Decyzja Ministerstwa Zdrowia zdruzgotała kobiety. Nadzieje na zmiany w prawie znowu zostały odebrane
Nie da się ukryć, że za sukcesem frekwencyjnym w ostatnich wyborach, w dużej mierze, stoją kobiety. Wielu polityków dawało nam nadzieję na zmiany w prawach reprodukcyjnych. Stopniowo okazuje się, że szans na to, jest coraz mniej. Ostatnia decyzja Ministerstwa Zdrowia to kolejne rozczarowanie, chodzi o rejestr ciąż.
W tym artykule: Opresyjne ograniczanie praw kobiet Rejestr ciąż zostaje Rejestr ciąż został wprowadzony w roku 2022 i z miejsca wzbudził oburzenie. Oprócz zaostrzonego prawa aborcyjnego była to kolejna cegiełka w ograniczaniu praw kobiet. Na tle Europy Polska, pod względem praw kobiet, wypada bardzo źle. Poprzednia władza zdecydowała się również na wdrożenie systemu rejestru ciąż, który jawił się jako kolejny sposób na ingerowanie w życie kobiet. Obalenie rządów PIS-u było niejako obietnicą zmian na lepsze. Jak się okazuje, nie zmienia się zbyt wiele. Czy jesteś feministką? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Opresyjne ograniczanie praw kobiet Wprowadzenie rejestru ciąż wzbudziło ogromne kontrowersje. Odnotowanie tej informacji w dokumentacji medycznej dawało lekarzom (i nie tylko), uprawnienia do ingerowania w prywatne decyzje takie jak aborcja. Poronienie w domu mogło zostać zinterpretowane jako niedozwolona aborcja, co mogło mieć konsekwencje prawne. W praktyce dochodziło przez to do sytuacji takich, jak w przypadku Izabeli z Pszczyny, której odmówiono adekwatnej pomocy. Lekarz uznał, że zbyt wczesne wywołanie poronienia, będzie uznane za nielegalną aborcję, co dla Izabeli okazało się wyrokiem śmierci. Lekarze z jednej strony mogli kierować się własnym światopoglądem, z drugiej zwlekać z pomocą pacjentce z obawy przed odpowiedzialnością karną. Ruszyła fala gigantycznych protestów, które miały wsparcie u ówczesnej opozycji. Wydawało się, że obalenie rządu PIS-u, to szansa na duże zmiany w prawie aborcyjnym, zgodnie z obietnicami polityków. Tak się jednak nie dzieje. Więzienie za picie alkoholu w ciąży? To nowy pomysł Rzecznika Praw Dziecka Rzecznik Praw Dziecka Mikołaj Pawlak chciałby zmiany w Kodeksie karnym, zgodnie z którą kobietom w ciąży spożywającym alkohol groziłaby kara pozbawienia wolności. Rejestr ciąż zostaje Ministerstwo Zdrowia postanowiło utrzymać rejestr ciąż. System Informacji Medycznej (SIM) zawiera informacje służące wyłącznie zapewnieniu bezpieczeństwa zdrowotnego pacjentom/pacjentkom. Decyzję o udostępnieniu własnych danych medycznych podejmuje pacjent/pacjentka. Wyjątkiem jest lekarz, pielęgniarka lub położna podstawowej opieki zdrowotnej, wybrani przez pacjenta/pacjentkę https://twitter.com/MZ_GOV_PL/status/1820861931751870603 Sprawę skomentował na Instagramie prawnik Kamil Stępniak i trudno się z nim nie zgodzić: Ówczesna opozycja grzmiała o zagrożeniu dla praw kobiet i opresyjnym państwie, prokuratorach, którzy będą ścigali kobiety. Teraz optyka już się zmieniła. Po przejęciu władzy jest to zabieganie o dobrobyt kobiet.
Na co dzień uczy szyć lokalne kobiety, teraz zorganizowała rajd po Afryce. Polka, Maja Kotala, chce w ten sposób walczyć z ubóstwem menstruacyjnym na Czarnym Kontynencie
W ramach inicjatywy Sewing Together, której jest pomysłodawczynią, prowadzi kursy szycia dla afrykańskich kobiet. Podczas warsztatów powstają nie tylko kolekcje ubrań, ale i podpaski wielorazowego użytku. Teraz Maja Kotala robi to objazdowo. Właśnie ruszył Rajd Victoria 2024, który zorganizowała już po raz drugi, by walczyć z ubóstwem menstruacyjnym w Afryce.
W tym artykule: Sewing Together, czyli program edukacyjny dla kobiet w Afryce Rajd Victoria 2024: W drodze do zwycięstwa nad ubóstwem menstruacyjnym w Afryce Wystartował! W środę, 13 marca b.r, rozpoczął się Rajd Victoria 2024, zorganizowany (już po raz drugi) przez Maję Kotalę, projektantkę i byłą modelkę, która porzuciła Europę dla Afryki, a świat wielkiej mody zamieniła na skromną pracownię krawiecką (o tym, jak do tego doszło, z Mają Kotalą rozmawialiśmy w podcaście „20 minut mody”). Cel rajdu? Walka z ubóstwem menstruacyjnym na Czarnym Kontynencie. Czyli to, co aktywistka robi na co dzień, tyle że w wersji objazdowej. Glamour z przyjemnością objął inicjatywę patronatem medialnym. Sewing Together, czyli program edukacyjny dla kobiet w Afryce Brzmi egzotycznie? Już wyjaśniamy. Na co dzień, w ramach inicjatywy Sewing Together, Maja prowadzi szkołę szycia, konstrukcji i podstaw marketingu modowego w Mombasie (Kenia). Jej uczennicami są lokalne kobiety, które chcą zdobyć fach w ręku i stać się niezależne na rynku pracy. Kursy są dla nich bezpłatne, szkoła utrzymuje się z dotacji, a także sprzedaży ubrań, które powstają w ramach warsztatów (a następnie trafiają do charytatywnego sklepu online Sewing Together). Ale to nie wszystko, co aktywiska robi dla lokalnych kobiet. Misja numer 2 to walka z ubóstwem menstruacyjnym, podpaski na Czarnym Lądzie bywają bowiem towarem deficytowym. Maja sama się zresztą o tym przekonała, będąc w buszu, gdzie nigdzie nie można ich kupić. Zauważyła także, że podopieczne jej szkoły, raz w miesiącu znikają, tłumacząc się sprawami rodzinnymi. Szybko połączyła kropki.To właśnie dlatego podczas warsztatów Sewing Together (i nie tylko) Maja wraz ze swoimi uczennicami szyje podpaski wielokrotnego użytku, a następnie nieodpłatnie dystrybuuje je w Mombasie, Voi, Thika i wśród plemion masajskich. Raz w roku, obszar jej działania znacznie się jednak poszerza. A wszystko to za sprawą Rajdu Victoria, który po sukcesie ubiegłorocznego, został zorganizowany po raz drugi. Rajd Victoria 2024: W drodze do zwycięstwa nad ubóstwem menstruacyjnym w Afryce W ramach Rajdu Victoria 2024 Maja odwiedzi 8 afrykańskich miejscowości, w których nie tylko rozda ich mieszkankom wielorazowe podpaski, ale i przez kilka dni będzie uczyć je, jak uszyć kolejne – zarówno ręcznie, jak i na maszynie. A także rozdawać gazetki edukacyjne na temat seksualności i dbania o swoje ciało. Rajd potrwa 35 dni, do 16 kwietnia. A już 28 maja, w Dzień Higieny Menstruacyjnej, z Mają Kotalą będzie można spotkać się w Warszawie, gdzie w siedzibie Akademii Sztuk Pięknych bedzie można zobaczyć wernisaż zdjęć z wydarzenia. Stay tuned!
Coraz więcej młodych kobiet marzy, by zostać gospodynią domową. Kim są tradwifes?
Feministki pieklą się, że nie po to spaliły gorsety, żebyś ty dziś paradowała w fartuszku, a nowe pokolenie gospodyń domowych odpowiada: dałyście nam wybór, wybieramy bycie żoną. Kim są tradwifes?
Może to jeden wielki spisek. Perwersyjny zamach strażników patriarchatu na feministyczne wartości. Jak w filmie „Nie martw się, kochanie” Olivii Wilde z Florence Pugh i Harrym Stylesem w rolach głównych, w którym ona gra zapracowaną młodą lekarkę, on – bezrobotnego gościa, który tonie we frustracji, siedząc całe dnie w domu i czekając, aż żona wróci z pracy. Wilde snuje mroczną symulację świata, w którym mężczyźni robią kariery, a kobiety zajmują się domem. Oni podejmują decyzje, one pieką kurczaka. To świat stylizowany na bogate przedmieścia typowe dla Ameryki lat 50. ubiegłego wieku, więc dystopijna przyszłość w „Nie martw się, kochanie” wygląda jak idylliczna przeszłość. Wróć. Przeszłość? Jak bohaterki filmu Olivii Wilde noszą się dziś rosnące w siłę influencerki, które promują w mediach społecznościowych życie w zgodzie z tradycyjnymi wartościami. Mówi się o nich od połowy 2018 roku, gdy słowo „tradwife” pięło się w rankingach najczęstszych wyszukiwani Google, a od tamtej pory młodych kobiet identyfikujących się z ruchem tradycyjnych żon tylko przybywa. Dla jednych to dowód smutnego społecznego regresu i wielka porażka feminizmu, dla innych wręcz przeciwnie – jego absolutne zwycięstwo, bo w renesansie tradycyjnego modelu ma wybrzmiewać autentyczna akceptacja różnorodności potrzeb i pomysłów na życie. Jedni celebrują kobiety wybierające życie żony i gosposi w sukience vintage, inni prychają, że to iluzja wyboru i nieświadome wspieranie systemu, który pozbawia kobiety autonomii. Tradwifes: Tradycja? Slow life! Wiktoria Wilkosz ma 20 lat, jest mężatką od dwóch. Jej mąż jest ekonomistą, kiedyś związanym z polityką, dzisiaj aktywnie zaangażowanym – jak można przeczytać w jego bio na X (dawniej Twitter) – w obnażanie „kłamstw i manipulacji” Konfederacji. Kilka miesięcy temu przenieśli się do Londynu. Ona studiuje software development i chwilowo pracuje jako koordynatorka obiektu biurowego, ale tylko do końca roku, bo wówczas zamierzają zacząć się starać o pierwsze dziecko. – Pracuję, bo rodzina jest najważniejsza, ale na rodzinę trzeba najpierw zarobić. Oboje pochodzimy z biednych rodzin, nie mamy wsparcia finansowego krewnych i to dla nas bardzo ważne, abyśmy byli samowystarczalni – wyjaśnia, gdy rzucam, że przecież tradwives z założenia nie pracują. Wiktoria prowadzi popularne konto na TikToku, obserwuje ją prawie 46 tys. osób. Pokazuje, co nosi („moje ulubione skromne i kobiece sukienki”), co jada, jak sprząta mieszkanie. Regularnie opowiada, dlaczego zdecydowała się na życie tradycyjnej żony. To dlaczego? – Nigdy nie kręciła mnie praca na etacie. Za to zawsze marzyłam o kochającej rodzinie. Być może dlatego, że ta, w której sama dorastałam, nie była idealna. Moi rodzice rozwiedli się, gdy miałam osiem lat. Mężczyzna, z którym później związała się moja matka, był przemocowym alkoholikiem – mówi mi. – Chciałabym dać moim dzieciom to, czego mnie samej zabrakło. Stworzyć dom pełen miłości, troski, akceptacji i poczucia bezpieczeństwa. To dla mnie jedyne logiczne rozwiązanie, by nie pracować, gdy pojawią się dzieci. Jestem gotowa poświęcić życie zawodowe, by być dobrą matką i dobrą żoną. Chcę, żeby mój mąż wracał z pracy do posprzątanego domu, żeby czekał na niego ciepły obiad. To moja wizja spokojnego, szczęśliwego, powolnego życia – wbrew temu pędowi, w którym tak wiele osób dziś żyje. Sami w tym momencie gnamy, mieszkając i pracując w Londynie. A uważam, że ludzie zostali stworzeni do innego tempa życia, zwłaszcza kobiety ze swoim cyklem miesięcznym – dopowiada Wiktoria. Takich kobiet jak Wiktoria Wilkosz jest coraz więcej: żyją tradycyjnie, ale korzystają z nowoczesnych narzędzi, jak platformy społecznościowe, by promować klasyczny model rodziny i pokazywać codzienność typowej gospodyni domowej, która sprząta, pierze, gotuje. Pełną wersje artykułu znajdziecie w listopadowym numerze „Glamour” z Zuzą Kołodziejczyk na okładce. Sprawdźcie, ile wspólnego tradwifes mają z faszyzmem, a ile z feminizmem. Wbrew pozorom, odpowiedź nie jest taka oczywista. Wydanie kupicie poniżej. Wystarczy kliknąć w okładkę, by przenieść się do sklepu. Klik! View Burdaffi on the source website
Stara panna służyła za „straszak” dla młodych dziewczyn. Oto co cię czeka, jeśli będziesz się buntować
„W XIX wieku kobieta, która nie wyszła za mąż, oznaczała bankructwo przedsiębiorstwa. Stara panna nie tylko przegrała i z tego powodu należała jej się pogarda albo litość, ale też postąpiła wbrew temu, czego się od niej oczekiwało – i z tego powodu należała jej się kara” – mówi kulturoznawczyni Alicja Urbanik-Kopeć, autorka książki „Matrymonium. O małżeństwie nieromantycznym” (Wydawnictwo Czarne).
Anna Jastrzębska: Panowie kandydaci. Jestem młodą panną, prowincjonalistką, mam lat 19, (…) marzeniem moim Warszawa, nienawidzę prowincji, wykształcenie mam 4 klasowe, jestem muzykalną. Posagu mam 14 000 rubli. Piszcie do mnie. W swojej najnowszej książce „Matrymonium. O małżeństwie nieromantycznym” cytujesz dziesiątki podobnych anonsów. Ogłoszenia matrymonialne z XIX wieku to prototyp Tindera? Alicja Urbanik-Kopeć: Można znaleźć pewne analogie. Jeszcze jakiś czas temu portale czy aplikacje randkowe były uważane za kontrowersyjny sposób zawierania znajomości. Argumenty, które padały przeciwko nim, były bardzo podobne do tych XIX-wiecznych, za pomocą których krytykowano ogłoszenia matrymonialne: „to upokarzające, to handel ludźmi, pragmatyczne wystawianie się na sprzedaż, merkantylizowanie relacji międzyludzkich, to otępiające emocjonalnie, niebezpieczne szczególnie dla kobiet, zachęca oszustów i mężczyzn, którzy szukają wyłącznie szybkiej satysfakcji seksualnej”. Podobne argumenty można było usłyszeć jeszcze kilka lat temu i w XIX wieku. Tak samo dziś, jak i wówczas rzeczywiście zdarzały się patologie, to są wady aplikacji randkowych, takie były wady ogłoszeń matrymonialnych. W obu przypadkach jednak to był ogromny przełom w szukaniu partnera czy partnerki. Dziś może mniej, ale wówczas taki rodzaj zawierania znajomości znacząco, w sposób niesamowity poszerzał możliwość wyboru. W XIX wieku podróżowało się wolniej, krąg ludzi, których się znało, był dużo mniejszy. Znacznie sztywniejsze były zasady społeczne, określające gdzie i kogo można było poznać. Ogłoszenia matrymonialne pokazały, że partnera czy partnerki można poszukać sobie na własną rękę z zupełnie niedostępnego wcześniej grona osób. Z treści ogłoszeń można wywnioskować, że wiele osób upatrywało w nich szansy na życie. Można powiedzieć „zdesperowani”. No tak, część osób była zdesperowana i bardzo dobrze to widać w niektórych ogłoszeniach, podobnie zresztą jak obecnie w aplikacjach randkowych. Jednocześnie było bardzo wiele osób – szczególnie im kibicowałam i zawsze zastanawiałam się, czy im się udało – które jasno wyrażały, że w ten sposób chcą się wyrwać ze swojego świata. Tak jak dziewczyna, którą zacytowałaś. Ona mówi wprost: „nienawidzę prowincji, szukam kogoś, kto mnie zabierze do miasta”. Albo mężczyzna, który pisze: „jestem inżynierem, wyjeżdżam na Syberię, wrócę za cztery lata, szukam żony, która ze mną pojedzie na to pustkowie”. Mnóstwo osób w tych ogłoszeniach zaznacza: „z braku znajomości, z braku możliwości poznania kogoś”, zapewniają „nie jest ze mną nic nie tak, po prostu mieszkam w małym miasteczku, mam ścisłe grono znajomych i matkę, która mnie kontroluje, znam już wszystkich czterech kuzynów i żaden mnie nie interesuje, a nie mam szans na poznanie kogoś innego”. To właśnie fakt, że ogłoszenia matrymonialne dawały sprawczość tym osobom, zwłaszcza kobietom, sprawiał, że były one tak mocno krytykowane. Wszystkie odcienie Tindera – krótki przewodnik i instrukcja, jak korzystać z Tindera Zawieranie znajomości przez aplikacje randkowe to już dziś standard. Wciąż jednak padają pytania, jak randkować, by znaleźć to, czego się szuka. Miłość, romans, jednonocna przygoda, przyjaźń... To wszystko czeka na Tinderze i podobnych platformach. Jak z nich korzystać? Jakie powinny być twoje pierwsze kroki na Tinderze? Zarówno ogłoszenia matrymonialne w XIX wieku, jak i dzisiejsze aplikacje randkowe bardzo jasno określają cel „anonsów”. W ogłoszeniach matrymonialnych ludzie mogli wprost powiedzieć, czego pragną: „szukam męża, który będzie katolikiem, zabierze mnie z prowincji, będzie zarabiał tyle i tyle” czy też „szukam żony, która będzie brunetką, może być wdową, ma taki i taki posag”. Co jest bardzo ciekawe, w niemal wszystkich tych ogłoszeniach widać, jak strasznie istotne są pieniądze. Prawie każdy mężczyzna w swoim anonsie zaznaczał: „potrzebuję żony z posagiem od…”, prawie każda kobieta pisała: „szukam męża, który będzie zarabiał od…, a posag mam konkretnej wysokości”. To też się bardzo nie podobało – ogłoszenia obnażały finansowy wymiar szukania małżonka. Wszyscy o nim wiedzieli, ale co innego wiedzieć i porozmawiać o tym prywatnie na herbacie, a co innego, kiedy mamy setki stron w gazetach matrymonialnych, w których wszyscy otwarcie piszą o tym, o czym się głośno nie mówi. Choć opisujesz zupełnie odmienną epokę i odmienne warunki socjoekonomiczne, widzę wiele zbieżności ze współczesnością. Mentalnie wciąż jesteśmy w XIX wieku? W pewnym sensie tak. Istnieje mnóstwo klisz kulturowych i tradycyjnych wartości, które zrodziły się w XIX wieku i z którymi się nie pożegnaliśmy – albo kontestując je jako przebrzmiałe sposoby funkcjonowania, albo czując ich nacisk na siebie. Myślę, że warto wiedzieć, skąd się wzięły, żeby móc sobie wytłumaczyć wiele kwestii i ustawić siebie wobec społecznych oczekiwań we współczesnym świecie. Piszę o tym we wszystkich moich książkach i powtarzam to moim studentom: przełom XIX i XX wieku to epoka, która nas ukształtowała jako ludzi dziś. Wszystkie wartości i koncepcje, które my współcześnie postrzegamy jako staroświeckie truizmy bądź przestarzałe tradycje, do których – niezależnie od poglądów – lubimy się odwoływać, ukształtowały się właśnie wtedy, to znaczy w drugiej połowie XIX wieku. To jest czas ogromnych przemian społecznych, zwłaszcza w Europie, które stworzyły takie koncepcje jak: „co to jest kobiecość, co to znaczy być prawdziwa kobietą, co to znaczy być dobrą żoną, czym jest miłość, odwaga, dzieciństwo, męskość, patriotyzm?”