Pielęgnacja, self-care i zdrowe emocje według Oliwciaks. Influencerka wzięła udział w naszym Q&A
Jak dbać o suchą skórę? Jak odzyskać równowagę w życiu? Jak polubić siebie? To niektóre z pytań, które zadaliście Oliwii Nincevic podczas zorganizowanego przez nas Q&A na Instagramie. Zebraliśmy je wszystkie wraz z odpowiedziami.
Oliwia Nincevic, czyli @oliwciaks, to influencerka, która prowadzi popularny lifestylowy kanał na YouTube i ma prawie 170 tys. followersów na Instagramie. W swoich wpisach pokazuje kadry z codziennego życia, w których prezentuje ubrania, kosmetyki oraz podróże. Dużo mówi też o nie zawsze łatwych emocjach, akceptacji siebie i wrażliwości na innych ludzi. Wraz z marką Cetaphil zaprosiliśmy ją do udziału w Q&A, aby podzieliła się z wami swoimi poradami na temat pielęgnacji i życia. Oto podsumowanie tego spotkania. Jakie masz rutyny self-care, które pomagają ci odzyskać równowagę? Mam swoje praktyki i rytuały, dzięki którym jestem pełna spokoju. Przykłady? Mata do akupresury plus medytacja, lampa LED i książka, poranny spacer i podcast. Czym jest wrażliwość? Jak się objawia? Jak ją pielęgnować? Wrażliwość to dla mnie swojego rodzaju empatia w stosunku do świata – sytuacja, gdy porusza mnie coś, co nie dotyczy tylko mnie. Stosunkowo często zdarza mi się też ostatnio płakać z wdzięczności za własne szczęście. To mi uświadamia, że mam otwarte serce. Wrażliwość to emocje, troska i szczęście. Piękna cecha, która czyni nas wartościowymi. Myślę, że nie można się jej wstydzić, trzeba ją eksponować i być dumnym, że świat, ludzie i sytuacje nas poruszają. Czy stawianie siebie na pierwszym miejscu to oznaka troski i zdrowego egoizmu? Oczywiście, że to dobra praktyka. Chcę na co dzień wychodzić z domu bez makijażu. Jak przełamać wstyd i pokazać prawdziwą siebie? Po pierwsze, to żaden wstyd. To świetnie, że chcesz chodzić bez makijażu i moim zdaniem ważne jest to, jak ty to postrzegasz. Nie przejmuj się tym, co pomyślą ludzie, bo naprawdę nikogo to nie interesuje. Powinnaś żyć w zgodzie ze sobą i tak, żeby tobie było wygodnie i dobrze. Jakie to w ogóle ma znaczenie, co ktoś sobie pomyśli? Ważne jest to, co myślisz ty. Ja po prostu przełamałabym się i wyszła, żeby poczuć, że mogę to robić na co dzień. W jaki sposób przyjmować komplementy bez umniejszania sobie? Dotykamy tutaj tematu pewności siebie, ponieważ przyjmowanie komplementów bez umniejszania sobie świadczy o poczuciu własnej wartości. Jeżeli czujesz się ze sobą dobrze, czujesz się mądra, inteligentna, piękna i wartościowa, to przyjmowanie komplementów od osób, które tylko ci o tym przypominają, nie powinno być niczym trudnym. Jakie są najlepsze rozwiązania na bardzo suchą skórę? Przede wszystkim dobre nawodnienie i nawilżenie. Postawiłabym na maseczki mocno nawilżające. Oprócz kosmetyku do oczyszczania i kremu warto zadbać o dobre serum, kwas hialuronowy i o coś mocno odżywczego i nawilżającego. Bardzo polecam mój ulubiony turbonawilżający krem Cetaphil. Jak czerpać radość z własnego towarzystwa? Najważniejsze jest to, żeby siebie polubić i wtedy czerpanie radości z własnego towarzystwa będzie bardzo proste. Można zacząć od małych rzeczy, robienia tego, co się lubi i udowadniania sobie, że możesz zrobić coś, co sobie założyłaś. Kiedy postanawiasz, że codziennie będziesz czytać książkę, to rób to, czytaj pięć stron książki dziennie i po tygodniu zobaczysz, jak wzrośnie twoja pewność siebie i poczucie, że umiesz trzymać się założonego planu. Wtedy to własne towarzystwo będzie znacznie przyjemniejsze. Jaką radę dotyczącą dbania o skórę dałabyś swojej młodszej „ja” i dlaczego? Poradziłabym jej, żeby dokładnie oczyszczała twarz i nie używała wacików i płynu micelarnego do tarcia całej twarzy, a jedynie do domywania okolic oczu. Skupiłabym się na tym oczyszczaniu, bo zawsze nawilżałam buzię. Przede wszystkim oczyszczanie, nawilżanie i… niedotykanie twarzy rękami. Jak pozwalać sobie na smutek, zamiast go tłumić? Gdybyśmy składali się tylko i wyłącznie z pozytywnych emocji, to życie byłoby mało różnorodne i nie bylibyśmy wtedy ludźmi, a robotami. Pozwalanie sobie na smutek to dla mnie oczyszczające doświadczenie i naprawdę lubię sobie czasem popłakać, bo wiem, że potem będzie mi dużo lżej. Jestem człowiekiem, kobietą, mam w sobie dużo emocji i smutek jest częścią mnie. To nic złego. Więc pozwól sobie na to, pobądź z tą emocją i wtedy ona zdecydowanie szybciej od ciebie ucieknie. Materiał promocyjny marki Cetaphil
Zalety bycia singielką. Oto 6 korzyści z nieposiadania partnera, o których wcześniej mogłaś nie mieć pojęcia
Jeśli jesteś singielką i zamartwiasz się tym, to kompletnie niepotrzebnie. Przedstawiamy 6 korzyści z nieposiadania partnera, o których mogłaś nie wiedzieć. Warto je wykorzystać. Brak partnera ma naprawdę wiele dobrych stron. Oto zalety bycia singielką.
W tym artykule: Zalety bycia singielką Większa niezależność finansowa Lepsza jakość snu Mniej stresu Robisz dla siebie więcej Większa siła psychiczna i emocjonalna Niezależność Zalety bycia singielką Nie ma co narzekać, być smutną i martwić się. Oto 6 korzyści z bycia singielką, o których prawdopodobnie nikt ci nigdy nie powiedział. Pomogą ci one skorzystać z tego (być może nowego) etapu w twoim życiu. Jeśli więc, niezależnie od tego, czy ostatnio się rozstałaś, czy nie jesteś z nikim w związku od dłuższego czasu, czytaj dalej! Oto zalety bycia singielką. Większa niezależność finansowa Wiadomo, bycie z kimś, z kim co tydzień można wychodzić na randki jest naprawdę cudowne, ale brak wydatków w każdy weekend też jest wspaniały. Bycie singielką sprawia radość, ponieważ masz wtedy całkowitą swobodę. Wydajesz, kiedy chcesz i na co chcesz. Co więcej, możesz rozpieszczać sama siebie. Rosnąca liczba singielek zwróciła uwagę naukowców. Już wiemy, dlaczego kobiety decydują się na życie w pojedynkę W ostatnich dziesięcioleciach obserwujemy dynamiczne zmiany w społeczeństwie, które wpływają na wybory życiowe kobiet. Jednym z zauważalnych trendów jest znaczny wzrost liczby singielek, co stanowi interesujący punkt analizy społecznych i kulturowych przemian. Aby lepiej zrozumieć to zjawisko, warto spojrzeć na statystyki. Lepsza jakość snu W grudniu, sama Dakota Johnson powiedziała, że jej największym priorytetem w życiu jest sen, a dokładniej, że mogłaby spać co najmniej 14 godzin na dobę. I choć pewnie jest to mało możliwe, to, gdy nie masz partnera, jest to bardziej prawdopodobne. W końcu druga osoba wymaga uwagi, co zajmuje naprawdę dużo czasu. Poza tym spanie samej, pozwala ci robić to na własnych zasadach. Idziesz spać, kiedy chcesz i wstajesz, kiedy chcesz. Mniej stresu Oprócz lepszego snu, inną korzyścią z bycia singielką jest wolność od zobowiązań, które często przekładają się na zmartwienia. Czy nam się to podoba, czy nie, bycie w związku oznacza nieustanne myślenie. Jak dogadać się z partnerem? Jak dogadać się z teściową, jego rodziną, znajomymi? Gdy jesteś singielką, nie masz tych wszystkich problemów, a co za tym idzie - nie stresujesz się tak bardzo.. Robisz dla siebie więcej Ponieważ masz więcej wolnego czasu, możesz wykorzystywać go na skupianie się tylko i wyłącznie na sobie – na swoim dobrym samopoczuciu fizycznym, ale i psychicznym. Gdy jesteś singielką, masz inne priorytety, jesteś bardziej zdyscyplinowana. Łatwiej będzie ci na przykład wstać o 6 rano i pójść na pilates. Jestem singielką, bo życie w pojedynkę mi odpowiada. Czyli o tym, jak oparłam się presji związków i zaakceptowałam to, że jestem sama Życie w pojedynkę, zwłaszcza w dużym mieście, nie budzi dziś zbyt wielu kontrowersji. Jednak wciąż wydaje się być tylko przystankiem na drodze do relacji z kimś. Nie jest zaś postrzegane w kategorii ułożenia sobie prywatnego świata. Większa siła psychiczna i emocjonalna Oprócz większej dyscypliny, dbania o dietę i przestrzegania nawyków, osoby, które nie są w związku są bardziej skłonne do proszenia o pomoc. Mają również odwagę skorzystać z profesjonalnej pomocy. Niezależność Możesz zapomnieć o konsultowaniu się z drugą osobą, gdy chcesz podjąć jakąś ważną dla ciebie decyzję. Jeszcze jedna zaleta bycia singielką, to możliwość robienia wszystkiego, czego tylko chcesz, kiedy tylko chcesz. Masz ochotę kupić lot do Meksyku na następny dzień? Proszę bardzo! Nie musisz meldować się komukolwiek. Wakacje dla singli: dokąd jechać samemu? Niezapomniane wczasy dla aktywnych i leniwych, oto najlepsze kierunki na podróż solo! Wakacje dla singli mogą się okazać bardzo udane i niezapomniane. Aby tak się jednak stało, należy poświęcić trochę czasu na dokładne zapoznanie się z ofertami i destynacjami. Przede wszystkim jednak warto odpowiedzieć sobie na pytanie, czy wolelibyśmy wypoczywać aktywnie, czy też raczej oddać się błogiemu lenistwu. Pamiętaj, bycie singielką, to nie powód do cierpienia, a do cieszenia się życiem. Ten artykuł pojawił się pierwotnie na glamour.mx
Czy to jest miłość, czy zwykłe zauroczenie? Różnice między nimi są ewidentne. Tak rozpoznasz, czy warto tracić na nią/niego czas
Od lat pracujemy nad emocjami, chodzimy na terapię, byleby wiedzieć, co się dzieje w naszych głowach i sercach i wciąż potrzebujemy nazwania i usystematyzowania tego, co czujemy. Zatem spróbujmy. Bierzemy na tapet zakochanie i miłość.
W tym artykule: Zdefiniować miłość A jak nie miłość, to co? Stało się! Poznajemy kogoś i wydaje nam się, że to ten jedyny/ta jedyna. Na początkowym etapie znajomości pojawiają się zazwyczaj adrenalina, chęć poznania, ciekawość i uczucie ekscytacji. To nic innego jak zauroczenie – przemijający stan emocjonalny charakteryzujący się silnym pobudzeniem układu nagrody w mózgu, odpowiedzialnego za przyjemność, motywację i koncentrację uwagi tylko na obiekcie pożądania. W tej fazie partnerzy żyją tu i teraz, więź opierają głównie na seksie, nie realizują większości swoich potrzeb, więcej czasu spędzają na myśleniu o „ja” niż o „my”. Dotykają powierzchownych tematów i starają się przed sobą nawzajem jak najlepiej wypaść. Szybko dochodzimy do wniosku, że jesteśmy zakochane/zakochani. Co to właściwie oznacza? I jak rozpoznać ten stan? 5 pytań, które powinnaś sobie zadać, żeby dowiedzieć się, czy naprawdę jesteś szczęśliwa w związku Jeśli zastanawiasz się, czy twoja relacja z partnerem to szczęśliwy związek, w którym czujesz się dobrze, przyszedł czas, aby odpowiedzieć na twoje pytania. Przede wszystkim widzimy w drugiej osobie kogoś wyjątkowego, nie chcemy spotykać się z innymi, idealizujemy, tracimy stabilność emocjonalną, a nasz mózg zachowuje się podobnie jak u osób uzależnionych. Według badań myślimy o tej osobie przez ok. 65 proc. czasu wolnego, szukamy możliwości ciągłego bycia razem. Czujemy przez cały czas tzw. motyle w brzuchu. I choć biologia nie zna tego określenia, jest ono łatwe do wytłumaczenia. Doświadczamy działania swoistego koktajlu uczuciowego: adrenalina i serotonina wydzielają się na myśl o kimś, w kim się zakochujemy, co prowadzi do powstania mikstury stresu i przyjemności. Przyspiesza nam ona bicie serca, podnosi ciśnienie, a mózg reaguje tak, jakby przygotowywał się do sytuacji walki lub ucieczki. Zdefiniować miłość Psychologia to za mało, by opisać tak złożone zjawisko, jakim jest miłość. Możemy przecież rozmawiać o niej także w wymiarze biologicznym, społecznym, kulturowym, duchowym, religijnym, prawnym. Każdy z nich będzie inaczej ją definiował i używał innych zmiennych do jej opisania. A poza nimi wszystkimi jest jeszcze subiektywizacja miłości, czyli każdy z nas przeżywa ją inaczej. Pytania o mnie. Zadaj je partnerowi/partnerce, by sprawdzić, jak dobrze cię zna i dokąd prowadzi wasz związek Jeśli w codziennym pędzie nie macie za wiele czasu, by zastanowić się nad sobą i waszym związkiem, mamy dla Was rozwiązanie! Zadajcie sobie nawzajem „pytania o mnie” i wejdźcie na głębszy poziom relacji! Jej trwałość zależy od czynników wewnętrznych i zewnętrznych. Neurologia mówi o dwóch–trzech latach trwania pasji, filmy romantyczne próbują przekonać nas o istnieniu miłości do grobowej deski, a niektóre kultury traktują związki poprzez pryzmat głównie transakcyjny. Gdybym miał pokusić się o definicję, powiedziałbym, że: miłość to wielowymiarowy stan psychofizyczny i zjawisko oparte na uczuciach, wartościach, przekonaniach, nawykach i postawach, które kształtują całość naszej strategii budowania więzi z innymi. Może dotyczyć przyjaciół, zwierząt, świata, ludzi, pracy, siebie, namiętności, dzieci, rodziców. Miłość nie jest mierzona czasem tak, jak przemijające zauroczenie. Partnerzy kochający starają się obopólnie realizować potrzeby, wspierają się, planują przyszłość, komunikują, co czują, bez chęci wypadnięcia jakoś, rozumieją i adresują różnice, zarządzają konfliktem, zamiast od niego uciekać, nie są na destabilizującym haju zauroczenia. Budują więź na wielu polach. A jak nie miłość, to co? Bywa tak, że lubimy spędzać z kimś czas, świetnie nam się rozmawia, mamy wspólne zainteresowania i podobne plany na przyszłość. Coś ewidentnie nas do siebie ciągnie, ale nie czujemy „tego czegoś”. Bliżej nam do przyjaźni niż do związku. Przywiązanie, miłość, przyjaźń to różne formy budowania bliskości z innymi. „To był tylko żart”? Niekoniecznie. 5 subtelnych sygnałów, że twój partner tobą manipuluje Subtelna manipulacja nie jest jawnym szantażem emocjonalnym i stawianiem spraw na ostrzu noża. To raczej dawanie fałszywego poczucia wyboru, bombardowanie miłością, żarty, które mają drugie dno… Na co jeszcze warto zwrócić uwagę? Oto 5 nieoczywistych sygnałów, że twój partner tobą manipuluje (lub próbuje to robić). Każda z nich składa się z określonych części, które decydują o powstaniu takiej, a nie innej formy. Bliskość emocjonalna i zaangażowanie czasowe bez namiętności to przyjaźń, przyzwyczajenie do spędzania razem czasu bez głębszych uczuć to przywiązanie, a gdy jest tylko namiętność – mówimy o związku kochanków bez zobowiązań. W Polsce język zarządzający relacjami ma wydźwięk romantyczny i jest oparty na nieuświadomionych uczuciach – dlatego nas „ciągnie do kogoś”, czujemy „motyle w brzuchu”, szukamy „tego czegoś”. Ten brak precyzji w słowniku wynika z braku świadomości własnych uczuć i ich pochodzenia. Jeśli nie potrafimy nazwać swoich emocji, to znaczy, że także nie bardzo wiemy, co czujemy. Sięgając do wzorców wyniesionych z dzieciństwa, szybko zrozumielibyśmy, dlaczego tak wybieramy – wtedy przyda się trening autorefleksji i inteligencji emocjonalnej po to, by móc emocje rozpoznawać i odpowiednio adresować. Tekst ukazał się w magazynie Glamour 02/24. Wystarczy 45 minut, żeby rozkochać w sobie faceta do szaleństwa. Wypróbuj metodę Matching and Mirroring Sposobów na rozkochanie w sobie mężczyzny jest dość sporo, jednak nie wszystkie działają. Inaczej wygląda to w przypadku metody Matching and Mirroring. Dzięki niej wystarczy 45 minut, aby rozkochać w sobie faceta.
Zmniejszyłam je... Miałam dość tego, że rozmiar mnie definiował. „Odzyskałam kontrolę nad swoim ciałem”
W tym roku mija siedem lat, od kiedy zdecydowałam się na zmniejszenie piersi. Czy moje życie zmieniło się o sto osiemdziesiąt stopni? Nie. Ale odzyskałam kontrolę nad swoim ciałem i zaczęłam, paradoksalnie, oddychać pełną piersią.
