiele różnych grup jest dyskryminowanych, co oznacza często jednostkowe dramaty. Jak to zmienić? Zauważyć problem i swój przywilej, który mamy jako przedstawicielki i przedstawiciele większości narzucającej reguły, zacząć dyskutować o problemie, wspólnie wymyślać najlepsze równościowe rozwiązania, które możemy wprowadzić na co dzień w życiu, ale które też powinny zacząć działać systemowo. Indywidualnie możemy rozmawiać ze swoimi bliskimi, aby unaocznić im nierówności i przekonać do bardziej otwartej postawy. Możemy wspierać pozarządowe organizacje walczące z dyskryminacją (wpłacać datki, zgłosić się jako wolontariusz czy wolontariuszka). Ale też mądrze wybierać polityczki i polityków, którzy będą służyć całemu społeczeństwu, a zwłaszcza tym osobom, które potrzebują szczególnego wsparcia. To oczywiście w największym skrócie. Converse przełamuje bariery Szczęśliwie także marki zauważają problem i nie pozostają wobec niego obojętne. Najlepszym przykładem może być najnowsza globalna akcja Converse'a, czyli „Breaking Discrimination Barriers”, która odbywa się także w Polsce. W jej pierwszej odsłonie w Warszawie pojawiły się dwa murale, od których trudno odwrócić wzrok, a które dobitnie przypominają o problemie dyskryminacji, a przede wszystkim o tym, jak ważna jest równość i jak możemy do niej dążyć. Według Conversa streetart to świetna platforma dla artystek i artystów nie tylko do wyrażania siebie, lecz także poruszania istotnych tematów społecznych, do dawania impulsu do dyskusji, do myślenia. Dlatego też marka zaprosiła do udziału w akcji All Stars – kreatywną społeczność z całego świata, która interpretuje hasło „Breaking Discrimination Barriers”. Wychowuj chłopców i dziewczynki tak samo, czyli mural autorstwa Barrakuz Jak zatem według twórczyń i twórców możemy dążyć do równości? Choćby wychowując chłopców i dziewczynki tak samo, unikając stereotypów płciowych, mówienia, że coś wypada kobiecie, a coś facetowi. Od dziecka powinniśmy wiedzieć, że niezależnie od płci należy się taka sama płaca za tę samą pracę. Że niezależnie od płci czy koloru skóry lub wyznania mamy prawo do godnego traktowania, z szacunkiem. Że niezależnie od tego, czy jesteśmy chłopcem, czy dziewczynką mamy takie samo prawo płakać, bawić się lalkami, wspinać po drzewach czy marzyć o wyprawie na Marsa. „Raise boys and girls the same way” to hasło, które w swojej pracy przy ulicy Zamoyskiego na warszawskiej Pradze, na murze kamienicy zamieściła artystka Beata Śliwińska (@barrakuz). Nawiązała ona tym samym do ważnego przesłania płynącego ze słynnego już eseju Chimamandy Ngozi Adichie Wszyscy powinniśmy być feministami i feministkami. „Mój mural pokazuje wsparcie i łączność mimo różnic, jakie nas dzielą. Nieważne, czy jesteśmy z góry, czy z dołu i jak bardzo różnimy się płciowo. Razem stanowimy siłę” – mówi Beata Śliwińska. „Ten rodzaj sztuki może być zaangażowany w tematy ważne, o których, jako twórczyni, chcę mówić. Obraz może czasem mieć siłę rażenia większą niż słowa” – dodaje artystka. Baśniowa, uniseksowa i inkluzywna kraina, czyli mural Ewy Mos i Alka Morawskiego Kolejny mural powstał przy warszawskiej Patelni a stworzyli go Ewa Mos (@ewamos) i Alek Morawski (@liskula). Artyści połączyli siły, by pokazać, że ważna jest otwartość, akceptacja i dogadywanie się, bo wszyscy jesteśmy równi. Kolor skóry, płeć czy inne różnice pomiędzy nami nie powinny mieć znaczenia, wpływać na gorsze traktowanie kogoś. Na muralu Ewy i Alka widzimy postaci, które wędrują pomiędzy światami, a każdy bohater czy bohaterka reprezentuje odważnych ludzi, którzy nie boją się zmian i do nich dążą. Mural na Patelni dodatkowo posiada rozszerzoną rzeczywistość – po zeskanowaniu elementów ściany, praca Ewy i Alka ożywa, dzięki czemu możemy poznać inspirujące historie społeczności All Stars i dowiedzieć się w jaki sposób przełamują bariery i walczą z dyskryminacją. „Planując mural z Ewą, rozmawialiśmy o inkluzywności. Chcieliśmy odejść od stereotypów, ograniczających ram czy ról społecznych. Nasze postaci są różnorodne i same kreują rzeczywistość. Tworzą w murze wyrwy, odsłaniając dynamiczny, baśniowy świat. Mamy moc, żeby tworzyć taki świat, jaki chcemy widzieć” – opowiada Alek Morawski. „Wierzę, że każdy z nas ma w sobie szalony, dziecięcy pierwiastek nieskończonej wyobraźni, gdzie nie ma czegoś takiego jak normy. Niestety często obudowujemy się murem obronnym. Niepotrzebnie! Najwyższy czas go rozwalić i poczuć się komfortowo we własnej skórze – niezależnie od jej koloru, rozmiaru ubrania, wieku, orientacji, płci” – dodaje Ewa Mos. Converse City Forest W tym roku w Polsce powstaną jeszcze kolejne murale pod patronatem Converse! Wszystkie przy użyciu farb oczyszczających powietrze. To kontynuacja rozpoczętej w zeszłym roku inicjatywy City Forest. Murale powstają przy użyciu farb fotokatalitycznych, które eliminują cząsteczki zanieczyszczeń z powietrza. W ten sposób w miejscach, gdzie nie jest to możliwe, sadzone są tysiące wirtualnych drzew. Manifest społeczności All Stars W ramach akcji przełamywania dyskryminacyjnych barier członkowie i członkinie społeczności All Stars z całego świata przygotowali swój manifest w formie wideo. To niezależne i odważne młode głosy, które wykorzystując sztukę, podejmują zdecydowane kroki w celu przełamania barier nierówności, rasizmu i mizoginii w swoich społecznościach. Przedstawiciele Polski to Bartosz Kolczykiewicz i Magdalena Paul. Magdalena (@magdalenaapaul) ma 20 lat. Jest fotografką i aktywistką. Ludzie, z którymi pracuje, oraz ich historie są dla niej największym motywatorem do dalszych działań. „Aktywizm dla mnie jest formą wyrażenia mojej niezgody z systemem i porządkiem w jakim żyjemy. Poprzez moje działania i proces postępu staram się zmienić otaczającą mnie rzeczywistość“ – deklaruje. Bartosz (@bartecky_) to z kolei 25-letni artysta z Warszawy, który poprzez swoją sztukę opowiada wyjątkową historię. Historię o przekraczaniu norm, łamania stereotypów i celebracji swojego prawdziwego „ja”. View oEmbed on the source website A Tu lista wszystkich bohaterów manifestu. @slavakiladze @lescactus_ @je_suis_remy @maple.things @the_blue_neighbour @_oikonomou_ @magdalenaapaul @bartecky_
Już jest! Nowe, szóste wydanie GLAMOUR Unicorn. Temat przewodni: KOBIECOŚĆ
Nowy numer GLAMOUR Unicorn poświęciliśmy kobiecości i wszystkim jej aspektom. W tym wydaniu przeczytacie m.in. dlaczego potrzebujemy więcej kobiet w polityce, dowiecie się kim są Bezpestkowe oraz współczesne wiedźmy, a także poznacie idolki redakcji GLAMOUR i Glamour.pl.