. Te pytania dziś również sobie zdajemy i wydaje się nam, że znamy na nie odpowiedź. Problem w tym, że te odpowiedzi kształtowały się w bardzo specyficznych warunkach społeczno-kulturowych. A my dziś patrzymy na nie jak na zbiór efemerycznych wartości, które nam spłynęły z nieba. Dlatego bardzo zależy mi na tym, żeby pokazać, że życie rodzinne, emocjonalne, małżeństwo, kobiecość, różne truizmy, z którymi dziś walczymy, powstały dla bardzo konkretnej grupy ludzi z bardzo konkretnym stylem życia, w bardzo konkretnych warunkach. Co powinnaś wiedzieć o pieniądzach przed trzydziestką? Jakie to były warunki? Jeśli chodzi o sytuację życiowo-finansową kobiet, w drugiej połowie XIX wieku zasadzała się ona na dwóch podstawowych faktach. Po pierwsze, poza klasami robotniczą i chłopską kobiety nie miały praktycznie możliwości zarabiania pieniędzy ani posiadania ich na własność. Wynikało to z różnych czynników, przede wszystkim z powodu braku dostępu do edukacji wyższej, a więc możliwości uzyskania wyspecjalizowanych umiejętności pozwalających podjąć pracę zarobkową. Po drugie, wtedy to nie była praktyka ani norma kulturowa, by kobiety spoza klas ludowych pracowały. Nawet jeśli chciałyby na siebie zarabiać, nikt by ich do pracy nie przyjął, bo tak silny był ten prąd społeczny, który na to nie pozwalał. W związku z tym jedynym sposobem na życie dla dorosłych kobiet było znalezienie sobie męża, który będzie je utrzymywał. Co za tym idzie, decyzja o wyjściu za mąż już na starcie wiązała się nie tylko z potrzebami emocjonalnymi (choć oczywiście one też miały znaczenie), ale stawała się decyzją ekonomiczną. To tak jakby w dzisiejszych czasach decyzja o wejściu w związek, niekoniecznie nawet formalny, była decyzją o tym, jaką się będzie miało pracę i czy dostanie się kredyt na mieszkanie. Dziewczyny z „niższych sfer” pracowały, więc – przynajmniej w teorii – nie powinny mieć takich problemów. Jeśli chodzi o kobiety z klas ludowych, przede wszystkim miejskie proletariuszki, to były to dziewczyny, które zarabiały pieniądze, pracując w zawodach fizycznych, głównie na służbie, jako szwaczki, jako praczki, robotnice. Niestety tych pieniędzy nie zarabiały za wiele, więc one też miały dylematy związane z małżeństwem. Raz, że sytuacja klasy robotniczej w drugiej połowie XIX wieku nie była specjalnie do pozazdroszczenia, a dwa, że płace kobiet – nawet jeśli pracowały na tych samych stanowiskach co mężczyźni – były o połowę niższe. Teoretycznie więc proletariuszki mogły zarabiać i mieć niezależność, ale w rzeczywistości trudno było im się w pojedynkę utrzymać. Dlatego w ich przypadku decyzja o małżeństwie również była podyktowana względami ekonomicznymi. W razie niedoboru finansowego, mając dwa dochody, łatwiej było chociażby wynająć mieszkanie. Oczywiście kobiet z proletariatu nie omijała także presja społeczno-kulturowa, od nich też oczekiwano, że wyjdą za mąż, założą rodzinę i będą miały dzieci. Podobnie jak u kobiet z klasy wyższej, to również była definicja ich sukcesu życiowego. Przemoc wobec kobiet ma się świetnie „Nasz system zabija w kobietach podstawowy instynkt samozachowawczy” – Przemoc wobec kobiet, a raczej jej skala, jest zatrważająca. Jak podaje Ośrodek Informacji ONZ w Warszawie, kobiety w wieku 15 - 44 lat są bardziej narażone na ryzyko gwałtu i przemocy domowej, niż na ryzyko zachorowania na raka czy bycia ofiarą wypadku samochodowego. Z czego wynikają te koszmarne statystyki? Jakie rodzaje przemocy dotykają kobiety najczęściej i jak je rozpoznać? Jak zgłosić przemoc domową? Czyli z jednej strony mamy dążenia emancypacyjne, mówienie kobiecie „możesz być niezależna”, z drugiej – rzeczywistość, która to uniemożliwia, a z trzeciej – wtłaczanie do głowy przekonania, że jedyną właściwą drogą jest małżeństwo. Straszna hipokryzja. To pewien sposób ustawiania sytuacji kobiety, która niezależnie od tego, co zrobi, jest na przegranej pozycji. W XIX wieku prześcigano się w poradach, jak uczynić kobiety bardziej atrakcyjnymi dla społeczeństwa i mężczyzn. Jak zachęcić, przyciągnąć do siebie potencjalnego partnera i wygrać w tym konkursie na urządzenie sobie życia. Pod koniec wieku zaczęto dużo mówić o tym, że gdyby kobiety z klas wyższych, mieszczaństwa, miały przydatne umiejętności, były zaradne, to mężczyźni chętniej chcieliby się z nimi żenić. No bo kto chciałby być z mimozą, która nic nie potrafi? Kobieta powinna być dobrą towarzyszką życia. To klasyczny mechanizm przerzucania na kobiety odpowiedzialności za niedoskonałości systemu społecznego. W tym systemie nie ma normy kulturowej, że kobiety kształcą się wyżej i idą do pracy odpowiadającej ich umiejętnościom, a jednocześnie zaczyna się opowiadać dziewczynom, że tak nie może być, nie możecie być takie niesamodzielne i musicie mieć umiejętności (których nie możecie zdobyć ze względu na system). Oczywiście te sytuacje możemy rozpoznać także współcześnie: mamy różnego rodzaju kody kulturowe, które sprawiają, że wiele kobiet podejmuje konkretne decyzje, a następnie są za nie krytykowane. Weźmy chociażby macierzyństwo i przeświadczenie o tym, że należy mieć dziecko. Jak już się to dziecko ma, to można odejść z pracy, ale nie jest to dobrze widziane, bo wtedy staje się „kurą domową, która siedzi w domu i nic nie robi”. Można też mieć dziecko i wrócić do pracy, za co także się dostaje – bo „wyrodna matka, porzuciła dziecko dla kariery”. Można zrobić jeszcze jedno: posłuchać ekspertów. Mam wrażenie, że XIX-wieczne poradnictwo jest zupełnie jak z dzisiejszego Instagrama. Gdzie nie spojrzysz, znajdziesz dziesiątki osób, które ci wytłumaczą, jak żyć najlepszym możliwym życiem. Nawiasem mówiąc, czytając „Matrymonium”, bardzo znielubiłam Lucynę Ćwierczakiewiczową, autorkę słynnej książki kucharskiej „365 obiadów”, a także specjalistkę od bycia idealną panią domu. Ówczesna Małgorzata Rozenek-Majdan, nie przymierzając. Poradnictwo z XIX-wieku jest bardzo podobne do współczesnego influencingu. Opiera się na tych samych mechanizmach: wtłaczamy kobiety w niemożliwe do spełnienia oczekiwania dotyczące tego, kim mają być i co mają robić w domu, życiu i rodzinie. Następnie na tym zarabiamy, proponując kobietom setki rozwiązań, które tak naprawdę niczego nie rozwiązują. Poradnikowa odpowiedź z Instagrama na to, że społeczeństwo jest urządzone w taki a nie inny sposób i nie możemy zrobić miliona rzeczy na raz, sprowadza się do tego, że wszystko jest kwestią organizacji. Wystarczy wcześnie wstawać i dobrze ustawić sobie plan dnia, a wtedy wszystko będzie dobrze i ze wszystkim się wyrobisz. W XIX wieku było dokładnie tak samo. Mamy Ćwierczakiewiczową – ale nie tylko ją, bo rynek poradnictwa był wtedy ogromny – sprzedającą poradniki, w których kobiety mają w tabelkach rozpisany każdy dzień. Przekonuje się je, że istotą kobiecości, spełnienia życiowego, emocjonalnego i w każdym innym aspekcie, jest wypełnienie tych wszystkich tabelek w odpowiedni sposób. Tak się zostaje idealną kobietą, tak się zyskuje wartość jako osoby. Praca i macierzyństwo: jak to połączyć? Rozmawiamy z blogerką, która świetnie sobie z tym radzi Z właścicielką marki Pastelier i znaną influencerką, Aleksandrą Marzędą-Czerwonką, porozmawialiśmy o tym, w jaki sposób łączy swoje codzienne zawodowe i rodzinne obowiązki. Okazuje się, że niezwykle pomocny w tej kwestii jest jeden, istotny element, który ułatwia jej pracę. By zostać kobietą idealną, trzeba skupić się na jak najbardziej trywialnych kwestiach. O fetyszyzowaniu trywialności będą potem pisać niektóre emancypantki. Zwrócą uwagę na to, że wycieranie nosa dzieciom, podlewanie kwiatów i zaordynowanie obiadu to nie jest istota człowieczeństwa. Zauważą: „jesteśmy dorosłymi istotami, które mają rozwinięte mózgi, może damy radę zrobić coś bardziej skomplikowanego?” czy „nie wmawiajcie nam, że te domowe czynności, które – owszem, są trudne, męczące, jest ich dużo – to jest szczyt naszych możliwości intelektualnych”. Oczywiście fetyszyzowanie trywialności, drobiazgów to bardzo konserwatywny sposób budowania narracji, zagradzający kobietom drogę do alternatywnego rozwoju poza domem i rodziną. Jednocześnie w XIX wieku idzie to w parze z „nagradzającym” fetyszyzowaniem roli domowej kobiety, przekonywaniem: „może i nie będziesz się kształcić, ale to dlatego, że nie potrzebujesz, twoja rola jest najważniejsza, najbardziej skomplikowana i najlepsza. Będziesz fantastycznie spełniać się w domu, zajmując się dziećmi, usługując, organizując, czuwając nad tym wszystkim. Dziękujemy ci za to”. Znów widzę pewne analogie do współczesności. O ile dzisiaj twierdzenie, że małżeństwo i założenie rodziny to jedyna droga dla kobiety, jest przestarzałym bon motem, który możemy kontestować, to w XIX wieku tak rzeczywiście w pewnym sensie tak było. Kobieta nie miała zbyt wiele alternatyw poza małżeństwem i tym, co się z nim wiązało. Społeczeństwo XIX-wieczne tę prawdę ekonomiczną obudowuje jednak tysiącem różnych argumentów ze sfery emocjonalnej i kulturowej. Zamiast powiedzieć wprost: „słuchajcie, nie macie praw wyborczych, nie możecie się kształcić, nie możecie pracować, mogą to zrobić tylko wybitne i naprawdę uparte jednostki, a dla całej reszty drogą jest małżeństwo”, opakowuje to w argumenty: „to jest spełnienie życiowej roli, korzystne dla psychiki i biologii, daje satysfakcję z życia”. Gorzka ekonomiczna prawda jest grubo owijana w bawełnę. Co ciekawe, dzisiaj, kiedy zniknął ten gorzki środek, kiedy mamy rozłączenie losów matrymonialnych od losu codziennego kobiety, owijka z tej bawełny nam została i jest przyjęta jako norma. Zupełnie już zapomnieliśmy albo nigdy nie wiedzieliśmy, skąd wzięły się te przekonania, zostaliśmy tylko z ich konsekwencjami. Tak właśnie funkcjonują stereotypy. 10 rzeczy, które powinnaś doceniać, będąc singielką (bo inni Ci tego zazdroszczą!) Jeden z tych stereotypów dotyczy starych panien. Mimo wszystkich zmian, które zaszły, w wielu kręgach niezamężne kobiety wciąż budzą „wątpliwość”. W okresie międzywojennym ogłoszono „śmierć starej panny”, zastąpiły je kobiety wolne, które mogą pracować i spełniać się poza małżeństwem, ale mimo to pewne pozostałości myślenia o starych pannach jako nieużytecznych, sprawiających problem, pozostały. To wynika z tego, o czym mówiłyśmy wcześniej: w XIX wieku kobieta, która nie wyszła za mąż, oznaczała bankructwo przedsiębiorstwa. Kobieta bez męża nie miała opieki, wsparcia finansowego, dzieci, które mogłyby się nią zająć na starość – to była dla niej tragedia. Taka prawdziwa, zarówno dla kobiet z klasy wyższej, jak i dla kobiet z klasy robotniczej, bo one też w końcu musiały kiedyś przestać pracować. W drugiej połowie XIX wieku kobiety, które nie wyszły za mąż, były zostawione na lodzie, system społeczny nie dbał o nie w żaden sposób. I znów: tę gorzką pigułkę obudowywano argumentami o „wyższych” celach, dla których kobieta musi wyjść za mąż (poczucie spełnienia, zaspokojenie instynktu macierzyńskiego, wypełnienie woli Kościoła itd.). Stara panna nie tylko przegrała i z tego powodu należała jej się pogarda albo litość, ale też postąpiła wbrew temu, czego się od niej oczekiwało – i z tego powodu należała jej się kara. Stara panna służyła więc za „straszak” dla młodych dziewczyn: „oto, co cię czeka, jeśli będziesz się buntować wobec zastanej rzeczywistości”. Dziś – mimo że od bardzo dawna kobieta, która nie ma męża, nie jest skazana na śmierć z głodu – te argumenty nam zostały: „no tak, nie ma nikogo, bo na pewno za bardzo wybrzydzała albo ma beznadziejny charakter, została jej tylko praca albo kotki i pieski”. To niesamowite, że to funkcjonuje do dzisiaj. Niesamowite dla mnie było też odkrycie, że drogę do wolności kobiety dostrzegły w… uznaniu czy ogłoszeniu się brzydką. Niektóre emancypantki na przełomie XIX i XX wieku czują się w tak niesprawiedliwy sposób spętane faktem, że co by nie zrobiły, zawsze będą na przegranej pozycji, że w końcu z bezsilności stwierdzają: „najlepiej jest być brzydką”. Masz spokój od adoratorów, nikt się ciebie nie czepia, nie musisz się wciskać w te społeczne oczekiwania, możesz zająć się swoim życiem, pomyśleć, co chcesz robić, nie czekać na to, że mężczyzna cię wybawi, możesz spróbować stanąć na własnych nogach. Moim zdaniem to prapoczątek współczesnych ruchów ciałopozytywnych. Oczywiście komunikaty z przełomu XIX i XX wieku mają inne źródło, nie ma w nich przekazu „kocham siebie taką, jaka jestem”, tylko raczej „nie chcę, nie mam siły, nie mam ochoty spełniać wymagań społecznych”. Ogłoszenie się brzydką kobietą to powiedzenie „dość”: „nie chce mi się, ta gra jest przegrana, jest niesprawiedliwa, ustawiona od zawsze, nie będę w nią grać, bo to nie ma najmniejszego sensu”. <iframe allow="autoplay; clipboard-write; encrypted-media; picture-in-picture; web-share" allowfullscreen="true" frameborder="0" height="737" scrolling="no" src="https://www.facebook.com/plugins/post.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FWydawnictwoCzarne%2Fposts%2Fpfbid0wx3DcJg7rtXxHKmREYDGLBcydkFuccLZtWkyJANuJuFyHw7e832DMf2e8Zve3ECVl&show_text=true&width=500" style="border:none;overflow:hidden" width="500"> Co to w ogóle jest body positive i dlaczego nagle wszyscy mówią o samoakceptacji? Czyli ciałopozytywność na co dzień Ciało po ciąży, ciało z rozstępami, ciało chude, grube, młode, stare, z pryszczami, z gładką skórą, z piegami, z niepełnosprawnościami... Twoje ciało. Nie musisz go kochać, ale możesz je doceniać za to, co ci na co dzień daje, na co ci pozwala. Jest inne niż wszystkie, składa się na naszą ludzką różnorodność, którą promuje ruch body positive. Czym on właściwie jest i dlaczego przybiera na sile?
Edyta Broda, autorka bloga „Bezdzietnik”: „W przestrzeni publicznej za mało jest manifestowania szczęśliwej bezdzietności, dlatego wciąż kojarzy się ona z nieszczęściem”
Jej blog „Bezdzietnik” to jedno z najbardziej wartościowych miejsc w polskim internecie. Edyta Broda pisze „szczerze o życiu bez dzieci” i robi to po mistrzowsku: bez zacietrzewienia, z klasą i poczuciem humoru. W rozmowie z Glamour.pl podkreśla, że najgorsze, co można sobie zrobić, to uwierzyć w te negatywne scenariusze, którymi jesteśmy karmione i karmieni. „Z lęku nic dobrego nie wynika. Jeżeli urodzisz z lęku dziecko, też może się to skończyć fatalnie” – mówi.