W tym artykule: Zmniejszenie piersi? Przecież to absurd Myślałam o tym bez ustanku Ile kosztuje zmniejszanie piersi? Jak wygląda lifting? Jak wygląda życie po zmniejszeniu biustu? Zabiegi plastyczne wciąż wydają się wyrazem próżności. Kaprysem, niepotrzebnym wydatkiem. A zmniejszenie piersi? Przecież to absurd, pełny biust to marzenie niejednej kobiety (a z pewnością większości mężczyzn). Ja swojego nie znosiłam, do kliniki chirurgii plastycznej zgłosiłam się, gdy tylko zarobiłam potrzebne szesnaście tysięcy. Piersi. Miałam wrażenie, że wszystko kręciło się wokół nich. Jedna z pierwszych myśli codziennie rano, to jak je okiełznać, ubrać, ukryć. Każda dziewczyna z dużym biustem to zna. Zamiast wybierać stylizacje, myślimy o ramiączkach, stanikach, haftkach. Najgorzej było latem. Moje koleżanki nosiły bieliźniane sukienki z ramiączkami spaghetti, modne t-shirty z odsłoniętymi plecami, ja tonęłam w oversizowych, workowatych strojach, bo nie chciałam, żeby mój biust niepotrzebnie zwracał uwagę. „Klik”, ulubiony moment dnia, zdejmujesz stanik i w końcu czujesz się dobrze. Ale to tylko chwila ulgi. Zmniejszenie piersi? Przecież to absurd Duże piersi automatycznie robią z ciebie seksowną. Nieważne, czy akurat masz okres, jesteś zawalona robotą, albo masz problemy rodzinne i tak każdy widzi najpierw je, a potem ciebie. „Która to Łucja?”, „Ta cycata”. Ten opis powracał do mnie jak refren, jakby duży biust był tym, co mnie od początku do końca definiowało. Od wczesnej młodości wymyślałam różne strategie na poradzenie sobie z tą łatką. Na przemian podkreślałam go, udając, że mam te opinie gdzieś, lub chowałam w ciuchach – namiotach. Pamiętam, gdy raz w liceum zostałam wezwana na dywanik, gdy założyłam zbyt obcisłą bluzkę. „Niepotrzebnie prowokujesz chłopców” – myślałam, że zapadnę się pod ziemię. Czas, gdy dorastałam, świat był wyjątkowo toksyczny dla młodych kobiet. W magazynach królowały wychudzone, strzeliste modelki w stylu „heroin chick“, a cat calling uważano za komplement. Byłam zbyt zahukana, by reagować. Przywykłam do wiecznego, ulicznego nagabywania. Duży biust na dług czas skutecznie zniechęcił mnie do sportu. Bieganie z miseczką F to piekło, odpadała lekkoatletyka, do drużyny siatkówki, czy piłki ręcznej, zawsze byłam wybierana jako ostatnia. Nie chodziło o moje umiejętności, raczej o brak pewności siebie. Lubiłam się rozciągać, miałam predyspozycje do jogi, pilatesu. Byłam wytrwała i ambitna, ale moja wuefistka postawiła na mnie krzyżyk. Licealne zajęcia spędziłam na ławce rezerwowych, z naciąganą tróją w dzienniku. Ze sportem pożegnałam się na kilka ładnych lat, niestety. Trend sexual wellness wkracza do Polski. Powitajcie wyższą formę samomiłości Z roku na rok żyjemy coraz bardziej świadomie. Przykładamy ogromną wagę do tego, co jemy, jak trenujemy, śpimy i oddychamy. A co z naszym dobrostanem seksualnym? Oto w 2024 r. ostatecznie żegnamy się z seksualnym tabu i witamy lepsze, uważniejsze i przyjemniejsze życie seksualne. Myślałam o tym bez ustanku Duży biust nie jest dla kobiet, jest dla facetów. Miałam wrażenie, ze dla niektórych mężczyzn byłam fetyszem. Umawiali się ze mną, bo lubili obfite kształty, ja grałam w tę grę, bo poczucie wartości miałam całkowicie ulokowane w wyglądzie. Przeglądałam się w oczach facetów, karmiłam ich uwagą. Jeden z nich nazywał mnie „małą Mi”, tak ponoć mówi się o drobnych dziewczynach z dużym biustem. Największy problem robił się w pracy. Choć pracowałam od świtu do nocy, dla niektórych przełożonych i współpracowników moje kompetencje były na drugim planie. Nie zliczę szowinistycznych żartów, których wysłuchałam. Dodam, że żenująco słabych. Nie pozdrawiam dziadersów pracujących w mediach. Myśl o zmniejszeniu piersi towarzyszyła mi w zasadzie bez ustanku. Ograniczały mnie finanse, ale nie miałam wątpliwości, że kiedyś to zrobię. Najbardziej protestowali oczywiście faceci, z którymi się spotykałam. W głowie im się nie mieściło, że kobieta może się chcieć z własnej woli się tak okaleczyć. A ja w wolnych chwilach robiłam reaserch, szukałam kliniki i fantazjowałam, jakby to było mieć małe, kształtne piersi. Marta Niedźwiecka w pierwszym odcinku Glamour Academy rozprawia się z tematem self-care Glamour Academy to nowy videopodcast, w którym rozmawiamy z ekspertkami i ekspertami o ważnych dla Was sprawach. W pierwszym odcinku razem z psycholożką Martą Niedźwiecką bierzemy na warsztat self-care. Ile kosztuje zmniejszanie piersi? Nie oszczędzałam, ale miałam trochę szczęścia. Dostałam niepodziewanie duży projekt, na którym mogłam zarobić akurat tyle, ile potrzebowałam na zabieg. Drogą pantoflową dowiedziałam się o sprawdzonej lekarce, która wykonywała tego typu operacje. Ma duże doświadczenie i poczucie estetyki. Umówiłam się na konsultację. Pani doktor, zamiast redukcji zaproponowała lifting piersi. Rozmiar miał się zmniejszyć z miseczki F na C, a kształt ujędrnić, zaokrąglić. Poczułam, że „to się dzieje", że moje marzenie się spełnia. Termin wypadał za parę miesięcy, ale natychmiast zrobiłam komplet badań, chciałam być przygotowana. I dobrze zrobiłam, bo kilka dni po konsultacji zadzwonił telefon. Zwolniło się miejsce na „już”. Zdecydowałam się bez wahania. Sam zabieg kosztował dwanaście tysięcy, ale musiałam mieć jeszcze odłożone pieniądze na laser, który miał zredukować blizny. Na pobyt w szpitalu miałam zaplanować dwa dni. Pakowałam się z poczuciem ekscytacji. Jak wygląda lifting? Poddałam się inwazyjnemu zabiegowi, ale wszystko odbyło się bardzo komfortowo, szybko. Moment, gdy pozwolono mi zdjąć bandaże i obejrzeć nowy biust, był dla mnie przełomowy. Miałam wrażenie, że moje ciało w końcu do mnie pasuje. Piersi były o dwa rozmiary mniejsze, uniesione, jędrne, piękne, choć pokryte bliznami. Następnego dnia po zabiegu, zabrałam swoje rzeczy, wezwałam ubera i pojechałam na śniadanie do miasta. Trochę przeholowałam, ale cóż, leciałam na adrenalinie i endorfinach. Mój zachwyt zelżał nieco podczas rekonwalescencji, Organizm upomniał się o odpoczynek. Warto zarezerwować sobie dwa tygodnie urlopu, jeść i leżeć, pachnieć i kupować nowe ubrania. Sorry not sorry. Jak wygląda życie po zmniejszeniu biustu? Najważniejsze podczas rekonwalescencji jest zadbanie o blizny. Po zdjęciu szwów nie wolno ćwiczyć jeszcze przez sześć tygodni. Za to potem można wszystko. Biegać, skakać w dal, podnosić ciężary, nosić sukienki bez pleców, żyć. Zmiana w ciele nie jest jednak jednoznaczna ze zmianą mindsetu. Postanowiłam pójść na terapię. Dopiero praca nad sobą pomogła mi zbudować zdrową pewność siebie, absolutnie niezależną od wyglądu, pożegnałam się z odbijaniem w męskich spojrzeniach, zaczęłam realizować pasje: wkręciłam się w jogę, zaczęłam trenować tajski boks. Moja wuefistka z pewnością przewróciłaby oczami z niedowierzaniem. Serio, czasem zastanawiam się, czy nie pomyliłam kolejności, czy najpierw nie powinnam pójść na terapię, przepracować trudne emocje, przepłakać swoje, a dopiero potem iść pod nóż. Ale potem wkładam swoją super krótką mini z odkrytymi plecami i myślę sobie „zasłużyłaś na to, mała”. Zawsze podziwiałam pewne siebie kobiety. Wystarczyła mała zmiana i stałam się jedną z nich Kiedy postawiłam siebie na pierwszym miejscu, całe moje życie uległo zmianie. Czyli krótka historia o tym, dlaczego miłość i szacunek do samej siebie to najlepsze, czego kiedykolwiek się nauczyłam.
„To zbiór małych i większych działań, które możesz wykonywać każdego dnia, żeby zatroszczyć się o siebie”. Psycholożka Magdalena Chorzewska o tym, czym jest prawdziwy self-care
Jeśli zadbasz o siebie, poczujesz się lepiej, a Twoje relacje z innymi staną się głębsze. O tym, czym jest prawdziwy self-care, rozmawiamy z psycholożką Magdaleną Chorzewską.
W tym artykule: Self-care: co to jest? Self-care: jak zacząć o siebie dbać Self-care: znak naszych czasów Magdalena Chorzewska jest psycholożką, na Instagramie z sukcesem prowadzi profil @chorzewska_instaporadnia. Mówi, że coraz częściej chcemy się nauczyć, jak dobrze i efektywnie o siebie dbać: Wielokrotnie w gabinecie spotykam osoby, które zmęczone dbaniem o innych, stęsknione opieki, troski, zauważenia, zgłosiły się do mnie, żeby nauczyć się zaspokajać te potrzeby. Self-care: co to jest? Co z Twojego punktu widzenia, ekspertki, znaczy self-care? Zakładam, że każda z nas chce czuć się dobrze, tryskać energią, kochać i czuć się kochaną, mieć wielu przyjaciół, radzić sobie z wyzwaniami dnia codziennego, rozwijać się. Do tego wszystkiego potrzebny jest zadbany zdrowy organizm, świadomość siebie i swoich potrzeb, a także umiejętności służące regulacji napięcia emocjonalnego. O tym jest self-care. To zbiór małych i większych działań, które możesz wykonywać każdego dnia, żeby zatroszczyć się o siebie. Spotkałam się z wieloma synonimami self-care i moimi ulubionymi są samoopieka, samotroska, self-love. Jakie są najważniejsze obszary samotroski? Wyobraź sobie siebie. Czego potrzebujesz, żeby czuć się dobrze z samą sobą? Pewnie najpierw zadbałabyś o podstawowe potrzeby, jakimi są te fizjologiczne. Mam tu na myśli odpowiednie odżywienie, czyli zdrowa dieta, odpowiednie nawodnienie, wysypianie się. Pomyślisz sobie pewnie, że przecież to logiczne. Ale czy zawsze dbasz o to, żeby na twoim talerzu znalazły się zdrowe, nieprzetworzone produkty z ogromną dawką witamin? A czy pamiętasz o piciu minimum 1,5 litra wody czy ziół? Czy zdarza ci się zarywać noce, oglądając seriale lub wstawać stanowczo za późno? Zwróć na te obszary szczególną uwagę, bo uregulowanie ich pozwoli ci poczuć się spokojniejszą i będzie wspaniałą bazą do dalszych elementów samoopieki. Chcę zaznaczyć, że self-care to także unikanie tego, co ci nie służy. Mam tu na myśli alkohol, papierosy i inne używki zaburzające homeostazę organizmu i działające toksycznie. Redaktorki Glamour.pl zdradzają, jak pozbyć się stresu. Oto 7 metod odpoczynku przetestowanych na własnej skórze! Jest weekend, nie mamy pracy, teoretycznie powinniśmy odpoczywać i zbierać siły na kolejne dni. Niestety, wciąż większość z nas ma ogromny problem, by efektywnie się zrelaksować. Dlaczego nie potrafimy odpuścić i co możemy zrobić, by w końcu poczuć spokój i odprężenie? A co z emocjami? Przynajmniej kilka razy dziennie zadawaj sobie pytanie: „Co czuję?”. Dzięki temu będziesz wiedziała, czy dana sytuacja jest dla ciebie przyjemna, czy dana relacja ci służy, czy praca, do której chodzisz, daje ci radość i spełnienie, czy czujesz się zestresowana i na myśl o niej boli cię brzuch czy głowa. Emocje są najlepszym drogowskazem, co dla nas dobre, a co nam nie służy, tylko trzeba się nauczyć z nich korzystać. Przyjrzyj się także temu, jak wiele bodźców cię otacza. Czy nie jest za dużo dźwięków, informacji, interakcji, świateł, kolorów. Staraj się zadbać o spokój dzięki świadomemu ograniczaniu tego, co ci nie służy. Codziennie postaraj się zadbać o ciszę, odłączyć od telefonu czy komputera i szukać kontaktu z naturą - nawet w parku obok domu. Żyjemy w świecie przepełnionym interakcjami z innymi ludźmi. Obszar społeczny jest czymś, co również ma ogromne znaczenie. Zadaj sobie pytanie, czego w relacjach potrzebujesz. Być może jest wokół ciebie za dużo ludzi, którzy zawsze czegoś chcą. Tu pomaga nauka stawiania granic i umiejętne odmawianie, proszenie o pomoc czy mówienie o tym, jak się czujesz w danej sytuacji. Może czujesz się oceniana, kontrolowana czy samotna w tłumie? Większa troska o siebie w relacjach to pokazanie swoich potrzeb i bycie otwartym na potrzeby innych, ale tak żeby nie wiązało się to z rezygnacją z siebie samej. Może masz za mało czasu na pielęgnowanie przyjaźni? Znajdź go i odezwij się do dawno niewidzianych znajomych, zapytaj co u nich. Dzięki temu odnowisz kontakt, a relacje i przyjaźnie to coś, co wymaga czasu i zaangażowania. Poznawaj też nowe osoby, wychodź z domu, rozwijaj nowe pasje, zaangażuj się w coś, co może wzbogacić cię nie tylko w nowe doświadczenia i wiedzę, ale także w nowe ciekawe znajomości. Nie jest prawdą, że prawdziwa przyjaźń to ta od piaskownicy. Na dobrą i głęboką więź nigdy nie jest za późno. Self-care: jak zacząć o siebie dbać Dlaczego terapeuci zalecają, by pracę nad polepszeniem jakości życia, zacząć od pracy nad sobą? To zalecenie służy temu, żeby lepiej poznać siebie, sprawdzić, czy korzystamy z pełni swoich możliwości, czy może coś nas ogranicza. Niektórzy pacjenci przychodzą do gabinetu, żeby nauczyć się te emocje rozpoznawać i nazywać, bo przez lata nie zwracali na nie uwagi. Praca nad sobą jest wspaniałą drogą pełną zakamarków, czasem ślepych uliczek. To zadawanie pytań i poszukiwanie odpowiedzi. To też radzenie sobie z trudnymi doświadczeniami, które bywają blokujące i uniemożliwiają bycie szczęśliwym. Bardzo trudno jest budować związek, bazując na deficytach. Oczywiście, spotykając drugą osobę, jesteśmy w stanie wiele się od siebie nauczyć, otworzyć na uczucia, doświadczanie czegoś wspólnie. Bardzo ważne jest nie tylko branie od drugiej osoby, ale także dawanie. Trudno zachować równowagę, gdy ma się niskie poczucie wartości. Takie osoby, albo dają za dużo, myśląc, że na miłość muszą zasłużyć, albo tylko biorą, nie oferując w zamian nic poza swoją obecnością, myśląc, że nie mają nic do zaoferowania. Widziałam w moim gabinecie niejedną piękną zmianę. Dzięki pracy nad sobą możesz zmienić swoje życie i to w jaki sposób zadbasz o siebie i o innych. Ktoś, kto nie pracuje nad sobą, często nie potrafi komunikować swoich potrzeb lub jest zamknięty na potrzeby drugiej osoby. Nie potrafi radzić sobie z kryzysami, a te występują w każdej relacji. Jeśli ktoś mówi: „my się nigdy nie kłócimy”, to oznacza, ze ktoś w tym związku jest uległy i nie mówi o swoich potrzebach. Krótkofalowo ta metoda się sprawdza, długofalowo prowadzi do frustracji i niezadowolenia. Niskie poczucie własnej wartości - objawy. Izolacja, poczucie winy i wstydu, brak wiary w siebie to tylko niektóre z nich „Niskie poczucie własnej wartości - objawy" - jeżeli właśnie wpisałaś w okienko wyszukiwarki te słowa, trafiłaś w dobre miejsce. Najprawdopodobniej właśnie teraz zastanawiasz się, jak możesz rozpoznać, że ty (albo ktoś z twoich bliskich) boryka się z niskim poczuciem własnej wartości. W tym artykule wyróżnimy 10 sposobów, na jakie może objawiać się w codziennym życiu niska samoocena. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej. Self-care: znak naszych czasów Jakie zmiany widzisz w naszym podejściu do dbania o swoje emocje i ogólniej o zdrowie psychiczne w ostatnim czasie? Widzę ogromny wzrost liczby pacjentów w gabinetach psychologów i psychoterapeutów. Ludzie przestali sobie radzić ze stresem, zauważyli, że żyją w pustych relacjach. Wiele osób zaczęło sięgać po alkohol, wielu pacjentów zaczęło borykać się z lękiem, który jest na tyle silny, że bardzo ogranicza ich życie i funkcjonowanie. Żyjemy w bardzo dziwnych czasach. Z jednej strony dających ogromne możliwości. Możemy zwiedzać świat, rozwijać, korzystać z wielu nowoczesnych technologii. Z drugiej strony mamy epidemię samotności, niepewności jutra. Do tego jeszcze ten kult sukcesu, ideału. Dzięki popularności psychologii, dostępowi do niej w łatwy sposób (chociażby dzięki takim profilom jak moja Instaporania) ludzie nie boją się sięgnąć po pomoc. Wiedzą, że psycholog to osoba, która pomoże, że każdy może mieć gorszy czas. Jakie książki lub podcasty poleciłabyś osobom, które chcą lepiej się o siebie troszczyć i lepiej się zrozumieć? Bardzo lubię książki Stefanie Stahl. To poradniki napisane bardzo przystępnym językiem, pełne ćwiczeń do pracy nad sobą i poczuciem wartości. Szczególnie polecam „Odkryj swoje wewnętrzne dziecko” i „Jak myśleć o sobie dobrze”. Bardzo dobrą pozycją jest także „Twój psychologiczny autoportret” – autorzy to John M. Oldham i Lois B. Morris. Polecam też „Siłę nawyku” Charles Duhigg. A z podcastów zapraszam oczywiście na mój „Kanał psychologiczny” na Spotify. 3 rzeczy, których nauczył mnie toksyczny związek. Wyszłam z niego bardziej świadoma [FELIETON] Jeśli rzeczywiście można uczyć się na błędach, uczcie się na moich. Toksyczny związek uświadomił mi kilka ważnych rzeczy. Oto, czego dowiedziałam się o sobie, życiu i miłości, wychodząc z takiej relacji.
Marta Niedźwiecka w pierwszym odcinku Glamour Academy rozprawia się z tematem self-care
Glamour Academy to nowy videopodcast, w którym rozmawiamy z ekspertkami i ekspertami o ważnych dla Was sprawach. W pierwszym odcinku razem z psycholożką Martą Niedźwiecką bierzemy na warsztat self-care.
W tym artykule: Glamour Academy – co to jest self-care Glamour Academy – self-care a terapia Glamour Academy – co to jest self-care W pierwszym odcinku wideorozmowy Glamour Academy Marta Niedźwiecka mówi o self-care. Dla każdego i każdej z nas self-care znaczy coś innego – tłumaczy. – Zależy to od tego, w jakim momencie życia jesteśmy i jak bardzo lub nie znamy siebie. Bo właśnie od poznania swoich potrzeb zaczyna się dbanie o sobie – takie, które przyniesie nam zmianę i korzyść. Dopiero kiedy będziemy wiedzieć, czego potrzebujemy, w jakich obszarach życia mamy braki, będziemy mogli wziąć pełną odpowiedzialność za swoje decyzje i podejmować je świadomie. I tym jest właśnie self-care według Marty – odpowiedzialnością. Glamour Academy – self-care a terapia Razem z Martą Niedźwiecką zastanawiamy się też, czy terapia jest dla każdego i czy powinna być częścią self-care. W ostatnich latach coraz częściej i chętniej z niej korzystamy, przestała być tematem tabu i przestaliśmy się jej wstydzić. Ale Marta twierdzi, że to nie jest tak, że każdy z nas potrzebuje terapii, raczej przydałaby nam się edukacja psychologiczna. Kiedy samodzielnie podejmujemy wiele świadomych działań, by zmienić nasze życie, i to zupełnie nie działa, to wtedy jest moment, by poprosić o pomoc specjalistę. Także wtedy kiedy zauważamy, że nasza sytuacja znacznie się pogarsza. To tylko niektóre z wątków, które poruszamy w rozmowie z Martą. Koniecznie zobaczcie cały odcinek Glamour Academy.
Kajetan Wolas: „Poprosiłem o pomoc, bo było tak źle, że nie ogarniałem tego, co działo się w mojej głowie” [WYWIAD]
„Wciąż mówi się za mało o zdrowiu psychicznym, tematy z nim związane są za słabo nagłaśniane. Jeśli więc mogę dołożyć swoją cegiełkę do zwiększania świadomości w tym zakresie, chcę to robić” – przyznaje Kajetan Wolas – młody artysta, który otwarcie mówi (i śpiewa) o swoich trudnych doświadczeniach.
