Jak wyglądałoby nasze życie, gdyby nie dało się go polajkować? Bestsellerowa autorka książek obala mity o idealnym życiu na Instagramie
„Nie musisz być wyjątkowa. Lepiej być „tylko” sobą” – geniuszka z Tik Toka, pisarka Brianna West o tym, dlaczego gonienie za sukcesem nas niszczy.
Bestsellerowa autorka książek o samorozwoju mówi wprost: przestań udawać kogoś, kim nie jesteś. W rozmowie z Glamour Brianna West obala mity o pasji, szczęściu i idealnym życiu na Instagramie GLAMOUR: W swojej książce piszesz coś, co w dzisiejszych czasach brzmi jak herezja – że prawdziwa magia kryje się w zwyczajności. Wszyscy nam powtarzają: bądź wyjątkowa, wyróżniaj się, zostaw swój ślad. Ty mówisz: stop. Dlaczego? BRIANNA WIEST: Bo niezależnie od tego, kim się staniesz i co osiągniesz, miara tego, jak głęboko cieszyłeś się życiem, zawsze będzie sprowadzać się do najprostszych momentów. Annie Dillard ujęła to genialnie: „To, jak spędzamy nasze dni, jest tym, jak spędzamy nasze życie”. Problem w tym, że żyjemy dla elevator speech – tej krótkiej autoprezentacji, która ma zrobić wrażenie na innych. Tymczasem prawdziwy sukces to nie coś, co można zobaczyć na Instagramie. To coś, co możesz poczuć, kiedy nikt nie patrzy. To piękne słowa, ale spójrzmy prawdzie w oczy – większość z nas i tak skończy wieczór, scrollując Instagram i porównując się z innymi. Jak przestać grać tę grę? Musisz zadać sobie brutalne pytanie: co sprawiłoby, że czułabym się dobrze, nawet gdyby nikt tego nie widział? Zapytaj swoją 90-letnią wersję z przyszłości, czego by żałowała, gdybyś tego nie zrobiła. To piękne, gdy inni nas widzą i doceniają, ale gdy staje się to naszym głównym pragnieniem, zwykle chodzi o głębszą pustkę, której nikt inny nie wypełni. Ok, ale skąd ta obsesja na punkcie bycia kimś? Piszesz, że „uwielbiamy stwarzać sobie problemy”. Brzmi, jakbyśmy byli masochistami. W pewnym sensie jesteśmy. Autosabotaż to zachowanie, które zaspokaja jakąś nieuświadomioną potrzebę. Przywiązujemy się do niego jak do toksycznego związku. Czasami to zwykłe przyzwyczajenie – wolimy, jak to ujmuję, „znajome piekło od nieznajomego nieba”. Wiemy, jak funkcjonować w chaosie, więc go podświadomie szukamy. „Przeszkoda jest drogą” – to brzmi jak cytat z kalendarza motywacyjnego. Ale ty mówisz to serio... Absolutnie serio. Za każdym razem, gdy stajesz przed trudnością, stajesz też przed szansą na wzrost. Ale uwaga – ta szansa nie jest automatyczna. Musisz ją podjąć. Jeśli czujesz, że przeżywasz breakdown, równie dobrze może to być twój breakthrough w przebraniu. Szukaj sposobów, w jakie życie próbuje cię pchnąć w stronę czegoś większego. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2025/11/2025-11-05-144238-101-lekcji-ktore-zmienia-twoj-sposob-myslenia-Brianna-Wiest--Ksiazka-w-Empik-ca1afdc.png" width="520" height="753" alt="2025-11-05 14_42_38-101 lekcji, które zmienią twój sposób myślenia - Brianna Wiest _ Książka w Empik" title="2025-11-05 14_42_38-101 lekcji, które zmienią twój sposób myślenia - Brianna Wiest _ Książka w Empik" /> Wspominasz o „małpim umyśle” – tej niekończącej się analizie wszystkiego. Jak się z tego wyrwać? Ciało jest kluczem. Umysł będzie kręcił się w kółko, dopóki go nie zatrzymasz czymś fizycznym. Idź na spacer, posprzątaj, zatańcz do głupiej piosenki. Cokolwiek, co wyciągnie cię z głowy. Pamiętaj – widzisz rzeczy na poziomie swojego układu nerwowego, nie zawsze takimi, jakimi są naprawdę. Brutalnie punktujesz obsesję na punkcie wyglądu. Jak mamy docenić swoje ciała za to, co potrafią, a nie tylko za to, jak wyglądają w lustrze? Znowu wracamy do tego samego – sukces nie jest czymś, co inni widzą, ale czymś, co ty czujesz. Kiedy zaczynasz dążyć do rzeczy naprawdę dla ciebie ważnych, uczysz się doceniać swoje ciało jako narzędzie, które ci to umożliwia. To naczynie na twoje doświadczenia, nie eksponat w muzeum. Podważasz kult pasji. Wszyscy mówią „podążaj za pasją”, a ty – „nie, podążaj za celem”. Jaka jest różnica? To coś jak Instagram vs. reality. Pasja to lubienie idei czegoś. Cel to codzienne mierzenie się z rzeczywistością i dalsze działanie, nawet gdy nie jest różowo. „Każda relacja jest relacją z samym sobą” – to z kolei brzmi jak wymówka dla narcyzów. Wręcz przeciwnie. Chodzi o to, że relacja z samą sobą to fundament. Możesz widzieć innych tylko na taką głębię, na jaką znasz siebie. Masz dla nich tyle współczucia, ile dałaś sobie. I ostatecznie – pozwalasz się traktować zgodnie z tym, ile masz dla siebie szacunku. To nie narcyzm, to odpowiedzialność. W momencie paniki, gdy katastrofizujemy, co możemy zrobić? Jeśli myśli pojawiają się razem z intensywnym lękiem, nie ufaj im. Kropka. Wróć do bazy: idź na spacer, prześpij się z tym, zadzwoń do przyjaciółki. Zrób cokolwiek, co cię wyreguluje, a potem przemyśl sprawę od nowa. Lęk to kiepski doradca. Czekamy na „wielkie chwile” i przegapiamy życie. Jakie małe rytuały polecasz? To nie o konkretne rytuały chodzi, ale o świadomość. Możesz wypić poranną kawę w biegu albo zatrzymać się i pomyśleć: już nigdy nie będę w tym wieku, a żyję w spełnieniu modlitw mojej młodszej wersji siebie. To nastawienie robi różnicę, nie konkretny rytuał. „Luka między wiedzą a działaniem” – wiemy, co robić, ale tego nie robimy. Jak to przeskoczyć? Najpierw sprawdź, czy naprawdę chcesz tego, co myślisz, że chcesz. Może jest głębszy powód, dla którego nie działasz? Może to cel nie jest twój, tylko społeczny? Kiedy masz jasność, reszta to kwestia budowania nawyków. Pamiętaj – wszystko nowe będzie niewygodne, dopóki nie stanie się znajome. Działaj pomimo dyskomfortu. Na koniec – czym jest ta „żmudna praca nad sobą”, której nikt za nas nie wykona? To praca wewnętrzna – refleksja, samoświadomość, zobaczenie własnych wzorców i nawyków. To trudne, bo musisz przyznać, że nie zawsze zachowywałaś się tak, jak byś chciała. Ale kiedy włożysz wysiłek w swój dobrostan emocjonalny – jak w ćwiczenia, początkowo męczące, ale później fantastyczne – otworzysz serce i umysł. Nie chodzi o bycie idealną. Chodzi o bycie kimś, z kogo będziesz dumna.
Nie pozwól, by destrukcyjny apetyt na idealne życie odebrał ci radość z tego, co masz. Oto, co możesz zrobić, by nie poddać się presji otoczenia
Człowiek uczy się całe życie. Ale czy naprawdę powinien? Głód rozwoju osobistego często wynika z autentycznej potrzeby pracy nad sobą. Jak jednak odróżnić destrukcyjny apetyt na idealne życie, który rośnie w nas pod wpływem presji otoczenia od zdrowego łaknienia?
W tym artykule: #WorkOnYourself, ale musisz wiedzieć, dlaczego tak tyrasz Destrukcyjny apetyt na idealne życie: zdrowa równowaga vs toksyczna perfekcja Religia w kryzysie, rozwój w rozkwicie Od kilku tygodni atakuje mnie na Instagramie reklama nowej aplikacji edukacyjnej. „Czy nie męczy cię obezwładniająca głupota mediów społecznościowych?” – pada zaczepne pytanie. Czasem mnie męczy, przyznaję. I odpowiedzią na to ma być wspomniana platforma serwująca sycącą wiedzę w formie lekkostrawnych, szybkich przekąsek. „Nasza aplikacja przypomina medium społecznościowe, ale jest wypełniona ekscytującymi informacjami dotyczącymi sztuki, historii, nauki – wszystkim, co sprawi, że poczujesz się mądrzejsza, a nie głupsza”. Też podejrzewacie tu podły postęp? Ktoś właśnie próbuje mi odebrać mój cudownie bezproduktywny kwadrans, który poświęcam każdego dnia na scrollowanie Instagramu, żeby powzdychać do obcych mężczyzn z włoskich klubów biegowych albo wzruszyć się nad zdjęciem Paula Mescala z planu „Gladiatora”. Lubię również śmieszne rolki z pandami. Tymczasem anonimowy głos z reklamy twierdzi, że powinnam ten czas spędzić inaczej, a w domyśle: lepiej. Argument straty czasu w świecie, który pędzi i żeruje na naszym FOMO – poczuciu, że coś nas ominie i staniemy się nieadekwatni – jest wybitnie skuteczną metodą wywierania presji. #WorkOnYourself, ale musisz wiedzieć, dlaczego tak tyrasz Medytujemy, praktykujemy jogę, bierzemy udział w warsztatach rozwojowych, żeby budować poczucie spokoju wewnętrznego, rozwijać świadomość siebie i inteligencję emocjonalną, lepiej radzić sobie ze stresem. Bo koleżanki tak robią i sobie chwalą. Wracamy na studia, uczymy się języków obcych, zapisujemy na kursy programowania albo kreatywnego pisania, słuchamy podcastów o nowych technologiach – żeby zdobywać wiedzę i kompetencje, które sprawią, że nasze życie zawodowe rozkwitnie. Bo znajomi z biura ostrzegają, że za parę lat rynek pracy podziękuje tym, którzy zatrzymali się, gdy trzeba było przeć do przodu. I czytamy poradniki o efektywnym zarządzaniu czasem, by znaleźć tych kilka godzin tygodniowo na doszkalanie się i doskonalenie. Przydałby się kurs odpuszczania, ale nie mamy już siły. – Nie ma badań, które pokazują, że sięgamy po narzędzia rozwojowe, bo inni tak robią – zastrzega doktorka Joanna Gutral, psycholożka, psychoterapeutka i autorka psychoedukacyjnego podcastu „Gutral Gada”. – Widzimy jednak, że rynek usług związanych z rozwojem osobistym rośnie. Pojawiają się platformy wellbeingowe, pracodawcy oferują swoim pracownikom benefity w postaci usług związanych z dbaniem o dobro- stan. Jeśli obserwuję na Instagramie swoje koleżanki, które co weekend praktykują jogę, medytują w odosobnieniu i uczęszczają na kurs asertywności, to mogę mieć poczucie, że inni się rozwijają, a ja stoję w miejscu. Taka refleksja może obniżyć nasz dobrostan, ale też może zmotywować nas do działania – mówi ekspertka. Na TikToku, który jest niezłym barometrem społecznych trendów, treści opatrzone hashtagami #WorkOnYourself (#PracujNadSobą) i #GetYourLifeTogether (#OgarnijSwoje- Życie) wyświetlono łącznie prawie 200 mln razy. To pokazuje skalę zainteresowania tematyką rozwoju osobistego. Jego gigantyczny wzrost potwierdzają sukcesy profili edukacyjnych dostępnych w mediach społecznościowych, podcastów wellbeingowych czy aplikacji do nauki języków obcych. Duolingo, wciąż najpopularniejsza wśród tych ostatnich, w 2016 roku chwaliła się przychodem w wysokości miliona dolarów, a pięć lat później zarobiła przez rok już 250 mln. W marcu 2022 z opcji płatnej subskrypcji w Duolingo korzystało 2,9 mln osób, a w marcu 2023 – 4,8 mln. Nie ma nic złego w chęci nabywania kompetencji i umiejętności, w pracy nad sobą. Wręcz przeciwnie – to, że coraz częściej sięgamy po szeroko rozumiane narzędzia rozwojowe, pozwala snuć idealistyczną wizję świata, w którym wiedza (o świecie, ale też o sobie) jest najcenniejszą z walut. Chyba że ten masowy pęd ku samodoskonaleniu to konsekwencja toksycznego przekazu o tym, że w ekonomii wysokiej rywalizacji przetrwanie gwarantuje wyłącznie intensywny, nieprzerwany rozwój? – Musimy sobie zadać pytanie o motywację. Dlaczego uczę się nowego języka? Bo zawsze chciałam mówić po hiszpańsku czy dlatego że usłyszałam od koleżanki, że teraz warto znać co najmniej trzy języki obce? Dlaczego zaczynam trzecie studia? Bo tego wymaga ode mnie moja ścieżka zawodowa? Bo temat studiów zawsze mnie interesował, ale dopiero teraz mam czas, żeby zrealizować to marzenie? A może dlatego, że czuję się niewystarczająco kompetentna? – wyjaśnia doktorka Joanna Gutral. – Jeżeli to są moje trzecie studia, a ja wciąż wątpię we własne kompetencje, to nie studia są problemem, ale moje przekonania o sobie. Kiedy poczuję się wystarczająco kompetentna? Ile studiów muszę skończyć? I co w ogóle oznacza dla mnie być wystarczają- co kompetentną? – dodaje. Destrukcyjny