Anna Jastrzębska, Glamour.pl: Cytując klasyka: „a co, jeśli ci się odmieni”? Edyta Broda, „Bezdzietnik”: Statystycznie wielu kobietom się odmienia. Zarówno w jedną, jak i drugą stronę. Ja sama jednak nigdy nie wierzyłam w to, że mi się odmieni. I nie chciałam, by mi się odmieniło. Zawsze głęboko odczuwałam swoją potrzebę bezdzietności, a wizja zostania matką była dla mnie wręcz odstręczająca. A co jest nie tak z pytaniem, od którego zaczęłam? To normalne, że zadajemy sobie to pytanie i zmieniamy zdanie, ale nikt nie ma prawa wmawiać nam tego ani nas tym straszyć. Osoby bezdzietne nie chcą słuchać, że „im się odmieni” i że swoich wyborów będą żałować. Wyobraźmy sobie, że takimi „proroctwami” społeczeństwo częstuje rodziców, którzy przecież też czasami żałują, i to mocno, tylko nie mogą już niczego zmienić. Dopiero w tym kontekście widać, jak bardzo takie napominania są absurdalne i przemocowe. Mamy prawo rozgościć się w naszej bezdzietności, urządzić w niej i poszukać spokoju, otwierając na to, co przyniesie los. Będąc osobami bezdzietnymi, mamy czas i przestrzeń na podjęcie najlepszej decyzji. Bo bezdzietność tym właśnie w moim przekonaniu jest – przestrzenią, również na zmianę zdania. Będąc matką, już tej przestrzeni nie masz. Warto to docenić i wykorzystać najlepiej, jak się da. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Tyle że – znów muszę odwołać się do klasyka – „zegar tyka”. Rzeczywiście, u kobiet w pewnym momencie okienko prokreacyjne się zamyka. I zdarzają się przypadki czterdziestolatek, takich zatwardziałych niematek, które doznają nagle macierzyńskiego przebudzenia. Tak bardzo chcą mieć dziecko, że podporządkowują temu wszystkie inne ambicje i pragnienia. Zwykle słyszymy wtedy, że to „naturalne”, że przebudził się „instynkt”. Śmiem w to wątpić. Prawdziwie naturalne instynkty rzadko budzą się spóźnione o kilka czy kilkanaście lat. Podejrzewam, że w świecie natury to się nie zdarza. Zaprzeczałoby to definicji instynktu. Gdyby takimi pragnieniami rządziła natura, potrzeba dziecka budziłaby się wtedy, gdy jesteśmy w prokreacyjnym rozkwicie. Niestety, u ludzi to znacznie bardziej skomplikowane. O pragnieniu lub niepragnieniu potomstwa decydują złożone czynniki. Jeżeli przez kilkadziesiąt lat kobieta nie chciała być matka i nagle zmieniła zdanie, to na początek warto zastanowić się, dlaczego tak się stało. Za takim nagłym zwrotem może stać obawa, że coś nas w życiu omija, nuda, poczucie braku sensu i wiele innych emocji, które warto przegadać z terapeutą. Może po prostu tyle razy usłyszała „będziesz żałować”, że w to uwierzyła? To również. Jeśli wychowujemy się w konserwatywnym środowisku, które codziennie wbija nam do głowy, że dzieci to oczywistość, że trzeba je mieć i że to jest „naturalne”, trudno przyznać sobie prawo do wyboru bezdzietnego życia. Zgłasza się do mnie sporo kobiet z takimi wątpliwościami. Są mądre, świadome siebie i z głęboką potrzebą bezdzietności, a mimo to brak dzieci je uwiera. Wydaje im się nienaturalny. Obawiają się, że coś tracą. To jest uwarunkowane społecznie i historycznie. Kiedyś bezdzietność rzeczywiście wiązała się ze stratami. Nie mogąc urodzić dziecka, kobiety traciły szacunek społeczny, poczucie sprawczości, partnera, zabezpieczenie na starość… I choć współcześnie sytuacja wygląda zupełnie inaczej, wciąż pokutują w nas te stare przekonania. Do dziś bezdzietność kojarzy się ze stratą. To dla zdeklarowanych bezdzietników na ogół nie ma już znaczenia, ale u osób, które wciąż się wahają: być czy nie być rodzicem, może powodować dyskomfort. Najgorsze, co mogą zrobić, to roztrząsać te wszystkie negatywne scenariusze, którymi są zasypywani: że będą żałować, że skazują się na samotność, że nikt im szklanki wody nie poda. Nie korzystają wtedy z bezdzietności i nie pomagają swojej przyszłości. Z lęku nic dobrego wyniknąć nie może. Rodzenie dzieci z lęku musi skończyć się fatalnie. Ale przynajmniej „ktoś ci poda tę nieszczęsną szklankę wody na starość”. Niejednokrotnie pisałam o tym na blogu i w mojej książce „Szczerze o życiu bez dzieci”. Takie prorokowanie to próba odreagowania złości.... Złości? Tak, złości. Bezdzietność z wyboru odwraca znaczenia, a to jest w społeczeństwie bardzo źle widziane. Do tej pory to rodzice byli hołubieni. Pod każdym względem – od finansowego po symboliczny. Matka i ojciec to byli społeczni bohaterowie. Nawet jeśli ich życie nie było do końca szczęśliwe, miało sens, bo robili coś dobrego nie tylko dla siebie, ale też dla ogółu, dla narodu, dla świata. Obecnie sytuacja się zmienia. Młode pokolenie, które dostrzega m.in. depresję klimatyczną, coraz częściej uważa, że aktem odwagi i odpowiedzialności jest nie rodzicielstwo, a jego odmowa. Ci, którzy byli bohaterami, nagle stają się szkodnikami – i odwrotnie. I tu wkraczamy na pole minowe związane z wartościami. A to, co wiąże się z wartościami, z poczuciem sensu, jest bardzo silnie nacechowane emocjonalnie. Kiedy ktoś otwarcie przeciwstawia się ustalonym sensom i wartościom, budzi u wielu złość, a nawet wściekłość. Stąd między innymi te nieprzyjemne „proroctwa”. Gdy ludzie mówią, że będę żałować, to tak naprawdę chcą, bym żałowała. Tego właśnie mi życzą. Na tej samej zasadzie kobietom, które przerwały ciążę, wmawia się, że będą cierpieć na syndrom poaborcyjny. Ci, którzy ideologicznie nie zgadzają się z aborcją, bardzo by chcieli, by takie osoby cierpiały. Badania jednak jasno pokazują, że zdecydowana większość kobiet po aborcji czuje ulgę. Takie kobiety są znacznie szczęśliwsze od tych, które nie chciały być w ciąży, a mimo to urodziły. Podobnie rzecz się ma z bezdzietnością – ci, którzy się z nami nie zgadzają, chcą, byśmy swoich wyborów żałowali. A czy rzeczywiście będziemy żałować? Tego żadna wróżka nie jest w stanie nam przepowiedzieć. W każdy wybór – zarówno bezdzietności, jak i rodzicielstwa – wpisane są straty. Trzeba po prostu mieć tego świadomość. Bezdzietność jako wybór – gwiazdy, które zdecydowały się nie być rodzicami Tak wiele mówi się o macierzyństwie bądź problemach związanych z byciem rodzicem, jednak zapada milczenie, kiedy w grę wchodzi świadoma rezygnacja z dziecka. Bądź ostracyzm. Kobiety Hollywoodu podejmują walkę z normami społecznymi i mówią głośno o tym, co stoi za ich decyzjami. Tymczasem, jak zauważyła Karolina Lewestam w książce „Pasterze smoków. Rodzice kontra świat”, to wybór, o którym trudno dyskutować. Ani nie możemy racjonalnie wybrać bezdzietności, ani nie możemy w wydedukowany sposób wybrać rodzicielstwa. Tak, według niej możemy wybierać jedynie na podstawie niewystarczających przesłanek. Karolina Lewestam przyłożyła do tematu (nie)dzietności intelektualną miarę. To bardzo współczesne. Już od jakiegoś czasu zarówno o bezdzietności, jak i o rodzicielstwie mówimy jako o wyborze – a żeby coś wybrać, musimy to wcześniej przemyśleć. I zapewne wiele osób tak właśnie do tego podchodzi. Ale możliwe jest też inne podejście. Zarówno rodzicem, jak i osoba bezdzietną możemy zostać nie „z myślenia”, ale „z czucia”. Przez długi czas swoją bezdzietność postrzegałam w kategoriach wykalkulowanego wyboru. Miałam w głowie miliony powodów, dla których nie chcę mieć dzieci. Jednak w pewnym momencie uświadomiłam sobie, że gdybym chciała je mieć, to te moje argumenty nie byłyby funta kłaków warte. Wzięłabym je wszystkie na klatę, a macierzyństwo potraktowała jak wyzwania. Odkąd dorosłam, wchodziłam w wiele ról, których się bałam, które były dla mnie trudne i wymagające. Tak samo odważnie weszłabym w rolę matki, pokonując rozmaite przeszkody. Ale sęk w tym, że akurat tej roli nie chciałam. Czułam, że jest nie dla mnie. Nawet gdyby usłano mi rodzicielstwo różami i zagwarantowano, że to będzie wspaniałe doświadczenie, i tak nie miałabym dzieci. Ale to jest raczej niszowe podejście… ...do tego stopnia, że w niedawnym raporcie OKO.Press na pytanie „dlaczego pani/pana zdaniem kobiety w Polsce nie chcą mieć dzieci” nie było w ogóle możliwości wybrania odpowiedzi „bo nie ma we mnie takiej potrzeby”. Powodem mogły być: niskie pensje, drogie mieszkania, problemy na rynku pracy, niezadowalająca opieka okołoporodowa. Ale ani słowa o tym, że kobieta po prostu może nie chcieć dziecka. Tak jakby to było niepoważne, nieistotne, zupełnie niewarte wzięcia pod uwagę. Wynika to zapewne stąd, że badania socjologiczne robi się zawsze po coś – trzeba zdiagnozować problem społeczny i poszukać rozwiązania. W tym przypadku problemem jest to, że ludzie chcą mieć dzieci, ale z powodów leżących po stronie państwa nie mogą zrealizować tego pragnienia. Te powody trzeba rozpoznać i usunąć, by zagwarantować obywatelom jedno z najważniejszych praw – prawo do posiadania potomstwa. I w porządku. Jednak taka optyka usuwa w cień tych wszystkich ludzi, dla których bezdzietność jest potrzebą – równie silną i ważną jak potrzeba rodzicielstwa. Mądre państwo powinno zawsze mieć to na uwadze. Nakłanianie – wszelkimi dostępnymi środkami – jak największej liczby ludzi do tego, by mieli dzieci, to według mnie nadużycie władzy. W rzeczywistości przesiąkniętej pronatalizmem bardzo trudno realizować kolejne bardzo ważne prawo reprodukcyjne – prawo do nieposiadania dzieci. Inna sprawa, że bezdzietność z wyboru zawsze traktowana była z lekceważeniem – jako coś przejściowego i niezbyt poważnego. Monika Brodka w mocnych słowach o braku dzieci: „Ta presja społeczna mnie potwornie drażni” Znana z tego, że niechętnie dyskutuje na tematy prywatne, przy okazji promocji nowej płyty Monika Brodka zrobiła wyjątek. Zabrała głos w sprawie (nie)posiadania dzieci. W szczerym i zarazem mocnym komentarzu zamknęła usta wszystkim, którzy nie rozumieją, że pytanie kogokolwiek o plany prokreacyjne (bądź ich brak) jest przejawem braku kultury oraz zwyczajem, od którego najwyższa pora się odzwyczaić. I tu znów zahaczamy o historię. Ślub i spłodzenie potomstwa oznaczało w przeszłości wejście do wspólnoty dorosłych. Dziś, choć nie jest to już tak oczywiste, bezdzietność wciąż postrzegana jest jako objaw niedojrzałości. Tłumaczę to sobie tym, że nie mamy w tej chwili żadnych społecznie uznanych „rytuałów przejścia”, które włączałyby młodych ludzi do grona dorosłych. Jeszcze jakiś czas temu wystarczyło zrobić maturę i wyprowadzić się z domu, by zyskać status dorosłego. Nie trzeba było nawet mieć dziecka. Obecnie żyjemy w kulturze celebrującej wieczną młodość. Z domów wychodzimy bardzo późno, matura przestała cokolwiek znaczyć, a współczesne rytuały przejścia (np. „osiemnastki”) są formą zabawy i z dojrzałością mają niewiele wspólnego. Dlatego potrzebujemy jasnych sygnałów: kto zasługuje na poważne traktowanie, a kto nie. Dziecko nadaje się do tego znakomicie, bo je widać. No i stoi za tym wielowiekowa tradycja. Dzieci jako „oznaka dorosłości” wydają mi się ryzykownym konceptem. Bo nawet chcąc prowadzić auto, musisz wcześniej zrobić prawo jazdy. Chcąc mieć dzieci, nie potrzebujesz żadnych uprawnień. I to pociąga za sobą określone konsekwencje. Wiele osób nie chce mieć potomstwa, by nie powielać błędów popełnionych przez swoich rodziców. Podejrzewam, że kiedyś ten argument nie istniał, bo ludzie inaczej patrzyli na życie, czegoś innego od niego oczekiwali. Nie marzyło im się szczęście, samorealizacja ani życiowe spełnienie. Uważali natomiast, by nie podpaść wspólnocie, by nie naruszyć boskich ani ludzkich praw, by wywiązać się z obowiązków przypisanych społecznej roli. Nastanie indywidualizmu zmieniło reguły gry. Młode pokolenie jest bardzo refleksyjne, dba o swój komfort i krytycznie obserwuje rzeczywistość. A to nie sprzyja decyzji o posiadaniu dziecka. Rodzicielstwo – co widać na każdym kroku – wymaga wysokich kompetencji i olbrzymich nakładów, zarówno finansowych, jak i emocjonalnych. W dodatku obarczone jest rozmaitymi lękami związanymi z niepewną przyszłością. To nowe – młode – postrzeganie świata zderza się z archaicznymi stereotypami narzucającymi rodzicielstwo jako jedyną ścieżkę samorealizacji. Niestety brakuje nam społecznie wypracowanego wzorca szczęśliwego bezdzietnego życia. Trudno o obraz szczęśliwej bezdzietności w kraju, który tak bardzo celebruje dzietność. Władza hołduje rodzinie, traktuje bezdzietnych jako obywateli gorszej kategorii. Drenuje kieszenie osób nierozmnażających się, pomija w rozdawaniu benefitów. Tak jak zauważyłaś w jednym ze swoich wpisów – chyba tylko osoby, które nie potrafią liczyć, w naszym kraju nie decydują się na potomstwo. Najbardziej jednak zaskoczyło mnie twoje stwierdzenie, że to dobrze, że państwo nie interesuje się osobami odmawiającymi rozrodu. „Trzymajmy kciuki by władza miała nas, bezdzietnych, jak najdłużej w d. Módlmy się, by nie dawała nam przywilejów ani pieniędzy” – piszesz. Tak, bo władza niczego nie daje bezinteresownie. Zawsze jest to podyktowane jakimś interesem. Tym razem chodzi o demografię i ideologię. Politycy u władzy nie mają na względzie dobra niepłodnych par czy kobiet, które chciałyby być matkami, ale ich na to nie stać. Myślą jedynie o słupkach, statystykach, finansach publicznych, a także – a może przede wszystkim – o konserwatywnej utopii. Chcieliby przyciąć wszystkich do jednego prokreacyjnego wzorca. Nie godzę się na to, by państwo – zarówno agresywnymi strategiami finansowymi, jak i przepisami – przymuszało ludzi do posiadania dzieci. Co innego zapewniać dobre warunki do ich rodzenia i wychowywania. Jest wiele osób, które chcą mieć potomstwo, a nie mogą sobie na nie pozwolić. Od tego są instytucje państwowe, by im pomagać. Nasza władza jednak przegina. Działa w interesie tylko jednej grupy społecznej, a to narusza zasadę równości. Próbuje (na szczęście mało skutecznie) stworzyć warunki, w których nierodzenie dzieci będzie trudne do pomyślenia. Muszę tu jednak zaznaczyć, że tamtem post napisałam z przekąsem. Nie chcę, by władza mieszała swoją szkodliwą ideologię do mojego życia. Chciałabym jednak, by od czasu do czasu zainteresowała się osobami bezdzietnymi. Bo po pierwsze, za chwilę będzie ich sporo... Coraz mniej kobiet przed trzydziestką decyduje się na dziecko? Badania nie pozostawiają wątpliwości <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282.jpeg" width="933" height="700" alt="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" title="coraz-mniej-kobiet-przed-trzydziestka-decyduje-sie-na-dziecko-badania-nie-pozostawiaja-watpliwosci-13f7282" /> ...według badania przeprowadzonego kilka lat temu w ramach projektu FAMWELL, z pokolenia na pokolenie rośnie liczba kobiet, które nie planują zostać matkami. Wśród kobiet urodzonych po 1970 roku odsetek tych, które nie urodzą dziecka, wynosi 17 procent, wśród urodzonych po 1995 roku bezdzietnych będzie dwa razy więcej. I to trend, którego nie da się odwrócić rozwiązaniami proponowanymi przez naszą władzę. Po drugie, zmienia się model rodziny. Nawet ci, którzy mają dzieci, na starość mogą zostać sami. Bo dzieci wyjadą, zajmą się swoim życiem, bo nie będzie ich stać na obsługiwanie schorowanych rodziców… Najwyższa pora, by państwo zainteresowała się losem osób starszych. By tworzyło miejsca opieki dla schorowanych i samotnych, by zajęło się służbą zdrowia, odbudowało geriatrię, aktywizowało starszych, tworzyło dla nich przyjazne przestrzenie. Trudno uwierzyć, że coś takiego w ogóle jest możliwe. Wierzę, że jeśli władza się tym nie zajmie, to my sami się zorganizujemy. Jest coraz więcej działań oddolnych, tworzących sieci wsparcia. Mówię tu o nieformalnych grupach sąsiedzkich, stowarzyszeniach, inicjatywach międzypokoleniowych – to już się dzieje. Wcześniej nie było warunków do takiej samoorganizacji, bo całą energię ludzie wkładali w podtrzymanie więzów rodzinnych. Ale kształt rodziny się zmienia, zwiększa się dystans pokoleniowy… Lepsze zrozumienie i wsparcie zagwarantuje koleżanka albo sąsiadka-równolatka niż dziecko, które gdzieś w świecie zajmuje się własnym życiem. Wierzę w takie wspierające się nieformalne kręgi dojrzałych ludzi – dzietnych i bezdzietnych. Ale na to też trzeba ciężko pracować przez całe życie, tak jak pracuje się nad więzami rodzinnymi. Najgorsze to pozamykać się w domach i mieć w nosie resztę świata.
Czy jesteś feministką? Dlaczego niektórym osobom trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie?
Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu?