W tym artykule: Glamour Academy: Kajetan Wolas w wywiadzie dla Glamour.pl Kajetan Wolas: „Poprosiłem o pomoc, bo było tak źle, że nie ogarniałem tego, co działo się w mojej głowie” Kajetan Wolas: „Najważniejsze jest dla mnie życie w zgodzie z samym sobą” Kajetan Wolas: „Chcę żyć i pozostać w dobrej formie jak najdłużej” W 2024 roku startujemy z Glamour Academy, w ramach której poruszamy aktualne i ważne dla generacji Z tematy. W lutowym numerze magazynu GLAMOUR (w sprzedaży od 25 stycznia), a także na Glamour.pl skupiamy się na szeroko rozumianym selfcare. Czym jest? Jakie obszary naszego życia obejmuje? Nie sposób mówić o dbaniu o siebie, nie wspominając o zdrowiu psychicznym. Dlatego rozmawiamy z Kajetanem Wolasem, który w swojej twórczości chętnie porusza kwestie związane z depresją, derealizacją i depersonalizacją, otwarcie mówi o bolesnych doświadczeniach z przeszłości, a jednocześnie inspiruje swoich rówieśników oraz rówieśniczki. Nie kryje się ze swoją wrażliwością. Wie, że przyczynia się do kreowania nowego wzorca męskości. Chce pomagać innym i zwiększać świadomość w zakresie problemów ze zdrowiem psychicznym. To ważny głos młodego pokolenia. Pora go usłyszeć. Glamour Academy: Kajetan Wolas w wywiadzie dla Glamour.pl Asia Twaróg: Niedawno opublikowałeś post na Instagramie, w którym podsumowałeś 2023 rok i napisałeś: „Myślałem, że jak mam 19 lat, to mogę wszystko i tak też po maturze zniszczyłem sobie życie tak bardzo jak się dało”. Co to znaczy? Jakie błędy popełniłeś? Kajetan Wolas: Zajęcia w szkole muzycznej i matura kosztowały mnie wiele stresu. Czułem się przebodźcowany, chciałem odpocząć. Dlatego gdy skończyłem szkołę, stwierdziłem, że nie muszę nic robić i zdecydowałem się na gap year. Żyłem beztrosko – od piątku do piątku. Ciągle spotykałem się ze znajomymi. Myślałem, że to jest okej. I, rzeczywiście, na początku tak było. Ale w momencie, w którym moi rówieśnicy zaczęli studia, ja pozostałem w starym schemacie. To negatywnie odbiło się na mojej psychice, czego przez pewien czas w ogóle nie byłem świadomy. Nadszedł moment krytyczny, w którym zacząłem się zastanawiać, co ja robię ze swoim życiem? Nie dość, że stałem się bardzo oschły, to jeszcze nie wiedziałem, czego chcę od życia. Zero konkretów. Czułem się zagubiony. Uświadomiłem sobie, że całe życie stawiałem na innych. Musiałem czuć przynależność do grupy, przez co sprawiałem wrażenie atencyjnego. A przecież to moje życie – sam walczyłem z depresją, derealizacją i depersonalizacją. Dlaczego ktoś ma mi mówić, że jestem okej albo nie? Odciąłem się od wszystkich, zrobiłem to dla własnego dobra. Dziś wiem, że powiedzenie „żeby pokochać innych, najpierw trzeba pokochać siebie” jest sensowne. Natomiast ludzie rozumieją to na różne sposoby. Według mnie nie chodzi o to, by pokochać aktualną wersję siebie i zrezygnować z dalszej pracy nad sobą. Zresztą, taki jest też mój cel na 2024 rok. Czyli zawalczyłeś o siebie? Tak, zawalczyłem o siebie. Gdy po praz pierwszy poczułem, że chcę żyć, uświadomiłem sobie, że – nieważne, co się wydarzy – tak już będzie do końca. To się nie zmieni. Pamiętasz swój pierwszy atak paniki? Pamiętam. Obudziłem się po swoich urodzinach i wkręciłem sobie, że umieram. Źle się czułem, przeszły mnie dreszcze. Niestety byłem wtedy sam w domu. Dlatego zadzwoniłem do mojego taty, który był wtedy w Irlandii, rozmawiałem z nim przez 40 minut, by się uspokoić. Potem skontaktowałem się także z moją mamą, która akurat wracała z zajęć do domu. Gadaliśmy przez prawie godzinę. To było naprawdę trudne. Myślałem, że depresja, derealizacja i depersonalizacja to szczyt. A tu jeszcze atak paniki. Wszystko, co złe, powróciło. Kajetan Wolas: „Poprosiłem o pomoc, bo było tak źle, że nie ogarniałem tego, co działo się w mojej głowie” „Nie prosiłem o pomoc, bo wolałem jej brak. Teraz wiem, że to był mój błąd” - to fragment tekstu Twojego debiutanckiego singla „Co pokaże czas?”. Kiedy, w jakich okolicznościach o tę pomoc poprosiłeś? Poprosiłem o pomoc, bo było tak źle, że nie ogarniałem tego, co działo się w mojej głowie, nie potrafiłem sobie tego poukładać, poradzić sobie z tym, co do mnie wróciło. Pewnego dnia, wracając ze szkoły razem z moją mamą, powiedziałem jej, że chciałbym, by umówiła mnie do swojego psychologa, ale żeby nie zadawała żadnych pytań. Choć temat pomocy psychologicznej przewijał się już wcześniej, wtedy w końcu się to wydarzyło. Debiutancki singiel jest bardzo ważny, bo nakreśla nam kierunek, w jakim artysta chce się rozwijać, co i jak chce przekazać. Ty postawiłeś na niezwykle istotny, ale jednocześnie trudny temat problemów ze zdrowiem psychicznym. Chcesz, by to była twoja misja? To na pewno jest moja misja. Kompletnie nie chcę się kryć ze swoimi problemami, nie chcę ich tłumić. Wciąż mówi się za mało o zdrowiu psychicznym, tematy z nim związane są za słabo nagłaśniane. Jeśli więc mogę dołożyć swoją cegiełkę do zwiększania świadomości w tym zakresie, chcę to robić. Kiedyś myślałem, że moje problemy są czymś dziwnym, że różnię się od moich rówieśników. Gdy zacząłem się w to zagłębiać, zrozumiałem, że to normalne. Musimy dbać o swoją psychikę tak samo jak dbamy o zdrowie fizyczne. Żyjemy w dziwnych czasach, czasem jest naprawdę ciężko, mamy wiele do przepracowania. Ale istnieją sposoby, dzięki którym nie musimy się męczyć ze sobą i tym, co dzieje się wokół nas. Szerzenie świadomości na tematy związane ze zdrowiem psychicznym to jedno. Ale zastanawiam się, czy tworzenie muzy tego typu działa też korzystnie na Ciebie? Terapeutycznie? Uwalniająco? Co Ci daje? Tak, zdecydowanie. Jak wypowiadam się na te tematy albo piszę nowe piosenki, łączę pewne kropki w mojej głowie, wyrzucam z siebie jakieś emocje. Traktuję to jako terapię, dzięki takim działaniom lepiej radzę sobie z niektórymi problemami, wiem, że może pomagać to także innym ludziom. Chcę brać udział w akcjach związanych ze zdrowiem psychicznym dla siebie i innych. Domyślam się, że chcesz dalej podążać tą ścieżką. Powiedz, proszę, czy tematy związane z relacją z samym sobą i zdrowiem psychicznym pojawią się także na EP-ce, której premiera zbliża się wielkimi krokami? Tak naprawdę cała EP-ka „Sad”, której premiera już w lutym, opiera się na zdrowiu psychicznym. Za jej pośrednictwem rozliczam się z bolesną przeszłością i tym, co działo się w mojej głowie w najmroczniejszych momentach. Zawarte na niej numery pokazują moją wewnętrzną drogę. Szczególne znaczenie ma dla mnie numer „To miejsce”, w którym skupiam się na derealizacji, a także związanymi z nią zgubą i przytłoczeniem. Nie wiem, czy będę kontynuować ten temat przy okazji kolejnych projektów muzycznych. Niemniej jednak będę angażować się i wspierać akcje z tego obszaru. A może nawet sam je tworzyć. Dostajesz jakieś sygnały od swoich fanek i fanów, osób, które obserwują Cię w mediach społecznościowych, że to, co robisz, pomaga im? Tak. Dostaję wiadomości od realnych ludzi, którzy piszą „Kajetan, dziękuję ci, to, co zrobiłeś, realnie mi pomogło”. Tak było m.in. przy okazji akcji Młode Głowy. To bardzo pomaga w momentach, a właściwie przebłyskach zwątpienia, gdy myślę o swojej twórczości. Kajetan Wolas: „Najważniejsze jest dla mnie życie w zgodzie z samym sobą” Wrażliwość, łzy, pokazywanie swoich słabości wciąż bywają tematami tabu. Ty się ich nie wstydzisz. Masz świadomość, że w ten sposób przyczyniasz się do kreowania nowego wzorca męskości? Trochę tak. Jeszcze dekadę temu mało mówiło się o tym, jak bardzo słowa mogą ranić i jak dużą mają moc. Gdy miałem 12 czy 13 lat, sam kompletnie tego nie rozumiałem. Zastanawiałem się, dlaczego ktoś mi dokucza – co robię źle? Teraz wiem, że nie ma nic złego w mówieniu np. o łzach. Jeśli komuś się to nie podoba, to nie mój problem. Mam świadomość, że sam sobie poradzę. Najważniejsze jest dla mnie życie w zgodzie z samym sobą. Oczywiście, mam w sobie pewnego rodzaju krytyka, przez którego łapię się np. na tym, że byłem dla kogoś niemiły. Dzięki temu wiem, że muszę popracować nad sobą, skupiam się na tym w danym momencie. Chodzi o uważność na siebie i innych. A kto jest twoim wzorem męskości? Szczerze mówiąc, nigdy nie patrzyłem stereotypowo na mężczyzn, nie mam swojego wzoru. Kajetan Wolas: „Chcę żyć i pozostać w dobrej formie jak najdłużej” Jak czujesz się w momencie, w którym jesteś teraz? Poprzedni rok dużo mi dał. Przez 19 lat swojego życia, nie wiedziałem, jak to wszystko powinno wyglądać, natomiast w 2023. nauczyłem się walczyć z losem, radzić sobie z codziennymi wyzwaniami. Gdy myślę o tym, co wydarzyło się na przestrzeni ostatnich miesięcy, szeroko się uśmiecham. A jak brzmiało pytanie? (śmiech – przyp. red.). Jak teraz się czujesz? A, właśnie. Wracając, czuję się bardzo dobrze. Chcę się przeprowadzać, dlatego szukam mieszkania. Szukam też pracy. Niedługo wychodzi moja EP-ka, o której rozmawialiśmy wcześniej. Chcę robić muzykę i regularnie koncertować, żeby obyć się z występami na żywo. Moim zdaniem w dzisiejszych czasach wiele osób zapomina, jak ważna jest promocja, która angażuje fanki i fanów. TikTok to ważna dla mnie platforma, ale chciałbym czegoś więcej niż filmiki w mediach społecznościowych. Poza tym w tym roku chcę się skupić na fizyce mojego ciała. Zamierzam dużo trenować, bo umówiłem się z moim ziomkiem, że 1 września wezmę udział w triathlonie. Tak naprawdę cały rok mam już rozplanowany. Gdy dowiedziałam się, że w tym miesiącu skupiamy się na selfcare, zaczęłam się zastanawiać, co to właściwie oznacza w 2024 roku. To coś więcej niż nałożenie maseczki czy wypicie zielonego soku. Coś o wiele poważniejszego. Doszłam do wniosku, że w moim przypadku to sztuka odpuszczania, ale to bardzo indywidualna sprawa. Powiedz, proszę, jak brzmi twoja definicja dbania o siebie? Niedawno założyłem się z moim kumplem o to, że co dwa dni będę biegać po dwa kilometry. Nauczyło mnie to dyscypliny. Całe życie byłem gruby i nie potrafiłem sobie z tym poradzić, nie wiedziałem, jak zabrać się za zmiany. Jakimś cudem niewinny zakład mi w tym pomógł. Uświadomiłem sobie, że dbanie o siebie powinno przebiegać wielotorowo – powinno obejmować nasze zdrowie psychiczne i cały organizm, trzeba też pamiętać o przerwach, jeśli ich potrzebujemy. Czasem selfcare wiąże się również z odrzucaniem rzeczy, które nam nie służą. Chcę żyć i pozostać w dobrej formie jak najdłużej. A w kontekście tego zakładu i nie tylko – wierzysz w siłę postanowień noworocznych? Teoretycznie powinienem wierzyć (śmiech – przyp. red.). W sumie, zaczynam w nią wierzyć, bo mam pewne cele na ten rok. Dzięki postanowieniom noworocznym nasza codzienność może być po prostu ciekawsza. Oczywiście, życie bez celu też bywa przyjemne. Jednak nie chciałbym obudzić się w wieku 40 lat i powiedzieć „kurde, tyle rzeczy mogłem zrobić”. Dlatego promuję postanowienia noworoczne i bardzo je lubię. Czego mogę Ci życzyć? Żeby dalej było, jak jest i żebym dalej działał tak, jak działam. Ważne numery telefonów dla osób w trudnej sytuacji psychicznej Jeśli Ty lub ktoś z Twoich bliskich jest w trudnej sytuacji psychicznej, skorzystaj z pomocy. Możesz ją otrzymać, dzwoniąc pod poniższe numery telefonów: 800 70 22 22 Centrum Wsparcia dla osób w kryzysie psychicznym 116 123 Bezpłatny kryzysowy telefon zaufania dla dorosłych 116 111 Bezpłatny telefon zaufania dla dzieci i młodzieży
5 filmów, które pomogą ci zaakceptować i polubić siebie. Są jak sesja terapeutyczna
Seans filmowy, podobnie jak ten u psychoterapeuty, powala nie tylko skonfrontować się z własnymi problemami, ale również przybliżyć do zrozumienia siebie. I polubienia takimi, jakimi jesteśmy.
W tym artykule: „Sklep z jednorożcami” (2017, reż. Brie Larson) „Kluseczka” (2018, reż. Anne Fletcher) „Jestem taka piękna!” (2018, reż. Abby Kohn, Marc Silverstein) „Cipka” (2016, reż. Renata Gąsiorowska) „Lola Versus” (2012, reż. Daryl Wein) W kinie jest miejsce dla wszystkich. Bez względu na rozmiar, kolor skóry, orientację seksualną czy poglądy. Dla introwertyków i tych, których wszędzie jest pełno. Dla kobiet, które akceptują swoje ciało, i tych, które dopiero uczą się je kochać. Właśnie dlatego ekran potrafi być nieraz niczym lustro, w którym można się przejrzeć. A seans filmowy może czasem posłużyć za seans terapeutyczny. Jeśli szukasz odpowiedniego towarzystwa na półtoragodzinną, a może nawet i krótszą sesję, mamy kilka propozycji. „Sklep z jednorożcami” (2017, reż. Brie Larson) „Sklep z jednorożcami” to film o dojrzewaniu, marzeniach i próbie wpasowania się w narzucane nam ramy. Kit grana przez Brie Larson jest artystką od dzieciństwa zafascynowaną magicznym stworzeniem, jakim jest jednorożec. Jest też jednak dorosła i kiedy nie wychodzi jej kariera artystyczna, a rodzice ewidentnie widzieliby ją w poważnej pracy i może niekoniecznie ciągle pod swoim dachem, Kit podejmuje staż w agencji PR. Pewnego dnia trafia to tajemniczego sklepu, gdzie sprzedawca (Samuel L. Jackson) oferuje jej… jednorożca. A pragnienie posiadania go we własnym ogrodzie doprowadza bohaterkę do bardzo cennych wniosków. „Sklep z jednorożcami” to również reżyserski debiut Brie Larson i ukłon w stronę kina niezależnego, z którym reżyserka i aktorka była dość mocno związana, zanim w 2016 roku dostała Oscara za rolę w filmie „Pokój” oraz została superbohaterką Marvela. „Kluseczka” (2018, reż. Anne Fletcher) Tytułową Kluseczką jest Willowdean Dickson (Danielle Macdonald), która dzięki swojej ciotce Lucy jest nie tylko wielką fanką legendy muzyki country, Dolly Parton, ale także pozbawioną kompleksów nastolatką. Przyzwyczaiła się już do tego, że jej mama Rosie (Jennifer Aniston) więcej uwagi poświęca organizacji konkursów piękności niż swojej córce. Nie zmusza jej, by popracowała nad swoim wyglądem. Wystarczy, że z powodu wymyślonego przezwiska wystawia Willowdean na pośmiewisko praktycznie na każdym kroku. Willowdean i Rosie dostaną jednak szansę, by poprawić swoje relacje, a pomoże im w tym właśnie konkurs piękności, w którym udział postanawia wziąć również główna bohaterka. „Jestem taka piękna!” (2018, reż. Abby Kohn, Marc Silverstein) W branży filmowej mało kto ma tyle dystansu do siebie, co Amy Schumer. Po raz kolejny udowodniła to w filmie „Jestem taka piękna!”, gdzie wciela się w postać Renee, pracownicy firmy kosmetycznej, której marzy się, aby biurko w piwnicy zamienić na posadę w recepcji. Wie, że tym, co stoi na przeszkodzie, by doszło do takiej zmiany, jest jej wygląd. Bohaterka grana przez Amy dałaby wszystko, żeby być piękna. Pewnego dnia jej marzenie się spełnia. Będąc na siłowi, spada z roweru treningowego, uderza się w głowę i traci przytomność. Po jej odzyskaniu, patrząc w lustro, dochodzi do wniosku, że w końcu zrealizowała swój cel. Dopiero po czasie dociera do niej, że wszystko, co udało jej się osiągnąć, wcale nie odbyło się dzięki wyimaginowanej zmianie. „Cipka” (2016, reż. Renata Gąsiorowska) Samoakceptacja bez samomiłości nie ma racji bytu. A samomiłość to również masturbacja, która dla niektórych ciągle pozostaje tematem tabu lub co gorsza – czymś bardzo złym. Reżyserka niespełna 10-minutowej animacji „Cipka”, Renata Gąsiorowska, absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i łódzkiej filmówki, w piękny, bardzo subtelny i przyjazny sposób rozprawia się z tym mitem. Podchodzi do tematu dokładnie tak, jak my powinnyśmy podchodzić do swojej seksualności oraz jak powinnyśmy traktować swoje ciało. Animacja „Cipka” zdobyła kilkadziesiąt nagród na całym świecie i była pokazywana na najważniejszych festiwalach filmowych. Wy bez problemu znajdziecie ją za darmo w sieci. „Lola Versus” (2012, reż. Daryl Wein) Lola, którą gra Greta Gerwig, obecnie jedna z najciekawszych hollywoodzkich reżyserek, nie może narzekać – ma wieloletni, udany związek z Luke’em (Joel Kinnaman), który nagle jej się oświadcza. Ale równie szybko postanawia zaręczyny zerwać, by znaleźć dla siebie trochę przestrzeni. Próbuje ją odnaleźć także Lola, ale dziewczyna ewidentnie działa po omacku. Romansuje z najlepszym przyjacielem swojego eks, uprawia seks bez zabezpieczenia z facetem, którego poznała w sklepie rybnym, jej praca magisterska utknęła w martwym punkcie, a przyjaźń z Alice (Zoe-Lister Jones, współautorka scenariusza) przechodzi kryzys. Przypadek Loli nie jest wyjątkowy. Bywa trudno zaakceptować siebie, innych oraz sytuację, w jakiej znajdziemy się po rozstaniu. Ludzie mówią, że aby kogoś pokochać, najpierw trzeba pokochać siebie. Lola uważa, że „aby pokochać siebie, trzeba nauczyć się kochać innych”.
Oto lista książek o samoakceptacji, które warto wpisać na listę must-read. Te lektury pomogą ci polubić siebie
Jak polubić siebie? 6 książek, które pomogą ci w procesie samoakceptacji.
W tym artykule: „Przetrwają najpiękniejsi" autorstwa Nancy Etcoff „Mit urody" autorstwa Naomi Wolf „Obsesja piękna” autorstwa Reene Engeln „#girlstalk. Dziewczyny, rozmowy, życie” autorstwa Karoliny Cwaliny-Stępniak i Pauliny Klepacz „Challenge Accepted!” autorstwa Celeste Barber „CIPKOnotes” autorstwa Pauliny Klepacz i Aleksandry Nowak Po filmach, które pomagają zaakceptować siebie, przyszedł czas na książki. A tych w księgarniach i antykwariatach nie brakuje! Muszę przyznać, że o kilku z nich usłyszałam dopiero w ubiegłym roku, gdy szukałam odpowiednich publikacji do mojej pracy licencjackiej. Nie myśl jednak, że przypominają one typową literaturę naukową. Niezależnie od tego, czy należysz do grona fanek poradników, biografii czy reportaży, na pewno wybierzesz coś odpowiedniego dla siebie. Chociaż (moim zdaniem) każdą z tych książek warto wpisać na swoją listę must-read. „Przetrwają najpiękniejsi" autorstwa Nancy Etcoff „Przetrwają najpiękniejsi” to książka dobra na początek Twojej przygody z procesem samoakceptacji. Dlaczego? Otóż pozwala ona zrozumieć, czym w ogóle jest piękno i dlaczego absolutnej większości z nas zależy na tym, by dobrze wyglądać, czyli (po prostu) wpisywać się w aktualnie panujące kanony. Nancy Etcoff, autorka tej książki, ukończyła Harvard, uzyskała tytuł doktora na uniwersytecie w Bostonie, a swoje prace naukowe w dużej mierze poświęciła nauce o mózgu. Zajmuje się również kogniwistyką. W „Przetrwają najpiękniejsi” udowadnia, że sposób, w jaki postrzegamy siebie, innych ludzi i czy uważamy ich za pięknych albo brzydkich, jest ściśle związany z działaniem naszego mózgu. „Mit urody" autorstwa Naomi Wolf Czas na absolutną klasykę wśród książek o samoakceptacji. Naomi Wolf napisała „Mit urody w latach 90.”, ale gwarantuję, że jest to pozycja bardzo aktualna. Autorka zauważa, że kobiety mają teraz więcej praw, odnoszą sukcesy w życiu prywatnym i zawodowym, coraz częściej sięgają po władzę, ale wciąż nie mogą cieszyć się pełną wolnością. O co chodzi? Ciąży na nich presja idealnego ciała. To bardziej niebezpieczne niż mogłoby się wydawać– niektórzy porównują mit urody do tortur fizycznych, jak również psychicznych, którym nieustająco poddawane są kobiety na całym świecie. Naomi Wolf w dosadny sposób pokazuje, jak presja wywierana przez społeczeństwo wpływa na małe dziewczynki, młode dziewczyny, a także na panie w wieku dojrzałym. „Obsesja piękna” autorstwa Reene Engeln „Obsesja piękna” to światowy bestseller. Dlaczego warto ją przeczytać? Dr Renee Engeln sprzeciwia się działaniu światowych koncernów urodowych, jak również mediów, które promują wyidealizowany, czyli nieprawdziwy obraz kobiecego ciała. Podaje szokujące fakty (wiesz, że 30% dziewczynek w wieku 5-9 lat chciałoby wyglądać szczuplej?!), wyjaśnia, na czym polega obsesja piękna i jak wpływa ona na kobiety, a także rozmawia z osobami, które z różnych powodów nie lubiły swojego ciała albo wręcz przeciwnie– od zawsze bardzo je kochały. To książka bardzo mądra, inspirująca, a zarazem lekka i przyjemna w odbiorze. Przeczytasz ją maksymalnie w kilka dni. „#girlstalk. Dziewczyny, rozmowy, życie” autorstwa Karoliny Cwaliny-Stępniak i Pauliny Klepacz To zbiór szczerych rozmów na tematy zarówno poważne, jak i nieco lżejsze. Książka „#girlstalk. Dziewczyny, rozmowy, życie” została napisana dla kobiet w każdym wieku, noszących różne rozmiary, zajmujących się rozmaitymi sprawami na co dzień, mających odmienne wartości, cele i marzenia. Czytając ją, zrozumiesz, że różnorodność jest piękna, a do tego bardzo potrzebna. To właśnie dzięki niej każdy z nas może poczuć się wyjątkowo. „Challenge Accepted!” autorstwa Celeste Barber Bardzo możliwe, że kojarzysz Celeste Barber. To zawodowa komiczka i propagatorka ruchu body-positive, która od kilku lat parodiuje gwiazdy na Instagramie, a tym samym udowadnia, że nikt z nas nie jest idealny. Ma ogromny dystans do siebie. W ubiegłym roku Celeste Barber wydała swoją pierwszą książkę– autobiografię. Opowiada w niej o swoich życiowych wyzwaniach, m.in. o macierzyństwie i małżeństwie („#hothusband”). Ale to nie wszystko. W książce „Challenge Accepted” komiczka rozprawia się z mitem idealnego życia. Udowadnia, że nie musimy być sławni, mieszkać w luksusowej willi z basenem i nosić rozmiaru XS, aby uważać się za pięknych, szczęśliwych czy spełnionych. Czytając tę książkę, dosłownie płakałam ze śmiechu. A teraz szczerze ją polecam! „CIPKOnotes” autorstwa Pauliny Klepacz i Aleksandry Nowak Jeżeli chcesz zaakceptować swoje ciało, najpierw musisz je lepiej poznać. Pomoże ci w tym „CIPKOnotes” autorstwa Pauliny Klepacz i Aleksandry Nowak, czyli autorek feministyczno-erotycznego magazynu „Girl’s Room”. W wyjątkowym notatniku znajdziecie istotne informacje oraz wskazówki, dzięki którym zaprzyjaźnicie się ze swoim ciałem, rozwiniecie swoją seksualność, a także znajdziecie miejsce na własne refleksje.
Matka Polka nie chodzi w dresie, czyli młode mamy odczarowują stereotyp
Mieszkają w Polsce, są mamami i kochają swoje dzieci ponad wszystko, a jednak – w większości – nie powiedziałyby o sobie: Matka Polka. To dlatego, że wokół określenia narosło wiele mitów, które nijak się mają do tego, kim są współczesne matki. Nie mylić z Instamatkami, bo one także mają niewiele wspólnego z prawdą.