apetyt na idealne życie: zdrowa równowaga vs toksyczna perfekcja Presja kreowana przez otoczenie pochłonięte samorozwojem precyzyjnie celuje w nasze kompleksy i niskie poczucie wartości, w naturalny i zrozumiały lęk przed wykluczeniem i potrzebę przynależenia, a do tego efektownie mami obietnicą idealnego życia. Eksperci i ekspertki, którzy z rezerwą przyglądają się modzie na samodoskonalenie, zgodnie przypominają, że w samorozwoju powinno chodzić o poszukiwanie równowagi w życiu, a nie o niszczące dążenie do perfekcji. – To, jak i dlaczego używamy narzędzi samorozwoju, może być sygnałem, że mamy cechy perfekcjonizmu dezaptacyjnego. Fajnie mieć narzędzia, które pozwalają poradzić sobie, gdy życie przyniesie coś trudne- go, bo na pewno przyniesie. Fajnie mieć umiejętności, które pozwalają realizować ambicje, ale trudno oczekiwać, że nagle życie, które jest pełne górek i dołów, zmieni się i będzie tylko dobre, bo poszłam na medytację – mówi doktorka Joanna Gutral. – Wracamy do pytania o motywację. Czy chcę nauczyć się uważności i mieć ją w swoim repertuarze narzędzi do radzenia sobie z rzeczywistością? A może chcę praktykować tę uważność tak długo, aż osiągnę stan zen, będę żyła w krainie wiecznej szczęśliwości? To drugie oczekiwanie jest nierealistyczne. Pogoń za nieosiągalnymi celami sprawia, że spada motywacja, rośnie poczucie winy i złość wobec samej siebie. Zaczynamy szukać kompensacji. Albo tak angażujemy się w samorozwój, że zaniedbujemy inne obszary życia, co przeczy idei rozwoju osobistego. Bo gdzie tu czas, żeby pożyć i korzystać z kompetencji, które nabyliśmy? – tłumaczy. Czas to najcenniejszy z zasobów, jakimi dziś dysponujemy. Im mniej go mamy, tym większe ryzyko, że będziemy nabierać się na rewolucyjne metody ekspresowego uczenia się, obietnice trenerów rozwoju zawodowego, którzy w dwa tygodnie przywrócą naszą karierę na właściwy tor, i kursy radzenia sobie ze stresem z gwarancją natychmiastowych efektów. Oczywiście rozwój osobisty został już dawno wciągnięty w kapitalistyczne mechanizmy, a na szlachetnej potrzebie pracy nad sobą żerują samozwańczy przewodnicy, którzy zwęszyli intratny biznes. Lara Gessler opowiedziała o relacji z mamą: „Mówiła, że będę idealną żoną dyplomaty” W najnowszym wywiadzie dla GLAMOUR, Lara Gessler otworzyła się na temat relacji z mamą. Restauratorka i modelka wyznała, jak traktowała ją Magda Gessler, gdy dorastała. Religia w kryzysie, rozwój w rozkwicie Alexandra Schwartz, dziennikarka „The New Yorker”, zauważa, że za tym, jak dziś korzystamy z rozwoju osobistego, stoi coś jeszcze: zmiana w myśleniu o samej zmianie. „Chcesz znaleźć męża? Zrób miejsce w szafie dla mężczyzny swoich marzeń i wyobrażaj sobie, jak wiesza w niej krawaty” – pisała w jednym ze swoich artykułów, w którym tę poradę o sposobie „na garderobę” podała jako przykład zuchwałego optymizmu, charakterystycznego dla okresu sprzed załamania globalnej gospodarki. „A dziś, w czasach nieustających technologicznych innowacji, tamto myślenie życzeniowe ustąpiło miejsca twardej doktrynie osobistej optymalizacji. Nie wystarczy już wizualizacja ścieżki ku lepszej kondycji ciała i umysłu. Musimy mierzyć progres, liczyć kroki, śledzić rytm snu, regulować dietę, zapisywać negatywne myśli – a potem analizować i kalibrować dane” – kontynuowała Schwartz. Z kolei duński psycholog i autor popularnych antyporadników Svend Brinkmann w swojej książce „Poczuj grunt pod nogami. Jak uciec z pułapki samorozwoju” już 10 lat temu przekonywał, że obsesja samodoskonalenia to pokłosie powszechnego kryzysu duchowego. Gdy zinstytucjonalizowana religia zawodzi, szukamy przestrzeni do karmiącego wglądu w siebie gdzie indziej. „W świeckim świecie raj wieczny nie jest już marchewką na kiju życia” – pisał Brinkmann. „Dlatego staramy się jak najbardziej wypełnić ten nasz relatywnie krótki czas na ziemi”. Refleksje Alexandry Schwartz i Svenda Brinkmanna łączą się w niepokojącą diagnozę. Technologia zachęca, by patrzeć na swoje ciało jak na maszynę, a rozwój osobisty traktować jak wymierny proces. I dlatego nie uważamy już za rozwijające tych czynności, których efektów nie da się łatwo zmierzyć: czytania poezji, spaceru po lesie (ale bez liczenia kroków), rozmowy z przyjaciółką, fantazjowania na jawie. A paradoksalnie to właśnie one mogłyby nas również wprowadzać w stan duchowej satysfakcji. I przy okazji przypomnieć, że rozwój osobisty to złożony proces, na który składa się zarówno przyswajanie konkretnych umiejętności, jak i żmudna praca z przekonaniami, czujna diagnoza własnych potrzeb w kontrze do cudzych oczekiwań oraz świadomość motywacji. Bo trudno zrobić coś naprawdę dla siebie, w kółko oglądając się na innych. Artykuł pierwotnie ukazał się w Magazynie GLAMOUR Nr 9/24 View Burdaffi on the source website Więcej treści Glamour Academy: Edukacja: Edukacja jest brat. Nauczycielka języka angielskiego i przedsiębiorczyni Grammarmamma uczy, jak językową pewność siebie przełożyć na życie Agata Borowiecka na swoich social mediach uczy, jak elegancko (ale skutecznie) wygarnąć szefowi, w prosty sposób przyswoić gramatyczne niuanse, czy napisać gorącą wiadomość do crusha. Uważa, że językowa biegłość wyznacza granice naszego świata i pozwala zająć należne nam miejsce. Zamieniała szkolą ławę na TikToka, bo zależy jej, by dostęp do jakościowej edukacji miał każdy, bez względu na miejsce zamieszkania i zasobność portfela. Swoje lekcje kończy słowami: „idźcie i mówicie”, czym inspiruje followersów do mówienia głośno o sprawach ważnych. W rozmowie z Martą Kutkowską tłumaczy, jak pozbyć się językowego wstydu i angielskim po prostu się bawić Jak nie kłócić się o pieniądze w związku? Zaplanujcie w kalendarzu Money Meetings Konflikty związane z pieniędzmi należą do najczęstszych powodów rozwodów. Bo nie potrafimy o nich rozmawiać i robimy to za rzadko. Może więc pora wpisać w kalendarz Money Meetings?
Marianna Gierszewska, Lara Gessler, Ola Domańska i Olga Kalicka w poruszającym spocie. „Tą kampanią będziemy skakać z wysokiej skarpy do wody”
Marianna Gierszewska ruszyła właśnie z akcją #pamiętnikpoczątku. Jak wyjaśnia, celem kampanii, którą od dzisiaj możemy śledzić na jej Instagramie, jest poszerzenie świadomości na temat wpływu czasu prenatalnego, okołoporodowego i wczesnodziecięcego na życie dorosłe. „Chodzi o otwieranie oczu i serc, rozbudzanie auto-ciekawości i autorefleksji, zrozumienie siebie i swoich dzieci. I w końcu chodzi o prawdę. Zawsze chodzi o prawdę” – mówi aktorka i coach w rozmowie z Glamour.
W tym artykule: Marianna Gierszewska ruszyła z akcją #pamiętnikpoczątku Marianna Gierszewska mówi o swoich doświadczeniach Znane polskie aktorki w kampanii #początekwszystkiego Marianna Gierszewska od lat zajmuje się wspieraniem ludzi i rozwojem osobistym. Jej działalność w tym obszarze możemy śledzić m.in. w mediach społecznościowych, gdzie zamieszcza materiały edukacyjne i szkoleniowe dla osób, które chcą pracować nad sobą i swoim ciałem. Teraz – aktorka, coach, działaczka społeczna, aktywistka, pisarka – postanowiła poruszyć temat, który w Polsce nadal jest tabu i niewiele kobiet potrafi mówić o nim głośno. Marianna Gierszewska ruszyła z akcją #pamiętnikpoczątku Gierszewska wymyśliła i zorganizowała akcję pod hasztahiem #pamiętnikpoczątku, która ruszyła dokładnie dzisiaj, 17 kwietnia. W rozmowie z nami wyjaśnia, że chciała poszerzyć wiedzę i świadomość społeczeństwa na temat wpływu, jaki ma na nasze dorosłe życie czas prenatalny, okołoporodowy i wczesnodziecięcy. Aktorka przyznaje, że wybór tej tematyki, był dla niej czymś naturalnym, ponieważ jest on bliski jej sercu i doświadczeniom. Niebawem na rynku pojawi się jej najnowsza książka „Początek wszystkiego. Jak to, czego doświadczamy przed narodzinami i w ich trakcie, wpływa na nasze dorosłe życie”, która w oczywisty sposób nawiązuje do akcji. Książka traktuje właśnie o tych najwcześniejszych, przedwerbalnych momentach, ale i o samych przeżyciach okołoporodowych, a nawet i połączeniu wczesnego dzieciństwa z aktualnymi problemami, chorobami, czy trudami w życiu. Każdy z nas urodził się jakoś. Każdy z nas miał jakieś dzieciństwo - mówi Gierszewska w rozmowie z Glamour. Celem akcji #pamiętnikpoczątku jest rozpoczęcie nie tyle dyskusji, ale rozmowy, o naszych doświadczeniach. Gierszewska zachęca do mówienia o tym, co trudne, nierzadko ukryte, schowane lub zduszone. Właśnie dlatego, wraz z moją platformą rozwojową „Okolice Ciała”, stworzyliśmy bezpieczną, anonimową przestrzeń do podzielenia się jedną z dwóch historii: własnego dzieciństwa (ja, dziecko mojej mamy) lub własnego macierzyństwa (ja, mama mojego dziecka) – podkreśla w rozmowie z Glamour. Opisane doświadczenia nie znikną w przestrzeni. Kilkanaście spisanych anonimowo świadectw, zostanie umieszonych, jako dodatkowy rozdział w kolejnym dodruku książki. W ten sposób jedna lektura zmieści w sobie głosy wielu. To mój sposób na wsparcie zmiany w kontekście świadomości rodziców. To mój sposób na wsparcie kobiet i par. To mój sposób na oświetlenie tematów ważnych. Bo początki mają znaczenie... Marianna Gierszewska mówi o swoich doświadczeniach Gierszewska wyjaśnia, że fundamenty pod tę akcję opisała w swojej książce „Początek wszystkiego”. Zawiera ona nie tylko badania i naukowe przykłady, czy wywiady, ale również, a może przede wszystkim, jej historię. To, o czym piszę musi być mi bliskie, inaczej zostaje jedynie zlepkiem ważnych teorii. W książce opisuję więc swoje początki, o których opowiadała mi mama. Na kartkach papieru zostawiłam również opis mojego własnego macierzyństwa i drogi porodowej naszego syna, Ignacego. Moja historia nie jest jedyna, w końcu każdy z nas jakąś ma. Moja opowieść – w to wierzę – zachęci innych do zatrzymania się przy swojej przeszłości i własnym starcie. Znane polskie aktorki w kampanii #początekwszystkiego W mediach społecznościowych aktorki pojawił się dzisiaj spot rozpoczynający kampanię, w którym udział wzięło aż 12 bohaterek, w tym znane polskie nazwiska – Lara Gessler, Aleksandra Domańska i Olga Kalicka. Każda z nich zdobyła się na odwagę i przedstawiła swoją historię oraz doświadczenia. To kobiety po stratach, trudnych porodach, bez dzieci, z doświadczeniem dobrego i trudnego macierzyństwa. To kobiety, które były córkami matek nieobecnych, kochających ale zapracowanych, starających się ale schorowanych, czy matek zupełnie milczących. To kobiety, które kochały czas ciąży, które bały się porodu, czy których małżeństwo się sypało, gdy dziecko przychodziło na świat. To kobiety zdeterminowane do odkrycia swojej mocy i prawdy, ale i kobiety niezwykle odważne. Kobiety, chcące się podzielić tą odwagą z innymi. Ich historie, to nasze historie. To historie nas samych, a dalej naszych mam, cioć, przyjaciółek i sąsiadek. Te kobiety, to my – podkreśla Gierszewska. I dodaje, że gdy zastanawiała się, kogo zaprosić do nagrania, postawiła na intuicję. Wiedziała, że nie chce nikogo na siłę przekonywać, dlatego dała jasny komunikat, że czeka z otwartym sercem, ale jest ostatnia do namawiania i nakłaniania. Każda kobieta, do której się zwróciła, odpowiedziała „tak”. Tym spotem i tą kampanią będziemy skakać z wysokiej skarpy do wody. Do tego potrzeba odwagi. To, co mogę obiecać, to to, że będę trzymała za rękę was wszystkie przez cały czas. To czego nie mogę zrobić za Was, to zdecydować, czy chcecie skoczyć.