W tym artykule: Czym jest feminizm? Czyli kiedy mogę powiedzieć „jestem feministką” Kim jest feministka? Kto to taki? Feminizm i równościowe wychowanie Feminizm znaczy wybór Feminizm to także nieocenianie Feminizm i sekspozytywność Feminizm to reagowanie na niesprawiedliwość i krzywdę oraz wspieranie Feministka edukuje siebie i innych Co to znaczy być feministką? Czy używanie feminatywów o tym świadczy? Jakiś czas temu usłyszałam, że teraz modnie być feministką. Zaśmiałam się. Bo choć feminizm stał się bardziej medialny, to jednak zbyt wiele osób nie podchwyciło „mody” i nie uznało się za feministki i feministów. Ewentualnie padało i pada: jestem feministką, ALE... Wciąż mamy w głowach mnóstwo stereotypów na temat feminizmu i feministek. Feministki mają dla nas określony wygląd, zachowania. Tymczasem, jak wszędzie, tak i w feministycznej rzeczywistości różnimy się od siebie pod wieloma względami. To z jednej strony. Z drugiej zaś, w mojej bańce – wielkomiejskiej głównie, ale nie tylko, raczej takiej, gdzie są dziewczyny i chłopaki z różnych stron kraju i świata, wrażliwi ludzie, którzy dostrzegają niesprawiedliwość, którzy są otwarci na różnorodność, zarówno bardzo młodzi, jak i mocno dojrzali – są osoby, które bez wahania nazywają się feministkami i feministami. Może nie jest ich niesamowicie dużo, ale są. I bez wątpienia za ich feministycznymi poglądami stoją wartości, w które naprawdę wierzą. I to nie jest żadna moda, a życiowa, ugruntowana postawa. Dlatego też osobiście, kiedy się przedstawiam, zaczynam od tego, że jestem feministką. Dopiero potem wymieniam, że jestem również dziennikarką, pisarką i tak dalej. Feminizm leży u podstaw moich poglądów, wyznacza mi kierunki, stanowi o istocie wyznawanych przeze mnie wartości. Oczywiście można rozumieć feminizm na różne sposoby, są jego odłamy, fale. Jednak wydaje mi się, że można ukuć taką uniwersalną definicję feminizmu. Dla mnie feminizm to dążenie do ideału społecznej równości ponad podziałami, ponad płciami. W feminizmie ważny jest szacunek do drugiego człowieka i to, że powinniśmy mieć takie same prawa, że nie powinny się one różnić w zależności od naszej płci, orientacji, zamożności, kolory skóry, wyznania, sprawności... Czym jest feminizm? Czyli kiedy mogę powiedzieć „jestem feministką” Wydaje mi się jednak, że można powiedzieć obecnie o czymś na kształt feministycznego przebudzenia. Coraz więcej dziewczyn zachowuje się feministycznie, nawet jeśli same by się feministkami nie nazwały. W sumie może nie ma o co kruszyć kopii – to przecież tylko kolejna etykietka w naszym świecie, który usilnie chcemy dzielić i szufladkować. Jednak ja od kilku lat nazywam siebie feministką z szacunku i wdzięczności dla tych wszystkich kobiet, które ogromnie dużo dobrego wywalczyły i dla nas, i dla mężczyzn, nieco naruszając patriarchalne struktury (bo te nikomu nie służą, one narzucają określone sztywne role i zachowania zarówno kobietom, jak i mężczyznom). Nasze przodkinie zapewniły nam prawo do pracy i nauki, do brania udziału w wyborach, prawa reprodukcyjne. Mimo wszystko wydaje się, że wciąż jest o co walczyć, wciąż żyjemy w patriarchalnym społeczeństwie, w którym dużo jest niesprawiedliwości, nierówności. Wspomniany już Strajk Kobiet w naszym kraju i zaostrzenie antyaborcyjnego prawa pokazało, że żadne przywileje, żadne prawa nie są nam raz na zawsze dane. Że stare struktury, konserwatywne myślenie, opieranie się na rządzeniu kobietami, decydowaniu za nie, przekonaniu, że wie się, co dla nich teoretycznie lepsze, wciąż ma się dobrze w świecie, a zwłaszcza w naszym kraju. To wszystko pokazało, że tym bardziej potrzebujemy feminizmu. Potrzebujemy w dodatku feminizmu intersekcjonalnego – w największym skrócie takiego, który bierze pod uwagę rasę, klasę czy wiek, czyli różne dodatkowe czynniki, które mogą być podstawą wykluczenia, dyskryminacji. Bo feminizm ma być włączający a nie wykluczający. Feminizm ma łączyć a nie dzielić. Niestety niektóre "feministki" np. chcą wykluczać osoby transpłciowe (to transfobiczne terfki) czy pracujące seksualnie (to swerfki). Trudno je więc nazywać feministkami. Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku 22 października 2020 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że aborcja z powodu przesłanki embriopatologiczna jest niezgodna z konstytucją. To oznacza, że kobiety nie będą mogły legalnie przerwać ciąży, gdy badania wykażą duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu czy nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu. Dzisiaj, po tygodniach protestów na ulicach całej Polski przeciwko tej decyzji, opublikowano uzasadnienie wyroku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/9e74aa77ab5460931c10b8dc72db8a04994f86f0-b7a5354.jpeg" width="948" height="510" alt="Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku" title="Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku" /> Przyznam też, że jako młoda dziewczyna naście lat temu mająca mgliste pojęcie o feminizmie – bo kto by uczył w szkole o jednym z najważniejszych ruchów społeczno-politycznych XX wieku? – czułam, że nie mogę nazywać się feministką. Feministkami były dla mnie panie pojawiające się w TVN24, np. akademiczki, które zajmowały się feministyczną teorią, czy działaczki, które organizowały Manify. Więc ja nie tyle bałam się stereotypów związanych z postacią feministki, tego, że ktoś mnie weźmie za „babę z brodą” (jakby w tym było coś złego poza tym), która nienawidzi mężczyzn, tylko czułam, że same poglądy to za mało. Tymczasem przecież od tego się zaczyna, to wskazuje kierunek naszych codziennych działań, feministycznej pracy u podstaw – szalenie ważnej. Bo możemy się nie etykietować jako feministki, ale kiedy np. reagujemy na seksistowskie dowcipy czy zaczepki kolegów z pracy, to działamy feministycznie, na rzecz kobiet, na rzecz równego traktowania, na przerwanie spirali przemocy, umacniania się kultury gwałtu. Ostatecznie uważam, że każda i każdy z nas niech określa się jak chce, jednak mówiąc o sobie, że jestem feministką, mogę zaprzeczyć stereotypom, pokazać, że feministki są bardzo różnymi osobami, zarówno jeśli chodzi o wygląd, zachowanie, jak i poglądy. Współczesny feminizm jest wewnętrznie bardzo zróżnicowany i to jest OK, to właśnie popycha ten ruch do przodu, jak i pozwala znaleźć w tym wszystkim miejsce dla siebie. Ale wydaje mi się, choć czasami to umyka, że podstawą feminizmu w ogóle jest dążenie do równości i sprawiedliwości i to dla wszystkich, choć zaczęło się od walki o prawa kobiet. A na pewno feminizm nie jest o zabieraniu jednym i dawaniu drugim, a o próbie stworzenia świata, gdzie wszystkim żyłoby się dobrze. Feminizm można więc ogólnie uznać za dążenie do równości, walkę z dyskryminacją ze względu na płeć, narodowość, wyznanie, orientację, status ekonomiczny, jak również pomaganie tym, którzy nie mają warunków, aby upomnieć się o siebie. Feminizm jest też życiem na własnych zasadach, tak jak tylko chcemy, dopóki nie krzywdzimy naszym postępowaniem innych. Feminizm uwrażliwia na wszelkie nierówności i uczy szacunku do innych, nieoceniania cudzych wyborów. Kobiety do polityki! Oto 10 posłanek Sejmu nowej kadencji, którym kibicujemy Kim jest feministka? Kto to taki? Gloria Steinem powiedziała kiedyś, że feministka wierzy w całkowitą społeczną, ekonomiczną i polityczną równość kobiet i mężczyzn. Myślę, że wiele z czytających te słowa też w to wierzy, wręcz wydaje im się to oczywiste. Jednak przez setki lat tak nie było, w patriarchalnym systemie kobiety były uznawane za gorsze, odmawiano im wielu praw, w tym decydowania o sobie. Mężczyźni byli panami i władcami. O nich też uczymy się głównie na historii, bo to oni mogli działać na większą skalę, jak i oni historię pisali. Jednak, jak dowiadujemy się z obecnie popularnej herstorii, kobiety też mają masę zasług, one też wpłynęły na kształt obecnego świata i jeśli im się tylko pozwoli, to okazuje się, że mogą wiele, podobnie jak mężczyźni. A co do słów Steinem, to autorki książki Feminizm jest sexy, Jennifer Keishin Armstrong i Heather Wood, dodają, że super jest nie tylko wierzyć we wspomnianą równość, lecz także działać na jej rzecz. Wydaje mi się, że wiele osób unikających etykietki „feministki” też to robi na co dzień lub przynajmniej od święta, a więc działa w feministycznym duchu. A jakie to mogą być konkretnie działania? Książki, które przeczytała Maeve Wiley z „Sex Education” i wy też powinniście Gdybyśmy mieli wskazać serialową bohaterkę, od której chcielibyśmy pożyczać książki, to byłaby to z pewnością Maeve Wiley z „Sex Education”. Na jej nocnej szafce znalazło się m.in. kilka ważnych feministycznych tytułów, które wypada nie tylko znać, ale przede wszystkim przeczytać. Feminizm i równościowe wychowanie Chimamanda Ngozi Adichie w swoim słynnym eseju We Should All Be Feminists pisze o tym, jak bardzo nie zauważamy niesprawiedliwości, bo tak jesteśmy do niej przyzwyczajeni, wydaje nam się ona czymś naturalnym. Dziś jednak coraz więcej rodziców zdaje sobie sprawę, że nie ma co ograniczać dzieci stereotypami płciowymi, choć wiele szkolnych podręczników nadal na nich niestety bazuje. Jednak równościowe wychowanie jest szansą na wielką społeczną zmianę. O tym właśnie pisze Adichie, twierdząc, że podstawą jest wychowywanie dziewczynek i chłopców tak samo, pokazywanie, że dziewczynki nie są gorsze od chłopców, że nie ma czegoś, co nie wypada chłopcu czy dziewczynce. Chłopcy mogą okazywać emocje, a dziewczynki wspinać się na drzewa. Przykłady zresztą można mnożyć. W każdym razie tak wychowane dzieciaki będą widziały od razu, że coś jest nie tak, kiedy np. kobieta dostaje niższą pensję na tym samym stanowisku co mężczyzna. Więc jeśli wychowujesz dzieciaki w równościowym duchu, to postępujesz jak feministka lub feminista! Również jeśli unikasz dzielenia świata na to, co „kobiece”, i „męskie”. Mizogin: jak rozpoznać mężczyznę, który gardzi kobietami? Mizoginizm może się niektórym wydawać postawą z przeszłości. Niestety w XXI wieku wciąż mają miejsce mizoginiczne zachowanie i spotkać możemy mizogina na naszej drodze. Feminizm znaczy wybór W feminizmie chodzi też o to, żeby postępować zgodnie ze swoimi indywidualnymi predyspozycjami, a nie ze społecznie uznanymi normami płciowymi. Weźmy za przykład gotowanie – to nie jest czynność kobieca lub męska, choć przez setki lat uznawano, że miejsce kobiety jest w kuchni. To czynność, którą wykonujemy, jeśli chcemy. Możesz być feministką zarówno nie gotując, jak i gotując. Jesteś feministką, kiedy zdajesz sobie sprawę, że wybór należy do ciebie. Kiedy walczysz w związku o sprawiedliwy podział domowych obowiązków, opiekę nad dziećmi itp. Feministki o to właśnie zabiegają – o wybór – podważając utarte krzywdzące schematy, które z góry coś narzucają. Wyborem jest także golenie lub nie nóg czy robienie makijażu. Feministyczna krytyka wskazuje, jak mit urody (koncepcja ukuta przez feministkę Naomi Wolf) wiąże się z przemysłem kosmetycznym oraz kanonami piękna, presją, by kobiety wyglądały według jednego wzorca. Co nie znaczy, że feministki się nie malują czy nie golą nóg. Część z nich to robi, ale nie bezrefleksyjnie, bo tak wypada kobiecie, ale dlatego, że tak im się podoba. Choć mają oczywiście świadomość mechanizmów kulturowych dotyczących wyglądu. Samodzielne wybory są feministyczne. Podobnie jak tworzenie takich warunków, gdzie nie ma przymusu, a można się wsłuchać w siebie i w swoje potrzeby, by żyć na własnych zasadach. Z czułością o kobietach: przyjaźń, siostrzeństwo, macierzyństwo Żadna relacja nie zapewni ci tego, co da ci relacja z inną kobietą. To potwierdzone naukowo. O mocy kobiecych przyjaźni, wzmacniających relacjach matek z córkami i siostrzeństwie opowiada Kamila Raczyńska-Chomyn, edukatorka, doula, trenerka pracy z ciałem i przyjaciółka wszystkich kobiet Feminizm to także nieocenianie Postępujemy feministycznie także wtedy, kiedy unikamy oceniania cudzych zachowań. Choć jesteśmy wychowane i wychowani w duchu oceniania się wzajemnie, pilnowania i dyscyplinowania, to warto unikać tego, gryźć się w język, zanim z naszych ust wypłynie krytyczny komentarz. To, że my żyjemy tak a nie inaczej, nie oznacza, że wszyscy inni powinni postępować podobnie. Różnimy się od siebie i mamy odmienne potrzeby. W dodatku przecież wiemy, jak nieprzyjemne są cudze oceny, wtrącanie się w nasze sprawy przez innych. Tymczasem zwłaszcza kwestie takie jak macierzyństwo czy seksualność kobiet są tymi, które podlegają surowym ocenom w naszym społeczeństwie, co tylko pokazuje, że feminizm wciąż jest szalenie potrzebny, bo wiele jest jeszcze do przepracowania. Pamiętaj, że może ty nie zdecydowałabyś się na przerwanie ciąży, ale nie powinnaś odbierać prawa do tego innym kobietom ani oceniać ich wyborów i motywów, bo nie jesteś na ich miejscu. W feminizmie to jest właśnie ważne, że możemy mieć różne doświadczenia, odmienny stosunek do danych kwestii, ale nie uważamy, że nasze zdanie jest bardziej słuszne, że tylko my mamy rację. Zamiast tego dajemy siostrzeńskie wsparcie ponad różnicami, jesteśmy obok bez oceniania. W tym miejscu trzeba też wspomnieć o slutshamingu, czyli w wielkim skrócie dzieleniu kobiet na święte i dziwki. Mężczyźni robią to od setek lat – nie róbmy tego sobie same! Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn. Feminizm i sekspozytywność Kwestia seksualności jest również istotna w feminizmie. Mamy prawo nie być ocenianymi za nasze seksualne wybory i cieszyć się naszą seksualnością na równi z mężczyznami. Nie jesteśmy seksualnymi obiektami a równymi partnerkami. Feministycznie jest więc, kiedy dbamy o własną przyjemność w sypialni, mówimy partnerowi czy partnerce, co lubimy, jak i pytamy o to, co on lub ona preferuje, dbamy, by seks był bezpieczniejszy i konsensualny, przebiegał w wyznaczonych granicach, jak i dostrzegamy wyzwalający potencjał kobiecej masturbacji. Feminatywy to nie temat zastępczy. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki? Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych. Feminizm to reagowanie na niesprawiedliwość i krzywdę oraz wspieranie Wiele osób wraz ze wzrostem feministycznej świadomości zauważa krzywdzące nierówności i na nie reaguje. Świetnym przykładem działania w feministycznym, siostrzeńskim duchu na wielką skalę był Czarny Protest w 2016 roku, kiedy to ponad podziałami kobiety skrzyknęły się, by się przeciwstawić się próbom zaostrzenia kompromisu aborcyjnego czy Strajk Kobiet z jesieni 2020. Ale nie trzeba tak wielkich i masowych czynów. Na co dzień można wspierać swoje koleżanki np. w pracy, kiedy padają ofiarą molestowania, gorszego traktowania, nie dopuszcza się ich dogłosu. Zauważanie w każdej sytuacji nierównego traktowania kobiet czy mniejszości, krzywdzącego postępowania i aktywny sprzeciw w miarę możliwości to feministyczne postępowanie. Podobnie jak wierzenie ofiarom przemocy i wspieranie ich czy pomagających im organizacji. Odzyskać noc, czyli o tym, że czas zdjąć z kobiet ciężar odpowiedzialności za swoje bezpieczeństwo To nie my, kobiety, powinnyśmy, być wciąż pouczane, jak dbać o swoje bezpieczeństwo, ale faceci powinni być uświadamiani, że nie mają prawa gwałcić nas i zabijać. Najwyższy czas i pora skończyć z kulturą gwałtu wpisaną w patriarchalne struktury społeczne i przerzucaniem winy za przestępstwo na jego ofiarę. Od kilku dni mówi się o tym coraz głośniej. W sieci wrze. Dziewczyny dzielą się swoimi historiami. Prawie każda z nas doświadczyła jakiejś mało przyjemnej sytuacji, bała się o swoje życie. A wszystko to w świetle uprowadzenia i zabicia 33-letniej Brytyjki z Londynu, podczas gdy wracała od przyjaciela do domu. Feministka edukuje siebie i innych Za feminizmem kryje się także uzupełnianie swojej wiedzy poprzez sięganie po publikacje dotyczące praw kobiet czy pomijanej dotąd herstorii. Ale nie tylko. To także pogłębianie wiedzy w ogóle o prawach człowieka, postawa, że nie wiemy wszystkiego najlepiej, że osoby z konkretnym doświadczeniem wiedzą najlepiej, czego im trzeba, jak im się żyje. I że nie jest ich obowiązkiem dzielenie się tą wiedzą. Feministycznym działaniem wydaje mi się przekazywanie wiedzy dalej, zwłaszcza tej o kobietach (jak i innych marginalizowanych grupach), podkreślanie, jak wiele osiągnęły kobiety w różnych dziedzinach. Również dopominanie się, by uwzględniano je w publikacjach czy zapraszano do dyskusji, to walka nie tylko o kobiecą perspektywę, lecz pełną perspektywę. W ogóle świetnie gdyby w naszych programach edukacji pojawiło się więcej kobiet, programy równościowe i antydyskryminacyjne. I oczywiście rzetelna, obiektywna wiedza o ludzkiej seksualności. 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać Co to znaczy być feministką? Czy używanie feminatywów o tym świadczy? Męski nie znaczy uniwersalny, choć może się tak wydawać, kiedy nasz język jest zdominowany przez ten rodzaj. Opisując męskoosobowym językiem świat, sprawiamy, że kobiety są niewidoczne. Walka o feminatywy, czyli żeńskie końcówki to działanie na rzecz równości językowej, jak i sprawiedliwy opis świata, który nie składa się przecież tylko z mężczyzn. Feminizm można postrzegać jako prawo do wolności – do wyboru, jak się sama określam, jak definiuję swoją postawę. Decyzja o nienazywaniu się feministką też może być poniekąd feministyczna. Mam jednak nadzieję, że po lekturze tego tekstu będziecie mimo wszystko mniej bały się słów i ocenicie swoje czyny jako feministyczne. Liczę też, że docenicie dokonania feminizmu i będziecie z nich aktywnie czerpać, pamiętając, że w skali indywidualnej można zmieniać świat, walcząc o sprawiedliwe traktowanie siebie i ludzi w swoim otoczeniu. Feminizm to nie abstrakcja, to nie tylko akademicki dyskurs, a użyteczne narzędzie pomocne na co dzień, które daje siłę. Czas go wspólnie odczarować, obedrzeć ze stereotypów i odpowiedzieć sobie na pytanie „czy jestem feministką?”. Polki chcą używać feminatywów! Polki coraz częściej, chętniej i odważniej wyrażają siebie w różnych aspektach życia. Teraz przyszła kolej na język, a konkretniej na żeńskie formy gramatyczne nazw zawodów i funkcji, czyli feminatywy.
Podcast „20 minut mody”: O tym jak porzuciła świat wielkiej mody w Paryżu, by uczyć szyć kobiety w Afryce, opowiada Maja Kotala, założycielka Sewing Together
Maja Kotala z dyplomem z projektowania zdobytym na zagranicznej uczelni i sporym doświadczeniem w modelingu, mogłaby podbijać świat mody. Ale wybrała inną drogę – wyjechała do Afryki, by uczyć szyć tamtejsze kobiety, a tym samym wspierać je w walce o niezależność. Z jakim efektem? Posłuchajcie! Z założycielką inicjatywy Sewing Together rozmawia Magdalena Matuszek.
Podcast „20 minut mody”: Maja Kotala, założycielka Sewing Together o życiu – i szyciu – w Afryce Wyobraźcie sobie, że macie bogate doświadczenie w modelingu – i to na najbardziej prestiżowych wybiegach – a w kieszeni dyplom z projektowania ubioru zdobyty na zagranicznej uczelni (konkretnie w Sydney). Co robicie? Ona najpierw wyjechała do Paryża, gdzie pracowała jako agentka modowych marek reprezentująca je na rynkach światowych, jednak pandemia sprawiła, że jej życie zmieniło się o 180 stopni. Straciła pracę i zastanawiając się, co dalej, postanowiła: jadę do Afryki. I przeprowadziła się do Kenii. Umiejętność projektowania postanowiła wykorzystać w słusznej sprawie – uczy szyć tamtejsze kobiety, by wesprzeć je w drodze do osiągnięcia niezależności – nie tylko tej zawodowej. Jednocześnie walcząc z ubóstwem menstruacyjnym (w czym dzielnie wspierają ją wybrane polskie marki, takie jak np. Nago, Pan Tu nie Stał, Osnowa, KOKO World czy Łukasz Jemioł). A wszystko to w ramach inicjatywy Sewing Together, której jest pomysłodawczynią. Poznajcie bliżej Maję Kotalę, gościnię nowego odcinka podcastu Magdaleny Matuszek „20 minut mody”. Posłuchajcie! View Ediplayer on the source website Dowiecie się: czy moda Afryce w ogóle jest potrzebna jak wygląda sytuacja społeczno-ekonomiczna tamtejszych kobiet jak żyje się w miejscu, w którym nie istnieją sieciówki „La Dolce Vita Mombasa” – kolekcja, która zmienia życie, czyli najnowszy projekt Sewing Together Kolekcję, o której wspomina Maja Kotala możecie zobaczyć w naszej galerii. „La Dolce Vita Mombasa” to wysmakowana mieszanka kultur: kenijskiej, arabskiej i hinduskiej i współczesna wariacja na temat tradycyjnych afrykańskich tkanin. W 80. procentach pochodzących z recyklingu. To efekt 3-miesięcznej pracy uczennic Mai, które pracując nad nią, zdobywały fach, dzięki któremu mogą zaistnieć na tamtejszym rynku pracy. Żyjąc na własnych zasadach. Inicjatywa Sewing Together utrzymuje się wyłącznie ze sprzedaży swoich projektów, dlatego jeśli coś wpadło wam w oko, zajrzyjcie na stronę mkotala.com, gdzie znajdziecie przekierowanie do sklepu.
Artyści w służbie równości, wolności i różnorodności. Te nazwiska warto znać!
Rita Zimmermann, Anna Halarewicz, John Lee „Gaston” White – to tylko wybrani artyści, których prace mogliśmy oglądać podczas wystawy „79 Art Space” poświęconej tak ważnemu dziś tematowi równości. Wydarzenie odbyło się z inicjatywy Fundacji Liberty Art, biżuteryjnej marki Aurum Bloom oraz Galerii Tetmajera 83 w Krakowie. Poznajcie ich twórczość bliżej.