W tym artykule: Dinozaury i Instamatki Matka pracująca Matka jest tylko jedna „Jestem matką, jestem Polką, ale Matka Polka to nie o mnie” – powiedziała mi Zofia Kula-Jeżowska, mama dwuletniej Róży. To samo usłyszałam od Olgi Święcickiej, mamy dwójki: Miry i Jurka. „Kiedy słyszę to określenie, przed oczami mam zmęczoną kobietę w dresie, z siatami w zębach i dziećmi uwieszonymi u nóg. Taką, która zawsze myśli o innych, nigdy o sobie i nie robi nic żeby to zmienić, bo z cierpieniem jej do twarzy. I taką, która nigdy nie odpuszcza, bo obiad musi być z dwóch dań, z kompocikiem” – mówi. I dodaje: „Chciałabym móc z dumą tak o sobie powiedzieć, ale mam wrażenie, że za tym określeniem stoi więcej wstydu, niż poczucia mocy”. Internet nie pozostawia złudzeń. Gdy wpisuję w wyszukiwarkę frazę „Matka Polka skojarzenia”, dowiaduję się, co prawda, że to kobieta, która kocha bezgranicznie swoje dzieci, ale później jest już gorzej. „Wielozadaniowa”, „najczęściej pracuje w biurze albo w branży usługowej, ale rzadko na kierowniczym stanowisku”, „raczej nie są jej pisane duże zarobki”, „jest w ciągłym ruchu, bo próbuje pogodzić ze sobą pracę, wychowanie dzieci i prowadzenie domu” – czytam. Dziś mniej już się mówi, że jej obowiązkiem jest wychowanie dzieci w patriotycznym duchu, choć nie można zapominać, że określenie „Matka Polka” pochodzi z czasów, kiedy Polska straciła niepodległość. Być może dlatego, tak chętnie przywoływane jest przez środowiska prawicowe, które odbierają mu feministyczny charakter i narzucają katolicyzm. Tymczasem współczesne matki-Polki nie wpisują się raczej w ten stereotyp, czego bohaterki tekstu są najlepszym przykładem. Są aktywne, i owszem, ale nie dlatego, że próbują sprostać oczekiwaniom społeczeństwa, ale dlatego że chcą i w ten sposób realizują siebie. Wiedzą też, że nie wszystko muszą robić same. I wcale nie jest to kwestia proszenia o pomoc, ale po prostu podział obowiązków (choć nie zawsze pół na pół). Dinozaury i Instamatki Nie znaczy to jednak, że nie czują na sobie surowego wzroku społeczeństwa. „Słyszę cały czas, co powinnam robić i jak. Najbardziej przeszkadza mi chyba zderzenie tzw. starej szkoły i współczesnych poglądów na temat wychowania, bo choć od samego początku uczę się i praktykuję świadome rodzicielstwo, zawsze znajdzie się ktoś, kto przed laty wychował trójkę dzieci, które szczęśliwie przeżyły i teraz wie wszystko najlepiej” – mówi Zosia. Jest na to jednak metoda. Wpuścić jednym uchem i wypuścić drugim. „Spotykam się z uwagami typu «gdzie czapeczka?» albo « a nie zimno mu w łapki?», ale nawet na to nie reaguje. Uśmiecham się i idę dalej. Kompletnie mnie to nie rusza” – mówi Olga. „Ruszają mnie za to media społecznościowe, które wywierają ogromną presję na bycie idealną matką, taką co nakarmi ekologicznie, zrobi ćwiczenia fizjoterapeutyczne, ubierze w merynosy i będzie na bieżąco z poradnikami i badaniami amerykańskich naukowców. Choć obraz mamy z Instagrama daleki jest od wizerunku Matki Polki, nie znaczy, że nie uwiera. Na zjawisko zwraca uwagę także Julia Dyzio, mama Julka i Stefy. „W mediach społecznościowych pełno jest osób, które lubią oceniać przez pryzmat kilku zdjęć. Szczególnie z anonimowych profili. Ale nie przejmuje się tym ani trochę. Wiem, że daje z siebie tyle, ile mogę z siebie dać i pozostaje wierna swoim wartościom” – mówi. „Kieruję się intuicją i mam to szczęście, że otoczenie podziela moje poglądy i wspiera działania. Jasne, można czasem usłyszeć dobre rady od przypadkowej osoby, ale mamy wtedy pełne prawo powiedzieć: hej, nie życzę sobie takich uwag” – dodaje Weronika Płocha, mama rocznej Matyldy. Coraz więcej mam daje sobie dziś na to przyzwolenie. Matka pracująca Podobnie jak do powrotu do pracy. „Dziecko to piękna i bardzo ważna cząstka ciebie, ale nadal możesz mieć swoją autonomię, bo tak utrzymujemy w życiu zdrowy balans” – dodaje Weronika, która pracuje jako dziennikarka, i zaznacza, że okazywanie dzieciom, że się je kocha najbardziej na świecie, nie wymaga wcale rezygnacji z siebie. „Nie wyobrażam sobie nie pracować” – podkreśla Julia, specjalistka ds. PR-u i właścicielka marki La Bomba, produkującej ręcznie robione, naturalne kule i inne kosmetyki do kąpieli. „Mam wszystko zorganizowane tak, by spełniać się w pracy, a po wyjściu z biura całkowicie poświęcać czas dzieciom. Jestem wtedy najszczęśliwsza, spełniona i mam nadzieje, że będzie to też inspirować moje dzieci, aby w przyszłości dążyły do tego, by praca im także dawała szczęście” – mówi, ale nie ukrywa, że sporym ułatwieniem jest to, że pracuje „na swoim” i sama dysponuje swoim czasem. Praca jest pasją także dla Zosi, kostiumografki, która liczyła się z tym, że łączenie jej z macierzyństwem będzie wymagało pewnych kompromisów. Dała sobie czas, by nie robić nic na siłę, w zgodzie ze sobą, ale i potrzebami dziecka, nawet jeśli ma to oznaczać nieco mniejsze zarobki. Zmodyfikowała nieco swoje podejście do pracy. „Nie rozdrabniam się, wybieram krótkie, ale konkretne projekty, w tej chwili robię głównie kostiumy do reklam. Zaczęłam też dzielić się doświadczeniem, prowadząc zajęcia z kostiumografii w Międzynarodowej Szkole Kostiumografii i Projektowania Ubioru” – zdradza. Doskonale ją rozumiem, bo ja także po urodzeniu córeczki (ma teraz niewiele ponad rok) wreszcie nauczyłam się asertywności i stawiania granic. Przede wszystkim samej sobie, bo zanim zostałam mamą, regularnie zdarzało mi się nie wyłączać komputera do późnych godzin nocnych. Dziś wiem, że praca jest ważna, ale równie ważne jest życie prywatne. Nie tylko dziecko, ale i ja sama. Być może z tego samego założenia wyszła Olga, do niedawna dziennikarka i redaktorka. To właśnie dzieci sprawiły, że postanowiła całkiem zmienić swoje życie zawodowe. „Przy pierwszym jeszcze walczyłam, przy drugim poddałam się i wzięłam, co dają. Ono wszystko przemeblowało. Po urodzeniu starszej Miry szybko uciekłam do pracy, bo był to ostatni bastion starego życia. Podświadomie pewnie liczyłam, że jak tam będzie po staremu to reszta życia wróci też na stare tory. Nie wyszło, postanowiłam więc przekroczyć rubikon, zajść w drugą ciążę i popłynąć. Jak odpuściłam, okazało się, że nie chcę już być dziennikarką, tylko pracować bliżej z ludźmi. Zaczęłam organizować grupy wsparcia dla mam i szkolę się na psychoterapeutkę. Drugie dziecko uświadomiło mi, że życie jest jedno, mija szybko i nie ma nic do stracenia”. Matka jest tylko jedna Jeśli właśnie zostałyście mamami i czytacie to z niedowierzaniem, zastanawiając się, czy w czasie krótkiej drzemki malucha, lepiej wziąć prysznic czy zjeść śniadanie, zapewniam – to minie. „Początki bycia mamą są cudowne, ale i bardzo wymagające zarazem, nie zawsze można wtedy znaleźć czas na zadbanie o swoje ja. Z czasem jednak nieco łatwiej znaleźć moment sam na sam ze sobą. Oczywiście wszystko zależy od wielu czynników, jakie mamy dziecko, czy mamy pomoc itp. Nie jest to jednak misja niewykonalna” – mówi Weronika. I zauważa, że choć początkowo maluch jest do matki „przyklejony”, bo biologicznie od niej zależny, w opiekę nad bobasem coraz częściej angażują się też tatusiowie. I to od samego początku. Nie ma się co łudzić jednak, że jest to podział obowiązków 50/50. „Przy pierwszym dziecku mnie to wkurzało, przy drugim zaczęłam to akceptować, a nawet doceniać” – wyznaje Olga. „Po pierwszym roku życia dziecka, który należy do matki, szczególnie gdy zdecyduje się karmić piersią, można już celować w bardziej partnerski podział, ale nadal nie jest on równy. Bo o ile obowiązki da się podzielić, to cały ten emocjonalny ciężar jest po prostu indywidualny. I u nas niestety jest tak, że ja martwię się bardziej, wczuwam się bardziej i kontroluje bardziej i nikt ze mnie tego nie zdejmie, chyba że sama to przepracuje. Na razie jestem na etapie zauważania tego i nie denerwowania się o to, że rodzicielstwo można przeżywać różnie, choć wiele bym oddała za to, żeby mój mąż zabrał mi moją głowę i dał swoją”. Być może to właśnie to uczucie najtrafniej oddaje to, co kryje się pod słowem „matka”. Nie tylko Polka. Ps. Już niebawem rusza kolejna grupa wsparcia organizowana przez jedną z bohaterek tekstu, Olgę Święcicką i Centrum POMOKO. Jeśli jesteście mamami niemowlaków do 10 miesiąca, może was to zainteresować. To okazja, by spotkać się z innymi mamami, podzielić się swoimi troskami i doświadczeniami. Nie bez powodu mówi się, że do wychowania dziecka przydaje się cała wioska. Szczegóły poniżej:
ADHD dorosłych. Jak je rozpoznać (u siebie)?
Czy wystarczy zrobić w Internecie prosty test na ADHD dorosłych? Dlaczego teraz tyle znajomych „to” ma? Sprawdzamy!
W tym artykule: Co to jest neuroróżnorodność? Czy możliwe jest zdiagnozowanie ADHA u dorosłych ludzi? Jak rozpoznać u siebie ADHD? ( I czy to w ogóle możliwe) Co rozpoznanie ADHD zmienia w życiu? Czy ADHD trzeba leczyć? Jak leczymy ADHD dorosłych i czy warto korzystać z psychoterapii online? ADHD, a alkohol i inne używki Styl życia, który leczy Też macie wrażenie, że coraz więcej dorosłych słyszy ostatnio tę diagnozę? Czy to już epidemia hiperpobudliwości, czy raczej naddiagnozowanie w przeczulonym na punkcie zdrowia psychicznego społeczeństwie. Odpowiedź tkwi w neuroróżnorodności. To słowo w ostatnich latach odmieniane jest przez wszystkie przypadki. A tak konkretnie to o co w nim chodzi? Co to jest neuroróżnorodność? „Po pierwsze to nie jest termin medyczny. Opisuje pewną koncepcję społeczną, którą 30 lat temu stworzyła prof. Judy Singer, która sama jest osobą ze spektrum autyzmu. Zobaczyła, że mimo spektrum autyzmu pnie się po szczeblach naukowej kariery, rozwija się i osiąga niezwykłe rzeczy. A klasyfikacja medyczna, która wtedy funkcjonowała – zresztą obecna do tej pory – określała ją jako osobę zaburzoną z masą deficytów. Gdzie w takim razie informacje o sukcesach, mocnych stronach, których jej nie brakowało? Singer zobaczyła, że coś, co inni nazywają zaburzeniem, nie wyklucza sukcesów życiowych” – mówi Bernadetta Bieszczanin, psycholożka, pedagożka, współzałożycielka Spektrum Wrażliwości. Roztargnienie, zapominanie, impulsywność, czyli jak ADHD utrudnia relacje Kiedy psychiatra oznajmił mi diagnozę, chciałam rozpłakać się z ulgi. Wreszcie miałam wyjaśnienie na to, dlaczego mój mózg jest jak przegrzany laptop z nadmiarem otwartych kart; czemu wiecznie się spóźniam, zatracam w spiralach myśli i prokrastynuję. „Neuroróżnorodność zakłada też, że wszystko, co kiedyś oceniane było jako zachowania wyrzucone poza wąski nawias normy (normalności), dzisiaj właśnie ową nową normą jest. Jeśli ktoś jest rozkojarzony, mocno pobudzony albo przeciwnie – wycofany i ma kłopoty z nawiązywaniem relacji, nie mówimy już, że jest dziwny. Inny. W zasadzie kiedy jako społeczeństwo zorientowaliśmy się, że nie ma osób „normalnych” i każdy posiada jakieś dysfunkcje, a czasami nawet zaburzenia, zaczęliśmy do swojej różnorodności w obszarze psychiki podchodzić bardziej wyrozumiale” – dodaje Sylwia Bryzek, psycholożka i psychoterapeutka pracująca z platformą hedepy.pl I świetnie. Dzisiaj psychologiczny self-care, opieka nad swoim zdrowiem psychicznym są w dobrym tonie. Mówimy otwarcie o depresji, borderline, ADHD i wszystkich barwach spektrum autyzmu. Do tego błyskawicznie rozwijająca się nauka o też pokazuje nam, że nie ma dwóch takich samych mózgów, czyli dwóch takich samych zachowań i osobowości. - „Osoby, które różnią się od innych pracą mózgu i układu nerwowego, po pierwsze, nie są chore. A po drugie, że z tymi różnicami wiążą się pewne zdolności i kompetencje. Walka toczy się o zdjęcie z tych osób odium zaburzenia i choroby i skupiienie się na mocnych stronach osób w spektrum, z ADHD, dysleksją, dysgrafią czy dyskalkulią. Dla osób neuroatypowych to wielka zmiana, ponieważ to, z czym się borykają w społecznym odbiorze ich odmienności w szkole, potem w pracy i w relacjach, to w większości efekt stereotypowej niewiedzy i braku rozumienia. Do tej pory uważano, że to one powinny dopasować się do większości. Nie, nie powinny. My, jako społeczeństwo musimy się nauczyć razem żyć i rozumieć się wzajemnie” – zaznacza Bernadetta Bieszczanin. Czy możliwe jest zdiagnozowanie ADHA u dorosłych ludzi? Niektórzy ze specjalistów twierdza, że nie. Że wszystkie tego typu zaburzenia jeśli nie objawią się do 4 roku życia, trudno je całą pewności zdiagnozować w dorosłym życiu. Inni (w tym jedna z moich ekspertek Sylwia Bryzek) uważa, że także wśród osób dorosłych żyje mnóstwo tych, których nie zdiagnozowano wcześniej. W przypadku dzieci stawianie wczesnej diagnozy ADHD ma sens, bo pomaga je bezpiecznie osadzić w warunkach społecznych, w szkole. Tłumaczy pewne zachowania, wyczula nauczycieli na indywidualne potrzeby dzieciaków. A co z dorosłymi? Przecież tysiące dzieci z zespołem hiperkinetycznym (cecha ADHD) staje się dorosłymi. I co wtedy? Ich nadpobudliwość i trudności z koncentracją po prostu wyparowują? Nie. Dorośli mają te same deficyty: pobudzenie, trudności ze skupieniem, znużenie przy powtarzalnych zajęciach. Gadatliwość. Niestawianie granic, obcesowość. Czasami coś, co odbieramy jako brak empatii. Te wszystkie cechy możemy czytać po prostu jako mapę osobowości, ale możemy też na ich podstawie zdiagnozować późne ADHD i podjąć terapię i leczenie. Warto na pewno wtedy, kiedy ewidentnie coś przeszkadza nam żyć pełnią życia i utrudnia bycie w dobrych relacjach. Zawsze podziwiałam pewne siebie kobiety. Wystarczyła mała zmiana i stałam się jedną z nich Kiedy postawiłam siebie na pierwszym miejscu, całe moje życie uległo zmianie. Czyli krótka historia o tym, dlaczego miłość i szacunek do samej siebie to najlepsze, czego kiedykolwiek się nauczyłam. Jak rozpoznać u siebie ADHD? ( I czy to w ogóle możliwe) Zawalasz? Nie kończysz spraw? Rozpoczynasz milion wątków naraz? Zawieszasz się w połowie zdania? Sygnałem może być też brak zorganizowania, gubienie przedmiotów, obijanie się o ściany i kanty, impulsywne zachowania, trudności z utrzymaniem uwagi, rozmywanie się w czasie (coś może trwać cały dzień), brak impulsu popychającego, aby coś zacząć (mylone z prokrastynacją), kłopot z hamowaniem impulsów. Wszystko tak naprawdę zależy do nasilenia cech - twierdzi Sylwia Bryzek. I potwierdza, że coraz więcej dorosłych osób trafia do psychologów i psychoterapeutów z potrzebą, aby potwierdzić im taką diagnozę, albo podejrzeniem, że to mają, bo zrobili sobie już test w internecie lub na Instagramie. Żeby to jednak było takie proste, że wypełnimy test i już wiemy… Nawet doświadczeni psychoterapeuci posiłkujący się sprawdzonymi narzędziami, nie od razu mogą taką diagnozę postawić. To wymaga obserwacji, kontaktu z pacjentem. W diagnozowaniu ADHD przyglądamy się też poziomom dwóch neuroprzekaźników. Charakterystyczny jest deficyt dopaminy, zwanej hormonem działania, oraz noradrenaliny – antagonistki mobilizującego hormonu stresu, odpowiedzialnej za koncentrację, proces nauki i kontroli impulsów. Ale i tak najważniejsze jest pytanie: co taka diagnoza zmieni w życiu dorosłej osoby? Co rozpoznanie ADHD zmienia w życiu? Może dać ulgę i wyjaśnienie dlaczego coś nie wychodzi. Żyjąc tak długo z różnymi typami neuroróżnorodności w dorosłym wieku zapewne już jesteśmy zaadaptowani do tego, aby sobie jakoś z nimi radzić. Mamy pracę, bliskich. Zwłaszcza kobietom adaptacja przychodzi łatwiej i często trudno uwierzyć, że rzeczywiście dotyczą ich te wszystkie kłopoty z deficytami uwagi. -„Nie jest też tak łatwo stwierdzić, że to właśnie akurat jest ADHD, bo 70 proc. cech ADHD i spektrum autyzmu jest wspólnych. Zatem do rzetelnej diagnozy przydają się i narzędzia, i wywiad, i doświadczenie lekarza bądź terapeuty” – podkreśla Sylwia Bryzek. Zdaniem Bernadetty Bieszczanin diagnoza to „narzędzie, które przede wszystkim pomaga sobie powiedzieć, że to nie jest ich wina, że robią coś inaczej, tylko jest to sprawa pewnego innego oprogramowania w głowie – mówiąc kolokwialnie – które trzeba poznać aby pomóc sobie w codziennym funkcjonowaniu. Dzięki diagnozie mamy szansę zdjąć winę z siebie (że ja sobie nie radzę) i z rodziców (że źle wychowują dziecko). Bo my żyjemy w przeświadczeniu, że mamy na wszystko wpływ. A nie jest to prawda! Kajetan Wolas: „Poprosiłem o pomoc, bo było tak źle, że nie ogarniałem tego, co działo się w mojej głowie” [WYWIAD] „Wciąż mówi się za mało o zdrowiu psychicznym, tematy z nim związane są za słabo nagłaśniane. Jeśli więc mogę dołożyć swoją cegiełkę do zwiększania świadomości w tym zakresie, chcę to robić” – przyznaje Kajetan Wolas – młody artysta, który otwarcie mówi (i śpiewa) o swoich trudnych doświadczeniach. Czy ADHD trzeba leczyć? Tylko wtedy jeśli zaburzenia w jakiś wyraźny sposób utrudniają pacjentowi funkcjonowanie. Paradoksalnie niektórzy adehadowcy lepiej znoszą krótkotrwały stres i działanie pod silną presją, ponieważ lepiej przychodzi im wyszukiwanie rozwiązań i usprawnień. Są osobami często postrzeganymi jako kreatywne i potrafiące szybko odnaleźć się w sytuacji, kiedy trzeba szybko zaradzić w sytuacji konfliktu czy awarii. –„Mają wszystko to, co dziś nazywa się kompetencjami przyszłości: kreatywność, innowacja, myślenie wizualne, myślenie niejednorodne, czyli nie ABC, tylko AZG. Potrafią pokazać inną perspektywę, na jaką my w naszych trybach, schematach i rutynie, często nie wpadamy – mówi Bernadetta Bieszczanin i dodaje - osoby neuroatypowe często są leczone na depresję, borderline, anoreksję, borykają się z uzależnieniami zanim zostają zdiagnozowani np. na ADHD.” Jak leczymy ADHD dorosłych i czy warto korzystać z psychoterapii online? Jeśli problemy z funkcjonowaniem, nauką lub wykonywaniem wymagających skupienia obowiązków są nasilone, można oczywiście leczyć je farmakologicznie – włączając leki stymulujące pracę neuroprzekaźników, np. dopaminy, ale też noradrenaliny. Leki te działają doraźnie, chwilowo, ułatwiając np. skupienie. Najskuteczniejsza wydaje się tu terapia, w której pracuje się behawioralnie nad rzeczami, które sprawiają pacjentom trudności i czerpie z tego, co jest dla nich korzystne. Ostatnio pojawia się pytanie czy psychoterapia online ma sens? Platformy pomocy psychoterapeutycznej zrzeszają certyfikowanych terapeutów z całego kraju. Dzięki temu możesz skorzystać z dobrej jakości pomocy, nawet jeśli mieszkasz w małej miejscowości, gdzie dostęp do terapii jest utrudniony. Np. na stronie www.hedepy.pl przechodzi się test oczekiwań, na podstawie którego system proponuje trzech terapeutów na miarę potrzeb. Jeśli seans nie spełni twoich oczekiwań, pieniądze zostaną zwrócone i możesz skorzystać z pomocy innego specjalisty. Ceny ustalają sami terapeuci i są naprawdę konkurencyjnymi z tymi offline. Terminy są łatwo dostępne, a spotkania odbywają się na szyfrowanym kanale. Oprócz leków i terapii jest jeszcze metoda leczenia za pomocą EEG i biofeedbacku, w której chodzi o rodzaj stymulacji, aby wywołać większą koncentrację. Nie jest to metoda uznana oficjalnie ponieważ nie ma danych, że jest skuteczna –„Mówi się, że z ADHD żyje 4-5% społeczeństwa, ale licząc niezdiagnozowanych ja szacuję, że może to być ok 10%” – szacuje Sylwia Bryzek. „To zbiór małych i większych działań, które możesz wykonywać każdego dnia, żeby zatroszczyć się o siebie”. Psycholożka Magdalena Chorzewska o tym, czym jest prawdziwy self-care Jeśli zadbasz o siebie, poczujesz się lepiej, a Twoje relacje z innymi staną się głębsze. O tym, czym jest prawdziwy self-care, rozmawiamy z psycholożką Magdaleną Chorzewską. ADHD, a alkohol i inne używki Zacznijmy od wszechobecnego cukru. To składnik, którego korelacja z diagnozowaniem ADHD występuje bardzo często. Aż 40% osób z nadwagą to osoby z ADHD, ponieważ jedzenie np. słodyczy i podjadanie w ogóle to element pomagający regulować emocje. W przypadku kofeiny zdania są podzielone. Istnieje teoria, że na niektórych adehadowców działa przeciwstawnie, czyli zamiast pobudzać, uspokaja. Na pewno uzależnia, dlatego w przypadku wariujących poziomów neuroprzekaźników warto ją ograniczyć. Marihuana i alkohol to silne depresanty (zdziwiona?), które obniżają motywację i chęć do robienia czegokolwiek. Z powodu nadsterowności dopaminowego układu nagrody w naszym mózgu osoby z ADHD częściej niż inni znajdują się w grupie ryzyka wszelkiego rodzaju uzależnień (np. od narkotyków i alkoholu). Sięganie po te substancje jest sposobem samoregulowania, uspokojenia myśli, wciśnięcia guzika stop dla rozszalałego mózgu. Rodzajem złudnego „samoleczenia”. Styl życia, który leczy Stały rytm dobowy, regularny sen, wartościowe jedzenie pozbawione cukru i innych stymulantów (np. energetyków i kofeiny), unikanie używek. Kluczowe dla samopoczucie będzie obniżenie tempa życia. -„Ja swoim pacjentom zawsze polecam przede wszystkim akceptację takiego stanu rzeczy – że są te deficyty. Poza tym uważność – aby funkcjonowali w tu i teraz, sięgali po techniki oddechowe, wszystko przywróci neuroprzekaźniki na normalny poziom. Zawsze zalecam wszystko, co pozwala obniżyć tempo życia, odpoczynek, przebywanie w naturze” – podpowiada Sylwia Bryzek. Świetne „lekarstwo” to posiadanie zwierząt. Opieka nad nimi wymusza rutynę, a kontakt z nimi wpływa na samoregulację. Marta Niedźwiecka w pierwszym odcinku Glamour Academy rozprawia się z tematem self-care Glamour Academy to nowy videopodcast, w którym rozmawiamy z ekspertkami i ekspertami o ważnych dla Was sprawach. W pierwszym odcinku razem z psycholożką Martą Niedźwiecką bierzemy na warsztat self-care.