Masterdating – najbardziej powerful trend randkowy dla singielek w 2023 roku? Sprawdzamy, na czym on polega i czy naprawdę taki jest
Podobno masterdating to najpotężniejszy trend randkowy w 2023 roku. Daje siłę i niezależność. Wzięłyśmy ten temat na warsztat i sprawdziłyśmy, o co chodzi w masterdatingu.
W tym artykule: Masterdating – czym jest? Dlaczego warto od czasu do czasu wybrać się na randkę sama ze sobą? Wszystko wydaje się wspaniałe. Czy masterdating ma w ogóle jakieś wady? Jak zaplanować idealną randkę solo? Nie jest ważne, jak bardzo pasowałoby nam to, że jesteśmy niezależnymi singielkami, to jednak umawianie się na randki, właśnie jako singielka może być słabe. Trzeba to przed sobą przyznać, czasami czujemy, jakby było to dosłownie przedzieranie się przez morze coraz bardziej problematycznych facetów – potencjalnych partnerów. Spędzanie piątkowego wieczoru samej w domu, podczas gdy inni znajomi bawią się gdzieś na mieście ze swoimi drugimi połówkami również (nie zawsze) brzmi wspaniale. Nic dziwnego, że niektóre kobiety mają tego wszystkiego po prostu dość. I tak powstał właśnie nowy powerful trend randkowy. Oto masterdating. Masterdating – czym jest? Masterdating to najnowszy trend, który króluje na „miłosnym TikToku”. Termin powstał z połączenia słów „dating”, czyli randkowanie i „masturbacja”. Już możecie się domyślać, że chodzi o robienie czegoś w pojedynkę. A mianowicie – randkowania. 5 zalet bycia singielką. Większa niezależność to tylko jedna z nich Coraz więcej osób zdaje sobie sprawę z tego, że bycie singielką może być cool. Jeśli wciąż zastanawiasz się, dlaczego i szukasz pozytywów, świetnie trafiłaś lub trafiłeś. Wskazujemy 5 zalet życia w pojedynkę. O tym zjawisku rozmawiałyśmy z ekspertką od randek, Melissą Stone. Masterdating to termin używany w odniesieniu do praktyki spędzania wartościowego czasu w pojedynkę, dbania o siebie i cieszenia się własnym towarzystwem – wyjasnia Melissa. – Może to obejmować chodzenie na randki, wykonywanie czynności, które sprawiają ci radość, odkrywanie nowych miejsc lub po prostu poświęcenie czasu na autorefleksję i rozwój osobisty. Dlaczego warto od czasu do czasu wybrać się na randkę sama ze sobą? Tak samo jak masturbacja, czyli seks solo, masterdating to założenie, które obraca się wokół poświęcenia sobie całej uwagi i miłości. Zastępujesz trochę swojego partnera, którego w tym momencie nie masz. Jednak nie skupiasz się na seksualności, a po prostu na daniu sobie uwagi. Jak na idealnej randce. Porównując masterdating i zwykłe randkowanie, to pierwsze jest o tyle lepsze, że ty masz pełną kontrolę nad sytuacją. Możesz wybrać restaurację, jedzenie czy film – co tylko chcesz. To może być naprawdę świetne uczucie. Wszystko będzie w pełni tak, jak ty tego sobie zapragniesz. Jestem singielką, bo życie w pojedynkę mi odpowiada. Czyli o tym, jak oparłam się presji związków i zaakceptowałam to, że jestem sama Życie w pojedynkę, zwłaszcza w dużym mieście, nie budzi dziś zbyt wielu kontrowersji. Jednak wciąż wydaje się być tylko przystankiem na drodze do relacji z kimś. Nie jest zaś postrzegane w kategorii ułożenia sobie prywatnego świata. Zabranie siebie na randkę od czasu do czasu może przynieść sporo korzyści dla ogólnego samopoczucia i rozwoju osobistego – mówi Stone. Oto niektóre z nich: Odkrywanie siebie – Spędzanie czasu w samotności pozwala połączyć się ze sobą na głębszym poziomie. Daje możliwość odkrywania swoich zainteresowań, pasji i pragnień. Takie samopoznanie może prowadzić do lepszego zrozumienia tego, kim jesteś i co sprawia ci radość. Niezależność – Pójście na „samotną randkę” wpływa na poczucie niezależności i samodzielności. Pomaga ci poczuć się komfortowo we własnym towarzystwie i zmniejsza potrzebę posiadania kogoś, od kogo możesz się uzależnić, bo będziesz myślała, że to on jest źródłem twojego szczęścia. Tak naprawdę jesteś nim ty. Poczucie siły – Zaangażowanie się w masterdating może zwiększyć twoją pewność siebie i poczucie siły. Spędzanie czasu ze sobą i czerpanie z tego przyjemności przyczyni się również do większego poczucia wartości i wiary w siebie. Zmniejszony poziom stresu – randki w pojedynkę charakteryzują się tym, że nie musisz podejmować żadnych interakcji społecznych. Jeśli potrzebujesz naładować akumulatory i zmniejszyć stres, to będzie to idealny moment. Możesz skupić się wyłącznie na rzeczach, które przynoszą ci radość i zrelaksować się. Swoboda i elastyczność – Gdy jesteś sama, naturalnie masz możliwość dokonywania wyborów w oparciu tylko i wyłącznie o własne preferencje. Ta elastyczność może prowadzić nawet do poczucia wyzwolenia i radości. View Burdaffi on the source website Wszystko wydaje się wspaniałe. Czy masterdating ma w ogóle jakieś wady? Niestety, ale niewiele trendów z TikToka jest idealnych, właściwie chyba nie ma takiego. Tak samo jest z masterdatingiem. Według Stone randkowanie z samą sobą ma kilka wad. Potencjalne wady to poczucie samotności, ograniczona perspektywa i brak doświadczeń z innymi – dostrzega. – Równowaga między czasem spędzonym w pojedynkę a interakcjami społecznymi ma kluczowe znaczenie. Dzięki temu będziesz w pełni usatysfakcjonowana. Ten miłosny poradnik jest viralem. Według TikToka odmieni twoje podejście do ranek i pomoże ci znaleźć miłość TikTok odkrywa biblię millenialsów na nowo. Z jakiego powodu książka„Dlaczego mężczyźni kochają zołzy” nagle przeżywa wielki boom na TikToku i staje się interesującym poradnikiem dla kolejnego pokolenia? Innymi słowy – jeśli przyzwyczaisz się do masterdatingu i zastąpisz nim wszelkie interakcje z ludźmi, to będzie najwyższy czas na to, aby przywrócić równowagę w swoim życiu. Żadna skrajność nie jest dobra. Nie musisz od razu randkować (tradycyjnie), możesz wyjść na kawę z przyjaciółką lub odwiedzić rodzinę. Jak zaplanować idealną randkę solo? Masz dość kiepskich randek? Jeśli chcesz spróbować masterdatingu, upewnij się, że bierzesz pod uwagę zarówno doświadczenie, jak i swoje zainteresowania. Wybierz się w wyjątkowe miejsce, aby mieć pewność, że twoja randka solo wyrwie cię z codziennej rutyny. Oto, co sugeruje Stone: Określ swoje zainteresowania – Zacznij od zastanowienia się nad swoimi hobby i czynnościami, które przynoszą ci radość. Chcesz spędzić relaksujący dzień, a może wyruszyć na wyprawę pełną przygód? Zaplanuj to w swoim notatniku. Określ lokalizację i otoczenie – Zdecyduj, czy chcesz zostać w domu, zobaczyć coś w okolicy czy może pojechać gdzieś dalej. Następnie wybierz miejsce i atmosferę bardziej szczegółowo. Spokojny park? Ruchliwa kawiarnia? Własny kącik w domu? A może jakieś malownicze miejsce poza miastem? Planuj z wyprzedzeniem – Zapoznaj się ze szczegółami miejsca, do którego się wybierasz. Sprawdź wszelkie potrzebne informacje – godziny otwarcia, dostępność, konieczność rezerwacji. Wtedy będziesz czuła się bardziej przygotowana na ten specjalny dzień. Plan pomoże ci maksymalnie wykorzystać czas. Odłącz się – Rozważ odłączenie się od wszelkich urządzeń lub przynajmniej zminimalizuj używanie ich podczas swojej randki. Dzięki temu będziesz w pełni obecna i wyciągniesz jak najwięcej. Świętuj osiągnięcia – Doceń swój wysiłek. W końcu wszystko zaplanowałaś sama. Upewnij się, że traktujesz się dobrze. Ciesz się tym, że zrobiłaś coś dla siebie i tylko dla siebie. Stwórz z tego swoją rutynę – Spraw by randki ze sobą stały się powtarzającą się praktyką. Rób regularne odstępy. Wykorzystuj ten czas na pielęgnowanie swoich zainteresowań i łączenie się ze sobą. Mimo wszystko jesteśmy fankami tego trendu. W końcu, co może być bardziej empowering niż myśl, że cudowny dzień lub wieczór nie musi kończyć się z potencjalnym partnerem. Czasem to ty jesteś wystarczająca, aby odbyć jedną z najlepszych randek w twoim życiu! Ten artykuł pojawił się pierwotnie na Glamour UK Samomiłość: 5 przykazań nie tylko na Walentynki, czyli umów się na randkę z samą sobą! Czym jest samomiłość? Jak ją celebrować? I dlaczego warto umówić się na randkę z samą sobą?!