Artyści w służbie równości, wolności i różnorodności – Nazwiska, które warto znać Nie potrafią tworzyć w oderwaniu od rzeczywistości. Nie potrafią przejść obojętnie obok dyskryminacji – czy to ze względu na płeć, kolor skóry czy orientację seksualną. Są zaniepokojeni sytuacją społeczno-polityczną na świecie, na sercu leży im też los środowiska. Dlatego postanowili zabrać głos. Tak, jak potrafią najlepiej – poprzez swoją sztukę. Poznajcie artystów, którzy tworzą w służbie równości, wolności i różnorodności. Ich prace mogliśmy oglądać ostatnio na wystawie „79 Art Space”, która odbyła się w krakowskiej Galerii Tetmajera 83 – z inicjatywy Galerii, Fundacji Liberty Art oraz Aliyi Riz, mecenas sztuki, bizneswoman i założycielki biżuteryjnej marki Aurum Bloom. A może już ich znacie? Rita Zimmerman Jej kolaży – najczęściej czarno-białych – nie sposób nie zauważyć. Bo choć przedstawiają kobiece ciało, robią to w zupełnie inny sposób niż zdążyły nas do tego przyzwyczaić środki masowego przekazu. Przegięty, przerysowany, zaskakujący. Pokazywane przez nią kobiety niejednokrotnie nie mają głów, sprowadzone zostają do roli ciał – plątaniny nóg, biustów i pup, wystawionych pod debatę publiczną. Wszystko po to, by zwrócić uwagę na problem uprzedmiotowienia i przypomnieć, że kobiece ciała to nie obiekt seksualny. Co nie zmienia faktu, że Rita Zimmermann nie boi się otwarcie mówić o kobiecej seksualności. Jej twórczość doceniły nie tylko najbardziej prestiżowe magazyny na świecie, ale i luksusowe domy mody. Rozpoznawalność przyniosła jej między innymi współpraca z Gucci czy Moncler. John Lee „Gaston” White Na problem braku równości zwraca także uwagę John Lee „Gaston” White, który na krakowską wystawę przyjechał z Ameryki. Czarnoskóry poeta nie raz sam doświadczył dyskryminacji, dlatego doskonale wie, o czym mówi (i pisze). I to właśnie jej postanowił w pełni poświęcić swą twórczość, podchodząc do tematu szeroko – nie ogranicza się do dyskryminacji rasowej, solidaryzuje się także z kobietami, a także wszystkimi innymi, którzy kiedykolwiek doświadczyli nierównego traktowania i wykluczenia. Osobisty manifest, który wygłosił podczas wernisażu, nie mógł być bardziej poruszający. Artysta zachęca bowiem do tego, by szczerze spojrzeć wgłąb siebie i zastanowić się, kim jesteśmy naprawdę i... dokąd zmierzamy. Anna Halarewicz Nie mogło zabraknąć także prac znanej polskiej ilustratorki Anny Halarewicz, która w Krakowie zaprezentowała cykl „Ciało”. Podobnie jak w przypadku prac Rity Zimmermann tematem głównym jest tu kobieta, ale już całkiem inna – nie wyidealizowana i „słodka” lecz prawdziwa – w pełni akceptująca siebie i swoją kobiecość, a także otwarta na zmiany, jakie zachodzą w jej ciele pod wpływem lat. To właśnie jest dla artystki synonimem wolności. Nakłania więc, by spojrzeć na siebie „bez filtra” – „życzliwie, ale realnie”. Dima Cube i Zhenia Volodin Kobiece ciało na warsztat wzięli także fotograficy Dima Cube i Zhenia Volodin, którzy zaprezentowali m.in. swoją wersję Wenus. Bardziej współczesną, bardziej prawdziwą, piękną, ale nie wyidealizowaną. „Społeczeństwo, moda, przestrzeń internetowa nieustannie dyktują nam to, jacy powinniśmy być. Jesteśmy obserwowani przez miliony spojrzeń kamer, które bacznie pilnują tego, byśmy nie wyszli poza ramy dozwolonego kanonu piękna. A przecież każdy z nas jest piękny w swojej wyjątkowości” – mówią o swojej pracy (zdjęcie główne). Iwona Demko Naszą uwagę przykuła też praca Iwony Demko – „Nigdy nie będziesz szła sama”, a konkretnie transparent, który zaangażowana społecznie artystka stworzyła na potrzeby Strajku Kobiet. Daje nadzieję! Koniecznie zajrzyjcie na Instagram artystki, która poważne tematy podejmuje z charakterystycznym dla siebie dystansem. Pomagając nam oswoić lęk, by odważnie walczyć o swoje prawa. Gleb Solntsev Naszą uwagę przykuły także prace moskiewskiego twórcy Gleba Solntseva, który na warsztat wziął symbol równości i nieskończoności. A na co dzień za sprawą swoich grafficiarskich ilustracji (docenionych m.in. przez magazyn „Esquire”) komentuje niewygodną rzeczywistość – problem nadprodukcji, rozbuchanego konsumpcjonizmu, nadmiernej eksploatacji środowiska i kryzysu wartości. Wykorzystując do tego m.in. rozszerzoną rzeczywistość. Podczas wydarzenia obejrzeliśmy także poświęcone równości płci, rasy czy seksualności filmy autorstwa nowojorskiego artysty Ruslana Pelykha, pokaz tańca współczesnego z wykonaniu Anny Reichert i Damiana Rusyna, a także performance w wykonaniu dwóch kreatywnych artystów – tancerza Mateusza Mieli oraz projektanta Tomasza Karcza. Wystawie towarzyszył pokaz biżuterii Aurum Bloom, która powstała m.in. właśnie pod wpływem inspiracji tematyką równości i różnorodności.
Yes! Takie reklamy chcemy oglądać! Najnowsza kampania tej biżuteryjnej marki niesie za sobą ważny przekaz, ale TVP odmawia emisji. Dlaczego?
Nie brakuje w niej znanych nazwisk. W najnowszej kampanii marki Yes wzięły bowiem udział m.in. Aleksandra Żebrowska czy Christina Flegmeier, ale nie to jest najważniejsze – na pierwszy plan wychodzi mądry i ważny przekaz. Tę reklamę powinien zobaczyć każdy. Niestety, Telewizja Polska nie chce jej wyemitować.
W tym artykule: Reklama Yes na święta 2021 z prokobiecym przekazem – Bądźmy dla siebie na „tak” Świąteczna reklama Yes „Jestem kobietą” na cenzurowanym w TVP W sieci pojawiła się 3 listopada i od tego czasu mówi się tylko o niej. Nic dziwnego, najnowsza, świąteczna kampania marki Yes zatutułowana „Jestem kobietą” to reklama na miarę naszych czasów. Bo choć pojawiają się w niej gwiazdy, takie jak Aleksandra Żebrowska czy Christina Flegmeier, nie one są tu najważniejsze lecz mądry przekaz, który z niej płynie: w świecie, w którym kobiety na każdym kroku słyszą „nie”, pora, by same powiedziały sobie „tak”. Ale, choć reklamę powinien zobaczyć każdy – a zwłaszcza każda z nas – nie każdemu i nie każdej będzie to dane. A na pewno nie zobaczy jej w Telewizji Polskiej. TVP odmówiło emisji reklamy Yes ze względu na 3 sceny, które uznano za zbyt kontrowersyjne. O co dokładnie chodzi? Już wyjaśniamy! Reklama Yes na święta 2021 z prokobiecym przekazem – Bądźmy dla siebie na „tak” Zaczyna się płaczem dziecka, karmionego piersią w galerii sztuki (matkę zagrała Aleksandra Żebrowska, która sama niedawno urodziła). Kobieta nie karmi na uboczu lecz na samym środku głównego pomieszczenia – w końcu to zupełnie normalna sprawa. Podobnie jak to, że dzieci bywają głośne, na co najlepiej po prostu przymknąć oko (tym bardziej, że każdy z nas był kiedyś takim maluchem). Lepiej zająć się sobą. Zacząć przygotowania do świąt, albo... zrobić tatuaż – nawet jeśli jest się grubo po 60-stce, jak babcia z reklamy, w którą wciela się właśnie wspomniana już 74-letnia Christina Flegmeier. „Dlaczego nie?” – pytają nas twórcy kampanii i zachęcają do tego, by odważyć się robić rzeczy, na które dotychczas brakowało nam odwagi. Wyjść do ludzi w kostiumie kąpielowym – niezależnie od tego, czy nosimy rozmiar S czy XXL, odsłonić dekolt nawet po mastektomii czy z dumą manifestować swoją miłość – bez względu na to, kogo kochamy, po prostu nie bać się żyć po swojemu. Za sprawą swojej najnowszej świątecznej kampanii na 2021 rok marka Yes przypomina także, jak ważna – zwłaszcza w trudnych chwilach – jest kobieca solidarność. I zachęca do tego, byśmy były wyrozumiałe i czułe – nie tylko dla siebie samych, ale i dla siebie nawzajem. By wspólnie pokonać wszelkie przeciwności. To po prostu trzeba zobaczyć: View oEmbed on the source website „Żyjemy w świecie, w którym my kobiety ciągle słyszymy NIE. Słyszymy NIE, kiedy chcemy definiować kobiecość na nowo. Kiedy jesteśmy odważne i silne, i kiedy wychodzimy poza schemat. Chcemy tworzyć świat, w którym wszystkie kobiety, zamiast NO, słyszą YES. Chcemy tworzyć świat, w którym każda z nas z dumą powie: Jestem kobietą” – podkreślają twórcy kampanii. To właśnie dlatego do udziału w reklamie zaprosili kobiety z krwi i kości – nie celebrytki lecz działaczki na rzecz lepszej przyszłości, które zmieniają świat na lepsze właśnie tym, że wbrew temu, co myślą inni, żyją po swojemu. Oprócz wspomnianych nazwisk w spocie pojawiają się więc: modelka plus size Bogna Golec, Aleksandra Wiederek-Barańska, której misją jest przypominanie nam, jak ważne jest, by regularnie badać piersi, a także Kasia Zillman i jej partnerka Julia Walczak, które działają na rzecz walki z homofobią. Świąteczna reklama Yes „Jestem kobietą” na cenzurowanym w TVP Nie wszystkim jednak reklama Yes się spodobała. „Nie” powiedziała jej Telewizja Polska, która odmówiła emisji spotu na antenie swoich kanałów. „Może urazić naszych widzów” – uznali, za kontrowersyjne wskazując 3 sceny, które – co tu kryć – są kwintesencją kampanii. Wątpliwości budzi już sama scena karmienia piersią (serio?), a także odsłonięta pierś po mastektomii. Według TVP to sceny, które mogłyby zostać wyświetlone dopiero po godzinie 20.00... Absolutnie nie do zaakceptowania okazała się jednak scena pocałunku dwóch kobiet i to właśnie ona zadecydowała o tym, że spotu nie zobaczymy w ogólnopolskiej telewizji. No cóż, jakoś nas to nie zaskakuje. Na szczęście, świąteczną reklamę Yes można oglądać na YouTubie i w social mediach marki. Żadnych zastrzeżeń do reklamy nie miały także telewizje TVN i Polsat. Obejrzymy ją też na kanałach VOD. Tak! Aleksandra Żebrowska opublikowała ważny post na Instagramie, który dotyczy kobiet w ciąży (i nie tylko) Aleksandra Żebrowska niedawno po raz trzeci została mamą. Żona Michała Żebrowskiego opublikowała ważny post na Instagramie, który powinna przeczytać każda z Was.
Polki coraz częściej, chętniej i odważniej wyrażają siebie w różnych aspektach życia. Teraz przyszła kolej na język, a konkretniej na żeńskie formy gramatyczne nazw zawodów i funkcji, czyli feminatywy.
W tym artykule: Co o feminatywach mówią badania? Symetria w stosowaniu żeńskich i męskich końcówek według Rady Języka Polskiego Nie wszystkie kobiety utożsamiają się z feminatywami Mężczyźni a feminatywy Dla niektórych są czymś naturalnym, inni poddają je w wątpliwość. Przed II wojną światową używanie żeńskich końcówek było czymś całkowicie oczywistym. PRL odrzucił ich stosowanie. Uznano, że bardziej nowoczense i równościowe jest powszechne stosowanie formy męskoosobowej. Ale że historia kołem się toczy, dziś znów wracamy do popularyzowania feminatywów. Co o feminatywach mówią badania? Pracuj.pl oraz Sukces pisany szminką przeprowadzili badania na grupie prawie 18 tysięcy Polek i rzucili okiem na rys historyczny tego zagadnienia. 83% badanych kobiet popiera wykorzystywanie feminatywów, a 78% oczekuje używania ich w treści ogłoszeń o pracę. Ważne jest również to, że większość z nas chce mieć wpływ na nazwę pełnionego stanowiska. Dla porównania, 10 lat temu większość ankietowanych w ogóle nie znała definicji tego terminu lub nie chciała używać feminatywów wobec siebie. Sięgnijmy jeszcze bardziej w przeszłość, kiedy to żeńskie formy rzeczowników były uznawane za „zacofaństwo”! Lata 50. XX wieku to czas, kiedy formy męskie uznawano za „objaw postępu językowego” i wprowadzono je „na siłę”. Potrzeba było kilku dekad i feministycznej świadomości, by znów zacząć używać żeńskich końcówek. Feminatywy są najbardziej naturalnym sposobem wyrażania płci w języku polskim i powrotem do tradycji. Były obecne w słownikach i przedwojennej prasie. Znaleźć możemy nawet ślady protestów przeciwko łączeniu nazw żeńskich ze skrótem dr, nie drka. Protestów – z punktu widzenia gramatyki – jak najbardziej zasadnych - przypomina o tym Maciej Makselon, redaktor w Grupie Wydawniczej Foksal i popularyzator wiedzy o języku polskim, zaproszony przez Pracuj.pl do skomentowania badania. Makselon podkreśla, że feminatywy były niegdyś niemal powszechną formą językową. Feminatywy to nie temat zastępczy. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki? Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych. Symetria w stosowaniu żeńskich i męskich końcówek według Rady Języka Polskiego W 2019 roku Rada Języka Polskiego odniosła się do stosowania feminatywów i uznała, że: „(…) w polszczyźnie potrzebna jest większa, możliwie pełna symetria nazw osobowych męskich i żeńskich w zasobie słownictwa. Stosowanie feminatywów w wypowiedziach, na przykład przemienne powtarzanie rzeczowników żeńskich i męskich (Polki i Polacy) jest znakiem tego, że mówiący czują potrzebę zwiększenia widoczności kobiet w języku i tekstach. Nie ma jednak potrzeby używania konstrukcji typu Polki i Polacy, studenci i studentki w każdym tekście i zdaniu, ponieważ formy męskie mogą odnosić się do obu płci” . Czy jesteś feministką? Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu? Nie wszystkie kobiety utożsamiają się z feminatywami Grupa 30% respondentek uznała, że żeńskie odmiany nie pasują do wszystkich zawodów. Według nich niektórych nazw stanowisk, takich jak: „prawniczka”, „programistka”, „psycholożka” lepiej używać w formie męskiej. Dodają również, że korzystanie z żeńskich odmian tak jak w przypadku „prezesa zarządu” może sugerować obniżenie prestiżu reprezentowanej posady. Do absurdalnej sprawy doszło pod koniec czerwca, gdy zadano pytanie Komisji Etyki, Praktyki Adwokackiej i Wykonywania Zawodu Naczelnej Rady Adwokackiej w Warszawie, czy użycie rzeczownika „adwokatka” narusza godność zawodu adwokata. Nie wiadomo, czy z takiego pytania należy śmiać się, czy płakać. Chyba ani jedno, ani drugie. Na szczęście komisja odpowiedziała w stosownym oświadczeniu, że nie, nie narusza. Jak widać temat budzi wiele emocji i kontrowersji. Najważniejsze jest jednak to, że mamy prawo same wybierać wygodną dla siebie formę. Warto jednak pamiętać, że język tworzy rzeczywistość i kiedy nie jesteśmy w nim widoczne, to przekłada się na inne sfery (pisała o tym Criado Perez w książce Niewidzialne kobiety), ma wpływ na nasze zdrowie i życie! Mężczyźni a feminatywy Z drugiej części raportu powstałego Pracuj.pl Język ofert pracy wynika, że 64% mężczyzn uczestniczących w badaniu popiera powszechne wykorzystanie żeńskich nazw stanowisk. Uważają oni, że żeńskie nazwy zawodów powinny być stosowane powszechnie na równi z męskimi. Choć trzeba zaznaczyć, że prawie połowa z nich uważa, że feminatywy nie pasują do części zawodów. Panowie rzadziej od respondentek doświadczają osobiście zawodowych konsekwencji wynikających z języka ofert pracy czy stereotypów dotyczących zawodów. Oczywiście na nasze postrzeganie feminatywów mogą wpływać także kwestie światopoglądowe, przekonania czy stan wiedzy. Mimo to warto zauważyć, że niemal połowa badanych chce, by żeńskie końcówki w nazwach stanowiska pojawiały się w ogłoszeniach o pracę na równi z męskimi. Zmianę w tym kierunku zauważamy też na Pracuj.pl. Porównując pierwsze 3 miesiące tego roku, z analogicznym okresem 5 lat temu, obserwujemy zarówno wzrost liczby ofert posiadających oznaczenia płci w tytułach, jak i wykorzystujących same feminatywy. Tych ofert jest więcej o 35% - zaznacza Anna Hołdyńska, Ekspertka ds. Projektowania Treści w Grupie Pracuj i koordynatorka badania. Warto zaznaczyć, że w badaniu Pracuj.pl wzięły udział także osoby niebinarne (dokładnie 167 osób, które w tym konkretnym badaniu w tzw. metryczce płci opcję „inna”). Niemal 93% ich odpowiedzi wskazuje, że osoby te uznają żeńskie nazwy stanowisk za ważne. Uważają one, że feminatywy określają funkcję zawodową kobiety na tych samych zasadach, jak w przypadku mężczyzn i powinny być używane powszechnie na równi z męskimi. To wyniki wyższe niż zarówno u mężczyzn, jak i kobiet.
Ukraińskie stewardesy sprzeciwiają się uprzedmiotowieniu poprzez ubranie! Zamieniają podkreślający kształty uniform na luźny komplet
Obcisłe spódniczki, koszule z rozpiętym guzikiem, buty na obcasie – taki dress code wymagany jest na pokładzie samolotów względem stewardes. Kobiety spędzają w takim stroju często kilka godzin w przypadku krótkich lotów. Pracownice SkyUp, ukraińskiej linii lotniczej prezentują się obecnie w nowym stroju, jakim?
W tym artykule: Prokobiece zmiany na pokładzie linii lotniczych Urodowe decyzje SkyUp Normy społeczne a współczesne kobiety Prokobiece zmiany na pokładzie linii lotniczych SkyUp Airlanes LLC to czarterowa i tania linia lotnicza, założona niedawno, bo w 2018 roku. Jednak jako jedyna wprowadza rewolucję w ścisłym kanonie lotniczego piękna. Firma, zmieniając swój wizerunek, rozpoczęła proces od zmiany stroju swoich pracownic. Główny powód? Wygoda stewardes podczas wielogodzinnej pracy na pokładzie. Dotychczas propagowany wizerunek żeńskiego personelu na pokładzie samolotu opierał się, podobnie jak w innych liniach, na podkreślaniu kobiecości, tego, co u kobiet uznajemy za seksowne (np. wąskie spódnice, buty na obcasie), zmieniają na korzyść kobiet i ich samopoczucia. Obcisłe spódniczki zastąpią luźne spodnie garniturowe, dopasowane marynarki czy koszule z zazwyczaj odpiętym fantazyjnie guzikiem wymienione zostaną na przewiewne, oversize’owe marynarki. Obcasy panie będą mogły odłożyć na półkę, ponieważ firma postawiła na sneakersy, a dokładnie model NikeAir. Apaszka będzie przewieszona przez ramię, nie zobaczymy jej już pod szyją stewardes podczas lotu linią SkyUp. Jedynym wspólnym mianownikiem nowej odsłony dress code'u ze starym jest kolor pomarańczowy kompletów. Zmieniliśmy buty na wygodne, ergonomiczne trampki NikeAir, w których dosłownie „chce się latać ". Powyżej nowe stroje, poniżej dawny uniform. Urodowe decyzje SkyUp Firma odchodzi również od ciasno upiętego koka. Każda kobieta zdaje sobie sprawę, jaki ból mogą powodować napięte cebulki włosa. Dlatego też, SkyUp decyduje się na dowolność fryzur swoich pracownic. Zostają jednak przy makijażu, aczkolwiek ma być on delikatniejszy, jeśli tego chcą stewardessy. Linia nawiązała współpracę z siecią ukraińskich salonów piękności Backstage Beauty&Refresh, by opracowali oni flagowy makijaż oparty na kolorze pomarańczowym, czyli symbolu SkyUp. Nawiązuje on bowiem do koloru zachodzącego słońca. Normy społeczne a współczesne kobiety Jak podaje firma, zmiany społeczne wywołały potrzebę innego podejścia względem kobiet przez ich firmę. Wprowadzane zmiany mają na celu walkę z seksistowskimi komentarzami, z jakimi stewardesy przez lata musiały się borykać. Komplet zaprojektowany przez markę GUDU wypiera seksowen, podkreślające kształty uniformy, aby pracownice czuły komfort podczas wykonywanych obowiązków. Zawód profesjonalnej stewardessy pojawił się po raz pierwszy prawie 100 lat temu. W tym czasie wiele się zmieniło, a co najważniejsze zmieniły się same kobiety. Linia lotnicza stoi po stronie swoich pracownic, ponieważ pomysł na zmianę ich wizerunku wziął się z potrzeby zapewnienia im dobrego samopoczucia. Miejmy nadzieję, że zmiana w SkyUp wywoła lawinę, za którą podążą inne linie lotnicze.