Zawsze podziwiałam pewne siebie kobiety. Wystarczyła mała zmiana i stałam się jedną z nich
Kiedy postawiłam siebie na pierwszym miejscu, całe moje życie uległo zmianie. Czyli krótka historia o tym, dlaczego miłość i szacunek do samej siebie to najlepsze, czego kiedykolwiek się nauczyłam.
W tym artykule: Pewność siebie - dlaczego millenialsi mają z nią problem? Samoocena - co na nią wpływa i dlaczego? Pewność siebie - dlaczego millenialsi mają z nią problem? Myślę, że polska mentalność narzuca nam bycie skromną, niewychylającą się i ciężko pracującą osobą. A stawianie siebie na pierwszym miejscu, wiele osób postrzega, jako buńczuczne. Tak było, gdy byłam dzieckiem i wszyscy wokół powtarzali mi, że „dziewczynka powinna być skromna”. Pewność siebie nie była w cenie jeszcze jakiś czas temu, na szczęście moje pokolenie jest bardziej wyrozumiałe, a millenialsi postrzegają siebie jako priorytet w wielu kwestiach. Jednak wciąż wiele osób zmaga się z niską samooceną, stale porównując się do innych. Nie jestem fanką mentoringowych haseł i coachingowych sloganów, dlatego oddaję Wam do lektury coś w rodzaju krótkiej notatki z pamiętnika. Żadnych porad, tylko osobisty tekst, który kilka lat temu sama chciałabym przeczytać. Być może zainspiruje Was do tego, żeby spojrzeć na siebie bardziej łaskawym okiem. Albo, żeby przestać patrzeć na innych. To już połowa sukcesu. Za stara na wszystko? Oto, jak wpływa na nas presja planowania i porównywania się Poważny związek, dwoje dzieci, własne mieszkanie, świetna praca. I jeszcze wysoka pozycja na liście najzdolniejszych przed trzydziestką. Tylko że to nie o tobie. Co więc poszło nie tak? Samoocena - co na nią wpływa i dlaczego? Moja samoocena kiedyś była lustrzanym odbiciem tego, co myślą o mnie rodzice, przyjaciele, moi partnerzy i współpracownicy. W ogóle nie myślałam o sobie, jako o niezależnej od nikogo jednostce. Dopiero, gdy w pewnym momencie odbiłam się od ściany – w moim życiu miało miejsce wydarzenie, według którego (idąc drogą mojego rozumowania) moja wartość, jako człowieka, była – delikatnie mówiąc – niewielka. Była to opinia jednej osoby, ale jak się domyślacie, w tamtym momencie ważnej dla mnie. Wtedy nastąpił punkt zwrotny. Oczywiście nie od razu wszystko się zmieniło, bo budowanie samooceny i szacunku do samego siebie, to proces. Każdy przechodzi go inaczej, ale to zawsze trwa. Postanowiłam sobie w pewnym momencie, że nie jestem w stanie dłużej uzależniać opinii na swój temat od innych osób, bo po prostu się wykończę. Zawsze podziwiałam pewne siebie kobiety. Okazało się, że gdy postawiłam siebie na pierwszym miejscu, stałam się jedną z nich. Tak, to takie proste i nie ma w tym większej filozofii (oczywiście teoretycznie, bo w praktyce ten proces to wzloty i upadki). Nie powiem, jak to zrobić, bo każdy z nas jest inny i nie ma jednego ustalonego na to wzoru. Powiem tylko, że to dobre doświadczenie – polubić siebie. 3 rzeczy, których nauczył mnie toksyczny związek. Wyszłam z niego bardziej świadoma [FELIETON] Jeśli rzeczywiście można uczyć się na błędach, uczcie się na moich. Toksyczny związek uświadomił mi kilka ważnych rzeczy. Oto, czego dowiedziałam się o sobie, życiu i miłości, wychodząc z takiej relacji. To, że stawiam siebie na pierwszym miejscu oznacza po prostu, że o siebie dbam. Troszczę się o siebie, stawiam sobie wyzwania, jestem wymagająca, ale nie biczuję się, gdy czegoś nie uda mi się zrobić, bo jestem tylko człowiekiem. Co się zmieniło, odkąd zaczęłam tak funkcjonować? Mam spokojną głowę. Przewartościowałam trochę swoje życie i w końcu dowiedziałam się, czego tak naprawdę chcę – także od relacji, które tworzę z innymi ludźmi. Jeszcze jedno. Potrzebowałam prawie 24 lat, aby zrozumieć pewną rzecz, ale cieszę się, że w końcu na podstawie własnych doświadczeń, to zrozumiałam. Postanowiłam o siebie zadbać, bo nikt inny nie zrobi tego lepiej. Tylko ja wiem, czego naprawdę potrzebuję i co mnie uszczęśliwia. Codziennie odkrywam to z pomocą bliskich mi osób i to jest ekstra. Wbrew temu, co twierdzą normy społeczne i ckliwe komedie romantyczne, mężczyzna nie jest na pierwszym miejscu, aby o mnie zadbać i się mną zaopiekować. Na pierwszym miejscu zawsze jestem ja. Redaktorki Glamour.pl zdradzają, jak pozbyć się stresu. Oto 7 metod odpoczynku przetestowanych na własnej skórze! Jest weekend, nie mamy pracy, teoretycznie powinniśmy odpoczywać i zbierać siły na kolejne dni. Niestety, wciąż większość z nas ma ogromny problem, by efektywnie się zrelaksować. Dlaczego nie potrafimy odpuścić i co możemy zrobić, by w końcu poczuć spokój i odprężenie?
Zostań swoją przyjaciółką! Te rzeczy dzieją się, gdy jesteś w dobrej relacji z samą sobą
Podniesione poczucie własnej wartości, wiara we własne siły i moc do działania. Lepszy nastrój, pozytywne nastawienie do świata. Lepsze relacje z innymi ludźmi. To tylko niektóre pozytywne skutki pracy nad tym, by się ze sobą zaprzyjaźnić, zrozumieć siebie, wsłuchać w swoje potrzeby i na nie odpowiedzieć.
W tym artykule: Dobrostan psychiczny i fizyczny oraz radość z życia Nic cię nie zatrzyma – wiara w siebie czyni cuda Niezależność i zdrowe relacje Wzrost akceptacji ciała Praktyki pomocne w samoakceptacji Twoje szczęście w twoich rękach Zacznijmy od tego, czym właściwie jest dobra relacja z samą czy samym sobą. Myślę, że określenie tego przyjaźnią jest bardzo trafne. Nie musimy siebie od razu kochać, szalenie lubić, w pełni akceptować. Ale jednak sami dla siebie jesteśmy najbliższymi ludźmi. Przebywamy we własnym towarzystwie niemal 24h na dobę. Dlatego warto zbliżyć się do siebie, potraktować jak kogoś bliskiego, kogoś, na kim nam zależy. Kogo bierzemy w pełni – z jego wadami i zaletami. I owszem, coś tam może nam w nas samych nie odpowiadać – można nad tym popracować lub spróbować przejść z tym do porządku dziennego. Ważne, by od siebie nie uciekać, nie odcinać się – a dziś o to łatwo, sprzyja temu choćby świat wirtualny. Co więcej – często jesteśmy lepsi dla innych ludzi niż dla siebie samych. A przecież relacje z innymi ludźmi bazują na tym, jak my czujemy się sami ze sobą. Autoprzyjaźń w takim holistycznym ujęciu – wdzięczność do własnego ciała i ducha, uznanie, że jesteśmy wystarczająco dobrzy – może naprawdę zrewolucjonizować nasze życie. Warto jednak wiedzieć, że to nie jest jednorazowe zadanie do wykonania. To jest pewien proces, to coś, co trzeba regularnie pielęgnować, reagować na zmiany. Ale szalenie się opłaca! Izabela Kuna: „Nie godzę się na starzenie, ale czuję się bardzo dobrze” [WYWIAD] Przy okazji premiery serialu „Morderczynie” Izabela Kuna opowiedziała jakie emocje towarzyszyły jej przy budowaniu postaci , która jest ofiarą przemocy domowej, oraz o zawodowych doświadczeniach i upływającym czasie (nie tylko) w kontekście nowych, wspaniałych ról. Dobrostan psychiczny i fizyczny oraz radość z życia Kluczowa wydaje się uważność i poświęcenie sobie czasu, nieodcinanie się od siebie. Warto postawić siebie na pierwszym miejscu. Bo to jak z rodzicem i dzieckiem w samolocie – jeśli najpierw nie zadbamy o siebie, to i nie pomożemy innym. Warto być dobrym człowiekiem i uczynnym, ale nie zajedziemy tak daleko, zapominając o sobie. Znajdujmy więc chwilę na refleksję, reagujmy, kiedy czujemy potrzebę odpoczynku. Odmawiajmy, kiedy już nie mamy siły, kiedy brakuje nam czasu dla nas samych. Inaczej zaniedbane ciało i/lub głowa szybko dadzą o sobie inaczej znać różnymi dolegliwościami. Pozwalajmy sobie także na przyjemności. Zadbanie o własne potrzeby, wsłuchiwanie się w emocje, umiejętność rozpoznawania ich i odpowiadanie na nie gwarantuje nam dobrostan psychiczny i fizyczny, wyraźnie odczuwalną większą radość z życia, lepsze samopoczucie, choć niby nic takiego wielkiego się nie dzieje. A jednak znalezienie czasu na ćwiczenia czy chwilę wytchnienia z książką i ulubioną herbatą, na realizację swojej pasji może wiele zmienić. Nic cię nie zatrzyma – wiara w siebie czyni cuda Kolejna sprawa to poczucie własnej wartości. Kiedy będziemy bliżej siebie, to zrozumiemy, co nam rzeczywiście sprawia radość i do czego chcemy dążyć. A może to nawet już wiemy, ale jednak nie podejmujemy działań, bo wydaje nam się, że nie jesteśmy dość dobre czy dobrzy? Często wiele osób ma w głowie wewnętrzny krytyczny głos, który gdzieś tam co chwilę się odzywa i sabotuje nas. Nie pozwala nam przyjąć awansu w pracy czy założyć sukienki, bo uważamy, że to nie dla nas. Że mamy za mało kompetencji, że źle wyglądamy. Kiedy popracujemy nad tym, by tego wewnętrznego krytyka wyciszać, kiedy będziemy mówić sobie, że damy radę, że możemy spróbować, to w końcu zyskamy odwagę i motywację do działania, zyskamy sprawczość. A efekty naszych działań przyniosą nam satysfakcję i napęd, siłę do dalszej pracy, do podejmowania kolejnych wyzwań. Kiedy się motywujemy a nie krytykujemy, to nie ma dla nas rzeczy niewykonalnych, a przynajmniej podejmujemy próbę a nie rezygnujemy bez walki, jeszcze bardziej podkopując swoje poczucie własnej wartości. Umiemy też rzeczywiście ocenić swoje siły na zamiary, nie stawiamy sobie nierealnych celów, szanujemy swoje granice, nie zajeżdżamy się. Niskie poczucie własnej wartości - objawy. Izolacja, poczucie winy i wstydu, brak wiary w siebie to tylko niektóre z nich „Niskie poczucie własnej wartości - objawy" - jeżeli właśnie wpisałaś w okienko wyszukiwarki te słowa, trafiłaś w dobre miejsce. Najprawdopodobniej właśnie teraz zastanawiasz się, jak możesz rozpoznać, że ty (albo ktoś z twoich bliskich) boryka się z niskim poczuciem własnej wartości. W tym artykule wyróżnimy 10 sposobów, na jakie może objawiać się w codziennym życiu niska samoocena. Czytaj dalej, aby dowiedzieć się więcej. Niezależność i zdrowe relacje Kiedy słuchamy swoich potrzeb, kiedy jesteśmy blisko siebie, to też ze sobą się nie nudzimy. Lubimy wręcz spędzać czas w pojedynkę. Nie straszne nam są więc chwile samotności. Nie odczuwamy pustki, którą musimy panicznie zapełnić obecnością innych osób. Kiedy to my sami się napędzamy do życia, sprawiamy sobie radość – przy okazji zyskujemy poczucie niezależności. A to bardzo ważne. Bez niego łatwo wejść w toksyczne relacje, uzależniać się od ludzi, przerzucać na nich odpowiedzialność za własny dobrostan. Tymczasem nasze szczęście jest w naszych rękach. To my musimy zrozumieć, co nam je daje i poszukać drogi do jego zaspokojenia. Możemy poprosić kogoś o pomoc w tym, ale pamiętajmy, że druga osoba zawsze może odmówić. Co zatem idzie – lubiąc siebie, możemy budować zdrowe i szczere relacje, ufając, że ktoś nas naprawdę ceni, a nie bojąc się nieustannie o to, że nie jesteśmy dla chłopaka, dziewczyny, koleżanki czy przyjaciela dość dobrzy. Potrafimy też zakończyć znajomości z ludźmi, którzy nas krzywdzą. Potrafimy z innymi mówić szczerze o swoich potrzebach i uczucia. Potrafimy zatroszczyć się o innych, przy okazji nie zaniedbując siebie. Martyna Kaczmarek: „Moje ciało działa i pozwala mi iść przez życie, mimo że byłam dla niego okropna" [WYWIAD] Martyna Kaczmarek jest gwiazdą okładki czerwcowego numeru GLAMOUR. Prezentujemy fragment wywiadu, w którym influencerka otworzyła się na tematy związane z cielesnością i akceptacją siebie. Wzrost akceptacji ciała Kiedy wzrasta nasza sprawczość i pewność siebie, to łatwiej nam także zaakceptować swoje ciało, które w dobie wyśrubowanych ideałów piękna bywa przez nas surowo oceniane. Uczymy się nie porównywać do innych, doceniać siebie nie tylko za wygląd, co sprawia, że nie zadręczamy się nim. Wiemy, że niezależnie od powierzchowności jesteśmy fajnymi osobami, a ta dobra wewnętrzna energia z nas emanuje. Lubiąc siebie, doceniając za to, co potrafimy dokonać, trudniej nam jest siebie krytykować za zbyt duży nos czy cellulit na udach. Postrzegamy siebie jako całość a nie zbiór cielesnych fragmentów. Doceniamy to, na co ciało nam pozwala na co dzień, jak wspiera nasze działania, pozwala nam odczuwać przyjemność. Praktyki pomocne w samoakceptacji Bez wątpienia, by polubić siebie, wypadałoby spędzać czas w pojedynkę i poświęcać sobie maksymalną uwagę. Kiedy unikamy chwil autorefleksji, będzie nam trudno nawiązać więź z samym lub samym sobą. Oczywiście dla wielu z nas może to być trudne. Zwłaszcza na początku. Na pewno będą osoby, które będą też potrzebowały psychologicznego wsparcia, co jest jak najbardziej w porządku. Ważne, by zacząć jak najszybciej zbliżać się do siebie, zadbać o siebie – bo trudno się żyje będąc na co dzień na wojnie z samą czy samym sobą. Ważna tutaj będzie kategoria auto-współczucia, o której sporo mówi się we współczesnej psychologii. O co w niej chodzi? Otóż o pozwolenie sobie na błędy, negatywne emocje, zrozumienie wobec siebie. Pozwolenie sobie na słabsze dni. Wybaczanie sobie, co nie oznacza, by odpuszczać pracę nad sobą. Ale by nie biczować się za trudności i niepowodzenia. By walczyć z wewnętrznym krytykiem i starać się mówić do siebie pozytywnie. Zapanowanie nad wewnętrznym głosem jest szalenie ważne. Kolejnym obszarem pracy jest porównywanie się do innych, które uprawiamy i czemu sprzyjają media społecznościowe. Zastanówmy się zatem nad cyfrowym detoksem lub ocenzurujmy to, co oglądamy w sieci a co nas dołuje. Popracujmy też nad zrozumieniem, że różnimy się od siebie. Że nie musimy być wszystkie zarazem świetnymi matkami, żonami, kochankami, pracownicami. Że ważne jest przede wszystkim to, czego my naprawdę chcemy, jak i stawianie przed sobą wspomnianych już realnych celów. Billie Eilish w przejmującym wyznaniu o swoim ciele. „Czułam, że przez lata mnie zdradzało” Billie Eilsh otworzyła się na temat swojego ciała w wywiadzie dla jednego z magazynów. Wyznała, jak się z nim czuła oraz opowiedziała o licznych kontuzjach, których doświadczyła w przeszłości. To naprawdę mocne słowa. Twoje szczęście w twoich rękach Przyjaźń ze sobą wpływa na każdy obszar naszego jestestwa – na nasze zdrowie, seksualność, związki, pracę. Próbując zaprzyjaźnić się ze sobą budujemy naprawdę wyjątkową więź, która podnosi nasze ogólne zadowolenie z życia. Wzmacnia naszą asertywność. Sprawia, że nie przejmujemy się tym, co inni o nas pomyślą. Dbamy o nasz o dobrostan. Rozpoznajemy swoje możliwości i ograniczenia. Szanujemy siebie. To sprawia, że szanują nas inni. A my zarażamy ich naszą pozytywną energią, która niesie nas przez życie i sprawia, że nie straszne są nam żadne przeszkody.
Czy da się stworzyć udany związek, gdy ma się niskie poczucie własnej wartości? Odpowiadają ekspertki
Czy da się stworzyć prawdziwy i udany związek, pokochać inną osobę, kiedy nie kocha się siebie i ma się niskie poczucie własnej wartości? Odpowiadają ekspertki.