Feminizm to ruch, który daje głos niemym i moc bezsilnym. Mniej więcej tak definiowała go w swojej książce „Mężczyźni objaśniają mi świat” Rebecca Solnit. I ta definicja idealnie oddaje esencję walki kobiet o równe prawa, o siebie, o lepszy świat. O takich walecznych kobietach piszemy w najnowszym wydaniu GLAMOUR Unicorn. Przyglądamy się działaniom polityczek – i pokazujemy, że im więcej kobiet w polityce, tym lepsze rządy. Nie bez powodu z pandemią koronawirusa dużo lepiej radzą sobie kraje, w których to kobiety zajmują wysokie państwowe stanowiska. Sprawdzamy, kim były czarownice i dlaczego wzbudzały taki strach. Piszemy o tym, czym jest kultura gwałtu i kto normalizuje przemoc seksualną wobec kobiet (niestety, wszyscy to robimy). Wybieramy nasze idolki: Polki, które każdego dnia ciężko pracują na to, by nam wszystkim żyło się lepiej, kobiety, które podziwiamy za ich siłę, determinację, talent, wrażliwość. Rozmawiamy też o tym, że to nie biologia determinuje kobiecość (świetny wywiad z dziewczynami z grupy Bezpestkowe). To numer tworzony z wdzięcznością. Dla kobiet wokół nas i w nas. Dla niegdysiejszych działaczek feministycznych, które poświęciły życie, żebyśmy dziś mogły decydować o sobie. Dla wiedźm, które palono na stosach, bo miały własne zdanie. Dla współczesnych aktywistek, które każdego dnia rozbrajają antykobiecy, patriarchalny system. Dziękujemy! Nowe wydanie GLAMOUR Unicorn znajdziesz TUTAJ >>>
Tęcza nie obraża! Zapadł wyrok w sprawie aktywistek
W Sądzie Rejonowym w Płocku zapadł dziś wyrok w sprawie „tęczowej” Matki Boskiej Częstochowskiej. Aktywistki posługujące się jej wizerunkiem zostały uniewinnione.
Aktywistki oskarżone o obrażę uczuć religijnych Aktywistki Elżbieta Podleśna, Anna Prus i Joanna Gzyra-Iskandar zostały oskarżone o obrazę uczuć religijnych w związku z rozpowszechnieniem naklejek z Matką Boską Częstochowską z tęczową aureolą w okolicach kościoła św. Dominika w Płocku w nocy z 26 na 27 kwietnia 2019 r. W lipcu 2020 roku aktywistki zostały postawione w stan oskarżenia a prokuratura wnioskowała o sześć miesięcy ograniczenia wolności. Podczas dwóch rozpraw sądowych w Płocku odbyły się solidarnościowe demonstracje z oskarżonymi. Jedna z nich, Joanna Gzyra-Iskandar, podczas rozprawy wymieniła kilka młodych osób, które w ostatnich miesiącach popełniły samobójstwo z powodu szerzącej się w naszym kraju homofobii. Według działaczy na rzecz praw człowieka proces aktywistek to dobitne podkreślenie tego, że z homofobią mamy do czynienia i to ze strony aparatu państwowego, który takim zjawiskom powinien przeciwdziałać. Zapadł wyrok w sprawie „tęczowej” Matki Boskiej Sąd uznał, że oskarżone aktywistki nie dopuściły się obrazy uczuć religijnych, bo to nie było ich celem. Sędzia Agnieszka Warchoł podkreśliła, że aktywistki chciały swoim działaniem zwrócić uwagę na problem homofobii. W uzasadnieniu wyroku pojawiło się stwierdzenie, że przyrodzona godność należy się każdemu niezależnie od wyznania, narodowości, koloru skóry czy orientacji seksualnej. Sąd powoływał się również na to, że w katechizmie Kościoła katolickiego nie znajduje się zapis wykluczający osoby homoseksualne. Za to jest tam mowa o miłości, wzajemnym szacunku i zrozumieniu. Zatem kolory tęczowej flagi nie mogą znieważać. Więc wizerunek Matki Boskiej nie został sprofanowany. Kaja Godek zapowiada odwołanie od wyroku W całą sprawę aktywnie zaangażowała się Kaja Godek znana ze swoich działań na rzecz zakazu aborcji w naszym kraju. Dziś wyraziła ona niezadowolenie z wyroku w sprawie aktywistek za pośrednictwem swoich mediów społecznościowych. Zapowiedziała złożenie apelacji. Według niej to katolicy i katoliczki są najbardziej dyskryminowaną grupą społeczną w Polsce. Papież Franciszek popiera związki partnerskie tej samej płci! Papież Franciszek po raz kolejny wyraził swoje zdanie na temat osób nieheteronormatywnych. Tym razem podkreślił, że także „są dziećmi Bożymi", a ich związki powinny być prawnie chronione. Dla porównania – w Polsce przedstawiciele tego samego kościoła społeczność LGBT określają mianem „zarazy”...