Kobieta kobiecie wsparciem, czyli o siostrzeństwie w naszym społeczeństwie
W patriarchalnym środowisku kobiety powinny zawrzeć szyki, wspierać się i inspirować każdego dnia. Jednak siostrzeństwo wciąż pozostaje raczej ideą. Czym zatem siostrzeństwo jest i jak je praktykować? Z pomocą przychodzi projekt o wymownej nazwie Siostrzeństwo. Badania, które powstały w jego ramach, może nie napawają dumą, ale zachęcają do zmiany.
W tym artykule: O co chodzi w idei siostrzeństwa? Siostrzeństwo jako ruch kobiecy – co o nim wiemy? Badanie idei siostrzeństwa od podszewki Dane z najnowszego, a zarazem jedynego takiego raportu, który porusza kwestię idei siostrzeństwa liczbowo, są zatrważające. Polki i Polacy w wieku 18-60 lat, wyłącznie w 27% wiedzą, czym jest siostrzeństwo. W momencie przybliżenia clou siostrzeństwa, 41% opowiada się za znajomością idei, co więcej obserwują oni i one jej przejawy w swoim otoczeniu. Marta Majchrzak (Herstories.pl) wraz z dr Sandrą Frydrysiak (Uniwersytet SWPS) połączyły siły z agencją analityczno-badawczą Zymetria, skutkiem czego powstał raport rozpoczynający szerszy projekt badawczo-aktywistyczny. O co chodzi w idei siostrzeństwa? Powstała ona analogicznie względem idei braterstwa, stoi jednak w opozycji, podkreślając wartość kobiet. Co więcej nawołuje do partycypacji w poczuciu realnego wsparcia przedstawicielek płci żeńskiej. Według raportu, kobiety tęsknią za wspólnym frontem, za poczuciem bliskości przyjacielskiej, za brakiem rywalizacji między sobą. Młode kobiety najbardziej zauważają brak siostrzanego wsparcia – czują się samotne, wyobcowane, piętnowane przez siebie nawzajem. Siostrzeństwo ma na celu przezwyciężenie wybudowanych barier oraz systemowych problemów kobiet, wynikających z dominującego wciąż w społeczeństwie męskiego punktu widzenia, wciąż mocno patriarchalnego. Pomimo wyzwolenia w wielu kwestiach marginalizacja kobiet wciąż jest obecna. “Męskocentryczny” świat zbudowany został na fundamencie nierówności płci. Siostrzeństwo pragnie przerwać to zamknięte koło – wyrównać szanse. Przemoc domowa, przemoc seksualna, nieodpłatna praca reprodukcyjna i opiekuńcza, godzenie pracy z wychowywaniem dzieci i prowadzeniem domu, unikanie płacenia alimentów przez mężczyzn, gender pay gap, szklany sufit czy lepka podłoga - to lista tylko części zjawisk, które dotykają współcześnie kobiety. Wynika to z, jak mówią autorki projektu, “kontraktu płci”, który obowiązuje umownie, w ciszy. Siostrzeństwo jako ruch kobiecy – co o nim wiemy? Siostrzeństwo stanowi ideę polityczną, bowiem realne zmiany nie mogą mieć miejsca bez włączenia kwestii politycznych do programu. Jednak polityka siostrzeństwa zakłada wzajemną pomoc i solidarność między kobietami niespokrewnionymi. Siostrzeństwo wynikające z krwi rozumiane jest samo przez się, pomoc rodzinie w potrzebie czy wsparcie codzienne jest na porządku dziennym. W idei siostrzeństwa chodzi zatem o pomoc niesioną obcym – i tak, altruizm jest możliwy. Idea siostrzeństwa dotyczyć ma kobiet na całym świecie, niezależnie od narodowości, koloru skóry, statusu społecznego i materialnego, wieku, tożsamości psychoseksualnej, zawodu czy przynależności do organizacji politycznych - podkreślają twórczynie projektu, zaznaczając przy okazji, że siostrzeństwo może mieć realny, pozytywny wpływ na jakość życia osób płci żeńskiej. Badania opublikowane w raporcie z czerwca 2021 roku stawiają sprawę jasno – 80% respondentek pragnie siostrzeńskiej solidarności! I jak pokazują liczby, kobiety z mniejszych miejscowości czy wsi doświadczają wsparcia ze strony kobiet ze swojego otoczenia. To pokazuje, że solidarność kobiet jest możliwa, co więcej już jest praktykowana. Pora praktykować ją szerzej! Badanie idei siostrzeństwa od podszewki W badaniu Siostrzeństwo – od idei do praktyki wzięło udział 811 osób i to właśnie ta liczba określa problem braku solidarności kobiet w przestrzeni zawodowej czy naukowej. Co trzecia badana osoba potrafi dostrzec obecność siostrzeństwa w miejscu pracy czy w szkole bądź na uczelni. Niestety, należy to podkreślić, 66% spośród badanych nie widzi wsparcia wśród kobiet w dążeniu do awansu czy sukcesu na drodze zawodowej. Co więcej, 46% respondentów twierdzi, że idea nie dotyczy osób transpłciowych, a 55% twierdzi, że powinna ich dotyczyć. Siostrzeństwo dotyczy każdej z kobiet, bez względu na płeć przypisaną w dniu narodzin. Siostrzeństwo obecnie jest koniecznością, aby uratować relacje, poprawić jakość życia, wspierać zdrowie psychiczne. Dla Marty Majchrzak i dr Sandry Frydrysiak spełnieniem marzeń jest popularyzacja idei. Pragną świata, w którym kobieta kobiecie nie jest wrogiem (wroginią!) a towarzyszką. Badaczki konfrontują nas z przykrymi danymi, jednak jest to jedyny sposób, aby zachęcić nas do refleksji i wywołać realną zmianę. Pielęgnujmy siostrzeństwo. #girlpower naprawdę ma moc!
Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn.
Znacie książkę Caroline Criado Perez pt. Niewidzialne kobiety? Jeśli nie, to polecam prędko tę lekturę nadrobić, bo otwiera oczy naprawdę szeroko. Autorka sprawnie porusza się wśród wszelkich nieprawidłowości, jakimi rządzi się współczesny świat. Naszą rzeczywistość wciąż kształtuje podział na to, co żeńskie i męskie, ignorując przy tym wszystko, co pośrodku, a grupę pierwszą traktując co najmniej po macoszemu. Przy czym Perez posiłkuje się bardzo prozaicznymi przykładami na temat tego, jak osoby identyfikujące się jako kobiety i ich potrzeby są – nie bójmy się tego słowa – bagatelizowane. Nie będę się tutaj rozpisywać o lekturze samej książki, choć muszę zaznaczyć, że jest jakaś specyficzna, sadomasochistyczna przyjemność, kiedy ogromna doza zaskoczenia miesza się z rosnącym zaciekawieniem, rozgoryczeniem, gorzkim śmiechem, frustracją i mocnym wkur*****em. Dlaczego? Bo jesteś kobietą i zaczynasz zauważać, że współczesny świat nadal nie jest miejscem dla ciebie. I tutaj chcę przejść do sedna niniejszego wywodu, a mianowicie tematu toalet publicznych. Dla części osób tu zebranych może się to wydać nawet zabawne, ale mam nadzieję, że nawet jeśli ktoś się z tego pośmieje, to przynajmniej na chwilę pochyli się nad obecnym stanem rzeczy. Każda, ale to każda kobieta stała na pewno kiedyś w długiej kolejce do publicznej toalety – czy to w szkole, kinie, centrum handlowym, teatrze, na koncercie, meczu etc. Założę się też, że każda analizowała chociaż raz, jak to się dzieje, że te kolejki się tworzą. Ja to kiedyś przyjmowałam w sumie jako oczywistą oczywistość, naturalną część mojej rzeczywistości, a kończąc oglądać film w kinie, obliczałam, kiedy muszę wystartować do łazienki, żeby zdążyć przed tymi wszystkimi kobietami zebranymi w jednej kinowej sali. Temat toalet publicznych może wydawać się błahy, ale prawda jest taka, że jest on częścią dużo większego problemu, przy czym wynika z bardzo prostej zależności. Świat był i wciąż jest w ogromnej większości projektowany przez mężczyzn. Wiele współczesnych niedociągnięć w sferze publicznej wcale nie wynika z zamierzonego pomijania kobiet i ich potrzeb, a raczej z niewiedzy i braku dialogu, pytania kobiet o zdanie. Na szczęście i to się zmienia – również dzięki takim autorkom jak Perez – bo osoby identyfikujące się, jako kobiety, ale też i wszelkie mniejszości zaczynają nareszcie głośno artykułować swoje potrzeby. Wracając do samych toalet, to tutaj sprawa jest również, jakże by inaczej, regulowana przez polskie prawo. W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie możemy przeczytać, że: 1. W budynku użyteczności publicznej i zakładu pracy należy urządzić ustępy ogólnodostępne. Jeżeli liczba osób w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na danej kondygnacji jest mniejsza od 10, dopuszcza się umieszczenie ustępu na najbliższej, wyższej lub niższej kondygnacji. 1a. Ustępów ogólnodostępnych, o których mowa w ust. 1, nie urządza się w budynku obsługi bankowej, handlu lub usług o powierzchni użytkowej do 100 m2 włącznie. 2. W budynkach, o których mowa w ust. 1, w ustępach ogólnodostępnych powinna przypadać co najmniej jedna umywalka na 20 osób, co najmniej jedna miska ustępowa i jeden pisuar na 30 mężczyzn oraz jedna miska ustępowa na 20 kobiet, jeżeli przepisy dotyczące bezpieczeństwa i higieny pracy nie stanowią inaczej. W przypadku gdy w pomieszczeniach przeznaczonych na stały pobyt ludzi liczba osób jest mniejsza niż 10, dopuszcza się umieszczenie wspólnego ustępu dla kobiet i mężczyzn. Proste działanie matematyczne pokazuje, że tak naprawdę my kobiety wychodzimy na tym gorzej. Zrównajmy liczby tak, żeby mieć 60 mężczyzn i 60 kobiet. W takim rozrachunku mężczyźni otrzymują 4 „oczka”, a kobiety tylko 3. Śpieszę od razu z wyjaśnieniem słowa „oczko” w toalecie – jest to po prostu określenie na pisuar i sedes w języku architektów. Od razu wyjaśniam również, że nie chce tu i teraz odbierać prawa mężczyznom do toalet. Bardzo fajnie, że jest grupa osób na świecie, która nie marnuje połowy życia na staniu w kolejce, by załatwić swoje fizjologiczne potrzeby. Ale tu warto pochylić się na różnicami między płciami, które są naturalne, niepodważalne i nie mamy na nie wpływu. Natomiast argument, że kobiety „pudrują noski” w łazienkach i stąd ten problem może już naprawdę odejść w zapomnienie. I jeszcze jedno – feminizm to dążenie do równości, a nie zwalczanie mężczyzn. To zauważanie i przyjmowanie różnic między ludźmi. To dążenie do tego, aby minimalizować niedogodności z nich wynikające i wyrównywać szanse niezależnie od tożsamości płciowej. Dlaczego więc obecne rozwiązanie prawne jest krzywdzące dla osób korzystających z toalet oznaczonych kółkiem? Bo kobiecy pęcherz ma mniejszą pojemność niż męski, przez co mniej więcej dwa razy częściej korzystamy z łazienki. Mamy okres przez średnio 5 dni w miesiącu, co wiąże się nie tylko ze zmianami podpasek, tamponów, opróżnianiem kubeczkówe etc, ale innymi dolegliwościami „okołookresowymi”, kiedy dostęp do toalety i bieżącej wody jest szalenie istotny. Bo kobiety zachodzą w ciąże i częściej wtedy siusiają, bo po prostu dziecko uciska na pęcherz. Mamy też inną budowę cewki moczowej i dlatego jesteśmy narażone na znacznie częstsze choroby układu moczowego. Sama konstrukcja publicznych toalet też nam nie sprzyja, bo korzystanie z zabudowanej kabiny często wymaga niezłych umiejętności fizycznych. Osobiście mam jeszcze jeden zarzut, ponieważ życie przez kilka lat w Kopenhadze podniosło moje oczekiwania odnośnie standardu miejsc użyteczności publicznej. Chodzi o umywalki w kabinach, a nie przed wejściem. Ciężko o zachowanie odpowiedniej higieny, zwłaszcza podczas okresu, jeśli nie mamy dostępu do bieżącej wody przed/zaraz po zmianie np. kubeczka menstruacyjnego. Jedna z moich ulubionych osób na Instagramie Martyna M. Kaczmarek (zresztą inspiracja do tego tekstu @martynakaczmarek) tłumaczy jeszcze dwie bardzo ważne zależności co do toalet. Odejmując czynniki biologiczne zostaje nam równie ważny aspekt ról społecznych kobiet, które są niezauważalne i niedoceniane. Martyna słusznie alarmuje, że „kobiety częściej pełnią opiekę nad osobami schorowanymi i z niepełnosprawnościami – zarówno zawodowo, jak i rodzinnie. A także „biorą ok.96% urlopów rodzicielskich, a opieka nad dziećmi (do pewnego wieku) w miejscu publicznym wymaga również większej ilości czasu w toalecie”. Jaki z tego wniosek? Jak zwykle bardzo prosty, wręcz banalny. Edukujmy, rozmawiajmy i słuchajmy się wzajemnie, wyrażajmy głośno nasze potrzeby. Z różnicami wynikającymi z natury nie należy walczyć. Warto je poznawać, starać się rozumieć i akceptować, żeby móc w pełni wykorzystywać ich potencjał. Każda innowacja wynikająca z rozpoznania potrzeb pojedynczych grup wzmacnia je, ale też wpływa na życie całych społeczności. Udogodnienia nawet w małych sferach życia wpływają na kolejne, budując społeczeństwa otwarte i empatyczne. Ludzie, których potrzeby są rozumiane i realizowane czują się istotni, zauważeni, odzyskują godność. A tylko w takich warunkach możemy budować przestrzeń dla wszystkich. Mizogin: jak rozpoznać mężczyznę, który gardzi kobietami? Mizoginizm może się niektórym wydawać postawą z przeszłości. Niestety w XXI wieku wciąż mają miejsce mizoginiczne zachowanie i spotkać możemy mizogina na naszej drodze.
Dominique Gonçalves – kobieta, która zmienia świat
Kobiety mają niezwykłą moc – nie tylko kształtują społeczeństwo, wpływają na rozwój kultury, nauki czy technologii, ale i inspirują kolejne pokolenia. Historie przełomowych bohaterek kobiecych przywołuje w marcu National Geographic, a wspólnie z Her Impact - polską platformą społeczno-edukacyjną wspierającą rozwój młodych kobiet – przybliża w szczególny sposób sylwetkę jednej z nich! Przed wami Dominique Gonçalves.
W tym artykule: Misja eksplorerki Na ratunek Cykl Inspirujące kobiety Dominique Gonçalves, ekolożka i eksplorerka National Geographic w rozmowie z Gosią Leitner podzieliła się swoimi spostrzeżeniami dotyczącymi zapobiegania wczesnemu małżeństwu, budowania szacunku do siebie i wzmacniania pewności siebie wśród młodych kobiet w Mozambiku. Opowiedziała też o kulisach swojej niecodziennej pracy, jaką jest ratowanie afrykańskich słoni. Misja eksplorerki Dominique Gonçalves to nie tylko eksplorerka National Geographic, ekolożka i biolożka, ale i liderka działań mających na celu ochronę słoni w Gorongosa National Park w Mozambiku. To m.in. dzięki jej działaniom park, rozciągający się na terenie 4000 kilometrów kwadratowych, przyjął nowoczesny model ochrony, równoważący potrzeby dzikiej przyrody i żyjących na jego terenie ludzi poprzez tworzenie społeczności, naukę i zrównoważoną turystykę. Gonçalves ściśle współpracuje z programami Park’s Girls Club, z którymi prowadzi działania promujące edukację i zdrowie w celu zapobiegania wczesnemu małżeństwu. Misją eksplorerki jest przerwanie tego cyklu i umożliwienie młodym kobietom dokonywania własnych wyborów poprzez edukację i profesjonalne wsparcie. Na ratunek W rozmowie z Her Impact Dominique z wielkim zaangażowaniem opowiada o początkach swojej pasji i zainteresowaniu środowiskiem, ochroną słoni w Gorongosa National Park w Mozambiku, a także działaniami dotyczącym zapobiegania wczesnym małżeństwom z Park Girls’ Club. Tłumaczy też, jaki jest nieoczywisty związek pomiędzy zapobieganiem wczesnym małżeństwom a ratowaniem środowiska naturalnego słoni. Dominique jest nie tylko wzorem do naśladowania wśród lokalnej społeczności, ale także sama nieustannie czerpie inspiracje, podziwiając aktywistki z całego świata. Jeśli chcesz wiedzieć, jak trafiła do National Geographic Society Fellow, jak dokument The Clinton 12 wpłynął na jej życie lub dlaczego zdecydowała się poświęcić swojego zawodowe życie ratowaniu słoni, koniecznie wysłuchaj całej rozmowy na YouTube: View oEmbed on the source website Cykl Inspirujące kobiety Inspirujące kobiety to cykl specjalny National Geographic, w ramach którego widzowie i widzki w każdą sobotę marca o godz. 17:00 i 18:00 zobaczą produkcje dokumentalne prezentujące sylwetki niezwykłych kobiet. Na widzów czeka m.in. nominowany do Oscara film The Cave: szpital w ogniu opowiadający o poświęceniu i niezłomności kobiecego personelu medycznego w podziemnym, syryjskim szpitalu oraz dokument Kobiety zmieniają świat, w ramach którego zobaczymy wywiady przeprowadzone przez Susan Goldberg – pierwszą kobietę na stanowisku redaktor naczelnej magazynu National Geographic – z prekursorkami i działaczkami, zmieniającymi oblicze świata. Jedną z nich jest Dominique Gonçalves, która poświęciła życie poszukiwaniu punktu idealnej równowagi i szans na koegzystencję zwierząt i ludzi.
8 marca „Dniem bez kompromisów” – demonstracje Strajku Kobiet w całej Polsce
„8 Marca to dzień gniewu i walki. Dzień siostrzeństwa i solidarności. Dzień zmieniania świata, dzień robienia rzeczy” – piszą aktywistki ze Strajku Kobiet i nawołują do aktywnego świętowania Dnia Kobiet i zbierania podpisów pod projektem ustawy „Legalna aborcja bez kompromisów”.