W tym artykule: Pokochaj siebie! Miłość własna a związki Miłość to wspaniałe uczucie. Dające napęd do działania, radość. Z miłości chce nam się starać, sprawiać przyjemność. Komuś rzecz jasna. Ale takie uczucie powinnyśmy też okazywać samym sobie, dbać o siebie, akceptować się ze swoimi wadami i zaletami. Jednak nam łatwiej dać coś komuś lub uzależnić od kogoś swoje dobre samopoczucie niż praktykować szeroko pojętą samomiłość. A przecież to z samą sobą jesteśmy 24 godziny na dobę, na dobre i na złe. Co więcej, pierwszym krokiem do udanych relacji z innymi ludźmi – jak podkreślają nasze ekspertki – jest samoakceptacja i praca nad poczuciem własnej wartości. Oczywiście problemy z samoakceptacją mają różne podłoże, bywają mocno zakorzenione i nie da się ich przezwyciężyć szybko i łatwo, bywa, że nie udaje się bez pomocy specjalistki lub specjalisty. Co najważniejsze jednak – praca nad sobą daje dużo dobrego, pomaga urosnąć w siłę i poczuć niezależność. A to jest naprawdę wspaniały stan. Jak podtrzymać iskrę w związku? Ta jedna rzecz potrafi zdziałać cuda Jak rozpalać raz po raz płomienną iskrę w związku, by nie stracił on tego przyjemnego ciepłego dreszczyku? Jak to umiejętnie wpleść w codzienny napięty grafik i masę przyziemnych obowiązków? Jest na to sposób – spontaniczność... Pokochaj siebie! Zasadniczo nie uczy się nas miłości własnej, a wręcz powtarza się nam od dziecka, żebyśmy nie byli egoistycznymi osobami, byśmy pomagali innym, nie zajmowali innych swoimi problemami. Z jednej strony bombarduje się nas wyśrubowanymi nierealnymi kanonami piękna i innymi wymaganiami, a z drugiej nie daje narzędzi, jak się w tym wszystkim odnaleźć, jak żyć ze sobą w zgodzie, wyznaczać własne granice, poznawać i słuchać swoich potrzeb. A to powinna być podstawa. Osoba, która darzy siebie miłością, nie potrzebuje innych, by czuć się dobrze i pięknie – mówi seksuolożka Patrycja Wonatowska. – Brak tego elementu może sprawić, że trwamy w relacji, która zamiast szczęścia przynosi cierpienie, niezadowolenie i brak satysfakcji. A miłość sama w sobie nie wiąże się z cierpieniem, co nie oznacza z kolei, że w związkach nie napotykamy na trudności. Jednak tworzący je ludzie, którzy mają stabilne poczucie własnej wartości, nie mają zwykle obaw przed poruszaniem trudności, omawianiem ich wspólnie, jak i obaw przed rozpadem relacji. Tymczasem wielu osobom wydaje się, że ich wartość zależy od tego, czy są w związku – a żyjemy w kulturze, która choć akceptuje singielki i singli, to wciąż na piedestale stawia pary. Do tego łatwiej bywa przejrzeć się w oczach innych, posłuchać zapewnień, że jesteśmy dla nich atrakcyjne czy atrakcyjni, wartościowi i tak dalej. Ale te zapewnienia potrzebne są stale, jeśli sami siebie nie akceptujemy, bo gdzieś tam w głowie słyszymy ciągle podszepty, że może to nie jest prawda. Budzą się wtedy w nas lęk i niepewność. Nasza rozmówczyni jednak podkreśla wyraźnie, że związek to nie magiczne remedium na dotychczasowe smutki czy niepowodzenia w życiu. Kiedy jesteśmy w związku, nasze problemy nie znikną jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki – zaznacza Patrycja Wonatowska. Trendy randkowe 2024: Tinder i Bumble mają rady dla singli i singielek. Tak będzie wyglądać twoje życie miłosne Czy twoim postanowieniem noworocznym na rok 2024 jest wprowadzenie większej równowagi w życiu miłosnym? Nie jesteś w tym sam/a. Przedstawiamy wszystkie trendy randkowe 2024, które przewidują takie aplikacje randkowe jak Tinder, Bumble i OkCupid. Nie czyńmy z partnera/partnerki strażnika czy strażniczki naszego szczęścia. Bez względu na to, o jakiej płaszczyźnie relacji mówimy: czy będzie to życie rodzinne, zawodowe, seksualne, czy jeszcze jakiekolwiek inne. Musimy najpierw same zadbać o siebie, o swoje zdrowie i samopoczucie, uwierzyć, że same wiemy, co jest dla nas najlepsze. To przekonanie sprawia, iż zdajemy sobie sprawę, że mamy prawo wyboru, że decydujemy o swoim życiu. Jest to niezbędne przy budowaniu relacji z drugim człowiekiem, przy wyznaczaniu własnych granic. Z kolei obarczanie odpowiedzialnością za nasze szczęście drugiej osoby prędzej czy później stanie się uciążliwe dla każdej ze stron – ostrzega seksuolożka. Miłość własna a związki Podobnego zdania jest psycholożka i psychoterapeutka Sylwia Miller, która mówi wprost, że jeśli ktoś nie akceptuje siebie, to jest małe prawdopodobieństwo, że polubią go inni. Zdrowy związek tworzą dwie zdrowe dorosłe osoby, i nie może się on opierać na relacji zależności, nawet jeśli początkowo wydaje się ona kusząca. Romantyczne uniesienie może się przerodzić w więzienie. Oczywiście można się oprzeć na partnerze w trudnej sytuacji, ale nie może to być stałe, to znaczy potrzebę przywiązania trzeba równoważyć z potrzebą samodzielności. Wtedy partnerzy są dla siebie atrakcyjni – wyjaśnia. Nasza ekspertka ostrzega również, że niska samoocena może sprawić, iż będziemy wchodzić w związki przemocowe, w których będziemy wykorzystywane, poniżane. Nie ma większej przeszkody dla związków uczuciowych niż lęk i poczucie, że nie zasługuję na miłość i że moim przeznaczeniem jest to, że zostanę zraniona – twierdzi Sylwia Miller. Nieświadomie szukam partnera, często za wszelką cenę, i nie dostrzegam niepokojących sygnałów już na początku relacji, która okazuje się później toksyczna, ale z której trudno się wyrwać, gdyż ma się poczucie, że nie czeka mnie nic lepszego. To samospełniające się proroctwo. Często jest to także pokłosie zaborczości, nadmiernej kontroli lub przeciwnie – braku stawiania granic i uległości. Toksyczny związek – objawy. Jak zakończyć toksyczny związek z partnerem? Ekspert radzi Związek dwojga ludzi powinien opierać się na prostych założeniach, takich jak równość, partnerstwo, wzajemna miłość oraz szacunek. Co, jednak jeśli jedna ze stron „kocha bardziej”, a druga wykorzystuje swoją przewagę? Jak rozpoznać toksyczny związek? Jakie są objawy toksycznego małżeństwa? Po czym rozpoznać, że twój mąż lub partner jest toksyczny? Jak przygotować się do zerwania toksycznej relacji? Jesteśmy uległe (lub ulegli, bo mężczyzn to tak samo dotyczy), kiedy boimy się, że ktoś odejdzie, przystajemy więc na każde warunki. To z jednej strony. Z drugiej, nawet jeśli trafimy na osobę, która pokocha nas szczerze i będzie chciała dla nas jak najlepiej, to i taki związek będziemy sabotować. Borykając się z brakiem samoakceptacji, często nie wierzymy dowodom miłości partnera czy partnerki, i taka osoba czuje, jakby napełniała (miłością) sito – opowiada Miller – aż w końcu się wyczerpuje, bo ma dosyć udowadniania i ciągłego przekonywania do siebie. Osoba o niskim poczuciu własnej wartości niechcący podkopuje miłość. Stara się kochać, ale brakuje jej poczucia wewnętrznego bezpieczeństwa, jest za to lęk, że jej przeznaczeniem jest wyłącznie ból. Oczywiście problemy życia codziennego rzutują też na to, co dzieje się w sypialni. Brak samoakceptacji, zwłaszcza jeśli wiąże się też z cielesnymi kompleksami, może sprawiać, że unikamy seksualnych zbliżeń, nie potrafimy się nimi cieszyć, czerpać z nich przyjemności. Nie wierzymy, że partner czy partnerka szczerze nas pożąda, że dobrze jej czy jemu z nami w łóżku. To wszystko także negatywnie wpływa na całość relacji. Osoby o niskim poczuciu własnej wartości potrzebują więc oparcia w związku, a jednocześnie trudno im w tym związku funkcjonować, uwierzyć w miłość, czerpać z tego. Patrycja Wonatowska zwraca w tym obszarze uwagę na ważne sprawy. Bycie partnerem/partnerką to jeden z wielu aspektów życia. Nie jego najważniejszy cel. Nie każdy człowiek musi być w związku. Nie każdy związek zawsze będzie wyglądał tak samo. Czy zawsze to będą wyłącznie dwie osoby? Czy zawsze będą to osoby płci przeciwnej? Poczucie własnej wartości sprawia, że niezależnie, czy czuję się mniej, czy bardziej pewnie, potrafię w każdej sytuacji zakomunikować swoje potrzeby, znam je i wiem, jak je wypowiedzieć lub przekazać innej osobie/innym osobom. A to zależy od dobrej relacji z samą sobą – mówi seksuolożka. Jak jednak nad taką relacją pracować? Bez wątpienia warto to robić niezależnie, czy jesteśmy w związku, czy nie. Choć oczywiście można dla związku, dla drugiej osoby, jeśli inna motywacja nie jest skuteczna. Pracę zaczynamy od siebie, bo tylko na siebie mamy wpływ – podkreśla Sylwia Miller. I dodaje: Poza tym zmiana naszego zachowania wpływa na drugą osobę. Nauczenie się rozpoznawania własnych reakcji i zrozumienie ich źródła jest punktem wyjścia do rozwijania samoakceptacji. Dysfunkcyjne niskie poczucie własnej wartości formułuje się na skutek doświadczeń z dzieciństwa, niezaspokojonych ważnych potrzeb dziecka, np. bezpieczeństwa, akceptacji, uwagi. Dlatego często praca na własną rękę w tym zakresie jest trudna i nie obejdzie się bez psychoterapii. 15 słabości partnera, które wymagają akceptacji. Po tym, wasza relacja przejdzie na wyższy poziom Utrzymanie zdrowego i satysfakcjonującego związku, wymaga czasem więcej, niż tylko obustronnej miłości. Jednym z kluczowych elementów jest akceptacja partnera. To, jak radzimy sobie z różnicami charakteru, wartości czy zainteresowań, może determinować trwałość i jakość naszej relacji. Poczucie własnej wartości to świadomość siebie, to docenianie zalet, jak i akceptacja słabszych stron, których nie jesteśmy w stanie zmienić, oraz praca nad tymi, która są do zmiany, np. szlifowanie angielskiego. Sylwia Miller zaleca, aby regularnie pracować nad sobą, nad poczuciem własnej wartości: Codziennie wieczorem wypisuj, z czego jesteś dziś zadowolona, dumna – chodzi o drobne rzeczy, np. spacer z psem, zrobienie smacznego śniadania, wypicie kawy bez pośpiechu. Spróbuj przeżyć choć jeden dzień, nie krytykując siebie, robiąc rzeczy, które nie zniszczą dobrego samopoczucia. Powtarzaj to ćwiczenie tak często, aż nie przestaniesz bać się być szczęśliwą osobą – to znaczy: świadomą siebie, akceptującą i lubiącą siebie. Aż zaczniesz stawiać czoło destrukcyjnemu głosowi wewnętrznego krytyka. Chodzi więc o zmianę utrwalonych sposobów myślenia o sobie. Czasem warto też zrobić bilans dotychczasowego życia i zobaczyć, jak wiele w nim różnych odcieni, w tym tych pozytywnych. Patrycja Wonatowska także poleca spisywanie, ale oczekiwań, jakie mamy wobec drugiej osoby, i zastanowienie się, czy aby na pewno wszystkie powinna ona spełnić, a co jest zależne tak naprawdę od nas samych. To rozbudzanie świadomości i pierwszy krok do pracy nad sobą. Satysfakcja z budowania świadomej wersji siebie to największy prezent, jaki można sprawić sobie i innej osobie/innym osobom – mówi seksuolożka. Niezależnie jednak, w jakiej konfiguracji przyjdzie nam żyć, to akceptując siebie, będzie nam łatwiej, nie będziemy samotne i zależne od innych ludzi. W naszym życiu zostaną osoby, które naprawdę w nim chcemy, a nie takie, od których jesteśmy zależne. Po czym poznać, że związek nie ma przyszłości? Zadaj parterowi to jedno pytanie, a dowiesz się prawdy o waszej relacji Czasem każdego z nas nachodzą chwile refleksji i zastanawiamy się wtedy, nad przyszłością naszego związku: „Czy moja druga połówka jest tą/tym jedyną/jedynym?”, „Czy relacja, w której obecnie się znajdujemy, ma potencjał na długotrwałe szczęście?”. Zanim zanurzymy się zbyt głęboko w nurtach naszych emocji, warto zadać sobie jedno kluczowe pytanie, które może rzucić nowe światło na stan naszej relacji.
Przebyłam długą drogę od mrocznej nastolatki do opanowanej kobiety. Pomogła terapia
Są słowa, których się trochę boimy. Na przykład terapia. Warto je oswoić. Poznaj dziewczyny, którym dobrze dobrana terapia pomogła. Lepiej żyć i zrozumieć siebie.
W tym artykule: Która z nich potrzebowała terapii? Joaśka i jej podwójny świat Paulina opuszcza kołowrotek Agnieszka wie o sobie wszystko Justyna chciała się zabić Mechanizmy kozetki Przygoda czy przeszkoda? Spokojnie, to już dorosłość Joaśka obudziła się z poczuciem, że jest bohaterką jakiegoś cholernego serialu dla młodzieży. Złego serialu. Uciekająca panna młoda, rozhisteryzowana jedynaczka i takie tam. Agnieszka obudziła się skacowana, niewiele pamiętała z poprzedniej nocy. Był tam jakiś facet, utarty schemat. Paulina obudziła się z uciskiem w klatce piersiowej. Pomyślała o pracy i że za chwilę się udusi albo pęknie jej coś w głowie, przed oczami przewijała się nieskończona lista rzeczy do zrobienia. Justyna obudziła się w psychiatryku. A teraz pytanie do ciebie... Która z nich potrzebowała terapii? Która z nich potrzebowała terapii? Żyjemy w fajnych czasach. Praw, świadomych wyborów, możliwości wyrażania siebie. Niby wszystko pięknie, ale nasze głowy z ich emocjonalnym oprogramowaniem często za tym nie nadążają i pozostają we własnych schematach. O naszych zachowaniach decydują wdrukowane blokady, nieuświadomione kompleksy, „pamiątki” z dzieciństwa, a czasami tylko głupie neuroprzekaźniki. I zupełnie nie wiemy, dlaczego, choć np. jesteśmy superśmiałe, nie wychodzi nam z facetami, albo skąd w nas ta męcząca potrzeba perfekcji. Lub dlaczego jesteśmy uzależnione od miłości. Mówimy: „Jestem popaprana”. Nie jesteś. Potrzebujesz tylko kogoś, kto te mechanizmy objaśni. W pewnym momencie terapia przydaje się każdemu, dla zwykłej higieny. Terapia to najlepsze, co dla siebie zrobiłam. Poczułam ulgę, zaczęłam żyć w zgodzie ze sobą [FELIETON] Terapia pozwoliła mi poradzić sobie z lękiem i niepewnością, przyniosła mi ulgę. Dzięki niej zaczęłam żyć w zgodzie ze sobą. To zdecydowanie najlepsze, co zrobiłam dla siebie w (dotychczasowym) dorosłym życiu. I, co ciekawe, nie tylko ja tak uważam. Joaśka i jej podwójny świat Joaśka zawsze była niebieskim ptakiem. Jak się cieszyła, to tak, że inni przy niej płakali ze śmiechu. Jak smuciła, to jakby słońce zachodziło. Ostatnie cztery lata jej życia w największym skrócie: wyjechała za granicę na studia, poznała chłopaka, ustalili datę ślubu. Była w euforii. A potem zrobiła się jesień, podcięło jej to skrzydła (zawsze była podatna na pogodowe nastroje), pomyślała, że nie chce tu być, wraca do domu, a chłopak nie jest wcale taki super. Zerwała zaręczyny i wróciła do swojego pokoiku, do rodziców, do bloku. Nie została panią magister ani żoną, leżała w łóżku, miała – wiadomo, wszyscy to wiedzą i podchodzą do tego z wyrozumiałością – depresję. A wiosną znowu jej się polepszyło, poszła do pracy w administracji teatru, poznała na imprezie aktora, rzuciła się w wir romansu. Wypiękniała, szalała, latała z nim na weekendy do Olsztyna i Paryża. Życie wrzało, prosecco się lało, a ona brylowała w towarzystwie. A potem znowu zjazd, rozstanie, tłuste włosy, zero zainteresowania czymkolwiek. Siostra zadzwoniła do niej i powiedziała: „Hej, kochana, chciałam zapisać cię do psychoterapeuty, ale powiedział, że musisz zrobić to sama”. Umówiła się i poszła. No cóż. Okazało się, że terapia, i owszem, może się przydać, nikomu jeszcze nie zaszkodziła, ale niekoniecznie w jej przypadku. Diagnoza: choroba afektywna dwubiegunowa. Dostała leki wyrównujące nastrój. Jakby ktoś ją wyprasował. Przestała odczuwać wielki smutek i obojętność, ale zniknęły też euforie, które lubiła. Ma za to zawsze umyte włosy i wyprasowane ubrania. Świat odczuwa jak przez szybę. Z terapii zrezygnowała. Paulina opuszcza kołowrotek Paulina z kolei decyzję o pójściu do terapeuty starannie przemyślała. Nie, w jej życiu nie działo się nic, co wymagałoby interwencji lub rozwikłania. Dużo pracy, ale i wielkie osiągnięcia. Zawsze zaangażowana, nieustannie na mailu i Messengerze, dziennie wyrabiała o wiele więcej niż normę, ale kochała to. Jedyny niepokój to: co będzie robić za siedem lat, jeśli jej kariera będzie tak galopować. Czasami zapominała o jedzeniu i sikaniu. Jej chłopak zgłaszał nieśmiałe uwagi, że może z tą pracą trochę przesadza. Potem on sam wyjechał na kontrakt za granicę, a ona zaczęła pracować jeszcze więcej. I obudziła się pewnego dnia z poczuciem, że jeśli nie zwolni, to oszaleje. Dlatego wstukała w wyszukiwarkę „psychoterapia” i umówiła się na konsultację. Zrobiła to, bo chce zadbać o siebie długodystansowo, żeby po prostu mieć szczęśliwe życie. Pierwsze spotkanie miała z koordynatorką, która dobrała dla niej najlepszego terapeutę i formę terapii. To był szczegółowy bezpardonowy wywiad, z pytaniami Paulinę wręcz szokującymi. Dzięki nim dostała charakterologicznie do siebie dopasowaną terapeutkę („O temperamencie katechetki” – śmieje się) i zaczęły się regularnie spotykać. Co robić, gdy czujesz stres i lęk? Psychiatra ujawnia prostą metodę 4-7-8, która działa cuda Zapominamy o nim, a to naturalny środek uspokajający dla ciała i umysłu, który każdy z nas może wykorzystać w sytuacji stresowej. Uwierzcie mi, metodę 4-7-8 testowałam na sobie! O czym mówimy? O oddechu! Prosty rytuał wdechu i wydechu może leczyć bezsenność i redukować lęki oraz uczucie napięcia. Agnieszka wie o sobie wszystko Agnieszka o terapii zawsze wypowiadała się z lekceważeniem. Sama jako blogerka zrobiła w życiu sporo wywiadów z psychologami i psychoterapeutami i miała wrażenie, że świetnie zna te mechanizmy i doskonale wie, co się z nią dzieje. Teraz już rozumie, że to tak nie działa. Poza tym nie wyobrażała sobie, że mogłaby opowiadać „obcej babie” o swoich dylematach. Jakich? Że pragnie dobrego związku, ale faceci są przy niej zdezorientowani? Że mimo morza przyjaciół czuje się samotna i niedoceniania, choć ona zawsze jest gotowa na każde ich skinienie? I gdy spotkała się z przyjacielem, a on zaczął jej opowiadać o uldze, jaką przyniosła mu terapia, naprawdę mu pozazdrościła. Umówiła się „na próbę” (też odbyło się to przez doświadczonego konsultanta, który wybrał dla niej osobę specjalizującą się w „jej” obszarach). Przed pierwszym spotkaniem czuła się tak jak przed wyjazdem na wakacje. Była podekscytowana i nie mogła spać. Pomyślała, że to w sumie wielka przygoda i że po raz pierwszy od nie-pamięta-kiedy robi coś dla siebie. Justyna chciała się zabić Trzy razy. Justyna („Sukanek”) jest popularną youtuberką. Znalazła sposób na rozprawienie się ze swoimi demonami: nagrywała filmiki dla ludzi borykających się z podobnymi problemami. Bo też kto ich nie ma. Jej dzieciństwo nie było bajką – wychowała się w rodzinie, w której bohaterem pierwszego planu był alkohol. Wrażliwe, spragnione miłości dziecko nie radzi sobie z tym zbyt dobrze. Zresztą kto sobie radzi. Kiedy zaczęła dojrzewać, nieprzerobione emocje były tak silne, że czuła się „dziwna”, „niepasująca”. Emocje, złość, agresja – wszystko wyciekało z niej na boki. Śmierć babci, alkoholizm ojca, kompulsywna próba bycia akceptowaną – to nie mogło się skończyć dobrze. Skończyło się trzema próbami samobójczymi i pobytem na oddziałach psychiatrycznych. Dziś wie, że to była modelowa próba wołania o pomoc, chęć, aby ktoś ją, dziwną, momentami agresywną nastolatkę, zauważył. W szpitalu czuła się potrzebna, bo mogła pomagać innym – wspierać ich, obdarowywać uwagą. Myślała, że to coś ekstra, nie wiedziała, że to też rodzaj uzależnienia. Od tego, by doświadczać miłości i być kochaną przez innych. Żeby pozbyć się autodestrukcyjnych myśli, potrzebna jest właściwie dobrana psychoterapia. Szukała odpowiedniego terapeuty, skończyło się na... siedmiu! Wikłała się w toksyczne relacje. Kiedy terapeuta mówił jej, że taki związek trzeba zakończyć, rzucała terapeutę, nie chłopaka. Mechanizmy kozetki „Ktoś, kto nigdy nie był na terapii, wyobraża ją sobie tak, jak często przedstawiają to seriale. Przychodzisz, kładziesz się i opowiadasz, jak minął ci tydzień. Z moich 34 lekarzy tylko jeden zaproponował, abym się położyła, po tym jak zapytałam, po co jest ta leżanka w rogu pokoju. Nigdy z niej nie skorzystałam” – pisze w swojej książce Justyna. Istotą krótkoterminowej terapii nakierowanej na rozwiązanie problemu są regularne cotygodniowe spotkania. Jednak nie więcej niż 20 w cyklu, aby pacjent nie „uzależnił” swojego życia od nowego powiernika. Dobiera go często osoba trzecia, która zna nasze oczekiwania. Terapeuta nie powinien prowadzić naszych przyjaciół lub rodziny, dlatego nie sprawdza się tu opcja „z polecenia”. To byłby konflikt interesów. Terapeuta ma też prawo dla dobra terapii zaproponować ci pewne warunki jej rozpoczęcia, np. deklarację abstynencji. Często zdarza się, że z gabinetu wychodzimy z rozwiązaniem zupełnie innych problemów niż te, z którymi początkowo przyszliśmy. Równowaga emocjonalna - klucz do dobrostanu. Jak ją osiągnąć? Na czym polega w związku, a na czym w życiu? Równowaga emocjonalna, choć czasami bywa niedoceniana, odgrywa kluczową rolę w naszym ogólnym dobrostanie. Na czym polega? Jak ją osiągnąć i utrzymać na różnych polach? Na te i inne pytania postaramy się odpowiedzieć w artykule. Przygoda czy przeszkoda? Terapia Pauliny to tzw. terapia psychodynamiczna, czyli krótkoterminowa, skupiona na krótkotrwałym rozwiązaniu problemu. Na początku terapeutka... tylko słucha. Rozmowa musi wyjść od ciebie. Można przyjść i przesiedzieć godzinę w milczeniu. Ale płacić za milczenie, kalkuluje Paulina, nie bardzo się opłaca. Więc zaczęła coś tam opowiadać. O tym, że czuje się jak chomik w kołowrotku. Czasami wydawało jej się, że nie ma nic do powiedzenia, zaczynała od jednego słowa, a potem puszka ze słowami się otworzyła. Podobało jej się to, że terapeutka opisywała wszystko jakby z boku, np.: „Wydaje mi się, że pani w takich sytuacjach zachowuje się tak i tak”. Dopiero gdy zobaczyła oczami drugiej osoby niektóre rzeczy, zaczęła je oswajać. Zrozumiała np. swój pracoholizm – od dzieciństwa jej świat utkany był z obowiązków, nie miała żadnych „wolnych przebiegów” i bezproduktywnych momentów, nawet rozrywka musiała być pełnowartościowa (np. czytanie). Ostatecznie okazało się, że to, z czym przyszła – zabieganie, brak czasu dla siebie – przykrywa inne rzeczy, do których boi się przyznać. Np. że chciałaby wyjechać do chłopaka i spróbować nowego życia, a kurczowo trzyma się pracy, bo jest jedynym punktem zaczepienia w chaotycznej rzeczywistości. I dopiero gdy powiedziała to na głos, poczuła, że i tak to zrobi, i nie ma sensu bronić się przed zmianą. Odczuła wręcz korzyści somatyczne – lepiej sypia, przestała się spieszyć, a nawet schudła (do tej pory wszystkie próby kończyły się porażką). Zakończyła terapię po 20 spotkaniach. Teraz często łapie się na tym, że ma w głowie jakąś myśl, którą chciałaby obgadać z terapeutką. Żałuje, że to już koniec. Ale czuje też wielką ulgę. Agnieszka była zaskoczona, że przez całą godzinę była mowa tylko o NIEJ, JEJ problemach i potrzebach. To dosyć dezorientujące uczucie dla kogoś, kto przez cały czas skupia się na innych. Dopiero teraz zobaczyła, jak bardzo wiedza teoretyczna nie działa. A wystarczyło, aby ktoś z zewnątrz (w sumie nie taki pierwszy lepszy ktoś, tylko fachowiec od mechanizmów rządzących głową) spojrzał na to, połączył kropki, a ty nagle mówisz sobie: „O k....”. Każdy dzień po terapii był czasem, w którym dużo myślała. Przepracowywała w głowie tematy. Ten cały proces trwa dalej, trochę jak spalanie po treningu. W te dni bywa płaczliwa, rozdrażniona, nie wychodzi wieczorami z domu. Stara się być dla siebie dobra. Czuje, że to jakiś proces leczenia. Jest z tego bardzo zadowolona i uważa, że w tych pokręconych czasach terapia przydałaby się każdej dorosłej osobie. Oczyszcza emocje – podobnie jak higienistka stomatologiczna osad z zębów. Dzięki terapii Agnieszka jest gotowa na nowe otwarcie, na poważniejszy związek. Wzmocniła się wewnętrznie, nie rozpamiętuje, nie rozmyśla, nie kombinuje. Wie, że nawet jeśli chłopak nie zadzwoni, to nie będzie mnożyć w głowie niestworzonych scenariuszy i zastanawiać się, co zrobiła nie tak. Dzięki temu, że potrafi objaśniać swoje reakcje, czuje się dużo bezpieczniejsza. Spokojnie, to już dorosłość Justyna Suchanek przebyła długą drogę od mrocznej nastolatki do opanowanej kobiety. To właśnie na terapii zrozumiała, że jeśli sama nie będzie dla siebie dobra, to ze szczęścia nici. Dziś nie ma chłopaka, mówi, że jest w dobrym związku z samą sobą. Nadal ma potrzebę pomagania – dlatego nagrywa megaszczere filmy o pobycie w psychiatryku i mówi, dlaczego nie warto się zabijać. Że żadne złe emocje nie trwają w nieskończoność, a ona już nauczyła się je przeczekiwać. Każdy dół i dramat w końcu miną. Można wyjść, przejść się, policzyć, przeczekać. Justyna stara się być stabilna, rozpoznawać emocje. Tego uczy terapia. Ten artykuł pierwotnie ukazał się w magazynie GLAMOUR.