„Legalna blondynka 3”: wszystko, co musicie wiedzieć o kontynuacji filmu [DATA PREMIERY, FABUŁA, OBSADA]
Powrót Reese Witherspoon w roli Elle Woods jest nieunikniony! Kiedy „Legalna blondynka” pojawi się na ekranach kin? Czy wiadomo, kto pojawi się w obsadzie. Oto wszystko, co trzeba wiedzieć o kontynuacji kultowego filmu! Czy zobaczymy w niej córkę odtwórczynię głównej roli, Evę
W tym artykule: „Legalna blondynka 3” – co wiadomo o kontynuacji filmu? „Legalna blondynka 3” – obsada. Kto zagra w nowej części filmu? „Legalna blondynka 3” – fabuła. Co się wydarzy? „Legalna blondynka 3” – premiera. Kiedy film trafi do kin? „Legalna blondynka” („Legally Blonde”) powraca – to wiemy już od czerwcu 2018 roku, kiedy informację tę potwierdziła odtwórczyni głównej roli, Reese Witherspoon. Postać Elle Woods, drobnej blondynki, mającej słabość do różowego koloru, psów rasy chihuahua, która chcąc zdobyć ukochanego, postanawia zdawać na studia prawnicze na Harvard, jest jedną z najważniejszych w dorobku 44-letniej dziś aktorki. W pierwszej części filmu w reżyserii Roberta Luketica, a na podstawie książki Amandy Brown, zagrała mając 25 lat i prawdę mówiąc, niewiele się od tamtego czasu zmieniła. To przykład współczesnej feministki. Lubi być dobrze ubrana i mieć ułożone włosy, ale jest również zaciekła, wie czego chce i jest zdeterminowana, by osiągnąć swój cel – tak w jednym z wywiadów mówiła o swojej bohaterce Reese Witherspoon. Miałam wiele sytuacji, gdy młode kobiety podchodziły do mnie i mówiły: dzięki Elle Wood poszłam na studia prawnicze. To naprawdę niesamowite widząc, jak filmy potrafią zapadać w pamięć i być ważne dla młodych ludzi i kolejnych generacji – wyznała aktorka. Nic dziwnego, że twórcy zdecydowali się na kontynuację historii, która już wkrótce ma szansę zagościć na ekranach kin. 6 filmów w duchu #GirlPower, które musicie zobaczyć Dziewczyny rządzą! I powstało mnóstwo filmów, które to potwierdzają. My wybraliśmy 6 tytułów, które musicie zobaczyć. „Legalna blondynka 3” – co wiadomo o kontynuacji filmu? Początkowo mówiło się, że za scenariusz nowej odsłony filmu „Legalna blondynka” odpowiedzialne będą Kirsten „Kiwi” Smith oraz Karen McCullah, czyli twórczynie pierwszej części filmu. Kiedy prace nad produkcją ruszyły, a fabuła miała skupiać się na kolejnym etapie kariery Elle Woods, kiedy ta ubiega się o pracę w Sądzie Najwyższym, a następnie o prezydenturę, nagle pieczę nad scenariuszem zaczął pełnić ktoś inny. W maju 2019 roku dowiedzieliśmy się, że za „Legalna blondynka 3” odpowiadać będą Mindy Kaling oraz Dan Goor. On jest dwukrotnym zdobywcą nagrody Emmy, był odpowiedzialny m.in. za takie telewizyjne formaty jak „The Daily Show” czy „Late Night with Conan O’Brien”. Ona ma w swoim portfolio małoekranowe produkcje „The Office”, „Świat według Mindy” (w których również zagrała), „Jeszcze nigdy…”, a także filmy, gdzie zagrała: „Sex Story, „Jeszcze dłuższe zaręczyny” czy „Ocean’s 8”. Kaling i Goor podobno kontynuują to, co udało się przygotować wcześniejszym scenarzystkom oraz szykują coś, co ma być absolutnym zwrotem akcji. Kaling zdradziła, że była niezwykle podekscytowana decyzją współpracy nad trzecią częścią „Legalnej blondynk”i, bo zdała sobie sprawę z tego, że główna bohaterka to już żywa legenda. Praca przy tym projekcie to niesamowita zabawa (…) Myślę, że to będzie świetny film, także dla Reese – mówiła w programie „Good Morning America”. „Legalna blondynka 3” – obsada. Kto zagra w nowej części filmu? To, że Reese Witherspoon pojawi się w trzeciej części filmu Legalna blondynka jest więcej niż pewne. Nie wiadomo natomiast, czy w obsadzie znajdzie się Emmet, filmowy mąż Witherspoon grany przez Luke’a Wilsona, czy przyjaciółki Elle Woods, czyli Margot (Jessica Cauffiel) oraz Paulette (Jennifer Coolidge). Ciekawym zwrotem akcji byłoby, gdyby w trzeciej części pojawił się sprawca całego zamieszania, czyli chłopak Elle, przez którego wylądowała ona na Harvardzie – Warner (Matthew Davis). To jednak tylko nasze wyobrażenie na temat tego, co mogłoby wydarzyć się w Legalnej blondynce 3. „Legalna blondynka 3” – fabuła. Co się wydarzy? – Będzie zabawnie! Cały czas omawiamy kolejne wątki, nowych, a także doskonale znanych już bohaterów Jestem ogromnie podekscytowana po każdym ze spotkań i jestem pewna, że to będzie naprawdę coś dobrego – zapowiadała Reese Witherspoon już w 2018 roku podczas premiery jej nowego programu, Shine On With Reese. Nie mamy wątpliwości, że w kontynuacji „Legalnej blondynki” na pewno nie zabraknie tematów ważnych i aktualnych. Ani Reese Witherspoon, ani Mindy Kaling obca nie jest kwestia równouprawnienia i walki z seksizmem, czyli krótko mówiąc wspieranie ruchu „Me Too”. Jeszcze w 2018 roku, kiedy po raz pierwszy oficjalnie ogłoszono, że „Legalna blondynka 3” powstanie, pojawiły się doniesienia, że w kontynuacji Elle Wood będzie walczyła właśnie o prawa kobiet. Przypomnijmy, że w pierwszej części sama padła ofiarą molestowania seksualnego, a oprawcą był jej profesor z Harvardu, Callahan (Victor Garber). Z kolei w drugiej części „Legally Blonde” , która ujrzała świtało dzienne w 2003 roku, główna bohaterka jako prężnie działającą pani adwokat zajmowała się ochroną praw zwierząt. Córka Reese Witherspoon Ava Phillippe jest już dorosła! Jak wygląda? Zupełnie jak jej mama! Zobaczcie zdjęcia „Legalna blondynka 3” – premiera. Kiedy film trafi do kin? Wstępny plan był taki, że „Legalna blondynka 3” ukaże się dokładnie 20 lat od premiery pierwszej części filmu, czyli w 2021 roku. Z czasem stało się to jednak mało prawdopodobne ze względu na szalejącą na całym świecie pandemię koronawirusa. Ciężko było cokolwiek planować w obliczu szalejącej pandemii COVID-19, która wiosną wstrzymała prace na planach wielu filmowych produkcji. Kolejną przewidywaną datą premiery był 22 maj 2022 roku. Taka informacja pojawiła się w mediach społecznościowych MGM Studios, ale jak wszyscy wiemy, i tego terminu nie udało się dotrzymać. View oEmbed on the source website Co aktualnie dzieje się z produkcją? Czy jest szansa, że w ogóle jej się doczekamy? Otóż według najnowszych doniesień musimy uzbroić się w jeszcze trochę cierpliwości, ale że opłaci się czekać...
Uniwersytet Warszawski to pierwsza polska uczelnia, która przyjęła Plan Równości Płci! Co to oznacza?
Uniwersytet Warszawski jeszcze bardziej chce stawiać na równość i różnorodność. Będzie m.in. wspierać rozwój karier naukowych kobiet czy ułatwiać łączenie pracy z życiem rodzinnym. To bardzo dobra wiadomość!