Aktywistki ze Strajku Kobiet zachęcają do wyjścia dzisiaj na ulice i domagania się naszych praw. Przede wszystkim zachęcają do tego, aby zbierać podpisy pod obywatelskim projektem ustawy legalizującej aborcję w naszym kraju. Każdy podpis się liczy, więc zebranie nawet kilku będzie miało znaczenie i będzie najlepszym prezentem, jaki możemy sobie zrobić - podkreślają działaczki. „Legalna aborcja bez kompromisów” to projekt, który został przygotowany w obliczu praktycznie całkowitego zakazu aborcji w Polsce przez aktywistki z kilku organizacji, m.in. Ogólnopolskiego Strajku Kobiet, Aborcyjnego Dream Teamu czy Centrum Praw Kobiet oraz posłanki Lewicy. „Legalna aborcja bez kompromisów”: co jest w projekcie ustawy? Jak jeszcze można dzisiaj świętować? Choćby zbierając podpisy pod petycjami i inicjatywami uchwałodawczymi, kierowanymi do samorządów, upominając się o tak ważne kwestie jak dofinansowanie procedury in vitro, szczepień przeciwko HPV, tworzenie gabinetów ginekologicznych bez klauzuli religijnej i przystosowanych do potrzeb osób z niepełnosprawnościami, jak i przeciw drastycznym treściom w przestrzeni publicznej oraz w sprawie zmiany nazw ulic, w tym na place i ronda Praw Kobiet. W Warszawie demonstracja zacznie się dziś o 16:00 na Rondzie Praw Kobiet (Rondo Dmowskiego). Prawdopodobnie udział w wydarzeniu weźmie przynajmniej kilka tysięcy osób.
Zestawienie zdjęć Kendall Jenner i Alyssy Carson wywołało poruszenie w sieci. O co chodzi?
Kendall Jenner nie trzeba chyba nikomu przedstawiać. Alyssa Carson zasługuje jednak na równie duże uznanie – to 19-letnia astronautka będąca najmłodszą osobą w historii, która przeszła z powodzeniem wszystkie testy lotnicze NASA. Co mają ze sobą wspólnego i dlaczego w sieci zawrzało?
Zaczęło się od słynnego już zdjęcia Kendall Jenner, które kilka dni temu stało się hitem. Amerykańska modelka na swoim instagramowym koncie opublikowała zdjęcie, na którym pozuje w kostiumie kąpielowym. Bez wątpienia charakterystyczny krój kostiumu i połyskujące ciało influencerki wpisują się mainstreamowe pojęcie tego, co uchodzi za sexy, za ideał kobiecego ciała, do którego masa kobiet dąży za wszelką cenę. Czujemy wewnętrzną presję, by wyglądać podobnie. Ale oczywiście z wielu względów ideał ten jest nieosiągalny. Trudno jednak jest nam przejść do porządku dziennego nad tym, bo mimo przybierającego na sile ciałopozytywnego ruchu, który obnaża mechanizmy stojące za ideałami piękna, to jednak od dziecka w większości wzrastałyśmy w świecie nasyconym kulturą diet, treningami prowadzącymi nie tyle do lepszej kondycji i dobrego samopoczucia, co do określonego wyglądu ciała, reklamami ubrań i kosmetyków, które pomogą nam uporać się z naszymi często domniemanymi niedoskonałościami. A jeśli już założymy, że jakieś niedoskonałości mamy, to czy koniecznie muszą być one korygowane?! W każdym razie, wracając do Kendall – można jej z jednej strony zarzucić, że promuje nierealne ideały. Z drugiej jednak ma prawo kreować swój wizerunek dokładnie tak jak chce – jej życie, jej ciało. Inna jeszcze sprawa, dlaczego taki właśnie taki wygląd, stroje, pozy wybiera, co za tym stoi. Czy jej własne upodobania czy również uwewnętrznione społeczno-kulturowe wzorce, według których u kobiet najważniejszą wartością jest wygląd, określony wygląd, bycie seksowną, cieszącą męskie oko itp. Zdjęcie celebrytki niedługo po publikacji zostało zestawione ze zdjęciem amerykańskiej astronautki Alyssy Carson, 19-latki, która przygotowuje się do tego, by w 2033 roku polecieć na Marsa. Kolaż pojawił się na instagramowym koncie WorthFeed z obszernym komentarzem podkreślającym przepaść między ogromną popularnością Kendall Jenner (153 mln obserwujących) a rozpoznawalnością Alyssy (465 tys. obserwujących). W poście chodziło przede wszystkim o to, że nasze społeczeństwo wciąż nieproporcjonalnie dużą wartość przypisuje wyglądowi niż innym osiągnięciom, jeśli chodzi o kobiety. Taka dysproporcja jest między innymi przyczyną tego, że kobietom wciąż ciężko przebić się w różnych dziedzinach zdominowanych do tej pory przez mężczyzn, np. w polityce lub nauce. Nasze umiejętności zwykle są na dalszym miejscu, są totalnie niedoceniane. Czego byśmy nie robiły, to zazwyczaj przede wszystkim ocenia nas się przez pryzmat urody. Post zwraca więc słusznie uwagę na ważny problem i nic dziwnego, że był lawinowo szerowany. Mimo wszystko materiał wzbudził też kontrowersje. Bo na pierwszy rzut oka mamy do czynienia z porównaniem dwóch kobiet. I choć intencje były dobre i cel słuszny - obnażenie krzywdzących społecznych mechanizmów, to wiele osób zwróciło uwagę, że wygląda to jak stawianie urody naprzeciw inteligencji, napuszczanie jednej kobiety na drugą. Faktycznie warto uważać z tego typu zestawieniami, ponieważ to, czego nam przede wszystkim potrzeba to właśnie oduczenie się porównywania i próbowania bycia kimś innym, niż się jest. Potrzeba nam siostrzeństwa, bezwarunkowej solidarności ponad podziałami. A przede wszystkim musimy oduczyć się bezrefleksyjnego, automatycznego niemal oceniania – innych i siebie. Tu też przypomina mi się popularny mem „W świecie pełnym Kardashianek bądź jak Maria Skłodowska-Curie”. To znowu podobny nienajlepszy sposób, by unaocznić problem, który jak najbardziej istnieje. Zamiast robić tego typu porównania warto zastanowić się, jak skutecznie walczyć ze stereotypami płciowymi. Bo mamy XXI wiek a one wciąż się dobrze mają. Zastanowić się, dlaczego wciąż uroda wydaje nam się najważniejsza. Wypada także starać się wreszcie wychowywać chłopców i dziewczynki tak samo, bo ich zainteresowania nie są kształtowane przez ich płeć, lecz przez to jak jako społeczeństwo postrzegamy role do płci przypisane, co w efekcie krępuje nas i ogranicza w stosunku do naszych indywidualnych preferencji. Zdecydowanie potrzebujemy zmian, bo zbyt dużo czasu i energii zajmuje nam, kobietom, zamartwianie się kompleksami na punkcie wyglądu i przebijanie szklanych sufitów. Faceci też w sumie są ograniczani stereotypami. Kobiety próbują być wystarczająco kobiece, mężczyźni jak najbardziej męscy. A to są tylko narzucone schematy. Sami je wymyśliliśmy, więc jak najbardziej możemy je zmienić. Najwyższy czas. „Bez jaj!”. Olga Bołądź, Tamara Arciuch, Olga Kalicka i inne znane Polki mówią NIE dyskryminacji kobiet na rynku pracy
Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Ich siła” Meg Wolitzer [Recenzje]
„Ich siła” to książka o dojrzewaniu, marzeniach, miłości i tytułowej sile. Jak czytelniczkom Glamour Book Club spodobała się nowa powieść Meg Wolitzer. Oto ich recenzje!
Meg Wolitzer jest powieściopisarką, której teraz potrzebujemy – pisał dziennik The Washington Post. To opinia w punkt, bo jej najnowsza powieść – Ich siła, wydana w Polsce nakładem wydawnictwa W.A.B, jest wręcz szyta na miarę naszych czasów. Wolitzer, przystępną w odbiorze narracją, podejmuje takie tematy, jak dojrzewanie i towarzyszące nam w tym procesie ideały, które następnie weryfikuje nie zawsze przychylna nam rzeczywistość, feminizm i potrzeba kobiecej solidarności, a także poświęcenie i miłość – chyba najtrudniejsze wyzwania w życiu każdego z nas. Z tym wszystkim wiąże się ta tytułowa siła. W powieści Wolitzer to siła uczuć, marzeń i pragnień, ale i siła w rozumieniu władzy i pozycji, jakie zajmujemy. Pisarka w mądry sposób porusza wszystkie te tematy i skłania do refleksji. Nic dziwnego, że przeniesieniem Ich siły na ekran zainteresowana jest jedna z najpopularniejszych hollywoodzkich aktorek, Nicole Kidman. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Trzy kobiety” Lisy Taddeo >>> Nie mogliśmy pominąć tej powieści w naszym Glamour Book Club. Zachwyceni lekturą, podzieliliśmy się nią także z naszymi czytelniczkami. Jak one oceniają historię dwóch kobiet – Greer Kadetsky, młodej, nieśmiałej początkowo dziewczyny, która pod wpływem charyzmatycznej legendy feminizmu – Faith Frank, zmienia postrzeganie pewnych kwestii o 180 stopni? Oto ich opinie! A jeśli wy też chciałybyście ocenić książkę w ramach Glamour Book Club, dołączcie do naszej zamkniętej grupy na Facebooku – Glamour Girls Club już teraz! Recenzja Julii Książka Ich siła autorstwa Meg Wolitzer to jedno z tych czytadeł, które uzmysławiają, jak piękne, brutalne, trudne i szczęśliwe potrafi być życie. Powieść składa się z 4 części, a każda z nich opowiada konkretne etapy życia bohaterów. Główną postacią książki jest Greer Kadetsky, młoda i szalenie ambitna dziewczyna. Greer, będąc na studiach z dala od chłopaka, poszła na imprezę gdzie doświadczyła szowinizmu i molestowania. Była wściekła, że chłopak – Darren, który ją napadł, robił to także na inne studentki na kampusie, a władze uczelni przymykają na to oko, bo rodzice chłopaka wpłacają „pokaźne sumy”. Urządziła, więc z przyjaciółką o imieniu Zee protest przeciwko niemu. Dziewczyny chciały, aby władze uczelni zobaczyły ich sprzeciw wobec szowinistycznych aktów chłopaka i wydaliły go z uczelni, ale niestety tak się nie stało. Greer była oburzona całym zajściem i wiedziała, że musi coś z tym zrobić. Za namową Zee, poszły razem na wykład aktywistki i feministki Faith Frank, na którym to Greer zobaczyła światełko w tunelu do zmiany świata kobiet na lepsze. Po zakończeniu studiów Greer nie znalazła od razu wymarzonej, feministycznej pracy, ale Cory za to dostał pracę na Filipinach, z mieszkaniem, jedzeniem w drogich knajpach i sprzątaczką. Jednak wszystko to diametralnie się zmieniło. Greer w końcu pracowała na wymarzonej posadzie z wymarzoną szefową, a Cory musiał podjąć okropnie trudną decyzję i wywrócić swoje życie do góry nogami po tragicznych wydarzeniu w jego rodzinie. Dziewczyna rozkwitała w upragnionej pracy, pomagając przeróżnym kobietom postawionych w niekomfortowych lub wręcz upokarzających sytuacjach. Faith Frank przez większą część kariery Greer jest jej mentorką i przyjaciółką. Feministka pokazuje dziewczynie, że nawet w czasie kryzysu i totalnego braku zainteresowania jej działalnością, nigdy się nie poddawała, co doprowadziło ją do swego rodzaju sławy. Zaś Cory, pogrążony w rozpaczy i bezsensowności próbuje wraz z Greer utrzymać ich związek w ryzach. Książka ma charakter feministyczny, pokazujący jak bardzo mężczyźni nie rozumieją kobiet i przez to mają pewne utarte stereotypy, które mijają się z realiami. Pokazuje również, że to czasem mężczyźni są bardziej feministyczni niż niektóre kobiety, choćby poprzez poświęcenie swojego doczesnego, w rozkwicie kariery życia na rzecz sprawowania opieki nad schorowana matką. Tytuł Ich siła mówi o tej wewnętrznej, psychicznej sile do działania, nie poddawania i nie załamywania się w trudnych życiowych sytuacjach. Ich siła nawiązuję również do siły wewnętrznej swojego głosu i wiary, bo właśnie ona doprowadza nasze marzenia i cele do mety. Powieść porusza, również tematy wrażliwe, jak wychodzenie na jaw z odmienna orientacją seksualną, pogodzenie się z śmiercią bliskiej osoby, rozwody i zdrady. Owe zagadnienia, są niezwykle trafnie ukazane w książce, ukazując, właśnie tę prawdziwość życia codziennego. Powieść jest zdecydowanie dedykowana młodym ludziom, tym troszkę pogubionym i cichym, ale także tym zaplanowanym całym życiem. Po przeczytaniu nabiera się refleksji, że jednak nie jesteśmy sami i rzeczywiście każdy, nawet ci super popularni, odnoszący sukcesy mierzą się z wieloma utrapieniami. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Kobieta ze szkła” Caroline Lea >>> Recenzja Marty W obecnych czasach, czasach pandemii, czytam dużo książek. Sięgam zwykle po powieści kryminalne i obyczajowe. Książka, którą niedawno przeczytałam, nie wpisuje się raczej w styl wybieranych przeze mnie pozycji. Była to Ich siła Meg Wolitzer opisująca historię młodej dziewczyny, Greer Kadetsky, która pod wpływem wydarzeń: napaści seksualnej na imprezie studenckiej i nie wyciągnięciu konsekwencji wobec sprawcy przez władze uczelni zostaje feministką. Dzięki swojej przyjaciółce Zee poznaje jej idolkę, Faith Frank, która z biegiem czasu i dla niej zaczyna pełnić ważną rolę w życiu. Jest ona ikoną feminizmu i staje się mentorką Greer. Kiedy zaczynałam czytać Ich siłę byłam przekonana, że będzie to typowo feministyczna powieść o silnych kobietach walczących o swoje prawa, o marszach, protestach, o polityce i mężczyznach mizoginistach. Nie mogłam się bardziej pomylić. Wbrew pozorom Ich siła nie przedstawia tylko siły kobiet. Historia kilku osób, których losy się splątują jest wciągająca i ukazująca, że każdy człowiek jest inny, a mimo to każdy z nas musi czasem znaleźć w sobie tytułową siłę i mimo przeciwności losu szukać swojej życiowej drogi. Książkę Meg Wolitzer czyta się z zaciekawieniem, nie można przewidzieć co się wydarzy ani jaka będzie reakcja bohaterów. To czyni ją atrakcyjną i dlatego uważam, że nie jest to obowiązkowa pozycja tylko dla feministek lub tylko dla kobiet. Każdy znajdzie w niej wątek dla siebie lub postać, z którą się choć trochę utożsamia, dlatego w dobie „me too” polecam ją każdemu, kto po prostu lubi czytać. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Receptę na szczęście” Agaty Przybyłek >>> Recenzja Kingi Ich siła Meg Wolitzer jest opowieścią o ambicji, życiowych rozterkach, ale także o dorastaniu, marzeniach i miłości. Jednak przede wszystkim opowiada o sile kobiet. Greer Kadetsky jest introwertyczną, stroniącą od towarzystwa studentką. Pewnego dnia wraz z przyjaciółką Zee idzie na feministyczny protest, gdzie poznaje Faith Frank, wieloletnią liderkę ruchu kobiecego. Właśnie to spotkanie odmieni jej życie. Ich siła to opowieść o przyjaźni i sile kobiet. Historia jest opowiedziana z perspektywy różnych postaci, dzięki czemu możemy poznać wydarzenia widziane oczami poszczególnych bohaterów. Opowieść o ideałach i zderzeniu ich z otaczającą rzeczywistością. To wszystko skłania do refleksji nad własnym postępowaniem. Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Według mnie, opowieść ta jest nie tylko odpowiednia dla feministów czy feministek, ale także dla odbiorców chcących poznać historię Greer Kadetsky. Klub Książkowy Glamour: Nasze czytelniczki przeczytały książkę „Normalni ludzie” Sally Rooney >>>
Naomi Osaka najlepiej zarabiającą sportsmenką na świecie. 22-latka przeszła do historii!
Naomi Osaka 22-letnia tenisistka Naomi Osaka znalazła się w rankingu najlepiej zarabiających sportowców świata. I przeszła do historii! Z jakim majątkiem?
Magazyn Forbes co roku przygotowuje ranking najlepiej zarabiających sportowców na świecie. Wiemy już, że w tym roku w zestawieniu, które poznamy za kila dni, padł historyczny wynik. Drugą dwudziestkę podsumowania zamyka 22-letnia Naomi Osaka, najpopularniejsza dziś sportsmenka w Japonii, ojczyźnie matki (ojciec pochodzi z Haiti). Osaka wychowała się w Stanach Zjednoczonych, gdzie dziś mieszka oraz trenuje. I właśnie stała się lepiej opłacana niż jej starsza koleżanka po fachu, Serena Williams, która w zestawieniu jest 33. Magazyn Forbes uplasował Naomi na 29. miejscu z majątkiem wartym 37,4 mln dolarów. To najlepszy wynik w historii rankingu, jeśli chodzi o kobiety w sporcie i o 1,4 miliona więcej niż przez ostatnie 12 miesięcy zarobiła Serena Williams. Ostani raz rekordowy wynik odnotowała Maria Sharapova w 2015 roku. Zarobiła wówczas niespełna 30 miliony dolarów. Podsumowanie obejmuje 2019 rok, więc bardzo możliwe, że w przyszłym roku majątek Naomi będzie jeszcze większy. Młoda tenisistka jest bowiem faworytką Igrzysk Olimpijskich w Tokio, które z powodu pandemii koronawirusa przeniesiono na 2021 rok. Serena Williams przypłaciła decyzję o urodzeniu dziecka karierą? >>> Naomi Osaka do tej pory wygrała dwa wielkoszlemowe turnieje, czyli US Open 2018 i Australian Open 2019. Poza tym dwukrotnie dotarła na sam szczyt rankingu WTA, czego nie udało się wcześniej żadnej innej tenisistce z Azji. Obecnie Osaka jest 10, tuż Sereną Williams. Mimo historycznego wyczynu Naomi i sporych zarobków różnice między tym, ile zarabiają w sporcie kobiety, a ile mężczyźni są porażające. Wystarczy spojrzeć na miejsca, na których widnieją nazwiska tenisistek. O tym, kto znalazła się w czołówce i ile jest wart dowiemy się wkrótce, ale dla porównania warto przywołać zeszłoroczne dane. Najlepiej zarabiającym sportowcem był piłkarz Lionel Messi z majątkiem oszacowanym na 127 milionów dolarów. Wspomniana już Serena Williams była 63… Sprawdź, ile zarabiałabyś jako mężczyzna >>>
Zdziwicie się, jak dużo czasu zajmują zajęcia domowe. Ta kampania przypomina, że najwyższy czas podzielić się nimi z partnerem. Po równo!
Z okazji Dnia Matki Centrum Praw Kobiet wypuściło w świat kampanię „Równość zaczyna się w domu”. Skierowana przede wszystkim do mężczyzn przypomina, że dbanie o dom to zajęcie nie tylko dla kobiet, ale i ich obowiązek. I nakłania do równego podziału zadań.