Jestem singielką, bo życie w pojedynkę mi odpowiada. Czyli o tym, jak oparłam się presji związków i zaakceptowałam to, że jestem sama
Życie w pojedynkę, zwłaszcza w dużym mieście, nie budzi dziś zbyt wielu kontrowersji. Jednak wciąż wydaje się być tylko przystankiem na drodze do relacji z kimś. Nie jest zaś postrzegane w kategorii ułożenia sobie prywatnego świata.
Opowiem wam historię. Będzie to historia właściwie miłosna. Opowieść o poznawaniu najbliższej sobie osoby. O poznawaniu siebie i swoich potrzeb. O dochodzeniu do tego, że są alternatywne modele życia wobec tych powszechnie obowiązujących. I o tym, że można wybrać życie solo, a nie być do niego zmuszoną. Żyła raz sobie dziewczyna. Zwyczajna. Taka, z którą łatwo się utożsamić. Wychowała się na komediach romantycznych i „Seksie w wielkim mieście”, w którym nawet zatwardziała singielka Samantha kończy ostatecznie w związku. Nasza bohaterka nie robiła wielkich planów na przyszłość – nie musiała. Po prostu wiedziała, jak będzie wyglądać jej życie. Suknia z welonem, chociaż to może zbędny wydatek. Więc może nie mąż a partner. Może dzieci, ale niekoniecznie. Potem nasza bohaterka się zakochała. Z wzajemnością. Więc wszystko szło zgodnie z typowym schematem. I choć niezależność stawała się dla niej coraz bardziej ważna, to poszła w tę miłość. Bo czy wypada uczucie odrzucić? Wszystko było OK, nie żałowała, choć zdecydowanie relacja wymagała czasu i pracy. Ale czego się nie robi w imię miłości i społecznych wymagań. W końcu padło: zamieszkajmy razem. Zgodziła się. Bo przecież tak się robi, tak wypada – to kolejny etap związku. W dodatku tak jest niby taniej. Jednak szybko zauważyła, że wspólne mieszkanie to wiele kompromisów, sporo zalet, ale też dużo wad. Że zlewają się te dwie osoby w jedno, ciężko w tym wszystkim znaleźć dla siebie przestrzeń. Zwłaszcza kiedy jest się jedynaczką lubiącą swoje własne towarzystwo i spokój. Można jednak zacisnąć zęby i spróbować utemperować swoją niezależną naturę. Można. Czasem przejdzie pomarzy się o mieszkaniu samej, ale póki jest dobrze, to się tylko tak niewinnie myśli. No chyba że miłość się w końcu wypali. A wtedy następuje zachłyśnięcie się wolnością. Coraz większa samoświadomość. Samodzielność. Bycie panią swojego losu. Chodzenie nago po domu i słuchanie ulubionej muzyki. A przede wszystkim usłyszenie własnych myśli, własnych potrzeb. Ale czy to może trwać wiecznie? Zwłaszcza jak znowu poznaje się kogoś wartego uwagi. Jednak tym razem wchodzi się w relację znacznie bardziej ostrożnie, wyznacza swoje granice i ich pilnuje. Szczerze mówi się tej drugiej osobie, czego się oczekuje od życia. Bo się już coraz lepiej to wie. Nie każdy jednak gotów jest zaakceptować taką wizję niby życia wspólnego, ale nie do końca. Ludzie przychodzą i odchodzą. Jest z nimi miło, ale okazuje się, że wcale nie chce się ich zatrzymywać na dłużej, wpuszczać głębiej do swojego mieszkania, do swojej codzienności. Coraz bardziej w pojedynkę zagospodarowanej. I wtedy: eureka! Przecież tak właśnie wygląda układanie sobie życia! Dla każdego to ułożenie może przecież znaczyć coś innego. Choć zazwyczaj uważamy, że oznacza związek, a najlepiej ślub, dzieci i bycie razem do grobowej deski – jak się uda. Taki przynajmniej wciąż jest ideał. Ale czy nie czas, by te schematy zburzyć? Poszerzyć? Spojrzeć na nie krytycznie i zobaczyć, że wcale nie pasują one każdemu? I że życie w pojedynkę może być naprawdę udane, chciane, wybrane? Nie oznaczać stereotypowej samotności? No bo ta nasza bohaterka singielka, czyli ja, wcale samotna nie jest. Mam rodzinę i przyjaciół, którzy dostarczają bliskości i bezpieczeństwa, o których dbam i więzi z którymi pielęgnuję. Czasami umawiam się z kimś na seks, miewam romanse, praktykuję samomiłość. W podróże wyruszam z przyjaciółmi albo solo – spróbujcie tego ostatniego niezależnie od statusu związku! Taka podróż super robi na głowę i daje przestrzeń na poznawanie nowych ludzi. Z kim do restauracji, do kina? Z bliskimi albo znowu solo. W kinie to czasem nawet lepiej. Nikt cię nie zagaduje w trakcie seansu. A w restauracji? Wcale nie trzeba się wtedy ratować się scrollowaniem telefonu. Serio, można poobserwować ludzi albo jeszcze lepiej – wyciszyć się, potrenować uważność, popracować nad wyostrzeniem zmysłów, odczuwać przyjemność z jedzenia całą swoją osobą. Razem, a jednak osobno. Na czym polega model związku Living Apart Together? Coraz więcej par świadomie decyduje się na związek bez wspólnego mieszkania. O co chodzi w modelu związku LAT – Living Apart Together. Przyglądamy się temu, jakie są zalety tego typu relacji, a jakie ewentualnie zagrożenia. Więc mogę powiedzieć, że spróbowałam życia w parze, spróbowałam w pojedynkę i wybieram to ostatnie. Najlepiej do mnie pasuje. I mam dość jasną wizję przyszłości, w której raczej niewiele się zmieni. Czy dopuszczam jakąś dłuższą relację? Jeśli to byłby ktoś warty zachodu, wypracowalibyśmy jakieś niezbyt ograniczające zasady, może jakieś living apart together, to kto wie. Nie mam zamiaru się jednak teraz na tym skupiać, snuć takich scenariuszy, bo ten odpowiedni mam w ręku. I choć wychowałam się na filmach z happy endem na ślubnym kobiercu, choć otacza mnie wiele par, to już dziś wiem, że to nie jest moje. Cieszę się szczerze, kiedy znajomi tworzą szczęśliwe związki, chętnie pytam, jak im się układa, bo ciekawią mnie inne modele życia, ale sama do takiego nie tęsknię. I dziś już bez większych emocji tłumaczę, na czym polega mój życiowy wybór, kiedy mnie ktoś o to zapyta. Muszę też przyznać, że ten mój wybór nie był od razu taki oczywisty, dochodzenie do niego nazwałabym procesem, który wciąż trwa. Proces ten wiąże się z uważnym przypatrywaniem się sobie, swoim potrzebom i odpowiadaniem na nie. To budowanie samoświadomości. Bez wątpienia jako jedynaczka, jak i osoba lubiąca siebie, spędzanie czasu we własnym towarzystwie, mam zdecydowane predyspozycje do egzystowania w pojedynkę. Nie mówię jednak, że życie w ten sposób jest łatwe. Przydaje się twardy tyłek i sporo samozaparcia, by układać swoją codzienność jednak trochę inaczej niż większość, choć singielek i singli, nawet jeśli chwilowych, przybywa i na życiu w pojedynkę nie ciąży już tak wielkie piętno jak jeszcze niedawno. Przez kilka lat jednak tłumaczyłam najbliższej rodzinie, żeby mi nie życzyli podczas świąt czy innych uroczystości męża i dzieci. W końcu zrozumieli i to uszanowali. Zorientowali się, że faktycznie jestem zadowolona z życia, które wiodę, a im zależy po prostu na tym, abym była szczęśliwa. Nie chcę również byście pomyśleli, że chcę tutaj promować na siłę idę singielstwa. Pragnę raczej pokazać, że życie w pojedynkę może być naprawdę w porządku, a przede wszystkim podkreślić, że istnieją różne style życia, które także dają satysfakcję. Jest XXI wiek, pora, abyśmy zrozumieli, że są single i singielki, pary realizujące monogamię na najróżniejsze sposoby, związki otwarte, relacje poliamoryczne. Ważne, by iść szczerze za głosem swojego serca i potrzeb, na nic się nie oglądając, dostosowując układ do uczuć, a nie zamykać uczucia na siłę w społecznie akceptowalnych konwencjach. Chcę też zaznaczyć, że tak, jak można wymienić wiele zalet bycia w związku, tak i można wymienić zalety singielstwa. Dla niektórych życie w pojedynkę to oczywiście wygodnictwo, unikanie związkowych problemów, egoistyczne skupianie się na sobie. Ale czy bycia z kimś i opierania się na nim też nie można o to oskarżyć? Poza tym jakiś czas temu dosłownie furorę w sieci zrobiły badania, według których singielki są szczęśliwsze niż kobiety w związkach, odczuwają mniej stresu, nie są przeciążone obowiązkami, mają czas dla siebie i na swoje. Nie mówiąc już o stresie, jakiego przysparzają rozstania czy kłopoty w związku, podział obowiązków i tak dalej. Tak tylko wspominam, bo każdy ma swoje życiowe preferencje. 5 zalet bycia singielką. Większa niezależność to tylko jedna z nich Coraz więcej osób zdaje sobie sprawę z tego, że bycie singielką może być cool. Jeśli wciąż zastanawiasz się, dlaczego i szukasz pozytywów, świetnie trafiłaś lub trafiłeś. Wskazujemy 5 zalet życia w pojedynkę. Warto jednak pamiętać i o tym, że przez kult związków i strach przed teoretyczną samotnością wiele osób tkwi w nieudanych relacjach, byle nie być samej lub samemu. Lub na siłę szuka partnerki lub partnera. Często czujemy się gorzej, ponieważ nikogo przy swoim boku nie mamy, przez ten pryzmat oceniamy swoją wartość. A w życiu różnie się układa, nie zawsze da się znaleźć odpowiednią osobę, a przynajmniej nie od razu. Dobrze więc wiedzieć, że to nie koniec świata, że to nie świadczy o naszej wartości i czekając na miłość, korzystać z zalet życia w pojedynkę, bo być może jeszcze kiedyś przyjdzie nam za tym zatęsknić. Poświęćmy czas singlowania, by robić sobie przyjemności, eksperymentować, poznawać siebie lepiej, wyznaczać swoje granice i postarajmy się z samymi sobą zaprzyjaźnić. Naprawdę warto dbać o tę najważniejszą relację – z samą czy samym sobą! Bo jesteśmy sobie najbliżsi. Bo lubiąc siebie, będzie nam po prostu dobrze, czy to w pojedynkę, czy w jakimkolwiek związku. Bo nasze szczęście zależy przede wszystkim od nas samych. A o odpowiadający nam najbardziej model życia, jaki by on nie był – warto walczyć. Wiem coś o tym. „Nie chcesz mieć dzieci? Jeszcze ci się zmieni!”, czyli czego nie mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci Czego nie powinno się mówić dziewczynom, które nie chcą mieć dzieci? Dlaczego wciąż o ciążę i dzieci pytamy niemal wyłącznie kobiety i nie rozumiemy tego czy też nie dowierzamy, że nie wszystkie z nas marzą o roli matki? Czy bezdzietność stanie się w końcu społecznie akceptowanym wyborem? Artykuł ukazał się pierwotnie w magazynie Glamour Unicorn.
Higiena psychiczna po rozstaniu. Psycholożka radzi, jak posklejać złamane serce
Po rozstaniu możesz przeżywać żałobę i przechodzić przez wszystkie jej pięć etapów, takich jak zaprzeczenie, gniew, “targowanie się z losem”, depresja i akceptacja. Oto, co możesz zrobić, aby ten czas był dla ciebie łatwiejszy.
W tym artykule: Dopuszczaj wszystkie emocje Ogranicz social media Znajdź sposób na wyciszenie Stwórz to-do listę Nie rozważaj alternatywnych scenariuszy Rozważ terapię Dopuszczaj wszystkie emocje Aby szybciej przejść przez rozstanie, musisz dopuszczać do siebie emocje. Chowanie ich w sobie opóźnia przejście przez kolejne etapy żałoby po zakończeniu relacji i sprawia, że w rezultacie dłużej po niej cierpisz. Spotykanie się ze znajomymi i otaczanie bliskimi jest bardzo ważne po zakończeniu związku. Ale nie wrzucaj się w wir imprez i spędzania z innymi ludźmi 24 godzin na dobę tylko po to, aby zagłuszyć spływające na ciebie trudne emocje. Znajdź czas i siłę na przeżycie smutku, gniewu czy bezsilności. Dzięki temu szybciej dojdziesz do fazy akceptacji i ruszysz dalej jako singielka. Ogranicz social media Jeśli wasze rozstanie było gwałtowne lub gdy wyskakujące na Instagramie zdjęcia twojego byłego ewidentnie pogarszają twój nastrój, przynajmniej na jakiś czas ukryj jego posty i konta w social mediach. Przeciągnij też wasze wspólne zdjęcia do jednego folderu w telefonie czy komputerze, a te fizyczne znajdujące się w domu, a także inne rzeczy, które ci o nim przypominają, schowaj do pudełka i włóż do szafy. Nie musisz ich oczywiście wyrzucać, ale nie spędzaj też wielu godzin dziennie na ich przeglądaniu. To nie pomoże ci w dojściu do siebie po rozstaniu. Rebound relationship – czy związek „na pocieszenie” ma sens? Rebound relationship, czyli związek na pocieszenie, wzbudza sporo kontrowersji. Dla niektórych to sposób na złamane serce i poradzenie sobie ze swoimi traumami. Dla innych – forma krzywdzenia innych. Bierzemy pod lupę tę skomplikowaną relację. Znajdź sposób na wyciszenie Postaraj się nauczyć spoglądać na swoje emocje z boku – tak, aby nadal je przeżywać, ale aby tobą całkowicie nie zawładnęły. W osiągnięciu tego stanu pomoże ci znalezienie swojego własnego sposobu na relaks. Medytacja, mindfulness, ćwiczenia oddechowe, joga – w ten sposób możesz bardzo łatwo się wyciszyć i zdystansować wobec tego, co przeżywasz. Pomocne może być jednak nawet siedzenie w wygodnej pozycji przy relaksującej muzyce, rozpalenie świec zapachowych czy kadzideł. Cokolwiek, co wpływa na ciebie uspokajająco i wyciszająco. Stwórz to-do listę Rzeczy, które możesz w końcu zrobić po rozstaniu. Może to być pomocne zwłaszcza wtedy, gdy rozstanie było nagłe i niespodziewane. Zawsze chciałaś przelecieć się na paralotni, a twój eks bał się wysokości? Nigdy nie mogłaś namówić go na zwiedzanie Kalifornii? W trakcie związku ciężko było ci znaleźć czas na wymarzony kurs ceramiki? Zastanów się, jakie marzenia będzie ci łatwiej zrealizować po zakończeniu związku i wpisz je na porozstaniową “bucket list”. Dzięki niej uświadomisz sobie łatwiej, że to wcale nie koniec, ale początek nowego, równie ciekawego etapu. 5 sposobów, by przestać myśleć o swoim eks! Warto je wypróbować Jak wyrzucić byłego chłopaka czy byłą dziewczynę z głowy? Choć nie jest to takie proste, to są na to skuteczne sposoby! Podpowiadamy, jak zapomnieć o eks i pójść dalej. Nie rozważaj alternatywnych scenariuszy Nie zadręczaj się po rozstaniu tym, co mogłaś zrobić inaczej, nie obwiniaj się, nie rozgrywaj w głowie scenariuszy, które już się nie wydarzą. Teraz jest czas na to, abyś zadbała o siebie i swoją psychikę. Dlatego bądź dla siebie dobra i ciepła – rób rzeczy, które sprawiają Ci przyjemność, otaczaj się bliskimi osobami i mów sobie miłe rzeczy. Włącz też do swojej rutyny więcej sportu, bo pobudza on wydzielanie dopaminy, neuroprzekaźnika, która wpływa na lepsze samopoczucie i poprawia nastrój. Odwrotny efekt daje za to alkohol. Dlatego ogranicz się do kieliszka czy dwóch prosecco przy rozmowie z przyjaciółką, a nie zalewaj smutku jego całą butelką. Metoda Zero Kontaktu, dzięki której wyleczysz się po zerwaniu Nie ma złotej zasady, która pomoże szybko poradzić sobie z rozstaniem, ponieważ każdy musi uporać się z tym we własnym zakresie. Jednak metoda Zero Kontaktu przyśpiesza ten proces. Oto dlaczego warto ją zastosować. Rozważ terapię Po rozstaniu możesz przeżywać równie intensywne emocje jak po śmierci bliskiej osoby. Czasem możesz czuć, że poradzenie sobie z nimi cię przerasta i nie wiesz, jak ruszyć do przodu. W takim wypadku warto skonsultować się z psychoterapeutą. Nawet jedna rozmowa może ułatwić ci kontakt z własnymi emocjami i pomóc znaleźć siłę na skonfrontowanie się z tym, że to już koniec. A także na tyle wzmocnić, że nabierzesz przekonania, że czeka cię jeszcze mnóstwo wspaniałych momentów w życiu. Czasem konieczna może być dłuższa terapia, aby dojść do punktu, w którym zaakceptujesz koniec pewnego etapu w życiu i przygotujesz się na kolejny. Jak utrzymać związek na odległość? Psycholożka Sylwia Miller radzi, co zrobić, by taka relacja była satysfakcjonująca Związek na odległość wiąże się bez wątpienia z wieloma wyzwaniami, jednak nie jest z góry skazany na niepowodzenie. Istnieją sposoby, dzięki którym taka relacja może być trwała i szczęśliwa. -- Sylwia Miller – psychoterapeutka, psycholog, prezeska MeWell. Certyfikowana psychoterapeutka pracująca w nurcie integratywnym. Autorka m.in. podcastów i artykułów psychoedukacyjnych. Specjalizuje się w relacjach oraz terapii par. Poradnia MeWell.pl – oferuje terapię indywidualną osób dorosłych oraz psychoterapię dzieci i młodzieży, jak i prowadzi terapię par, terapię małżeńską oraz terapię rodzinną. Możesz umówić się na spotkanie z psychoterapeutą w gabinecie w Warszawie lub zapisać się na psychoterapię online.