Uniwersytet Warszawski od lat pozostaje w czołówce najlepszych uczelni w Polsce. W tym roku w rankingu magazyny Perspektywy wyprzedził go co prawda Uniwersytet Jagielloński, ale rywalizacja między tymi dwoma uniwersytetami trwa od lat i doskonale pokazuje, gdzie młodzi ludzie chcą zdobywać widzę i wykształcenie. Kilka dni temu warszawska uczelnia podkreśliła, że nie zamyka się tylko na studentów z Polski. Zareagowała tym samym na niepokojące wydarzenia społeczno-polityczne na Białorusi, w związku z którymi jeszcze więcej Białorusinów może wyrazić chęć studiowania i rozwijania swojej kariery akademickiej w naszym kraju. UW uruchomiło w tym celu dodatkowy nabór, zadeklarowało stypendia oraz wsparcie dla naukowców zza wschodniej granicy. Uniwersytet Warszawski przyjął Plan Równości Płci. Jakie są jego założenia i cele? Uniwersytet Warszawski chce też być uczelnią, którą identyfikuje się w równością i różnorodnością płci. Uczelnia przyjęła właśnie Plan Równości Płci (Gender Equality Plan), czyli „dokument powstały w wyniku analizy potrzeb społeczności uniwersyteckiej, konsultacji eksperckich i dobrych praktyk w instytucjach zagranicznych”. Jest to pierwszy tego typu dokument przyjęty przez jakąkolwiek rodzimą uczelnię. Najważniejsze cele Planu Równości Płci to „zwiększanie świadomości wagi zagadnień równościowych oraz wzmocnienie pozytywnych postaw wobec różnorodności, wspomaganie rozwoju karier naukowych kobiet, zwiększenie równowagi płci w rekrutacji pracownic i pracowników i w szkołach doktorskich, ułatwienie łączenia pracy z życiem rodzinnym, zwiększenie zrównoważonej reprezentacji płci: w przewodniczeniu w komisjach wydziałowych, uczelnianych, w kadrze zarządczej, w zespołach eksperckich i recenzenckich oraz przewodniczeniu wydarzeniom naukowym i popularyzatorskim.” Zobacz także: 8 polskich uczelni wśród najlepszych na świecie! Które szkoły wyższe zostały wyróżnione w międzynarodowym rankingu? UW staje do walki z dyskryminacją Wraz z prowadzeniem Planu Równości Płci UW zapewnia także wprowadzenie Procedury Antydyskryminacyjnej, która ma polegać na bezpiecznym zgłaszaniu, a także przeciwdziałaniu molestowaniu seksualnemu i dyskryminacji. Tyczy się to zarówno osoby, która tej dyskryminacji doświadczyła, jak i kierownictwa jednostek. Jednym z priorytetów równościowych działań Uniwersytetu Warszawskiego jest też transparentna polityka wynagrodzeń oraz innych świadczeń pracowniczych. Plan Równości Płci (całość przeczytacie TUTAJ) przyjęty przez Uniwersytet Warszawski do strategia na lata 2020-2023, ale mamy nadzieję, że to dopiero dobry początek tego typu aktywności. A także, że inne polskie uczelnie wyższe pójdą w tym samym kierunku. Warto docenić przy okazji fakt, że w tym roku akademickim rekordowo dużo kobiet obejmie stanowisko rektora. Będzie to 12 nazwisk na takich uczelniach jak m.in. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, Politechnika Koszalińska, Akademia Muzyczna w Bydgoszczy czy Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. L. Schillera w Łodzi. Zobacz także: Co ze studentami jesienią? Wiemy, jak będą wyglądały zajęcia na uczelniach w nadchodzącym semestrze
Natalie Portman zakłada kobiecą drużynę piłkarską!
Aktorka, reżyserka i producentka teraz będzie także właścicielką kobiecego klubu piłkarskiego z Los Angeles. Wśród inwestorek drużyny są też inne gwiazdy filmu i sportu.
Natalie Portman to nie tylko aktorka – popularna i utytułowana, bo trzykrotnie nominowana do Oscara z jedną statuetką Akademii na koncie – ale również reżyserka, producentka, a także aktywistka. Teraz postanowiła, że chce być właścicielką klubu piłkarskiego i wejść ze swoją drużyną do NWSL, czyli rozgrywek National Women’s Soccer League. Debiut planuje w 2022 roku. Drużyna nie ma jeszcze oficjalnej nazwy i ma ona zostać ujawniona pod koniec orku, ale już teraz mówi się o „Angel City”, co byłoby hołdem dla Los Angeles, czyli miasta, gdzie drużyna będzie mieć swoją siedzibę. Natalie Portman zakłada klub piłkarski. Wśród inwestorek amerykańskie piłkarki i inne gwiazdy! Wśród inwestorów drużyny nie brakuje innych znanych nazwisk ze świata show-biznesu. To m.in. aktorki Jessica Chastain, Uzo Aduba, Eva Longoria i Jennifer Garner, a także żywa legenda żeńskiego tenisa, Serena Williams oraz jej mąż Alexis Ohanian. Oprócz tego Portman połączyła też siły z przedsiębiorczynią Julie Uhrman, której stoi na czele spółki, a także kalifornijską fundacją LA84 walczącą m.in. o równe rozdzielanie środków w sportowej branży. Wśród osób zaangażowanych w projekt Portman nie mogło też zabraknąć oczywiście piłkarek. To byłe profesjonalne reprezentantki Stanów Zjednoczonych w piłce nożnej, czyli Julie Foudy, Mia Hamm, Lauren Cheney Holiday oraz Abby Wambach. Naomi Osaka najlepiej zarabiającą sportsmenką na świecie. 22-latka przeszła do historii! >>> „Naszym celem jest nie tylko stworzenie odnoszącej zwycięstwa drużyny na boisku, ale również zbudowanie bazy oddanych fanów. Mamy też nadzieję, że uda nam się wywrzeć istotny wpływ na naszą społeczność, zobowiązując się do poszerzania dostępu do sportu dla młodych ludzi w Los Angeles poprzez współpracę z LA84 Foundation. Sport to radosny sposób zbliżania ludzi, mogący przynieść wymierne zmiany dla sportowczyń zarówno na gruncie lokalnym, ale profesjonalnym" –napisała w oświadczeniu Natalie Portman. Z kolei Lisa Baird, komisarz kobiecej ligi piłkarskiej, przyznała, że „NWSL od dawna szukała partnera, by stworzyć drużynę w Los Angeles. W Kalifornii, podobnie jak i w pozostałych stanach, kobiecy soccer cieszy się ogromnym zainteresowaniem. Zdecydowanie większym od piłki nożnej w wydaniu mężczyzn”. Nie bez wpływu jest tu z pewnością zeszłoroczny triumf amerykańskich piłkarek na mistrzostwach świata we Francji, gdzie wywalczyły najwyższe podium. A gwiazdą imprezy i najlepszą zawodniczką turnieju okazała się piłkarka Megan Rapinoe. Serena Williams przypłaciła decyzję o urodzeniu dziecka karierą? >>>
Wybory prezydenckie 2020: Dlaczego nie wolno marnować głosu w dniu wyborów? Możecie słono tego żałować
Wasz kandydat na prezydenta odpadł w pierwszej turze? To nie oznacza, że straciliście ważny głos. Skorzystanie z niego 12 lipca to nie przywilej, to obowiązek.