Wymowna kampania Centrum Praw Kobiet – „Równość zaczyna się w domu” Na pierwszy rzut oka jest zabawnie. „Zostań twardzielem, umyj okna kwasem, „Mięśnie rosną, podłoga błyszczy” – czytamy na plakatach, które z okazji Dnia Matki powstały z inicjatywy Centrum Praw Kobiet. Po chwili jednak robi się mniej wesoło. Pod chwytliwymi hasłami znajdują się bowiem niepokojące dane – jedynie 2% mężczyzn robi pranie dla rodziny, jedynie 4% sprząta w domu, zaledwie 8% myje okna, a 13% zmywa... Niemożliwe? A jednak! Kampania „Równość zaczyna się w domu” powstała właśnie po to, by obnażyć dysproporcje w ilości obowiązków domowych wykonywanych przez kobiety i mężczyzn. I nakłonić do równego ich podziału. W końcu nie są one ani domeną mężczyzn ani kobiet – odpowiedzialni jesteśmy po równo. Nowa animacja Pixara porusza problem dyskryminacji kobiet w miejscu pracy. To trzeba zobaczyć! >>> „Pomimo kilkudziesięciu lat życia w systemie, który na sztandarach miał równouprawnienie płci, tradycyjny model ról społecznych kobiet i mężczyzn w sferze domowej wciąż opiera się przemianom w szeroko rozumianej kulturze demokratycznej. Model tradycyjny kruszeje, co wiąże się z rosnącą świadomością kobiet i ich awansem w innych sferach życia, wciąż jednak nierówny podział obowiązków domowych ogranicza wielu kobietom możliwości rozwoju zawodowego i udziału w życiu społeczno-politycznym” – mówi prezeska Fundacji Centrum Praw Kobiet Urszula Nowakowska. I dodaje: „Przez tę kampanię chcemy zachęcić kobiety do większej asertywności w budowaniu partnerskich relacji z mężczyznami i do stawiania im większych wymagań w zakresie obowiązków domowych. Przede wszystkim jednak chcemy zaapelować do samych mężczyzn, aby w równym stopniu przyjęli odpowiedzialność za dom i byli prawdziwymi partnerami, a nie tylko pomocnikami swoich matek, żon i partnerek. Równość w domu to kwestia elementarnej sprawiedliwości społecznej, ale też inwestycja w lepszy świat dla kobiet i mężczyzn. Według Centrum Praw Kobiet to właśnie na kobiecych barkach spoczywa głównie ciężar dbania o dom – średnio poświęcają one na to aż 160 godzin miesięcznie! Niejednokrotnie biorą na siebie więcej, bo, jak się okazuje, nie mogą za bardzo liczyć na swoich partnerów. I celowo nie piszemy o liczeniu „na pomoc” swoich partnerów – obowiązki domowe są przecież wspólne – dla wszystkich domowników, niezależnie od płci! Kampania „Równość zaczyna się w domu” nie tylko o tym przypomina, ale i stawia sobie za cel „odczarowania” obowiązków domowych jako domeny kobiet. Stąd właśnie porównanie odkurzacza do bolida, płynu do prania do rakiety kosmicznej czy zamienienie mopa w sprzęt do ćwiczeń, jaki znamy z siłowni. To pomysł krakowskiej agencji Dziadek do orzechów. Czy dobry? Oceńcie same. Plakaty, które powstały w ramach kampanii „Równość zaczyna się w domu” czekają na was w naszej galerii. Aleksandra Gajewska: Polityka od dawna nosi krawat, więc aktywne kobiety próbuje się dyskredytować poprzez stereotypy i seksizm. Musimy się temu stanowczo sprzeciwiać [WYWIAD] >>>
Złam, zmień, rządź. Nowa kampania Esprit #YouRule inspiruje i zrywa ze stereotypami!
Marka Esprit w swojej nowej kampanii przekonuje, aby czerpać radość z życia, poszerzać swoje horyzonty i otwierać się na to, co różnorodne.
Coraz więcej marek swoje kampanie traktuje jako pewnego rodzaju manifest. Promuje w nim cenne wartości, otwiera nas na nowe i przypomina o tym, o czym wielu z nas być może zapomniało. Jedną z nich jest również Esprit. Kalifornijski brand swoją najnowszą sesją wizerunkową zrywa z wszelkimi stereotypami, podejmując temat równości i różnorodności, nie tylko w modzie! A wszystko to pod hasłem #YouRule, czyli Złam zmień, rządź. Wyjątkowa jest także ambasadorka najnowszej kolekcji Esprit. To Eunice Beckmann, profesjonalna piłkarka UEFA, która promuje obecność kobiet nie tylko w sporcie, ale także na menadżerskich stanowiskach. Przełamuje tym samym stereotyp, że szklany sufit to tylko ograniczenie, które same sobie stwarzamy. „Świat należy do wszystkich!” – możemy przeczytać na jej Instagramie, gdzie Eunice pisze, że udział w kampanii Esprit był dla niej okazją, by zaznaczyć, że każdy ma prawo żyć na własnych warunkach. Takie przesłanie można też wyczytać z samej kolekcji Esprit. Inspirowana mocno latami 80., na nowo definiuje to, co kojarzy nam się z tamta dekadą. Dresy, neonowe kolory czy sprany denim. Jest kolorowo i na luzie. Esprit zachęca, aby ubraniami podkreślać to, kim jesteśmy, że każdy z nas może wyglądać tak, jak chce, ale promuje też trend uniseksowy. Dziś coraz częściej nie zwracamy uwagi na to, czy bluza jest męska czy damska, ale na to, czy będziemy czuć się w niej dobrze. Wśród nowości Esprit pojawia się też bandana. Ten retro dodatek otrzymuje dzisiaj drugie życie! A nawet kilka żyć, bo można wykorzystać go jako apaszkę do włosów, klasycznie zawiązać wokół szyi czy przyczepić do spodni. To, co promuje marka Esprit to również innowacyjne i zrównoważone podejście do produkcji ubrań, biorąc pod uwagę to, z jakimi problemami borykamy się dzisiaj my oraz nasza planeta. Esprit w najnowszej kolekcji wdrożył nowe metody produkcji takie jak LENZINGTM ECOVEROTM , która wykorzystuje wiskozę z recyklingu. Dzięki temu marka może zmniejszyć emisję dwutlenku węgla. Niestety, największy ślad węglowy ciągle powstaje w procesach produkcji denimu. Aby to zminimalizować, marka Esprit zainicjowała system Cradle-to-Cradle CertifiedTM, obejmujący ponad 70% denimowych ubrań. Pokaż, że #YouRule i weź udział w konkursie! GLAMOUR x Esprit! GLAMOUR hołduje tym samym wartościom co marka Esprit i codziennie inspiruje się takimi kobietami, jak Eunice Beckmann. Dlatego razem z Esprit przygotowaliśmy dla was konkurs z okazji wyjątkowego dnia – Dnia Kobiet! Niech będzie on motywacją do tego, abyśmy dostrzegały w sobie to, za co siebie kochamy, co w sobie podziwiamy, za co jesteśmy z siebie dumne. Chcielibyśmy, abyście podzieliły się tym z nami! Napiszcie nam w kilku zdaniach, za co najbardziej lubicie siebie. Albo pokażcie nam to na zdjęciu. Wasze odpowiedzi prześlijcie formularzem, który znajdziecie poniżej. Możecie też opublikować zdjęcie na Instagramie i oznaczyć je #yourule, #glamourxesprit oraz @glamourpoland i @esprit. Autorki 15 najfajniejszych wpisów nagrodzimy koszulkami od Esprit! Konkurs trwa od 8.03 do 10.03 do 23:59. Regulamin konkursu znajdziecie TUTAJ. Powodzenia!
Dwie nastolatki będą reprezentować Polskę na międzynarodowej konferencji wspierającej prawa kobiet
Co roku do Bostonu przyjeżdża 100 licealistek z 30 krajów z całego świata. Tym razem reprezentacją na konferencji Women2Women będą również dwie nastoletnie Polki, Karolina Tulik i Asia Brzezińska.
Women2Women to 10-dniowa konferencja odbywająca się co roku w Bostonie, w której uczestniczy 100 licealistek z 30 krajów w całego świata. Kim są? To dorastające liderki angażujące się w walkę o prawa kobiet i ich lepszą przyszłość, które chcą rozwijać swoje umiejętności poprzez zdobycie niezbędnych narzędzi do opracowania, a następnie wdrożenia planu działania w swoich lokalnych społecznościach. W tym roku na Women2Women nie zabraknie również polskiej reprezentacji. I będą to dwie nastolatki: tegoroczna maturzystka, 19-letnia Karolina Tulik z Opola oraz 17-letnia Asia Brzezińska z Poznania. Zobacz także: Dwie nastolatki będą reprezentować Polskę na międzynarodowej konferencji wspierającej prawa kobiet Dwie polskie nastolatki wezmą udział w międzynarodowej konferencji Women2Women w Bostonie Obie dziewczyny od dawna angażują się w różnego rodzaju inicjatywy społeczne. Karolina brała udział m.in. w modelowych obradach ONZ, a o udział w konferencji starała się jeszcze jako gimnazjalistka. Do udziału zachęcała ją wówczas dyrektor szkoły, uważając, że jej uczennica ma ogromny potencjał. Wtedy się nie udało, ale po czterech latach 19-latka postanowiła spróbować jeszcze raz, tym razem z powodzeniem. Z kolei Asia zgłosiła się do programy za namową mamy, która w 2016 roku miała okazję opiekować się grupą czterech reprezentantek Polski i była po wielkim wrażeniem organizacji konferencji, młodych, z niezwykłą pasją motywujących się wzajemnie uczestniczek oraz wagi tematów poruszanych w Bostonie. Niestety, samo zakwalifikowanie się do programu nie wystarczy. Women2Woment to dość kosztowna inicjatywa – tzw. wpisowe to koszt 3000 dolarów. I o ile Asia zgromadziła wymaganą kwotę dzięki wsparciu bliskich, tak Karolina musi uzbierać ją sama. Choć niekoniecznie, bo wszyscy możemy jej pomóc w realizowaniu ambitnych planów. Na platformie crowdfundingowej PolakPotrafi.pl trwa zbiórka, gdzie każdy ma możliwość dorzucić się, wpłacając dowolną kwotę. Do zakończenia akcji zostało zaledwie 5 dni, a do uzyskania potrzebnej kwoty brakuje jeszcze ponad 3000 tysiące złotych. Liczy się każda złotówka, by nastolatka, która może mieć kiedyś znaczący wpływ na sytuację kobiet w Polsce i na świecie, mogła zacząć realizować się w tym kierunku już dzisiaj. Link do zbiórki znajdziecie TUTAJ. Konferencja Women2Women rusza 1 sierpnia. Zobacz także: 13-latka strajkuje pod Sejmem i walczy o naszą planetę!
Nike po raz kolejny wspiera kobiety. Zobaczcie nowy spot marki z genialnym przekazem!
Z okazji mistrzostw świata w piłce nożnej kobiet, Nike przygotowało genialny spot, w którym po raz kolejny opowiada się za równouprawnieniem. Musicie to zobaczyć!
Za nami Mistrzostwa świata w piłce nożnej kobiet. Tym razem impreza odbyła się we Francji, a do finału przeszły drużyny z Holandii oraz Stanów Zjednoczonych. Mecz zakończył się wynikiem 0:2 dla Amerykanek i dzięki golom Rapinoe oraz Lavelle to one są aktualnymi mistrzyniami świata. W hołdzie zwyciężczyniom oraz wszystkim innym piłkarkom biorącym udział w rozgrywkach, Nike stworzył nowy spot, w którym nie tylko promuje tę dyscyplinę, również równouprawnienie. A z tym w sporcie jest ciągle bardzo duży problem. I chodzi tutaj zarówno o zarobki, jak i to, w jakiś sposób odbierany jest choćby przez komentatorów i dziennikarzy. Ciągle jest niestety kilka dyscyplin wyjątkowo nieprzyjaznych kobietom. Oprócz piłki nożnej, która w świadomości niektórych figuruje tylko i wyłącznie jako męski sport, jest to także tenis. Przekonała się o tym choćby Serena Williams, jedna z najlepszych tenisistek na świecie, która po urodzeniu dziecka z 1. miejsca rankingu na kort wróciła na 453. pozycji. Ale także Andy Murray, który kilka lat temu na trenerkę wybrał sobie Amelie Mauresmo, również byłą utytułowaną tenisistkę, w związku z czym musiał walczyć z wieloma uszczypliwymi komentarzami, oczywiście ze strony mężczyzn. Choć ich współpraca nie trwała długo, Murray był pierwszym tenisistą ze ścisłej czołówki, który na stanowisko szkoleniowca zatrudnił kobietę. Nie bez powodu mówi się, że jest największym feministą w historii tej dyscypliny. Zobacz także: Nowa kampania H&M mocno Was zaskoczy! Marka walczy o równouprawnienie kobiet Nike w swoim nowym spocie po raz kolejny promuje równouprawnienie. I robi to dobrze! Nike nie pierwszy raz staje po stronie kobiet. Sportowy gigant w 2015 roku wypuścił kampanie pod hasłem #LepszaJa, motywującą kobiety do podejmowania nowych wyzwań, a w 2017 roku spot, w którym amerykański brand zadaje pytanie: „What are girls made of?”, a w roli głównej pojawia się w nim dziewczynka odpowiadająca na nie śpiewająco, że nie są „zrobione” z banału, tylko z ambicji, siły, odwagi, osiągnięć, a każdy ich krok czy trening budują moc. Z kolei na początku marka tego roku światło dzienne ujrzało wideo zatytułowane „Dream Crazier”, gdzie narratorką jest wspomniana Serena Williams. „Jeśli okazujemy emocje, mówi się, że dramatyzujemy. Jeśli chcemy grać przeciwko mężczyzną, jesteśmy szalone” – zaczyna swoją wypowiedź. W podobnym tonie utrzymany jest najnowszy materiał, który pojawił się chwile po zdobyciu przez Amerykanki pucharu mistrzostw świata w piłce nożnej. Przyświeca mu slogan „This team wins. Everyone wins”, który zwraca uwagę na to, że nieważne kto wygrywa - kobiety czy mężczyźni - zwycięstwo jest tak samo istotne. W spocie pojawiają się Alex Morgan, Alyssa Neaher czy Tobin Heath, które przyczyniły się do zwycięstwa Stanów Zjednoczonych w Pucharze Świata już czwarty raz z rzędu. Ma ono na celu zwrócenie uwagi nie tyko, jak historyczna jest to chwila, ale przede wszystkim, jak ważny jest to moment dla tej dyscypliny w przypadku wszystkich kobiet. View oEmbed on the source website
Polki muszą przepracować 14 miesięcy, żeby zarobić tyle, co mężczyzna w ciągu roku. Wyniki nowego raportu na temat płac są zatrważające!
Opublikowano kolejny raport, z którego wynika, że równe płace dla kobiet i mężczyzn to cały czas odległa galaktyka.
Nierówne płace u kobiet i mężczyzn choć są przedmiotem publicznej debaty, sama dyskusja na ich temat nie wystarczy, ponieważ ciągle brak konkretnych kroków do zniwelowania występujących w wynagrodzeniach różnic. A dowodem jest kolejny raport, tym razem przygotowany przez portal ALEO.com. Autorzy porównali w nim warunki zatrudnienia w całej Unii Europejskiej, analizując m.in. statystyki Eurostatu (Europejski Urząd Statystyczny) i OECD (Organizacja Współpracy Gospodarczej i Rozwoju). Do jakich danych dotarli? We wszystkich krajach Wspólnoty odsetek aktywnych zawodowo kobiet jest mniejszy niż odsetek mężczyzn. Najmniejsza część obywatelek - zaledwie 45,3% - pracuje w Grecji. Natomiast w Polsce aktywnych zawodowo jest 6 na 10 kobiet i 7 na 10 mężczyzn. To stawia nas zatem poniżej unijnej średniej. Często to jednak kobiety posiadają lepsze kwalifikacje od mężczyzn. W Polsce, podobnie jak w całej UE, dyplom wyższej uczelni posiada co trzecia kobieta i tylko co piąty mężczyzna. I akurat pod tym względem nieznacznie podwyższamy europejską średnią, która wynosu 30,8%. Zobacz także: Studia w pakiecie, czyli czy studiowanie dwóch kierunków równocześnie jest trudne? Masz wyższe wykształcenie? To niestety nie wystarczy - Wyższe wykształcenie nie gwarantuje równości szans na rynku pracy – tłumaczy Anna Górska, pracowniczka naukowa Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie oraz wicedyrektorka Research Centre for Women and Diversity in Organizations. - Jest to związane m.in. ze stereotypowymi rolami społecznymi. Kobiety wciąż postrzegane są jako te odpowiedzialne za opiekę nad domem, dziećmi, członkami rodziny i osobami starszymi. Jak dowiadujemy się z raportu ALEO.com, które powołuje się na dane GUS, w Polsce najmniej kobiet pracuje w górnictwie i wydobywaniu (11,2%) oraz budownictwie (7,4%). Co więcej, mężczyźni dominują także w tych obszarach, które polegają przede wszystkim na wiedzy oraz kwalifikacjach, a nie warunkach fizycznych, czyli w zawodach związanych z informatyką i komunikacją (gdzie tylko 3 na 10 pracowników to kobiety) czy administracją (nieco ponad 40% pracowniczek). – W Polsce kobiety poświęcają dodatkowo o dwie i pół godziny więcej niż mężczyźni na nieodpłatne prace domowe. Miesięcznie daje to kobietom 75 dodatkowych godzin, czyli równowartość połowy etatu. Pracodawcy doskonale zdają sobie z tego sprawę i traktują kobiety jako pracowników „podwyższonego ryzyka” - komentuje Anna Górska. Zobacz także: Polki ponad średnią unijną, jeśli chodzi o udział w liczbie naukowców i inżynierów w naszym kraju! Szklany sufit ciągle trudny do przebicia I to, co najsmutniejsze w całym raporcie, to wnioski, że bariery rosną zwłaszcza na najwyższych szczeblach kariery. Wynika z niego, że tylko 1 na 3 menedżerów w Unii Europejskiej jest kobietą. W Polsce wśród osób obejmujących stanowiska kierownicze zaledwie 17% stanowią kobiety. Patrząc jednak z perspektywy wszystkich krajów należących do UE, nasze państwo wyróżnia się na tle Wspólnoty. Nad Wisłą kobiety stanowią 48% wszystkich menedżerów, co jest trzecim wynikiem, za Bułgarią (49% menedżerek) i Łotwą (53%). A to powoduje, że wyprzedzamy słynące z równouprawnienia kraje skandynawskie (spośród nich najgorzej wypada Dania, gdzie kobiety stanowią zaledwie 28% wszystkich menedżerów). Niżej od niej w zestawieniu Eurostatu plasują się tylko Luksemburg (23%) oraz Cypr (19%). Zobacz także: Sprawdź, ile zarabiałabyś jako mężczyzna
Nowa kampania H&M mocno Was zaskoczy! Marka walczy o równouprawnienie kobiet
H&M jest kolejną marką, która swoją kampanią dotyka ostatnio gorącego tematu, jakim jest równouprawnienie kobiet.
W najnowszej kampanii szwedzkiej marki H&M odnajdziecie dwie rzeczy, którymi możecie się zachwycić. Pierwsza, to oczywiście projekty. Najnowsza kolekcja trafi do tych, którzy są fanami lekkich i zwiewnych tkanin, szerokich swetrów i kwiatowych motywów - co najważniejsze - niezależnie od wieku, koloru skóry, czy figury. Druga sprawa to oczywiście przesłanie kampanii. Sieciówka walczy o prawo kobiet, o ich wartość i równouprawnienie. Bohaterki kampanii odnajdują się w każdej sytuacji - bizneswoman, kierowca samochodu, elegancki bankiet, samotna noc karaoke, a potem frytki na śniadanie w łóżku. Kobieta H&M jest rozrywkowa, uparta, niezależna i nieustraszona. Marka wychodzi naprzeciw wszystkim ludziom pominiętym przez modę. W najnowszej kampanii występują najróżniejsze osobowości. Transgenderowy model Hari Nef, bokserka Fatima Pinto ubrana w lekką, satynową sukienkę i ikona lat 70. Lauren Hutton, która prezentuje się olśniewająco w klasycznym, czarnym garniturze. Jest to odważny i znaczący ruch ze strony brandu H&M, który dołączył do walki o zróżnicowanie typu kobiet w świecie modelingu, do takiej potęgi jak Nike. My jesteśmy na tak! View oEmbed on the source website