W Polsce brakuje specjalistek IT. Dołącz do bezpłatnego programu Uniwersytet Sukcesu i naucz się jednego z zawodów przyszłości
W Polsce kobiety stanowią 15,5 proc. wszystkich zatrudnionych w branży IT. Tymczasem praca w IT jest nadal jedną z atrakcyjniejszych pod względem zarobków i możliwości rozwoju, dlatego Fundacja Digital University już od 2019 r. zachęca młode dziewczyny do wybrania tej ścieżki zawodowej. Właśnie rozpoczął się nabór do 5. edycji Uniwersytetu Sukcesu – bezpłatnego programu pozwalającego zdobyć zawód IT i pierwszą pracę w branży. Zgłoszenia można wysyłać do połowy maja.
W IT jest praca także dla humanistów i artystów Ostatnie dane Eurostatu pokazują, że wśród wszystkich specjalistów IT w naszym kraju jest niecałe 91 tys. kobiet i około 495 tys. mężczyzn. - W Polsce wciąż pokutuje błędne przekonanie, że do pracy w branży IT niezbędny jest tzw. umysł ścisły. Tymczasem IT potrzebuje specjalistów z różnymi umiejętnościami i predyspozycjami. Niezwykle istotne są kompetencje miękkie, takie jak krytyczne myślenie, zdolności komunikacyjne czy umiejętność przystosowywania się do szybko zmieniającego się świata i pozytywnego reagowania na te zmiany. Wiele kobiet nie jest świadoma tego, że ma predyspozycje do pracy w IT, o czym przekonujemy się podczas różnych spotkań i warsztatów - wyjaśnia Ela Wojciechowska, prezeska Fundacji Digital University i inicjatorka Uniwersytetu Sukcesu. Program, który wprowadza do świata IT Uniwersytet Sukcesu działa od 2019 roku i pozwala wejść do świata IT tym kobietom, które nie mogą sobie pozwolić na studia czy kursy programistyczne. - Są to najczęściej ambitne, zdolne dziewczyny, ale nieświadome swojego potencjału, bo np. dorastały np. w domach dziecka czy wielodzietnych rodzinach i nie otrzymały odpowiedniego wsparcia. Dzięki uczestnictwu w naszym programie mogą w rok nabyć kompetencje pozwalające rozpocząć pierwszą pracę w IT, przy czym kursy i zajęcia są tak dobrane, aby mogły je wykonywać z dowolnego miejsca w Polsce i aby miały czas na pracę zarobkową. W tej edycji uczestniczki będą korzystać ze specjalnej platformy edukacyjnej przygotowanej dzięki dofinansowaniu otrzymanemu z funduszy EOG. – tłumaczy prezeska fundacji. W dotychczasowych czterech edycjach Uniwersytetu Sukcesu wzięło udział 348 kobiet, które uczyły się głównie programowania w wybranych przez siebie językach i digital marketingu. Jedna z absolwentek uważa Uniwersytet Sukcesu za najbardziej wartościowy z programów, w których brała udział: - Warsztaty w dużych, znanych firmach, spotkania z ciekawymi ludźmi, kolacja w Warsaw Spire podniosły moje poczucie własnej wartości. Warsztaty dały dużo wiedzy, która mi pomaga do tej pory w budowaniu ścieżki zawodowej jak i w życiu prywatnym. To był naprawdę wartościowy punkt startowy dla mnie. Co składa się na program? Obecnie trwa rekrutacja do 5. edycji. Do programu przyjmowane są kobiety w wieku 18-25 lat, które chciałyby rozwijać się w jednym z tych kierunków: UX Designer, Java Developer lub Frontend Developer. Oprócz kursów specjalistycznych, czekają je 5-dniowe warsztaty motywacyjno-rozwojowe w Białymstoku, Krakowie, Warszawie i Wrocławiu, spotkania z mentorami z branży i doradcami HR, a na zakończenie – płatne staże. W role indywidulanych doradców wprowadzających uczestniczki do świata IT wcielają się pracownicy Partnerów programu – chętnych jest zawsze więcej niż miejsc, bo proces mentoringowy to zawsze obopólna korzyść. - Decyzję o tym, żeby wesprzeć 5. edycję projektu podjęliśmy bez wahania, ponieważ jesteśmy z nim związani od samego początku. Wspólnie z pracownikami i współpracownikami angażujemy się, aby pomóc dziewczynom, które nie mają łatwego startu na początku swojej drogi zawodowej, wzmacniać kompetencje zarówno w zakresie nowych technologii, jak również w rozpoczęciu zawodowej kariery w branży IT. Nasz udział w projekcie to nie tylko wsparcie finansowe, to przede wszystkim zaangażowanie, mentoring, dzielenie się ekspercką wiedzą i odpowiedzialność za rozwój młodych, ambitnych kobiet w świecie digitalu – mówi Marta Pokutycka-Mądrala, Dyrektor Komunikacji Korporacyjnej Nationale-Nederlanden. Dotychczas wsparcie V edycji programu, oprócz Partnera Głównego Nationale-Nederlanden, potwierdzili:Cisco, Elavon, Fundacja Inter Cars, Fundacja Empiria i Wiedza oraz Havas Media Group. A także Partnerzy wspierający: Gestalt Szkoła Psychoterapii, Lumina Learning, Kancelaria Prawna BWHS, Sukces Pisany Szminką, Cyber Women Community, Ekspertki Razem i Fundacja Edukacyjna Perspektywy. Wciąż można dołączyć do grona partnerów. Zgłoszenia do programu przyjmowane są od 01.03.2023 r. do 14.05.2023 r. Dostępnych jest 80 miejsc. By zgłosić się do programu należy wypełnić formularz na stronie.
Ewa Chodakowska zaskoczyła wszystkich radosnymi wieściami: „Dziś już mogę powiedzieć oficjalnie”
Ewa Chodakowska rozpoczyna nowy etap w swoim życiu. Sławna trenerka i bizneswoman postanowiła… zostać studentką. „Marzyłam o tym, odkąd skończyłam 16 lat” – oznajmiła, nie kryjąc wielkiej ekscytacji.
W tym artykule: Ewa Chodakowska o bezdzietności z wyboru Ewa Chodakowska o przełomowym momencie w swoim życiu Ewa Chodakowska od lat chlubi się tym, że podniosła z kanap miliony Polek. Trenerka, która z biegiem lat stała się odnoszącą spektakularne sukcesy bizneswoman, cieszy się także szczęściem w życiu osobistym. Równo dziewięć lat temu w swoim rodzinnym Sanoku gwiazda fitnessu wyszła za mąż za Lefterisa Kavoukisa. W ubiegłym roku dużym echem w mediach odbiło się jej wyznanie na temat życia rodzinnego. Sławna czterdziestolatka wyjawiła bowiem, że razem z pochodzącym z Grecji mężem nie planują realizować się w roli rodziców. Trenerka zdradziła, że decyzję o nieposiadaniu potomstwa podjęli wspólnie jeszcze przed swoim ślubem. Któregoś wieczoru usiadłam z nim i przedstawiłam mu swój plan oraz pomysł na życie. Zadeklarowałam, że nie planuję macierzyństwa. On dał mi jasno do zrozumienia, abym przemyślała ten temat. Powiedział, że daje mi pół roku na to, abym się zdecydowała i określiła na sto procent i on wtedy podejmie decyzję – relacjonowała rozmowę z ukochanym. Ewa Chodakowska o bezdzietności z wyboru Chodakowska przyznała, że dość długo bała się poruszyć ten temat publicznie w obawie przed ostracyzmem ze strony społeczeństwa. Jak pokazał czas, niestety słusznie. Kiedy padły moje słowa, że nie planuję macierzyństwa zostałam zrugana. Miałam wrażenie, że jestem w tym najmniejszym gronie wystawiona na taki konkretny lincz i każdy sobie poużywał. To było dla mnie szokujące – opowiadała podczas wizyty w programie „Miasto kobiet”. Dostałam komentarzami w twarz. Usłyszałam, że umrę w samotności, że moje życie nic nie będzie znaczyć, dlaczego nie chcę być kochana i nigdy nie poczuję co to znaczy być prawdziwą kobietą – wspomina. Ewa Chodakowska o przełomowym momencie w swoim życiu W kwestii podejścia Ewy Chodakowskiej do macierzyństwa nic się nie zmieniło. Zamiast spełniać oczekiwania innych ludzi wobec swojej osoby, trenerka woli stawiać na spełnianie marzeń i samorozwój. Na kilka tygodni przed rozpoczęciem nowego roku akademickiego influencerka podzieliła się z milionami swoich obserwatorów w mediach społecznościowych niezwykle ekscytującą wiadomością. To jest przełomowy moment w moim życiu. Marzyłam o tym, odkąd skończyłam 16 lat – zaczęła Ewa. Chodakowska z radością oznajmiła, że rozpoczyna studia na kierunku psychologia kliniczna na jednej z niepublicznych uczelni wyższych w Warszawie. Dziś już oficjalnie mogę ci powiedzieć! Przede mną studia na Uniwersytecie Humanistycznospołecznym SWPS. Zaufanie jakim jest obdarowywana każdego dnia, to błogosławieństwo, ale tez wielka odpowiedzialność. Dlatego idę na psychologię, żeby robić to co robię, jeszcze lepiej, pomagać jeszcze szerzej. Dawać z siebie jeszcze więcej – czytamy. Fani Ewa zareagowali na tę informację niezwykle entuzjastycznie i zalali jej profile na Facebooku i Instagramie falą komentarzy. Gratulacji nie ma końca. Gratulacje, trzymam kciuki! Rozwijaj się dalej i bądź jeszcze mądrzejsza, bo dobrze to wykorzystasz do pomocy innym To jest naprawdę niesamowite. W momencie kiedy masz już tak naprawdę wszystko, mogłabyś robić tylko to co robisz w tej chwili, a nadal chcesz się rozwijać i to w innej dziedzinie. Jesteś prawdziwą inspiracją Ewa! Ewa Chodakowska udowadnia tym samym, że na naukę i podnoszenie swoich kwalifikacji nigdy nie jest za późno. Życzymy samych piątek w indeksie!
Agnieszka Passendorfer – mistrzyni jogi, medytacji i samorozwoju
Agnieszka Passendorfer zna się na jodze jak mało kto. Zaczynała już na początku lat 90.! Jeśli więc chcecie dowiedzieć się czegoś na temat ashtangi, vinyasy, Zen lub pomedytować, posłuchać coachingu czy poczytać, to właśnie do Agi powinnyście i powinniście się zgłosić.
W tym artykule: Agnieszka Passendorfer – kim jest doświadczona joginka? OmLine – joga w każdym miejscu i o każdej porze Agnieszka Passendorfer – Instagram, czyli jeszcze więcej jogi Agnieszka Passendorfer praktykuje jogę od ponad 20 lat, a uczy od 12. Lekcji możecie zaczerpnąć w szkole jogi, na warsztatach i wyjazdach. Jeśli preferujecie prywatne zajęcia, takie też są u Agnieszki dostępne. Poznajcie ją bliżej i dajcie wprowadzić się do magicznego świata samorozwoju. Namaste. Agnieszka Passendorfer – kim jest doświadczona joginka? Agnieszka Passendorfer to joginka, pisarka, coacherka, a nawet filozofka. Kobieta o wielu twarzach. Jogę odkryła zanim stała się popularna na Instagramie. Praktykuje ją już od ponad 20 lat. Na początku zajmowała się metodami Iyengara i Zen. Teraz skupia się nie tylko na Zen, ale też na ashtandze, vinyasie. Aga uczy jogi od 2010 roku. Od kilku lat można znaleźć ją w modnym miejscu na mapie Warszawy – Yoga Republic, tuż przy Placu Zbawiciela. Agnieszka jest też autorką książek o jodze, takich jak „13 lekcji jogi”, „10 lekcji jogi. Jamy i nijamy w codziennym życiu”, „13 lekcji miłości”. Prowadzi również bloga oraz pisze artykuły. Z wykształcenia jest filozofką, co pomaga jej w pracy joginki. Kocha podróże, teatr i koty (ma dwa). Stworzyła również portal OmLine, dzięki któremu można praktykować jogę online! OmLine – joga w każdym miejscu i o każdej porze OmLine to portal założony przez Agnieszkę Passendorfer i Marka Łaskawca, którzy po latach praktyk asan i medytacji doszli do wniosku, że warto by to było w coś przerodzić. Chcieli, aby jak najwięcej osób dowiedziało się nie tylko o jodze, ale i o całej stojącej za nią filozofii. Chcieli również ułatwić wszystkim codzienną praktykę. Nie każdy ma przecież czas na chodzenie na zajęcia, a jogę można uprawiać naprawdę wszędzie. I tak powstał OmLine. Portal do poznawania i praktykowania jogi w każdym miejscu i o każdej porze. Do wyboru macie wiele, bo aż 8 kategorii. Sesje asan, pranayama, czyli praktyki oddechowe, medytacja, teoria jogi, aby dowiedzieć się trochę o przeszłości i historii, anatomia jogi – by lepiej poznać swoje ciało, styl życia, gdzie nauczycie się jak zdrowo żyć i jeść, mantry, których będziecie się uczyć i powtarzać oraz podcasty OmLine, których tematyka skupia się oczywiście na jodze, tym jak wpływa ona na życie i jak życie wpływa na nią. Do dyspozycji macie również kilka abonamentów. 1-miesięczny, 3-miesięczny lub 12-miesięczny. Dzięki nim będziecie mogły i mogli dostosować swoje potrzeby do czasu, którego potrzebujecie na praktyki. A to wszystko online! Agnieszka Passendorfer – Instagram, czyli jeszcze więcej jogi Jeśli jesteście zaciekawione i zaciekawieni osobą Agnieszki i chcecie więcej, to wejdźcie na jej Instagrama (@agapejoga), gdzie regularnie pojawiają się zdjęcia asan, pozycji, wyjazdów, a nawet... kotów. Przy każdym zdjęciu dodany jest motywujący opis. Dajcie ponieść się jodze, medytacji i samorozwojowi.