W najbliższą niedzielę druga tura wyborów prezydenckich. Polacy na 5-letnią kadencję wybiorą jednego z dwóch kandydatów, którzy 28 lipca uzyskali największa liczbę głosów. Wśród nich jest ubiegający się o reelekcję Andrzej Duda, kandydat Prawa i Sprawiedliwości, oraz Rafał Trzaskowski, prezydent Warszawy wytypowany przez swoją partię, Platformę Obywatelską. Po tym, jak wybory nie odbyły się 10 maja, Trzaskowski zastąpił Małgorzatę Kidawę-Błońską, która pod koniec swojej kandydatury miała w sondażach tak dramatycznie słabe wyniki, że gdyby uzyskała tyle w ostatnich wyborach, mogłaby mieć wynik gorszy niż Krzysztof Bosak. Kandydat Konfederacji ze swojego wyniku jaki uzyskał 28 czerwca jest zadowolony. Uważa, że poparcie na poziomie 6,78%, czyli ponad 1,3 mln głosów, pokazało, że Konfederacja jest teraz trzecią siłą w kraju. Dało również jasny obraz tego, na kogo głos oddało wielu młodych wyborców, bo to właśnie elektorat 18-29 lat, to głównie wyborcy Bosaka. Wielu z nich oddało głos na kandydata Konfederacji, bo przekonała ich przede wszystkim gospodarcza wizja kraju, a nie tak istotne było już choćby to, że Bosak chciałby całkowitego zakazu aborcji, zmian w konstytucji pozwalających na wyjście z Unii Europejskiej i państwa, którego prawo podporządkowane jest zasadom religii chrześcijańskiej. Z kolei jego kolega z partii i jeden jej z liderów, Janusz Krowin-Mikke dorzuca do tego również pomysł odebrania kobietom czynnego prawa wyborczego, gdyż jego zdaniem to mężczyźni (którzy zdaniem Mikkego są z natury mądrzejsi) powinni decydować o przyszłości naszego kraju najlepiej o każdym innym aspekcie życia społecznego oraz rodzinnego. Choć Bosak od słów Janusza Korwina-Mikke się odcina, formalnie ciągle należą do tej samej partii hołdującej tym samym wartościom. Janusz Korwin-Mikke chciałby odebrać kobietom prawo do głosowania. Ciekawe, co na to wyborczynie Konfederacji >>> Kto wygra wybory prezydenckie 2020? O tym mogą zadecydować wyborcy Szymona Hołowni i Konfederacji To właśnie głosy wyborców Konfederacji w najbliższą niedzielą będą szczególnie ważne. Podobnie jak to, na kogo zagłosuje elektorat Szymona Hołowni. Niezależny kandydat na prezydenta, który mógł pochwalić się trzecim najlepszym wynikiem, czyli 13,87% (ponad 2,6 mln oddanych głosów), przekonał dotychczasowych, a obecnie zniechęconych wyborców PO, PiS, Lewicy oraz, co wielokrotnie powtarzał także tych, którzy pierwszy raz od wielu lat poszli do urn po to, aby oddać głos właśnie na Hołownię. Sam odmówił publicznej deklaracji, na kogo zagłosuje 12 lipca i na kogo głos oddać powinni jego wyborcy. Skorzystał za to z zaproszenia Rafała Trzaskowskiego do transmitowanej w mediach społecznościowych rozmowy o ich wizji Polski bez Andrzeja Dudy w roli prezydenta. Kto z wyborców Hołowni chciał, mógł ją obejrzeć i tym samym podjąć odpowiednią decyzję. Zarówno Szymon Hołownia, jak i Krzysztof Bosak okazali się alternatywą dla wielu młodych wyborców, bo to właśnie rozkład głosów między czterech kandydatów doprowadził do tego, że w ogóle odbędzie się druga tura. Bo dla porównania, gdyby wziąć pod uwagę głosy z 28 czerwca tylko wyborców 60+, Andrzej Duda drugą kadencję miałby w kieszeni. Trzeba też pamiętać o milionie starszych obywateli, którzy do wyborów nie poszli i których tak bardzo mobilizuje teraz Prawo i Sprawiedliwość na czele z premierem Mateuszem Morawieckim, który wchodzi w buty ministra zdrowia, epidemiologa, a może i nawet eksperta WHO mówiąc, że „koronawirus jest w odwrocie”, więc ludzie starsi, najbardziej narażeni na zakażenie COVID-19, nie powinni się go obawiać i tłumnie pójść 12 lipca do urn. Wybory prezydenckie 2020: Andrzej Duda czy Rafał Trzaskowski – któremu kandydatowi bardziej zależy na ochronie zwierząt? >>> Na pewno nie tylko seniorzy mają dylemat, czy warto zagłosować 12 lipca. I to zapewne nie z tylko z powodu wirusa. 12 lipca może nie chcieć się głosować także elektoratowi PSLu, którego kandydat Władysław Kosiniak-Kamysz zdobył zaledwie 2,36% głosów, czyli niespełna 460 tysięcy. Nieco bardziej zdecydowani mogą być wyborcy Lewicy. Chociaż ich kandydat Robert Biedroń miał równie słaby wynik co Kamysz, bo 2,22% (ponad 430 tysięcy głosów), to jego zwolenników zdecydowanie bardziej przekonują postulaty Rafała Trzaskowskiego. A zatem istnieje spore prawdopodobieństwo, że żaden z głosów oddanych 28 czerwca na Biedronia, 12 lipca nie będzie zmarnowany. Bo marnotrastwo głosu to najgorsze, co można zrobić sobie, jako obywatelowi. Prawo wyborcze to nie tylko przywilej, ale przede wszystkim obowiązek. Rozumiejąc to w ten sposób, zawieść w najbliższą niedzielę nie powinni zatem niezdecydowani wyborcy Krzysztofa Bosaka, uważający się za największych patriotów i traktujących naród za dobro nadrzędne. A prawdziwi obywatele to obywatele, którzy w pełni korzystają ze swoich praw, dlatego sam Bosak powiedział, że do wyborów pójdzie na pewno, choć ani Duda, ani Trzaskowski go nie przekonują. Idź na wybory! Nawet jeśli twój tata głosuje na kogoś innego I to jest jedyne słuszne podejście. Nawet, jeżeli 28 czerwca wasz kandydat na prezydenta odpadł, wy nadal macie szansę oddać głos. Nie widzicie żadnej alternatywy? Niezwykle ciekawy wpis popełnił na ten temat Ziemowit Gowin, doktorant w Instytucie Filozofii Społecznej Uniwersytetu Warszawskiego, syn Jarosława Gowina, prezesa Porozumienia tworzącego razem z PiSem i Solidarną Polską Zjednoczoną Prawicę. Ziemowit Gowin, który jeszcze przed pierwszą turą wyborów zdradził, że ma zupełnie inne poglądy niż jego ojciec, a na dowód nagrał swoją odpowiedź na wyzwanie #Hot16Challenge2, rapując m.in.: „Państwo z dykty? Chyba z totalnego gó*na. Obywatele rząd – sprawa nierówna. Wirus za oknem, w domu, na ulicy, A politycy coraz bardziej dzicy”. Teraz na swoim profilu na Facebooku Gowin pisze, dlaczego jego znajomi i znajome powinni pójść w niedzielę do urn, a swój post kieruje „przede wszystkim do tych, którzy nie chcą PiSowskiego monopolu władzy, ale wciąż