Zdrowe nawyki. 7 sposobów na poprawę jakości stylu życia, które warto wprowadzić i wcale nie chodzi wyłącznie o dietę
Chcesz wprowadzić do swojego życia zdrowe nawyki? Nie mogłaś lepiej trafić! W tym artykule tłumaczymy jak zacząć zmianę nawyków na te zdrowsze. Przygotowaliśmy też 7 sposobów na szybką poprawę złych przyzwyczajeń, które natychmiast poprawią jakość twojego życia. Sprawdź nasze propozycje.
W tym artykule: Od czego zacząć zdrowy styl życia? Jakie nawyki warto wprowadzić do swojego życia? 7 zdrowych nawyków Filtr SPF Zadbaj o nawodnienie Brak demakijażu - złe nawyk Zdrowe nawyki żywieniowe Aktywność fizyczna dla dobrego samopoczucia - zdrowe nawyki Zdrowy dystans Zdrowe nawyki: Rezygnacja z Instagrama na godzinę przed snem Wprowadzenie zdrowych nawyków - zdrowy styl życia Od czego zacząć zdrowy styl życia? Każda chwila jest dobra na wprowadzenie zdrowego nawyku. Pierwszy krok do poprawy jakości życia, to zdefiniowanie co tak właściwie zdrowy tryb życia oznacza dla ciebie. Być może zdrowo się odżywiasz, wybierasz pełnoziarniste produkty, ale chciałabyś zwiększyć poziom aktywności fizycznej lub więcej odpoczywać? Zastanów się, jak możesz wyrobić zdrowy nawyk regularnych ćwiczeń, poprawić jakość snu lub mniej pracować, a więcej czasu przeznaczać na odpoczynek. Pamiętaj, że każda z nas jest inna i w inny sposób odpoczywa. Odpowiedz sobie na pytanie, jak ty ładujesz baterie. Co ważne, znajdź aktywności które sprawiają ci przyjemność. Jeżeli nie lubisz biegać, ciężko będzie ci się zmotywować do właśnie tej formy aktywności fizycznej. Znalezienie zajęć, które wywołują przypływ endorfin i uśmiech na twojej twarzy, jest skutecznym sposobem na pozostanie na dobrych torach i budowanie zdrowego nawyku regularnych ćwiczeń. Jakie nawyki warto wprowadzić do swojego życia? 7 zdrowych nawyków Twój cel to nowe, zdrowe nawyki? Oto 7 prostych sposobów, które pomogą ci prowadzić zdrowy tryb życia. Rekomendujemy, zacząć już od dziś, aby cieszyć się lepszym zdrowiem, chronić swoją skórę przed przedwczesnym starzeniem, mieć więcej siły i energii. Filtr SPF W naszej szerokości geograficznej filtr przeciwsłoneczny obowiązkowy jest przez cały rok – takie jest stanowisko dermatologów i warto wziąć sobie tę radę do serca. Oferta preparatów z filtrem przyjaznych makijażowi i ładnie wyglądającej, zmatowionej cerze jest wbrew pozorom bardzo szeroka, a tłuste i barwiące na biało preparaty to historia. My polecamy preparat w pomarańczowej tubce od SVR Sun Secure Fluide SPF 50+, daje ładne satynowe wykończenie, przyjmuje podkład i puder sypki i gwarantuje 100% ochrony. W razie wątpliwości, tutaj znajdziecie więcej podpowiedzi: Krem z filtrem przeciwsłonecznym pod makijaż - jaki wybrać? Zadbaj o nawodnienie Zdrowy nawyk to dbanie o odpowiednie nawodnienie organizmu nie tylko latem. Nawadnianie od środka to podstawowa sprawa jeśli myślicie o nawilżonej, zdrowej cerze – tego nie zastąpi żaden krem. Najlepszy sposób to butelka wody na biurku.wiemy z doświadczenia, że tylko wtedy będziecie sięgać po nią regularnie i tylko w taki sposób jesteście w stanie wyrobić sobie dobry nawyk regularnego picia wody. Dziennie powinno się wypijać co najmniej 2 litry! Brak demakijażu - złe nawyk Modelki chórem przyznają, że to święta zasada pielęgnacji stojąca ponad wszystkim innym – kremami, maseczkami czy sekretem Koreanek (nawet jade roller nie pomoże, jeśli nie przed położeniem się spać nie zmyjecie z twarzy warstwy zanieczyszczeń, które zebrały się na niej w ciągu dnia). Solidnie oczyszczona cera nie tylko lepiej przyjmie preparaty pielęgnacyjne aplikowane na noc, ale też pozwoli uniknąć kłopotów z trądzikiem czy łatwych do pomylenia z alergią odczynów spowodowanych zbyt długim kontaktem skóry z preparatami do make-upu. Zdrowe nawyki żywieniowe Zdrowa dieta to podstawa. Stworzenie zdrowych nawyków żywieniowych jest kluczem do utrzymania zdrowego stylu życia. Podstawa to zbilansowana dieta pełna owoców, warzyw, białka i pełnych ziaren. Zapewnij organizmowi w swoich posiłkach kluczowe składniki odżywcze. Ogranicz spożycie glukozy, przetworzonej żywności, tłuszczów nasyconych i soli. Śniadanie pobudzi Twój metabolizm na cały dzień, a regularne przekąski w ciągu dnia pomogą Ci uniknąć nadmiernego objadania się podczas posiłków. Na koniec warto pamiętać, że słuchanie twojego ciała jest kluczowe; jeśli jesteś najedzona lub potrzebujesz przerwy od jedzenia, uszanuj te uczucia! Jak się wyspać? 8 sprawdzonych sposobów na dobry sen! Aktywność fizyczna dla dobrego samopoczucia - zdrowe nawyki Jeśli mimo popularności i dostępności wszelkiego rodzaju aktywności fizycznej, od aquaaerobiku, przez trampoliny po jogę, jesteście typem, który nie lubi się ruszać, dajcie się przekonać przynajmniej do spacerów. Zwłaszcza latem i wczesną jesienią zrezygnowanie z komunikacji miejskiej na rzecz krótkiej przechadzki szybko wejdzie wam w krew i jest szansa, że je polubicie. Już 30 minut spaceru dziennie pozwala rozprawić się z nadplanowymi kilogramami, poprawia pamięć, realnie zmniejsza ryzyko chorób serca i o ponad połowę obniża ryzyko zachorowania na cukrzycę typu 2. Naprawdę jest o co powalczyć. Zdrowy dystans Podstawowa sprawa – dla zdrowia, urody i komfortu życia: jeśli dobrze się zastanowić, najlepiej byłoby podchodzić do codziennych, bieżących spraw z takim dystansem, z jakim traktujemy je po tygodniu. Jak to zrobić? Psychologowie radzą przyjąć perspektywę muchy, czyli oddzielić siebie od przeżywanych emocji i spojrzeć na sytuację (w tym także na własną osobę) z zewnątrz, dosłownie, tak jak gdyby stało się obok siebie. Codzienny trening da zadziwiające efekty. Zdrowe nawyki: Rezygnacja z Instagrama na godzinę przed snem Tak naprawdę powinno się zrezygnować z wszelkich urządzeń emitujących światło – podziękuje nam za to cera, która w ciągu dnia narażona jest nie tylko na promienie UV, ale także to emitowane przez urządzenia elektryczne, które zgodnie z badaniami mocno ją obciążają i przyspieszają starzenie. Co więcej, taki nawyk zapewni spokojny i głęboki sen. Wprowadzenie zdrowych nawyków - zdrowy styl życia Wprowadzenie tych zdrowych nawyków może być łatwiejsze niż wyzbycie się złych nawyków. Pamiętaj o regularności w ćwiczeniach, odpowiedniej ilości snu, optymalnej ilości warzyw i owoców dziennie. Poprawi to twój ogólny stan zdrowia i sprawi, że będziesz miała energię do działania. ZOBACZ TAKŻE: Zadbaj o siebie w 12 krokach. Oto rzeczy, o których powinnaś pamiętać każdego dnia, bo zmienią Twoje życie na lepsze
Co w życiu jest najważniejsze? 9 ponadczasowych wartości, które warto pielęgnować
W obecnych czasach życie kręci się na niezwykle wysokich obrotach. Zajęci i zajęte pogonią za sukcesem, samorealizacją i spełnianiem doczesnych pragnień, często nie mamy czasu na to, by zastanowić się, na czym tak naprawdę nam zależy. Co w życiu jest najważniejsze? Jakie wartości powinniśmy najbardziej w nim pielęgnować? Podpowiadamy, choć oczywiście dla każdej osoby co innego może być ważne, priorytetowe.
W tym artykule: Co w życiu jest najważniejsze? Zdrowie Co w życiu jest najważniejsze? Miłość Co w życiu jest najważniejsze? Rodzina Co w życiu jest najważniejsze? Przyjaźń Co w życiu jest najważniejsze? Praca Co w życiu jest najważniejsze? Wiara i duchowość Co w życiu jest najważniejsze? Pasja Co w życiu jest najważniejsze? Poczucie bezpieczeństwa Co w życiu jest najważniejsze? Niesienie pomocy innym Co w życiu jest najważniejsze? Zdrowie Zdrowie jest często określane jako najbardziej cenna życiowa wartość. Nic dziwnego, ponieważ dobry stan naszego ciała i psychiki jest filarem, bez którego nie będziemy w stanie skupić się na pielęgnowaniu innych rzeczy, na których nam zależy. Niestety, często zdarza się, że dostrzegamy to w momencie, w którym nasze zdrowie się sypie, a dopiero podczas chorób i urazów zaczynamy doceniać to, jak wiele wcześniej mieliśmy. Dlatego tak ważnym jest, aby od najmłodszych lat uczyć nasze potomstwo, żeby o siebie dbać, zdrowo się odżywiać, wykonywać aktywności fizyczne, i nie lekceważyć żadnych, niepokojących objawów. Pamiętajmy, że zdrowie dotyczy też naszej psychiki. Bez względu na to, jak dobrą opieką otoczymy swoje ciało, równą ilość czasu powinniśmy poświęcić na dbanie o umysł. Co w życiu jest najważniejsze? Miłość Miłość dla wielu z nas jest fundamentem wspomagającym nas w realizacji planów i założeń, samorealizacji, próby bycia najlepszą wersją siebie. Bycie kochanym sprawia, że czujemy się potrzebni, akceptowani, ważni. Daje nam zalążek poczucia bezpieczeństwa, ponieważ wiemy, że zawsze znajdzie się ktoś, kto w sytuacjach kryzysowych będzie starał się zapewnić nam wsparcie. Nie możemy jednak zapominać o tym, że miłość trzeba pielęgnować. Uczucie kochania i bycia kochanym może prowadzić do niewyobrażalnego szczęścia, jednak tworzenie stałej i satysfakcjonującej relacji z drugą osobą będzie wymagało od nas ciągłej pracy. Aby związek się rozwijał, trzeba o niego dbać. Niestety, wielu z nas w pewnym momencie swojego życia bierze relację z drugą osobą za pewnik. Brak zaangażowania może prowadzić do rutyny, osłabienia uczuć, i pojawienia się w nas wątpliwości. Jednak radość i poczucie wsparcia, jaką daje nam ukochana osoba, są zazwyczaj warte każdej ilości pracy, kompromisów i poświęceń. Co w życiu jest najważniejsze? Rodzina Mimo tego, że z roku na rok liczba ślubów maleje, a rozwodów wzrasta, rodzina jest dalej wskazywana przez ogromną ilość osób, jako najważniejsza życiowa wartość. Bez względu na to, czy mówimy o ognisku domowym, w którym się wychowaliśmy, czy o tym, które założyliśmy sami, potrzeba pielęgnowania relacji z naszymi krewnymi, to coś, na czym zazwyczaj bardzo mocno nam zależy. Rodzina to nasi bliscy. Tak samo jak w przypadku drugiej połówki, często jest ona filarem, który zapewnia nam poczucie bezpieczeństwa, oraz pozwala nam na realizację planów i samodoskonalenie. Ognisko domowe, w którym się wychowaliśmy, miało bardzo duży wpływ na kształtowanie naszej osobowości. Mimo tego, że nie każdy z nas dobrze wspomina okres dorastania, więzi, które wtedy stworzyliśmy z członkami naszej rodziny, zazwyczaj są w stanie przetrwać z nami przez większość życia. Posiadanie własnego potomstwa pozwala nam realizować się w roli rodzica. Dla wielu osób, stworzenie i wychowanie nowej osoby jest życiowym celem, któremu oddają się w całości. Często mówi się o tym, że miłości, którą czujemy do dziecka, nie da się porównać z żadnym innym uczuciem. Jeśli będzie ona połączona z życiowym spełnieniem, założenie rodziny może być drogą do szczęścia. Co w życiu jest najważniejsze? Przyjaźń Bliscy, również tacy, z którymi nie mamy więzów krwi, są dla większości z nas jedną z najważniejszych wartości w życiu. Pielęgnowanie relacji z innymi może przynosić nam bardzo dużo korzyści, od emocjonalnych, przez zawodowe, aż po materialne. Tworzenie więzi z osobami spoza naszej rodziny daje nam też poczucie, że w razie czego nie będziemy samotni, zawsze będziemy mieli do kogo się zwrócić. Czy w takim razie przyjaźń jest dla nas ważna przede wszystkim z egoistycznych pobudek? Nie. Ludzie od wieków byli przyzwyczajeni do życia w społecznościach. To w otoczeniu innych najczęściej jesteśmy w stanie się najlepiej bawić, realizować, oddawać się swoim pasjom. Tworzenie więzi i okazywanie wsparcia drugiej osobie jest też ważnym etapem naszego rozwoju emocjonalnego. Oczywiście, zdarzają się osoby, które są z natury samotnikami, i nie potrzebują towarzystwa, aby prowadzić spełnione życie, jednak znajdują się one w mniejszości. Co w życiu jest najważniejsze? Praca Spełnienie zawodowe jest dla sporej ilości osób jedną z najważniejszych, życiowych wartości. Osiągnięcie sukcesu, w obranej przez siebie ścieżce kariery, może dawać nam niezwykle silne uczucie spełnienia i satysfakcji, szczególnie, jeśli żyjemy w społeczeństwie, które kładzie nacisk na pracę, albo wykonujemy zawód, który jest zgodny z naszymi zainteresowaniami. Jeśli praca, którą wykonujemy, przynosi nam spełnienie, nic dziwnego, że chcemy jak najbardziej się w nią zaangażować. Pięcie się po szczeblach kariery często przynosi też kolejny, doceniany społecznie aspekt. Zajmowanie wysokiego stanowiska najczęściej wiąże się z dużym zarobkami, a dla niektórych z nas, prowadzenie życia na wysokim poziomie materialnym, jest jedną z najważniejszych wartości. Co w życiu jest najważniejsze? Wiara i duchowość Spora liczba osób za najważniejszą wartość w życiu uznaje wiarę. Nie mówimy tutaj o jednym, konkretnym systemie wierzeń, ale o szeroko pojętej duchowości. Wiara pozwala nam spojrzeć w głąb siebie, i dostrzec, na czym tak naprawdę powinno nam w życiu zależeć. Jeśli czujemy się zagubieni, przyjęcie konkretnego systemu duchowości może pokazać nam ścieżkę, którą powinniśmy podążać, aby osiągnąć szczęście, radość i spełnienie. Wiara może dawać nam też w życiu cel, oraz zapewniać poczucie bezpieczeństwa. Modlitwa, medytacja, i inne praktyki religijne, mogą pomóc nam się wyciszyć i odstresować. Większość osób, które wskazały wiarę jako najważniejszą, życiową wartość przyznaje, że przyjęcie systemu religijnego pomaga stać się “lepszym człowiekiem”. Jak pomóc osobie z depresją i czego nie mówić, ani nie robić żeby jej nie zaszkodzić? Podstawowe kroki w walce z depresją Jak pomóc osobie z depresją? Po pierwsze zaakceptuj, że to choroba, a nie oznaka słabości. Po drugie, można i należy ją leczyć. Po trzecie, osobie z depresją można pomóc! Dowiedz się, jak możesz wspierać osobę w depresji i czego absolutnie nie mówić. Co w życiu jest najważniejsze? Pasja Poświęcanie się zajęciom, które przynoszą nam radość, dla niektórych jest jedną z najważniejszych, życiowych wartości. Nie chodzi jednak najczęściej o przyjemne aktywności, które mamy okazję wykonać od czasu do czasu, tylko o prawdziwą, głęboką pasję, hobby lub zainteresowanie. Może być to granie na pianinie, jazda na rowerze, pieczenie, czy oglądanie filmów skandynawskich. Ważne, aby był to temat lub zajęcie, które w całości nas pochłania, i któremu mamy ochotę oddawać się w praktycznie każdym momencie naszego życia. Realizowanie się w określonym hobby często może nadać nam w życiu cel. Dążenie do perfekcji, kunsztu, czy idealnego warsztatu to świetny trening dla naszego umysłu, podczas którego uczymy się systematyczności, cierpliwości, i radzenia sobie z ewentualnymi porażkami. Oddawanie się pasji może nadać naszemu życiu smaku i sprawić, że nigdy nie będziemy doświadczać nudy. Co w życiu jest najważniejsze? Poczucie bezpieczeństwa Poczucie bezpieczeństwa w życiu może być połączone z innymi, ważnymi wartościami. Niektórzy z nas będą czuli się najpewniej u boku swojej drugiej połówki, inni, kiedy wrócą do domu rodzinnego. Dla jeszcze innych poczucie bezpieczeństwa będzie zależało od miejsca, w którym w tym momencie się znajdują. Albo odpowiedniego statusu materialnego, który będzie w stanie zapewnić im życie na oczekiwanym poziomie. Jedno jest natomiast pewne. Brak poczucia bezpieczeństwa zazwyczaj ma bezpośredni wpływ na spadek jakości życia. Mimo tego, że każdy z nas powinien pracować nad tym, by samemu sobie wystarczać, bez względu na zewnętrzne okoliczności, o wiele łatwiej jest o takiej praktyce wspomnieć, niż naprawdę ją wdrożyć. Zaburzone poczucie bezpieczeństwa może odbierać nam motywację do działania, pogarszać nasz nastrój, sprawiać, że nie będziemy w stanie osiągnąć życiowej satysfakcji. Musimy pamiętać, że jego obecność lub brak wynika z bardzo indywidualnych czynników, więc najpierw należy znaleźć szczerą odpowiedź na to, co tak naprawdę nam je w życiu zapewnia. Co w życiu jest najważniejsze? Niesienie pomocy innym Niektórzy i niektóre z nas znajdują szczęście i samorealizację poprzez niesienie pomocy innym. Jest to bardzo szlachetna wartość, która wymaga od nas wielu poświęceń, a także rezygnacji z części swoich potrzeb na rzecz bliźniego. Jednak większość osób, które wyznają tę wartość za jedną z najważniejszych w życiu, zgadza się, że nic nie przynosi równie dużej satysfakcji i spełnienia, co właśnie pomaganie innym. Powołanie do niesienia pomocy innym może być realizowane na wiele różnych sposobów. Niektórzy z nas wybierają karierę medyczną, aby mieć bezpośredni wpływ na ratowanie ludzkiego zdrowia i życia. Inni zajmują się pracą charytatywną czy wolontariatem, a jeszcze inni niosą pomoc psychiczną i duchową, prowadząc warsztaty, spotkania czy zajmując się coachingiem. Każdy z tych sposobów ma realny wpływ na polepszenie warunków życia drugiej osoby, a zarazem sprawienia, że świat będzie stawał się lepszym miejscem. Naturalne sposoby na zwiększenie produktywności Produktywność to jedno z tych haseł, które towarzyszą nam niemal każdego dnia w pracy. Pojawia się przy okazji zebrań, na których zarząd z dumą prezentuje osiągnięte wyniki albo wręcz przeciwnie - wskazuje, że produktywność musi zostać zwiększona. Czym zatem jest tak naprawdę produktywność i dlaczego jest aż tak ważna? Czy jest coś, co my jako pracowniczki i pracownicy możemy zrobić, aby ją zwiększyć? Jak wpłynąć na nią w życiu osobistym, aby lepiej realizować swoje cele prywatne? Wreszcie: czy możemy to zrobić metodami naturalnymi?