„Metoda szeptu” robi furorę na TikToku. Podobno pozwala rozkochać w sobie dowolną osobę
Manifestacje „metodą szeptu” to najgorętszy hit z TikToka. Dzięki niej twój crush totalnie straci dla ciebie głowę – twierdzą osoby, które zaświadczają o jej fenomenalnym działaniu. Naprawdę „szept miłości” może sprawić, że twój eks do ciebie napisze i będzie cię błagał o powrót?
W tym artykule: Manifestacje i prawo przyciągania: czy i jak to działa? Manifestacje: czym jest „metoda szeptu”? Manifestacje „metodą szeptu” – jak to robić? Manifestacje „metodą szeptu” – czy to działa? Manifestacje i prawo przyciągania: czy i jak to działa? „Manifestowanie” to ostatnio modne słowo. Tak jak kiedyś serca fanek i fanów samorozwoju podbijały afirmacje, tak teraz hitem stały się manifestacje. Te pierwsze – pozytywne twierdzenia na temat własnej osoby, powtarzane w celu identyfikacji z ich treścią – wykorzystywały mechanizm autosugestii w celu wzmacniania poczucia własnej wartości u osoby ją stosującej. Te drugie działają „na zewnątrz”, nie do środka (a przynajmniej w to wierzą ich entuzjaści i entuzjastki). Ich rzekoma moc jest związana z tzw. prawem przyciągania, zakładającym, że nasze myśli kształtują rzeczywistość. Wedle tej teorii ludzkie myśli działają na zasadzie magnesu: przyciągają to, co w twojej głowie. Ukierunkowanie ich w dobrą stronę może sprawić, że będziemy w stanie kreować swój świat tak, jak tylko zechcemy. Karmienie się lękiem, negatywnymi przekonaniami oddala nas od szczęścia. Z kolei manifestacje pełne ufności, radości, pewności sprawiają, że marzenia się spełniają. PRAWO PRZYCIĄGANIA – czym jest i jak działa? Najważniejszy czynnik, o którym wszyscy zapominają Czy słyszałaś już kiedyś o prawie przyciągania? To teoria, która mówi, że nasze myśli działają na zasadzie magnesu, a ukierunkowanie ich w dobrą stronę może sprawić, że będziemy w stanie kreować swoją rzeczywistość w dowolny sposób. Oczywiście, aby to się wydarzyło, musimy włączyć do swojego codziennego harmonogramu określone nawyki i działania. Jak zacząć wdrażać w życie prawo przyciągania? Jak efektywnie manifestować swoje marzenia? Zwłaszcza co do miłości... Podpowiadamy. Cóż, my zawsze wspieramy inicjatywy i idee, które pomagają nam w realizacji najodważniejszych wizji i wykorzystywaniu naszego potencjału. Nie zamykamy się więc na żadne opcje, tym bardziej, że nie trzeba być fizykiem kwantowym czy fizyczką kwantową, by rozumieć, jak mało wciąż wiemy o świecie! Dlatego nie mogliśmy przejść obojętnie obok najnowszego hitu TikToka: wyjątkowej metody manifestacji, która – zdaniem tych, którzy spróbowali – pozwala „rozkochać w sobie dowolną osobę”, nawet najoporniejszą na miłosne uniesienia. Manifestacje: czym jest „metoda szeptu”? Mowa o „metodzie szeptu”, której koncepcja podobna jest do telekinezy. Polega na wizualizacji celu, a następnie wyszeptaniu swojego pragnienia prosto do ucha (wyobrażonej) osoby, której chcesz przekazać wiadomość. Jak rozkochać w sobie osobę, która ci się podoba? 7 psychologicznych trików, które działają Od miesięcy do kogoś wzdychasz i nie masz pomysłu, jak sprawić, by ten ktoś wzdychał do ciebie? Mamy kilka wskazówek, które pomogą ci rozkochać w sobie crusha/ sympatię. Może niektóre wydają się niedorzeczne, ale obiecujemy: w tym szaleństwie jest metoda, która zawsze działa. Manifestacje „metodą szeptu” – jak to robić? „Metoda szeptu”, choć podobno niezwykle skuteczna, jest banalnie prosta w zastosowaniu. Jak mówi użytkowniczka TikToka @hothighpriestess, zacznij od stworzenia pozytywnych afirmacji i ich codziennego powtarzania. Te przekazy przenikną do mózgu osoby, którą próbujesz zamanifestować – tłumaczy tiktokerka. Dzięki nim wybrana osoba zacznie patrzeć na ciebie tak, jak ty sam/-a siebie postrzegasz. Następnie – wyjaśnia @hothighpriestess – musisz zwizualizować konkretną osobę w miejscu, w którym – jak sądzisz – znajduje się w danym momencie. Postaraj się wyobrazić sobie wszystko jak najbardziej precyzyjnie, ze szczegółami. Gdy masz już w głowie całą scenografię tej sceny, podchodzisz do osoby, którą chcesz zamanifestować, i szepczesz jej do ucha – trzy razy – to, co konkretnie chcesz, by zrobiła. Może to być prośba dotycząca: napisania do ciebie, zaproponowania spotkania, rozmowy itd. Kolejno całujesz swojego wybranka/ swoją wybrankę w czoło i wyobrażasz sobie, jak się oddalasz... A teraz najtrudniejszy element tej operacji (przynajmniej tak nam się wydaje). Musisz mieć „pełne przekonanie”, że to, o co poprosiłaś bądź poprosiłeś, się spełni. Bez tego – twierdzą eksperci i ekspertki od szeptania – nie ma szansy na realizację pragnień. View oEmbed on the source website Nie mamy szans na fajny, trwały związek z drugą osobą, jeśli najpierw nie zrobimy porządku z samym sobą? Dobry związek wymaga uważności i pracy, zarówno nad nim, jak i nad samym sobą w tym związku. Czego jeszcze? Jakie problemy są najczęstsze w relacjach i jak sobie z nimi radzić? O umiejętności budowania związku rozmawiamy z Aliną Adamowicz i Justyną Moraczewską, autorkami książki „Superzwiązek”. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/nie-mamy-szans-na-fajny-trwaly-zwiazek-z-druga-osoba-jesli-najpierw-nie-zrobimy-porzadku-z-samym-soba-4b7001e.jpeg" width="711" height="700" alt="Nie mamy szans na fajny, trwały związek z druga osobą, jeśli najpierw nie zrobimy porządku z samym sobą?" title="Nie mamy szans na fajny, trwały związek z druga osobą, jeśli najpierw nie zrobimy porządku z samym sobą?" /> Manifestacje „metodą szeptu” – czy to działa? Na koniec kluczowe pytanie: czy „metoda szeptu” rzeczywiście działa? Cóż, z sekcji komentarzy pod nagraniem @hothighpriestess jasno wynika, że tak. It works! Wypróbowałam na byłym chłopaku, teraz znowu jesteśmy razem i można śmiało powiedzieć, że oboje jesteśmy szczęśliwi – napisała jedna z komentujących osób. Nie przestawaj, to faktycznie działa! Spróbowałam wczoraj, a dziś usłyszałam, że on o mnie myśli – dodała inna. Na tym potwierdzenia się nie kończą. Na TikToku z łatwością znaleźć można tysiące filmów oznaczonych hasztagami #whispermethod lub #whisperingmethod. Materiały opisane w taki sposób zostały wyświetlone już blisko 50 milionów razy, a użytkownicy i użytkowniczki aplikacji z całego świata zachwycają się skutecznością tej techniki: przekonują, że po wypróbowaniu „metody szeptu” ich marzenia praktycznie z dnia na dzień stały się rzeczywistością. To działa jak magia – twierdzi @manifesting.cheat.codes. No cóż... Nie pozostaje nic innego, jak spróbować. View oEmbed on the source website Jak znaleźć miłość – najlepsze sposoby na odnalezienie swojej drugiej połówki Zastanawiasz się, gdzie jest osoba, która wypełni puste miejsce w twoim sercu? Wiele ludzi na całym świecie zadaje sobie to pytanie. Oraz: jak i gdzie szukać miłości? I dlaczego do tej pory się to nie udało?
Drzewo decyzyjne: jak podejmować przemyślane, rozsądne decyzje?
Drzewo decyzyjne, szczególnie w chwilach wątpliwości, bywa nieocenioną pomocą. W świecie, który oferuje tak wiele możliwości, podejmowanie decyzji nie zawsze jest proste. Szczególnie wtedy, kiedy określone wybory wiążą się z wyjściem ze swojej strefy komfortu albo presją czasu. Co robić, kiedy mamy problem z decyzyjnością? Przedstawiamy sprawdzoną metodę, która powinna w tej kwestii pomóc. Poniżej znajdziesz również kilka, wartych uwagi, alternatywnych technik.