mają rozterki, bo Trzaskowski im nie odpowiada. Po drugie do tych, którzy uważają, że obie opcje są tak samo złe – i nie zagłosują lub oddadzą nieważny głos. Po trzecie – choć wątpię w szanse powodzenia – do tych nielicznych (wśród moich znajomych), którzy chcą zagłosować na Dudę”. A następnie w kilku punktach wylicza kilka argumentów, jakie mogą mieć jego znajomi i wyborcy. Na koniec dodaje: „Ja głosuję na Rafała Trzaskowskiego. Nie jest in moim kandydatem – nikt nie jest, niestety. Ale nie głosuję też na niego z bólem. Nie boli mnie, że wybieram efektywne narzędzie do zatrzymania degradacji tego państwa, jego prawa i społeczeństwa. Boleć będzie, jak owo narzędzie przegra”. Cały wpis Gowina, absolutnie godny uwagi, zamieszczamy poniżej i polecamy się z nim zapoznać. #wybory2020 #rafałtrzaskowski Drogie znajome, drodzy znajomi, W niedzielę odbędą się bardzo ważne wybory, od których... Opublikowany przez Ziemowita Gowina Środa, 8 lipca 2020 Oni na pewno zagłosują. A wy? Wyborców nie przestają mobilizować artyści, celebryci i influencerzy. Przed pierwszą turą robili to m.in. Taco Hemingway, Maciej Musiałowski czy Krzysztof Gonciarz w ramach projektu olsnienie.eu, opowiadając o swojej Polsce ze snów. Robili to także Dawid Podsiadło, Joanna Kulig, Anja Rubik, Monika Brodka i wielu innych w viralowym spocie pod hasłem #milionypowodów. W podobnym klimacie utrzymane jest wideo w ramach pozarządowej inicjatywy „30. Rok Wolności” z udziałem m.in. Urszuli Dudziak, Julii Wieniawy, Dawida Kwiatkowskiego, Magdy Beredy, Macieja Musiała, Zofii Wichłacz, Maffashion, Blowka, Olgi Fyrcz, Magdaleny Boczarskiej, Rafała Gębury, Anny Muchy, Anny Smołowik, Barona. Te osoby, znane jednym wyborcom mniej, innym bardziej, tłumaczą, że gdyby zebrać ich odbiorców, którzy nie chcą zagłosować w drugiej turze, może uzbierać się ich 6 mln, czyli 20% uprawnionych do głosowania. I wskazują, jak ważne jest przekonanie w sprawczą moc naszej decyzji w postaci krzyżyka postawionego przy jednym z kandydatów. Bo nieoddany głos, to przyzwolenie na to, aby wybrał za nas ktoś inny. W pierwszej turze zgodziło się na to ponad 10,5 mln Polaków. View oEmbed on the source website Oczywiście, możecie być jak europoseł i polityk Prawa i Sprawiedliwości Patryk Jaki, który wyśmiewa celebrytów namawiających do pójścia na wybory (jego zdaniem jest to jawne wspieranie jednego z kandydatów, w tym przypadku Rafała Trzaskowskiego, z którym Jaki przegrał wyścig o prezydenturę w Warszawie), ale jednocześnie musicie być świadomi, że w tym przypadku to oni są większymi patriotami, bardziej świadomymi swoich praw i obowiązków obywatelami, niż wy. I że to oni chcą mieć wpływ na to, jak przez kolejne 5 lat będzie wyglądał ich kraj, ich zarobki, dostęp do służby zdrowia, edukacji, prawa ich zwierząt, osób niepełnosprawnych, czy środowisko. Jeżeli okazuje się, że wam również nie jest to obojętne, wiecie co robić 12 lipca.
Czarnogóra to pierwszy europejski kraj spoza UE, który wprowadził związki partnerskie dla par jednopłciowych
Czarnogóra, kraj mniejszy od województwa małopolskiego i mocno konserwatywny wprowadził związki partnerskie dla par jednopłciowych . To wydarzenie na skalę światową i dobry przykład dla innych krajów z tej części Europy.
Kiedy w Polsce trwa nagonka na środowisko LGBT, którą prowadzi sam ubiegający się o reelekcję prezydent Andrzej Duda, inny europejski i równie konserwatywny kraj jak Czarnogóra właśnie wprowadził związki partnerskie. Oznacza to, że pary tej samej płci będą mogły sformalizować swoje związki, a tym samym uzyskać część należnych im praw. „To wielki krok we właściwym kierunku dla społeczeństwa Czarnogóry, jego demokratycznej dojrzałości i procesów integracyjnych. Równość i te same prawa dla wszystkich są fundamentem wartości ludzkich i europejskich” - napisał na Twitterze premier Czarnogóry, Duško Marković. Czarnogóra wprowadziła związki partnerskie Dla Czarnogóry jest to zmiana, która z pewnością przybliży kraj do wstąpienia do Unii Europejskiej, z którą prowadzi obecnie negocjacje akcesyjne. Wprowadzenie związków partnerskich jest jednym z dowodów na to, że kraj ubiegający się o członkostwo przestrzega praw człowieka oraz gwarantuje poszanowanie i ochronę mniejszości. To jedno z kryteriów kopenhaskich ustanowionych na szczycie Rady Europejskiej w Kopenhadze w 1993 roku. 30-letni Michał Demski to kolejna ofiara homofobii. Dlaczego śmierć Wiktora, Milo, Kacpra i Dominika wciąż niczego nas nie nauczyła? >>> Czarnogóra to pierwszy europejski kraj spoza EU, który zalegalizował związki par jednopłciowych Niestety, w Czarnogórze nie zawsze było tak tolerancyjnie. Osoby LGBT często było ofiarami prześladowań, a pierwsza próba głosowania nad ustawą o związkach partnerskich par jednopłciowych zakończyła się fiaskiem. Także to ostatnie głosowanie nie spotkało się z aprobatą wszystkich parlamentarzystów. Za prowadzeniem związków partnerskich w 81-osobowym parlamencie głosowały 42 osoby, a ci przeciwni nie przebierali w słowach i cel ustawy, której się przeciwstawili, określili narzuconym przez „światowych satanistów”. Polska najbardziej homofobicznym krajem w Europie. Niechlubny wynik najnowszego rankingu >>> Podobne określenia padają także w Polsce w stosunku do tych, którzy chcieliby wprowadzić związki partnerskie. Skrajnie prawicowe media satanistą nazwały Rafała Trzaskowskiego, kandydata na prezydenta Koalicji Europejskiej, z którym Andrzej Duda rywalizować będzie w drugiej turze już 12 lipca. Prezydent Andrzej Duda podpisał Kartę Rodziny. Jeden z punktów mówi o „ochronie dzieci przed ideologią LGBT” >>>
Janusz Korwin-Mikke chciałby odebrać kobietom prawo do głosowania. Ciekawe, co na to wyborczynie Konfederacji
Janusz Korwin-Mikke, członek Konfederacji uważa, że „mądre kobiety doskonale wiedzą, że w ich interesie leży, by kobiety NIE MIAŁY czynnego prawa wyborczego”. W ostatnich wyborach prezydenckich kandydat jego partii był 4., jeśli chodzi o poparcie żeńskiego elektoratu.