W tym artykule: Drzewko decyzyjne: co to jest? Drzewko decyzyjne: jak zrobić? Drzewko decyzyjne: przykład Inne modele podejmowania decyzji Drzewko decyzyjne: co to jest? Proces podejmowania decyzji można zobrazować za pomocą popularnego modelu, jakim jest, wspomniane wcześniej, drzewko decyzyjne. Ta, uwielbiana przez wielu, metoda pozwala bowiem przedstawić konkretny problem w sposób graficzny. Poddajemy go wówczas szczegółowej analizie, uwzględniając przy tym możliwe rozwiązania i ich skutki – zarówno pozytywne, jak i negatywne. Drzewo decyzyjne stwarza także możliwość przeprowadzenia głębszych refleksji nad ustalonymi celami i wartościami dotyczącymi dokonania danego wyboru. Ta metoda pozwala rozwiązać problem w podejmowaniu trudnych decyzji - szczególnie tych, z którymi wiąże się określone ryzyko. Dzięki skorzystaniu z tego rodzaju modelu, podjęty wybór powinien być w pełni świadomy i rozsądny. Osoba, która korzysta z drzewa decyzyjnego, może szybko przewidzieć konsekwencje podjętych działań. Drzewko decyzyjne sprawdza się świetnie szczególnie w przypadku, kiedy do realizacji określonego celu może prowadzić wiele różnych rozwiązań. Stworzony schemat jest bardzo przejrzysty i czytelny. Drzewko decyzyjne jest, często wykorzystywaną, świetną metodą do aktywizacji uczniów. Ponadto wspomaga proces podejmowania decyzji biznesowych, dlatego z modelu tego korzystają również menadżerowie. Tego typu mapa myśli może być także pomocna w rozwoju osobistym, dlatego często drzewkami decyzyjnymi posługują się coachowie. Drzewko decyzyjne: jak zrobić? Aby posłużyć się tą metodą podejmowania decyzji, należy w pierwszej kolejności przygotować schemat drzewka decyzyjnego. Powinno ono składać się z korzenia, pnia, a także poszczególnych gałęzi, które skierowane są bezpośrednio do wierzchołków drzewa. Ogólny schemat drzewa decyzyjnego powinien być następujący (w tym wypadku od dołu): • pień – sytuacja problemowa, wymagająca podjęcia decyzji, • warianty możliwych rozwiązań, • przewidywalne pozytywne skutki każdej z alternatyw, • przewidywalne negatywne skutki każdej z alternatyw, • cele oraz wartości, w związku z którymi rozważamy podjęcie danej decyzji. Należy wymienić jak najwięcej możliwych rozwiązań, które przychodzą nam do głowy. W koronie drzewa powinny zostać umieszczone jedynie najważniejsze cele i wartości. Warto pamiętać o logicznym powiązaniu z nimi każdego przewidywanego skutku. Drzewko decyzyjne: przykład Żeby lepiej zrozumieć, na czym dokładnie polega model drzewka decyzyjnego, warto obejrzeć przykładowy wzór, który przedstawia poszczególne etapy podejmowania decyzji. Często mają one odwróconą lub bardzo uproszczoną formę – składają się wyłącznie ze strzałek i słów, choć kształtem przypominają drzewo. Sytuacją problemową może być np. wybór kierunku studiów. Do celów podjęcia takiej decyzji można zaliczyć elementy takie jak: zwiększenie swoich szans na znalezienie dobrze płatnej, ciekawej i wartościowej pracy, poszerzenie horyzontów myślowych czy też rozwinięcie własnych zainteresowań. Do przykładowych decyzji można zaliczyć wybór takich kierunków jak: • medycyna, • socjologia, • informatyka, • turystyka i rekreacja, • ekonomia. W kolejnym punkcie wymieniamy pozytywne następstwa każdego z wyborów. W przypadku medycyny może być to np. możliwość ratowania życia innych ludzi, wysokie zarobki czy pewność zatrudnienia. Wybór socjologii może wiązać się z szansą poszerzenia horyzontów oraz rozwinięcia umiejętności interpersonalnych. Jeśli natomiast chodzi o informatykę, do pozytywnych skutków takiej decyzji można z pewnością zaliczyć wysokie zarobki, możliwość pracy w międzynarodowej korporacji czy wiele dróg rozwoju zawodowego. Nie bez powodu ścieżka ta uchodzi za bardzo przyszłościowy zawód. Wybór kierunku, jakim jest „turystyka i rekreacja”, może wiązać się z takimi pozytywnymi skutkami, jak mp. łatwość dostania się na studia i ich ukończenia, a także możliwość poszerzenia wiedzy o świecie. W przypadku decyzji o studiach ekonomicznych będziemy mogli przewidywać, że poszerzymy wiedzę o świecie finansów i nauczymy się inwestować oraz zarządzać pieniędzmi. Kolejnym etapem będzie wyodrębnienie potencjalnych skutków negatywnych. Jeżeli wybierzemy socjologię lub turystykę i rekreację, może być nam trudno znaleźć dobrze płatną, zgodną z naszym wykształceniem pracę. W przypadku wyboru medycyny, problematyczne może okazać się godzenie po studiach życia osobistego z zawodowym. Dla wielu osób sudia takie będą trudne, czasochłonne, stresujące i kosztowne. Trzeba więc zadać sobie pytanie, czy medycyna to rzeczywiście nasza pasja i powołanie. Jeżeli zdecydujemy się na wybór ekonomii, a nie jesteśmy wciąż do końca do niego przekonani, po stronie możliwych negatywnych skutków zapiszemy np. nudne zajęcia oraz sporą konkurencję na rynku pracy dla absolwentów tego kierunku. Negatywnym skutkiem wyboru kierunku informatycznego może być natomiast konieczność nieustannego dokształcania się po studiach. Po wypisaniu wszystkich argumentów za i przeciw, należy dokładnie przyjrzeć się każdemu z nich, a następnie dokonać wyboru jednego z rozpatrywanych kierunków. Ostateczna decyzja powinna zostać uzależniona od tego, które cele i wartości uznajemy za najistotniejsze, co w życiu zawodowym jest dla nas najważniejsze i czy – jeśli to dla nas ważne – praca powinna być dla nas także pasją. 3 skuteczne sposoby, jak planować kalendarz, aby się wyrabiać z zadaniami i mieć czas na przyjemności Jeśli chcesz wreszcie ogarnąć niekończące się listy zadań, znaleźć balans pomiędzy pracą a odpoczynkiem, najwyższa pora, by nauczyć się podstaw organizacji. Podpowiadamy, jak wyrobić w sobie dobre nawyki i planować obowiązki tak, żeby starczyło wam czasu na swoje sprawy! Inne modele podejmowania decyzji Jeżeli często zupełnie nie wiemy, jak podejmować decyzje, warto skorzystać również z innych metod, takich jak np.: Szkielet ryby - metoda ta wymaga zastosowania planszy przedstawiającej szkielet ryby. Główny problem należy wpisać w części odpowiadającej głowie ryby, a także sformułować kluczowe cele podjęcia decyzji. Na dużych ościach umieszczamy od 4 do 6 możliwych wyborów, a następnie na małych ościach zapisujemy czynniki, które mogą mieć wpływ na podjęcie każdego wyboru. Na podstawie przedstawionych graficznie informacji wybieramy najlepszą decyzję. Asocjogram – wypisujemy na diagramie wszystkie pomysły na rozwiązanie danego problemu, które przychodzą nam do głowy. O to samo prosimy inną osobę, np. przyjaciela czy partnera, po czym wymieniamy się kartkami i wspólnie poszukujemy najlepszego rozwiązania. Asocjogram powinien przyjąć formę promieniście rozchodzącego się diagramu. Główne hasło (problem) to słońce, podczas gdy promienie obrazują poszczególne skojarzenia – sposoby rozwiązania problemu.
Dziewczyna od sztuki, czyli Maja Michalak w nowym odcinku #girlTALK
Czy będąc w muzeum lub galerii sztuki czujesz ten dziwny dreszcz, który mówi ci, że jesteś nie na swoim miejscu? Kolejny gość Karoliny Cwaliny #girlTALK obala mit, że sztuka to coś elitarnego. Maja Michalak prowadząca profil Poza Ramami, organizująca spotkanie ze sztuką i warsztaty dla firm pokazuje, jaką przyjemnością może być obcowanie z malarstwem i poznawanie jego historii.
Opowiadanie o sztuce bez nadęcia w sposób przystępny, przyjemny, ciekawy to prawdziwa sztuka! Maja z wykształcenia jest historyczką sztuki i uwielbia ze sztuką obcować na wszystkie możliwe sposoby. Sama jednak nie jest fanką hermetycznego i specyficznego środowiska znawców sztuki. Wiedza, którą ma, pozwala jej złapać szerszy kontekst i patrzeć na dzieła sztuki w inny sposób. Jej celem jest zarażenie swoją pasją szerszej publiczności. Tymczasem jak mówi sama Maja obcowanie z malarstwem może być przyjemnością, jeśli tylko się na nie otworzymy, zaczniemy patrzeć z ciekawością, a nie lękiem. Dlatego ambicją Mai jest uzbroić uczestników jej warsztatów, webinarów czy obserwatorów w wiedzę, która pomoże im się poczuć bezpieczniej. Ostatecznie jednak zawsze radzi wszystkim postępować w zgodzie ze sobą. To, że coś jest uważane przez krytyków za arcydzieło, nie znaczy, że musi nam się podobać. Wybierając obrazy do domu, warto skupić się wyłącznie na tym, jak ja czuję się przy danym obrazie, bo to na mojej ścianie zawiśnie. Maja jest także dowodem, że sztuka może być dobrym biznesem. Sama myślała, że po studiach historia sztuki pozostanie jej pasją, a swoją przyszłość zawodową zwiąże z czymś zupełnie. Jednak dopingowana przez bliskich zorganizowała pierwsze warsztaty dla pracowników korporacji i okazało się, że jest to strzał w dziesiątkę. Połączyła więc swoją pasję z biznesem. #girlTALK i #girlsASK to internetowe show tworzone przez Karolinę Cwalinę. Każdy odcinek swoją premierę ma w czwartek o 21.00 na kanale YouTube. W ramach tych dwóch cykli prowadząca odpowiada na pytania widzów oraz rozmawia z zaproszonymi gośćmi na tematy takie jak: samorozwój, biznes, pasje, miłość czy macierzyństwo. To pierwszy taki projekt, gdzie silne, zdolne, przedsiębiorcze kobiety (i nie tylko) rozmawiają otwarcie o tym, co jest dla nich ważne, w co wierzą, co je bawi, ale też co je boli. Rozwinięciem odcinków jest podcast dostępny na także na Spotify i Apple Podcast Nie ma wyborów idealnych, czyli Tatiana Mindewicz-Puacz w nowym odcinku #girlTALK Wśród szerszej publiczności zasłynęła jako mentorka w programie Projekt Lady. Na co dzień praktyk i psycholog biznesu, psychoterapeutka, certyfikowany Coach ICC, mówczyni i publicystka, która zajmuje się społeczną odpowiedzialnością biznesu. O elastyczności, poczuciu własnej wartości i podążaniu swoją drogą w kolejnym odcinku #girlTALK Karolina Cwalina rozmawia z Tatianą Mindewicz-Puacz. View oEmbed on the source website
Doceńmy to, co mamy. Czyli Magda Łucyan w nowym odcinku #girlTalk
Są osoby, których praca jest dowodem, że dziś tematy ważne i wartościowe wciąż mogą być interesujące dla szerokiej publiczności. Mimo młodego wieku wydała już dwie książki, a na co dzień realizuje materiały dla TVN i TVN24. Gościem kolejnego odcinka internetowego talk show #girlTalk jest Magda Łucyan, dziennikarka.
Spotkałyśmy się spontanicznie 19 kwietnia. Data nieprzypadkowa, bo jest to dzień powstania w getcie warszawskim. A to właśnie tematy powstania i getta są Magdzie szczególnie bliskie. Od zawsze interesowała się drugą wojną światową. Będąc nastolatką, sięgnęła po książki historyczne. Powstańców i więźniów Auschwitz poznała realizując serię reportaży dla TVN. To właśnie wtedy pojawił się pomysł, aby wspomnienia jej rozmówców zebrać w książce. Owocem tej pracy była książka „Powstańcy” wydana w 2019 roku. Temat jednak nadal pozostał bliski Magdzie, dlatego 19 maja ma premierę jej druga książka opowiadająca o dzieciach żyjących w getcie. „Dzieci getta” to relacje z getta warszawskiego, łódzkiego i białostockiego. Odzew i zainteresowanie książkami Magdy pokazują, że Polacy nadal głodni są tematyki historycznej. Magda obala mit, że tylko miałkie i proste rzeczy się dziś sprzedają. Praca nad książkami nie należała jednak do najłatwiejszych. Do dziś Magdę prześladują koszmary, a jej wspomnienia z poruszających spotkań są wciąż żywe. Aktualnie pracuje jednak nad kolejnym cyklem reportaży: materiałami na temat ekologii. Jak sama mówi — pierwszy raz zajmuje się nie tylko tym, co było, ale tym, co będzie. Choć temat wydaje się lżejszy, konkluzje często są bardzo niepokojące. Naukowcy i aktywiści zapowiadają rychłą katastrofę ekologiczną. Podobno jednak materiał zostawia cień nadziei, bo wszystko jest wciąż w naszych rękach i mamy bezpośredni wpływ na przyszłość. Magda jest otwarta na wszystko, co przyniesie przyszłość. Nigdy nie pomyślałaby, że zawodowo zajmie się tematyką, która ją tak interesowała czy że napisze książkę, mimo że studiowała polonistykę i kocha czytać. Rzeczywistość weryfikuje plany i przynosi nowe możliwości, dlatego warto być otwartym na to, co nadchodzi i doceniać to, co mamy. #girlTALK i #girlsASK to internetowe show tworzone przez Karolinę Cwalinę. Każdy odcinek swoją premierę ma w czwartek o 21.00 na kanale YouTube. W ramach tych dwóch cykli prowadząca odpowiada na pytania widzów oraz rozmawia z zaproszonymi gośćmi na tematy takie jak: samorozwój, biznes, pasje, miłość czy macierzyństwo. To pierwszy taki projekt, gdzie silne, zdolne, przedsiębiorcze kobiety (i nie tylko) rozmawiają otwarcie o tym, co jest dla nich ważne, w co wierzą, co je bawi, ale też co je boli. Rozwinięciem odcinków jest podcast dostępny na także na Spotify i Apple Podcast. Nic się nie dzieje przypadkowo, czyli Klaudia Mączka-Rzewuska w kolejnym odcinku #girlTALK Jej ilustracje rysowane jedną linią zrobiły furorę na Instagramie i pojawiły się na profilach wielu znanych osób. Mimo że rysowanie to jej pasja i talent, nie zaczęła sprzedawać swoich prac z chęci zysku, ale żeby zarobić na operację rekonstrukcji uszka swojej córeczki Zuzi. Kolejnym gościem podcastu #girlTALK była Klaudia Mączka-Rzewuska znana jako Minimal Line. View oEmbed on the source website
Zrezygnowały z życia w wielkim mieście, by być bliżej natury. Poznajcie 3 niezwykłe kobiety i 3 wyjątkowe historie
Marzyły o życiu w wielkich miastach – kojarzyły je z karierą, spełnieniem. Odkryły, że najlepiej czują się, gdy są blisko natury, bliżej swoich korzeni. I właśnie tam czują się po prostu najlepiej.
W tym artykule: Julita Olszewska, scenarzystka, mama, modelka: Natura daje mi poczucie wolności Agata Rucka-Pękala, właścicielka osad Stara Decha i Stodoły Slow, mama, miłośniczka biegania: Po latach pędu żyję slow Natalia Sosin-Krosnowska, dziennikarka, prowadząca program „Daleko od miasta”, mama: Życie na wsi uziemia Julita Olszewska, scenarzystka, mama, modelka: Natura daje mi poczucie wolności Zanim przeprowadziłam się z warszawskiego Powiśla do domu pod lasem w Milanówku, spędziłam z moją rodziną pół roku na portugalskiej farmie. Uprawiałam tam warzywa, owoce, miałam stado kur, okropnego kaczora, gęsi… Żyjąc tak blisko natury i tak daleko od „prestiżu” miasta, zrozumiałam, że nie wytrzymam już mieszkania w centrum naszej stolicy. Gdy wróciłam z mężem i dziećmi do Warszawy i zobaczyłam, że wszyscy gdzieś biegną za swoimi „secret projectami”, „asapami”, dotarło do mnie, że to koniec, i zaczęliśmy szukać domów pod Warszawą. Jesteśmy zawodowo związani z Warszawą, więc szukaliśmy w miarę blisko. Gdy przyjechaliśmy po raz pierwszy do domu, który teraz wynajmujemy w Milanówku, poczuliśmy, że to jest to. Początki były trudne, ale pandemia i procesy, które we mnie zaszły, uświadomiły mi, że muszę zmienić podejście i po prostu osiąść. Mam przyjaciół w Warszawie, często do nas przyjeżdżają, i najczęściej zostają już na noc. Nasz dom z ogrodem jest, szczególnie teraz, wyjątkowo atrakcyjny towarzysko. Igi i Wiera też zaczęli prowadzić życie towarzyskie, dzięki czemu nie tylko mam dom pełen cudzych dzieci, lecz także mogę poznawać ich rodziców – i tych, którzy się tu urodzili, i tych, którzy tutaj, z różnych powodów, napłynęli. Mam coraz więcej nowych znajomych, z którymi mogę siedzieć w ciągu dnia w swoim ogrodzie. W mieście nie ma przyzwolenia na słodkie nicnierobienie – tam trzeba być stale czymś zajętym, mieć projekty, plany. Nigdy nie sądziłam, że będę osobą, która mówi, że przeraża ją pęd miasta. Ale tak się stało. Te ciągłe rozmowy o pracy, to przebywanie w jednej bańce przestało być dla mnie inspirujące. Moje życie towarzyskie jest teraz lepsze jakościowo. Dla mnie i dla Wojtka turboważne było także to, że w Milanówku czujemy się bezpieczniej, tu moje dzieci mają większą wolność i szansę na samodzielność. Poza tym mamy tutaj swój kompostownik, więc dzieci widzą dżdżownice, próbuję sadzić rośliny, hodujemy grzyby, mam trzy wiewiórki na podwórku… I to jest dla dzieci znacznie ciekawsze niż plac zabaw obok betonowych bloków. Igi i Wierka błyskawicznie się tutaj zaaklimatyzowali. Marzę o tym, żeby stać się prawdziwą wieśniareczką, mieć swoje owieczki, pole… Dopóki jednak jesteśmy finansowo zależni od Warszawy, nie mam takiej opcji. Jak tylko staniemy się już krezusami albo gdy nasze dzieci zakończą edukację, to natychmiast realizujemy ten plan. Na razie mamy kamper, którym często podróżujemy. On daje nam wolność, podróżując nim stajemy się superdrużyną. Dzieci są spokojniejsze, mamy swoje zadania, proste czynności wynikające z tego, że w kamperze jest mało miejsca, więc trzeba mieć w nim porządek. Jak jesteśmy głodni, stajemy sobie gdziekolwiek, robimy jedzenie i jedziemy dalej. Uwielbiam tak spędzać czas. Zawsze szukam wolności, staram się być jak najbliżej natury, miejsc bez ludzi, takich, gdzie ich nawet nie widać na horyzoncie. Czuję, że się zmieniam, od kiedy jestem bliżej natury. Jestem trochę spokojniejsza, nie obchodzi mnie to, że coś mnie omija. Jestem wdzięczna za ten dom, za tę przestrzeń, za to światło, nawet za to, że mogę sobie tu grillować cały sezon. Dzięki temu, że mieszkam w pięknym miejscu, ta harmonia mi się udziela. Jako dziecko mieszkałam na wsi, w Przywidzu, nad jeziorem. Miałam świetne dzieciństwo, pełne wolności. Ale bardzo długo wydawało mi się, że skoro jestem ze wsi, to muszę za wszelką cenę pokazać wszystkim, jak sobie świetnie radzę w stolicy. W końcu zorientowałam się, że byłam już królową Warszawy, a teraz czas wracać do korzeni. Zadbaj o siebie w 12 krokach. Oto rzeczy, o których powinnaś pamiętać każdego dnia, bo zmienią Twoje życie na lepsze! Agata Rucka-Pękala, właścicielka osad Stara Decha i Stodoły Slow, mama, miłośniczka biegania: Po latach pędu żyję slow Urodziłam się w Polanach, pod Krynicą-Zdrój. Marzyłam o tym, żeby poznać świat. Najpierw wyjechałam na studia, rzuciłam jednak germanistykę na trzecim roku, bo ciągnęło mnie do zmian. Gdy zastanawiałam się nad tym, co naprawdę chcę robić, to nigdy nie myślałam o siedzeniu za biurkiem… Razem z mężem (ślub wzięłam w wieku 20 lat!) wyjechaliśmy do Monachium – przepiękne miasto! Tam ciężko pracowaliśmy, głównie fizycznie, i tak zaczęliśmy zarabiać na swoje marzenia. Pojawiła się nasza pierwsza córka, uziemiło mnie to trochę, musiałam zwolnić. Decyzja o powrocie do Polski zapadła, gdy moja córka miała iść do przedszkola. Poczułam, że wolę, żeby wychowywała się w Polsce, ponieważ bardzo tęskniłam za rodziną, za rodzeństwem, za moimi górami. Zawsze kierowałam się w życiu tym, żeby czuć się dobrze. Nigdy nie rozumiałam ludzi, którzy narzekają i nic z tym nie robią. I wróciłam do domu, do korzeni, do natury. Siedem lat życia spakowałam w miesiąc. Zaczęłam się zastanawiać, co zrobić, żeby być szczęśliwą mamą, która ma czas dla swoich dzieci, szczęśliwą partnerką i jeszcze mieć coś swojego, co da mi satysfakcję. Zawsze byłam ambitna. Gdy wróciliśmy do Polski, mieliśmy tam już dom, który dostaliśmy od rodziców męża. Remontowaliśmy go wspólnie i okazało się, że architektura, zajmowanie się wystrojem wnętrz dają mi ogromną frajdę. Urodziłam drugą córkę, poświęciłam się domowi, dzieciakom. Zaczęłam projektować ogrody – wszystko tam robiłam sama, bo kontakt z naturą, ziemią, roślinami bardzo mnie uspokajał i sprawiał mi dużo radości. Wierzyłam w to, że jeśli coś lubię i robię to na maksa, to mi się uda. Dostaliśmy od rodziców męża osiem hektarów ziemi. Zaprojektowałam nasz dom marzeń – najpierw go namalowałam, a potem znalazłam architektkę, która pomogła mi moją wizję zrealizować. Gdy zaczęła się budowa, ruszyła machina pasji. Po roku tam zamieszkaliśmy. I weszłam na zupełnie inny poziom kontaktu ze sobą i z naturą, bo dookoła nas nie było nikogo, ani domów, ani ludzi. Wtedy pomyślałam, że stary dom zacznę wynajmować turystom. I to był strzał w dziesiątkę. Chociaż miałam wątpliwości, bo nasza okolica to „dziura na końcu świata”. Nazwałam go Stara Decha, wrzuciłam parę zdjęć do internetu i był szał! Goście czuli się u nas jak w domu. Nie miałam pojęcia, jak się robi taki biznes, ale kierowałam się intuicją. Przypomniałam sobie słowa przyjaciela, który zawsze mi powtarzał: „Nieważne, co jeszcze wymyślisz, cokolwiek będziesz robić, rób to na 1000% i bądź sobą”. Uwielbiam kontakt z ludźmi i moi goście to poczuli. Zaczęłam robić dla nich smakołyki, piec świeży chleb, pyszne ciasta… A goście wracali i zachęcali znajomych, żeby do nas przyjeżdżali. Zaszłam w trzecią ciążę i wtedy pojawił się w mojej głowie nowy pomysł, aby wspólnie z moim ukochanym rodzeństwem – siostra wróciła z Warszawy, a brat z Monachium – stworzyć wyjątkowe miejsce do wypoczynku dla gości. Stworzyliśmy magiczne Stodoły Slow. Znowu wszystko sobie namalowałam. I znowu moje marzenia nabrały realnego kształtu. Ale najwspanialsze w tym wszystkim było to, że zrobiłam to razem z rodzeństwem – bardzo się przyjaźnimy, i chociaż się różnimy, to z tych różnic czerpiemy siłę. Zmierzamy w tym samym kierunku. Dzięki realizacji tego pomysłu znowu jesteśmy tu wszyscy razem i tworzymy coś wyjątkowego. Nigdy nie byłam tak szczęśliwa, jak na mojej ziemi, na końcu świata, ze swoją rodziną. Wszyscy wróciliśmy do domu, chociaż tak bardzo chcieliśmy z naszej małej miejscowości uciec do „wielkiego świata”. Wspaniałe jest to, że gdy się ma pasję i energię, to można się spełniać wszędzie. Nie ma miejsc bez perspektyw. Po latach pędu żyję slow: jestem dzisiaj spełniona, samoświadoma, uważna – na bliskich i na siebie. Dobrze, że mogłam sprawdzić, jak żyje się w wielkim mieście, stoczyć ze sobą różne bitwy, żeby dojść do miejsca, w którym jestem. Moje dzieci oczywiście zamierzają wyjechać na studia, ale cieszę się, że widzą na moim przykładzie, że można tu wrócić i robić coś ciekawego i że to, jakie masz życie, zależy od ciebie. A ja mam życie, które nie ucieka mi sprzed nosa, którego się nie boję, które daje mi satysfakcję i radochę, sprawia, że budzę się rano i chce mi się żyć. Work-life balance: 5 rad jak osiągnąć równowagę między pracą a życiem prywatnym Równowaga między życiem a pracą jest dużo trudniejsza niż można by przypuszczać. Wiele wynika z tego, że obecnie większość ludzi kultywuje wzorzec człowieka sukcesu, który pracuje więcej i więcej, żeby mieć...jeszcze więcej. Bardzo łatwo w ten sposób zatrzeć granicę między pracą, a naszym czasem wolnym i w ogóle całym życiem, które powinno być przecież na pierwszym miejscu. Natalia Sosin-Krosnowska, dziennikarka, prowadząca program „Daleko od miasta”, mama: Życie na wsi uziemia Wyprowadziłam się z Warszawy, bo miałam jej dosyć. Nie miało to związku z pandemią, chociaż zbiegło się z nią w czasie. Pierwszy lockdown utwierdził nas w przekonaniu, że jako rodzina nadajemy się do tego, żeby zamieszkać razem na wsi pod Krakowem, bo zamknięci w mieszkaniu – ja, mój mąż i nasz syn – nie mieliśmy siebie dosyć, co dało nam nadzieję na sukces naszego planu. Od kiedy pięć lat temu urodziłam dziecko, o wiele rzadziej chodziłam na imprezy, do