Jak głosowały kobiety w pierwszej turze wyborów prezydenckich? Według danych late poll IPSOS największe poparcie żeńskiego elektoratu zdobył ubiegający się o reelekcję Andrzej Duda – na obecnego prezydenta zagłosowało 43,6% kobiet, a drugi był Rafał Trzaskowski z poparciem na poziomie 31,2%. I to właśnie na nich wyborcy będą mogli oddać głos ponownie 12 lipca. 15-procentowym poparciem ze strony Polek cieszył się bezpartyjny Szymon Hołownia, zaś na 4. pozycji uplasował się kandydat Konfederacji, Krzysztof Bosak. Jest to szczególnie ciekawy przypadek, gdyż u niego rozbieżność głosów była największa. Na Bosaka zagłosowało bowiem 9,9% mężczyzn i 4,3% kobiet. Bardzo podobny wynik miał miejsce w przypadku wyborów parlamentarnych w październiku 2019 roku, kiedy na Konfederację zagłosowało 4,1% kobiet i 9,9% mężczyzn. Bosakowi, nazywającemu swoją partię „trzecią siłą w Polsce”, nie udało się więc zachęcić do głosowania więcej kobiet, jak to sobie postawił za cel. Wybory prezydenckie 2020: Jak głosowali młodzi? To najbardziej podzielona grupa z wysoką frekwencją >>> Janusz Korwin-Mikke o wyborczyniach Konfederacji: „To mężczyźni torują drogę do zmian. Kobiety i tak w przyszłości podążają za mężczyznami”. Zupełnie inne podejście do zdobywania poparcia żeńskiego elektoratu ma jego kolega z partii, Janusz Korwin-Mikke. Jeden z liderów Konfederacji wiele razy okazał już swój stosunek do kobiet, choćby mówiąc w Parlamencie Europejskim, że „są słabsze, mniejsze i mniej inteligentne”. Ostatnio postanowił wyrazić swoją opinię o płci przeciwnej w kontekście wyborów i na Twitterze napisał: „Nie ukrywam, że martwi mnie wyrażenie radości, że spadł procent popierających Konfederację mężczyzn. Moim celem jest mieć poparcie 40% mężczyzn i 5%kobiet. To mężczyźni torują drogę do zmian. Kobiety i tak w przyszłości podążają za mężczyznami”. Do tych słów szybko ustosunkował się wystawiony przez Konfederację na kandydata na prezydenta Krzysztof Bosak, pisząc: „Być może na początku XX wieku kobiety polityczne podążały z mężczyznami. Dziś tak nie jest, czego świadectwem jest różny rozkład poparcia w obu grupach płciowych. Jednym z celów mojej kampanii było przekonanie do nas większej liczby pań. Protekcjonalne wypowiedzi temu nie służą”. View oEmbed on the source website „Rządzić muszą mężczyźni, a kobiety muszą ich słuchać” Nieco inna retoryka Krzysztofa Bosaka nie zrobiła na liderze Konfederacji żadnego wrażenia. Polityk Konfederacji dzień później zamieścił znacznie dłuższy wpis ze swoimi poglądami na temat kobiet z prawami wyborczymi. A jego puenta była dość klarowna: prawa te należy kobietom odebrać. W swoim wywodzie obok zdjęć trzech kobiet: posłanek Anny Sobeckiej i Marceliny Zawiszy oraz profesor Magdaleny Środy Janusz Korwin-Mikke napisał, że „cywilizacja upada – a przyczyną jest wprowadzenie d***kracji, a następnie rozszerzenie jej na kobiety. Mądre kobiety doskonale widzą, że w ich interesie leży, by kobiety NIE MIAŁY czynnego prawa wyborczego. Bo co z tego, że ona sobie zagłosuje – skoro prawo głosu otrzymają również wyznawczynie p.prof. Magdaleny Środowej, p. Anny Sobeckiej czy p. Marceliny Zawiszy??!? W d***kracji jej jeden głos nie ma znaczenia. Te miliony głosów – mają. (…) Być może więcej głosów uzyska się schlebiając kobietom – ale głosić trzeba, że rządzić muszą mężczyźni, a kobiety muszą ich słuchać (…) I lepiej słuchać męża, którego się sobie samej wybrało, niż pp. Sobeckiej, Środowej i Zawiszy!! A to one rządzą w d***kracji.” Pod wpisem na facebook’owym profilu Janusza Korwin-Mikkego pojawiło się mnóstwo komentarzy użytkowniczek portalu społecznościowego – w większości tych krytycznych, ale i tych, których autorki zarzucają Korwin-Mikkemu obniżanie standardów Konfederatów, do których zdążył najwyraźniej wyborczynie przyzwyczaić i przekonać Krzysztof Bosak. Wybory prezydenckie 2020: Który z kandydatów zadba o prawa kobiet? >>> Gilead na życzenie, czyli na co głosowały wyborczynie Konfederacji Krzysztof Bosak w trakcie kampanii robił wszystko, by na jego partię zagłosowało jak najwięcej osób. Osób, które czują się patriotami i patriotkami, negują duopol, którym zależy na wartościach chrześcijańskich oraz pokładają wiarę w silne, suwerenne państwo, niezależne od jakichkolwiek struktur zewnętrzych, jak Unia Europejska. Na wiecach chętnie mówił o swoich pięciu punktach dotyczących gospodarki, czyli o tym, że jako prezydent nie podpisze żadnej ustawy podnoszącej podatki, że opowiada się za wprowadzeniem dobrowolnego ZUS-u, usunięciem zbędnej biurokracji i uproszczeniu przepisów. Nic dziwnego, że zagłosowali na niego ludzie ze średnim i wyższym wykształceniem. W swoim programie „Nowy porządek”, nazywającym się tak samo jak niegdyś plan dla powojennej Europy Adolfa Hitlera, Bosak zawarł również swoją wizję kobiet w Polsce. Czyli kobiet, które nie będą mogły dokonać aborcji nawet, jeśli ciąża pochodziła z gwałtu, czynu kazirodczego lub zagrażała życiu matki. Kobiet, które choć zawsze czuły się mężczyznami, ale nie mogą dokonać korekcji płci. Kobiet, którym nadrzędnym celem jest bycie przykładną żoną i najlepszą matką i jest to jedyne pole, na jakim będą chciały się w życiu realizować. Aż w końcu kobiet, które żyjąc w toksycznym związku z przemocowcem nie będą mogły wziąć rozwodu. Tymi postulatami Krzysztof Bosak już tak chętnie na spotkaniach ze swoimi wyborczyniami nie rzucał. Dał się poznać jako szarmancki, dobiegający czterdziestki mężczyzna, z całkiem niezłą fryzurą i w dobrze skrojonym garniturze, z uśmiechniętą i nad wyraz skromną żoną u boku – swoją drogą, czy czegoś wam to nie przypomina – Gilead, białe czepki i te sprawy? Bosak był też do tego stopnia przekonujący, że nawet jeden z "komendantów Konfederacji" usunął się chwilowo w cień. Ale jak widać, tylko na kilka odcinków. Odmowa dostępu do legalnej aborcji jest torturą. Tak twierdzi ONZ >>>
Prezydent Andrzej Duda podpisał Kartę Rodziny. Jeden z punktów mówi o „ochronie dzieci przed ideologią LGBT”
Prezydent Andrzej Duda, ubiegający się o drugą kadencję, robi wszystko, by przypodobać się swojemu elektoratowi. Właśnie podpisał Kartę Rodziny, w której uderza w społeczność LGBT.