muzeów, teatrów, kin, dlatego że nie mieliśmy na miejscu rodziny, a nie chcieliśmy też prowadzić tego życia towarzyskiego osobno. W Warszawie jest bardzo mało rzeczy, które możesz robić za darmo. W pewnym momencie miałam poczucie, że za każdą minutę naszego życia tam musimy płacić – za dojazd, za parkometr, za wejście gdzieś, za wypicie kawy. Jak masz dziecko, to pieniądze znikają jeszcze szybciej. Logistyka życia w wielkim mieście zaczęła wydawać mi się absurdalna – albo trzeba zrezygnować z pracy, żeby zajmować się dzieckiem, albo pracować, by płacić komuś za to, że się twoim dzieckiem zajmuje wtedy, gdy ty pracujesz, aby na to zarobić. Doszliśmy z mężem do wniosku, że to nie ma sensu. Poza tym pojawiły się u mnie problemy zdrowotne, wynikające z tego, że za wszelką cenę chciałam udowodnić, że dziecko nie przeszkodzi mi w karierze. Po porodzie szybko wróciłam do pracy i starałam się być uważną mamą. A gdy mój organizm powiedział dosyć i zostałam uziemiona w domu, to zbierałam się z tego pół roku. Miałam wtedy czas, żeby się nad sobą zastanowić i doszłam do wniosku, że nie czerpię przyjemności z tego życia podporządkowanego pracy, którą zarabiałam na styl życia, który przestał sprawiać mi przyjemność. Mam pod Krakowem, w pięknym miejscu z widokiem na góry, dom rodzinny, który moi rodzice wybudowali w latach 80., a w którym moja mama mieszkała sama. Od dłuższego czasu myślałam, że to bez sensu, że nas tam nie ma, i podjęliśmy decyzję. Nie chciało nam się już tyle pracować – ani ja, ani mój mąż, który od 20 lat pracował w reklamie w różnych firmach. Nie miało to sensu, tym bardziej że żyjemy zgodnie z filozofią ekologiczną, minimalistyczną, od lat nie kupujemy nowych ubrań… Oboje pracujemy zdalnie, więc możemy robić to na polskiej wsi. Ludzie tutaj są bardzo przyjaźni. Większość znałam z młodości, bo tu się wychowywałam. Coraz więcej osób w moim wieku wraca tutaj, z Irlandii, Anglii, dużych polskich miast. Też mają dzieci i też uznali, że tu im będzie lepiej i łatwiej żyć, bo będą blisko rodziny. Chciałam, żeby mój syn miał wolność – tutaj ma swoją bandę, od najbliższej koleżanki dzieli go łąka, przez którą może sobie do niej w każdej chwili pobiec. Nie chciałam, żeby moje dziecko uczyło się życia w Warszawie, żeby zdawało egzaminy do najlepszych podstawówek, planowało karierę w wieku 10 lat. Tutaj na wsi wszyscy mamy większy luz w głowie. W domu i wokół niego cały czas jest coś do zrobienia – mamy ogród warzywny, który sprawia mi ogromną frajdę i daje szansę na większą samowystarczalność. Bliskość natury, życie w zgodzie z nią działają na mnie kojąco. Wiesz, jaka to przyjemność zjeść pomidorka z własnego krzaka? Życie na wsi uziemia. Każdy ma swoje zadania – trzeba porąbać drewno, przynieść je do domu, napalić w kominku, odśnieżyć, zająć się ogrodem. Dzięki temu mam mniej czasu na myślenie o nieważnych sprawach, nie roztrząsam, nie analizuję. Zajmuję się realnym życiem i mam poczucie satysfakcji, siedząc przy kominku, w którym płonie narąbane przez mojego męża drewno. Ludzie tutaj są szczęśliwsi, bo wykonują konkretne prace fizyczne w domu i ogrodzie. Człowiek nie jest stworzony do życia za biureczkiem, powinniśmy coś tworzyć własnymi rękoma i jeżeli tego nie robimy, traci na tym nasz mózg. W małej społeczności ludzie bardziej się o siebie troszczą. Wiem, że jak moje dziecko będzie wracało ze szkoły, to każdy będzie wiedział, że to moje dziecko. To mnie uspokaja. Zamieszkałam z mamą, mój syn ma babcię na co dzień. Mamy czas na rozmowy, spokojne spacery w ciągu dnia. Spędzamy razem wartościowy czas. Nic nas od siebie nie odciąga. Mój syn stał się bardziej niezależny i spokojny, bo wie, że jego bliscy są cały czas w zasięgu ręki. Rytm dnia dostosowałam do natury – idę spać wcześnie, rano oglądam wschody słońca. Nie tęsknię za Warszawą. Praca zdalna: Jak zorganizować pracę w domu, by była efektywna? Sprawdzone sposoby na home office Jak skutecznie pracować zdalnie, kiedy na głowie masz dzieci, partner cię rozprasza, a pod nogami kręcą się zwierzaki? Grunt to właściwa organizacja. Co to oznacza w praktyce? Przedstawiamy sprawdzone sposoby.
Dziewczyńskie Spotkanie z marką Mary Kay: Jak budować pewność siebie? Zapisz się już teraz!
Pewność siebie niestety nie jest cechą wrodzoną. U każdej z nas przychodzi w zupełnie innym momencie życia, bo potrzebujemy jej do różnych celów. Jednak bez względu na te zmienne, jest jednak kilka sposobów nabywania pewności siebie, które warto wypróbować. Jeden z nich jak najszybciej!
Musisz być bardziej pewna siebie! - w wielu z nas taka złota rada częściej wywołuje zupełnie niepotrzebną frustrację niż potrzebę działania, zwłaszcza, jeśli zdajemy sobie sprawę, że nie jest to nasza mocna cecha. I wcale nie musi być, bo pewność siebie nie jest czymś, z czym się rodzimy, a nabywamy – każda z nas w zupełnie innym momencie naszego życia. To niekiedy bardzo długi i żmudny proces, do którego powinno dochodzić się w tempie odpowiednim dla każdej z nas. Presja i oczekiwania innych nie są dobrymi sprzymierzeńcami. Jak zatem budować pewność siebie? Co przybliży nas co osiągnięcia wyznaczonego celu? Rób to, w czym jesteś dobra i stawaj się coraz lepsza Robisz coś, co sprawia ci dużo satysfakcji? To znaczy, że daje ci też pewność siebie! Jeżeli widzisz, że swoje działania przynoszą zadowalające rezultaty, ale w pierwszej kolejności dla ciebie, a nie dla innych, to znaczy że jesteś w tym dobra i możesz być jeszcze lepsza. Widzisz, że swoją wiedzą lub umiejętnościami możesz dzielić się z innymi, a bardzo często ktoś przychodzi do ciebie po pomoc? Nic tak nie buduje pewności siebie, jak pomoc innym. Otaczaj się ludźmi, którzy motywują cię do działania Na pewno znałaś lub znasz osoby, które są bardzo pewne siebie. Bardzo prawdopodobne, że ta wiedza wywoływała bądź wywołuje u ciebie zadrość. Nie ma nic gorszego. Musisz zmienić swoje podejście i nie traktować osób, które są pewniejsze od ciebie, jako wrogów czy zagrożenie, ale jako motywację do działania. Szczególnie, jeśli czujesz, że są oto osoby pomocne, zaangażowane i nie dążące do zrealizowania swoich celów kosztem innych. Zasięgnij porady ekspertów – przyjdź na Dziewczyńskie Spotkanie z marką Mary Kay! Chcesz budować pewność siebie, ale nie wiesz od czego zacząć? Chętnie dowiesz się, co na ten temat myślą eksperci? Przyjdź na kolejne Dziewczyńskie Spotkanie, które tym razem organizujemy z marką Mary Kay! Co ta znana kosmetyczna marka ma wspólnego z pewnością siebie? Bardzo dużo! Być może nie zdawałaś sobie sprawy z tego, że tym, co zwiększa pewność sobie i samoocenę u kobiet jest czerwona szminka. Jak to możliwe? Już 10 marca przyjdź do warszawskiej Elektrowni Powiśle i posłuchaj, co na ten temat powie konsultantka marki Mary Kay, dyplomowana mistrzyni makijażu oraz stylizacji, Marta Chowańska. Marta od 10 lat związana jest z branżą beauty, specjalizuje się w doborze specjalistycznej pielęgnacji i luksusowym makijażu, ale jej misją jest również wydobywanie kobiecości i potencjału, jaki w drzemie w kobietach, zachęca do dbania o siebie i rozwoju osobistego. Robi to na szkoleniach i warsztatach w całej Polsce, a 10 marca w Elektrowni Powiśle zrobi to na Dziewczyńskim Spotkaniu. Podjęłam osobiste wyzwanie noszenia czerwonej pomadki codziennie przez miesiąc. Nie tylko zmieniło to mnie, ale zainspirowałam swoje otoczenie! Czerwona pomadka ma siłę, nie ma drugiego koloru, który byłby tak klasyczny i bezkompromisowy zarazem. Najważniejszy jest dobór odpowiedniego odcienia. Przetestowałam wszystkie i znalazłam trzy najlepsze. Nie rozstaję się z nimi! - mówi Marta. Kolejną ekspertką, której nie zabraknie na tym wyjątkowym wydarzeniu będzie Sylwia Miller, psycholożka i psychoterapeutka. Psychologia jest nie tylko jej pracą, ale również pasją. Zaś psychoterapię traktuje jak spotkanie, które pozwala lepiej zrozumieć siebie, dotrzeć do istoty problemu i poradzić sobie z nim. Sylwia będzie z nami, by odpowiedzieć na wszystkie pytania i rozwiać wszelkie wątpliwości. Jeśli makijaż może dodać pewności siebie, to moda również. W tym temacie podczas Dziewczyńskiego Spotkania radą posłuży Agnieszka Dubas, stylistka i szefowa działu mody GLAMOUR. Agnieszka podpowie, jak ubraniem zwiększyć swoją samoocenę. Oraz jak sprawić, by stylizacja, w myśl, że to nie szata zdobi człowieka, jak najlepiej odzwierciedlała i podkreślała naszą osobowość, a nie tworzyła błędnego wyobrażenia innych (oraz nas samych) na nasz temat. Na nasze spotkanie zaprosiliśmy także Kamilę Kołpacką. Kamilę możecie kojarzyć z jej profilu na Instagramie @kbrazilka, a także marki Letter Bag, której jest założycielką. Kibicujemy jej od dawna, ponieważ totalnie popieramy to, czym dzieli się ze swoimi followersami. A mianowicie naturalnością, ciałopozytywnością i dobrą energią. Panel z tymi wszystkimi wspaniałymi bohaterkami poprowadzi Kasia Dąbrowska, redaktor naczelna GLAMOUR. A na uczestniczki spotkania będą czekały również niespodzianki! Jak dostać się na Dziewczyńskie Spotkanie z marką Mary Kay? Zapisz się przez formularz poniżej, odpowiedz na krótkie pytanie, potwierdź rejestrację, a następnie wyczekuj od nas wiadomości z zaproszeniem na spotkanie. Liczba osób jest ograniczona (zaplanowaliśmy kameralne spotkanie w gronie 30 dziewczyn), więc zapiszcie się już teraz! Uczestniczki spotkania wyłonimy na podstawie najciekawszych odpowiedzi na zadane przez nas pytanie. Do zobaczenia!