Trwa kampania wyborcza, która ma rozstrzygnąć się 28 czerwca. Choć raczej stanie się to 12 lipca, na kiedy przewidziana jest druga tura. To wtedy Polacy wybiorą nowego prezydenta. O reelekcję ubiega się obecna głowa państwa, Andrzej Duda. Kandydat Prawa i Sprawiedliwości robi wszystko, aby zdobyć głosy swojego elektoratu, a jednym z przykładów jest podpisanie przez niego Karty Rodziny. Andrzej Duda poinformował o swoim geście dzisiaj na konferencji prasowej. Czym jest Karta Rodziny? - To wsparcie finansowe, a także gwarancja programów, które zostały już wprowadzone. Karta pokazuje podstawowe elementy, które zobowiązuję się chronić – powiedział prezydent. Co to jest LGBT? Sekspozytywny alfabet by G’rls ROOM – L jak LGBT >>> Prezydent Andrzej Duda podpisał Kartę Rodziny. Ma „chronić dzieci przed ideologią LGBT” Wśród tych elementów jest m.in. „ochrona instytucji małżeństwa”, co dla obecnego prezydenta oznacza „związek kobiety i mężczyzny, zgodnie z zapisami w Konstytucji RP” czy „brak zgody na adopcję dzieci przez pary homoseksualne”. Mniejszościom seksualnym w Karcie Rodziny poświęcony jest w całości osobny punkt. Pod hasłem „Ochrona dzieci przed ideologią LGBT” Andrzej Duda zobowiązuje się dopilnować, by przestrzegany był „zakaz propagowania ideologii LGBT w instytucjach publicznych”. Co prezydent RP ma na myśli? Przede wszystkim jawnie przeciwstawia się wprowadzeniu do szkół edukacji seksualnej. W jego opinii powinna się ona odbywać w domu i mają za nią być odpowiedzialni rodzice. - Rodzice mają prawo do wychowywania dzieci wedle swoich przekonań i nikt nie powinien w to ingerować. Nikt nie ma prawa narzucać, jak rodzice mają wychowywać swoje dzieci – mówił Duda. View oEmbed on the source website Dla Andrzeja Dudy, mianującego się „prezydentem wszystkich Polaków”, LGBT to nie mniejszość seksualna, której przysługują takie same prawa jak wszystkim obywatelom, a „obca ideologia”. - Wobec wielu debat i prądów, które otaczają nas i usiłują przenikać do naszej rzeczywistości, a czasem siłą są nam wtłaczane, ta obrona rodziny jest konieczna (…). Nie ma zgody na to, by mogło być to wprowadzane do naszego kraju – tłumaczył prezydent. Kampania Przeciwko Homofobii komentuje słowa prezydenta o „obcej ideologii” LGBT Do zapisów zawartych w Karcie Rodziny oraz do wypowiedzi prezydenta Polski odniosło się stowarzyszenie Kampania Przeciwko Homofobii. „ Panie Prezydencie, nie istnieje coś takiego jak wyssana z homofobicznego palca „ideologia LGBT” – LGBT to ludzie, którzy na własnej skórze odczuwają skutki podsycanej również przez Pana homofobicznej i transfobicznej nienawiści. Andrzej Duda podpisał właśnie Kartę Rodziny, w której zobowiązuje się m.in. do: obrony instytucji małżeństwa, czyli niezgodę na małżeństwa osób tej samej płci, brak zgody na adopcję dzieci przez pary jednopłciowe, ochronę dzieci przed nieistniejącą ideologią LGBT. Nie mamy wątpliwości, że to zwyczajna zagrywka kampanijna i próba zbicia elektoratu na szczuciu na osobach LGBT. Panie Prezydencie, powiemy Panu raz jeszcze – głośno i wyraźnie: nie istnieje coś takiego jak wyssana z homofobicznego palca „ideologia LGBT” – LGBT to lesbijki, geje, osoby biseksualne i transpłciowe, to ludzie, którzy na własnej skórze odczuwają skutki podsycanej również przez Pana homofobicznej i transfobicznej nienawiści. To Kacper, Dominik i Milo – osoby, których już nie ma wśród nas, bo zabiła je nastawiona na wygraną homofobiczna propaganda władzy. Czas to zmienić i my to zmienimy! Rozliczymy Pana, Panie Prezydencie przy urnach wyborczych. Niech 28 czerwca wygra w Polsce wolność, szacunek i solidarność wzajemna!” – czytamy w oficjalnym komentarzu. Polska najbardziej homofobicznym krajem w Europie. Niechlubny wynik najnowszego rankingu >>> Jestem przerażony – Robert Biedroń o Karcie Rodziny podpisanej przez Andrzeja Dudę Dzisiejsze wypowiedzi Dudy wywołały gorącą dyskusję nie tylko w mediach, szczególnie tych społecznościowych, ale i wśród innych kandydatów ubiegających się o urząd prezydenta. - Jestem przerażony zaproponowana przez prezydenta Dudę kartą. Polska jest dzisiaj wystarczająco podzielona. Nie dzielmy się na gorszy i lepszy sort! – powiedział na konferencji w Wałbrzychu kandydat Lewicy, Robert Biedroń. Karta Rodziny podpisana dzisiaj przez Andrzeja Dudę jest nie tylko częścią kampanii wyborczej, ale również kontrą do „Warszawskiej deklaracji LGBT+” ratyfikowanej w lutym 2019 roku przez prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego, także ubiegającego się o fotel prezydenta RP. Potwierdził to w rozmowie z Radiem Wnet Adam Bielan, szef sztabu wyborczego Dudy - Wiemy, że w Polsce konstytucja definiuje instytucje małżeństwa, jako związek kobiety i mężczyzny, ale wiemy również, że Rafał Trzaskowski i szczególnie jego najbliżsi współpracownicy – Paweł Rabiej – chcą przeprowadzić zamach na instytucję małżeństwa, chcą poprzez tzw. etapowanie doprowadzić do legalizacji w Polsce małżeństw homoseksualnych, a później do adopcji dzieci przez małżeństwa homoseksualne Temu pan prezydent Andrzej Duda mówi stanowczo: nie! – tłumaczył. Karta LGBT+, standardy WHO i homofobiczna nagonka ze strony rządu. O co w tym wszystkim chodzi? >>>