Czy jesteś feministką? Dlaczego niektórym osobom trudno jednoznacznie odpowiedzieć na to pytanie?
Świadomość na temat feminizmu wzrosła w ostatnich latach, w Polsce zwłaszcza po wydarzeniach związanych ze Strajkiem Kobiet jesienią 2020 roku. Jednak wiele osób wciąż ma opory przed nazywaniem się feministką (czy feministą), bo z tyłu głowy mają stereotypy i uprzedzenia. Kim więc jest dziś feministka? Jaka jest definicja feminizmu?
W tym artykule: Czym jest feminizm? Czyli kiedy mogę powiedzieć „jestem feministką” Kim jest feministka? Kto to taki? Feminizm i równościowe wychowanie Feminizm znaczy wybór Feminizm to także nieocenianie Feminizm i sekspozytywność Feminizm to reagowanie na niesprawiedliwość i krzywdę oraz wspieranie Feministka edukuje siebie i innych Co to znaczy być feministką? Czy używanie feminatywów o tym świadczy? Jakiś czas temu usłyszałam, że teraz modnie być feministką. Zaśmiałam się. Bo choć feminizm stał się bardziej medialny, to jednak zbyt wiele osób nie podchwyciło „mody” i nie uznało się za feministki i feministów. Ewentualnie padało i pada: jestem feministką, ALE... Wciąż mamy w głowach mnóstwo stereotypów na temat feminizmu i feministek. Feministki mają dla nas określony wygląd, zachowania. Tymczasem, jak wszędzie, tak i w feministycznej rzeczywistości różnimy się od siebie pod wieloma względami. To z jednej strony. Z drugiej zaś, w mojej bańce – wielkomiejskiej głównie, ale nie tylko, raczej takiej, gdzie są dziewczyny i chłopaki z różnych stron kraju i świata, wrażliwi ludzie, którzy dostrzegają niesprawiedliwość, którzy są otwarci na różnorodność, zarówno bardzo młodzi, jak i mocno dojrzali – są osoby, które bez wahania nazywają się feministkami i feministami. Może nie jest ich niesamowicie dużo, ale są. I bez wątpienia za ich feministycznymi poglądami stoją wartości, w które naprawdę wierzą. I to nie jest żadna moda, a życiowa, ugruntowana postawa. Dlatego też osobiście, kiedy się przedstawiam, zaczynam od tego, że jestem feministką. Dopiero potem wymieniam, że jestem również dziennikarką, pisarką i tak dalej. Feminizm leży u podstaw moich poglądów, wyznacza mi kierunki, stanowi o istocie wyznawanych przeze mnie wartości. Oczywiście można rozumieć feminizm na różne sposoby, są jego odłamy, fale. Jednak wydaje mi się, że można ukuć taką uniwersalną definicję feminizmu. Dla mnie feminizm to dążenie do ideału społecznej równości ponad podziałami, ponad płciami. W feminizmie ważny jest szacunek do drugiego człowieka i to, że powinniśmy mieć takie same prawa, że nie powinny się one różnić w zależności od naszej płci, orientacji, zamożności, kolory skóry, wyznania, sprawności... Czym jest feminizm? Czyli kiedy mogę powiedzieć „jestem feministką” Wydaje mi się jednak, że można powiedzieć obecnie o czymś na kształt feministycznego przebudzenia. Coraz więcej dziewczyn zachowuje się feministycznie, nawet jeśli same by się feministkami nie nazwały. W sumie może nie ma o co kruszyć kopii – to przecież tylko kolejna etykietka w naszym świecie, który usilnie chcemy dzielić i szufladkować. Jednak ja od kilku lat nazywam siebie feministką z szacunku i wdzięczności dla tych wszystkich kobiet, które ogromnie dużo dobrego wywalczyły i dla nas, i dla mężczyzn, nieco naruszając patriarchalne struktury (bo te nikomu nie służą, one narzucają określone sztywne role i zachowania zarówno kobietom, jak i mężczyznom). Nasze przodkinie zapewniły nam prawo do pracy i nauki, do brania udziału w wyborach, prawa reprodukcyjne. Mimo wszystko wydaje się, że wciąż jest o co walczyć, wciąż żyjemy w patriarchalnym społeczeństwie, w którym dużo jest niesprawiedliwości, nierówności. Wspomniany już Strajk Kobiet w naszym kraju i zaostrzenie antyaborcyjnego prawa pokazało, że żadne przywileje, żadne prawa nie są nam raz na zawsze dane. Że stare struktury, konserwatywne myślenie, opieranie się na rządzeniu kobietami, decydowaniu za nie, przekonaniu, że wie się, co dla nich teoretycznie lepsze, wciąż ma się dobrze w świecie, a zwłaszcza w naszym kraju. To wszystko pokazało, że tym bardziej potrzebujemy feminizmu. Potrzebujemy w dodatku feminizmu intersekcjonalnego – w największym skrócie takiego, który bierze pod uwagę rasę, klasę czy wiek, czyli różne dodatkowe czynniki, które mogą być podstawą wykluczenia, dyskryminacji. Bo feminizm ma być włączający a nie wykluczający. Feminizm ma łączyć a nie dzielić. Niestety niektóre "feministki" np. chcą wykluczać osoby transpłciowe (to transfobiczne terfki) czy pracujące seksualnie (to swerfki). Trudno je więc nazywać feministkami. Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku 22 października 2020 roku Trybunał Konstytucyjny orzekł, że aborcja z powodu przesłanki embriopatologiczna jest niezgodna z konstytucją. To oznacza, że kobiety nie będą mogły legalnie przerwać ciąży, gdy badania wykażą duże prawdopodobieństwo ciężkiego i nieodwracalnego upośledzenia płodu czy nieuleczalnej choroby zagrażającej jego życiu. Dzisiaj, po tygodniach protestów na ulicach całej Polski przeciwko tej decyzji, opublikowano uzasadnienie wyroku. <img src="https://images.immediate.co.uk/production/volatile/sites/60/2024/10/9e74aa77ab5460931c10b8dc72db8a04994f86f0-b7a5354.jpeg" width="948" height="510" alt="Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku" title="Aborcja z powodu ciężkiej wady płodu będzie niezgodna z prawem! Trybunał Konstytucyjny wydał uzasadnienie swojego wyroku" /> Przyznam też, że jako młoda dziewczyna naście lat temu mająca mgliste pojęcie o feminizmie – bo kto by uczył w szkole o jednym z najważniejszych ruchów społeczno-politycznych XX wieku? – czułam, że nie mogę nazywać się feministką. Feministkami były dla mnie panie pojawiające się w TVN24, np. akademiczki, które zajmowały się feministyczną teorią, czy działaczki, które organizowały Manify. Więc ja nie tyle bałam się stereotypów związanych z postacią feministki, tego, że ktoś mnie weźmie za „babę z brodą” (jakby w tym było coś złego poza tym), która nienawidzi mężczyzn, tylko czułam, że same poglądy to za mało. Tymczasem przecież od tego się zaczyna, to wskazuje kierunek naszych codziennych działań, feministycznej pracy u podstaw – szalenie ważnej. Bo możemy się nie etykietować jako feministki, ale kiedy np. reagujemy na seksistowskie dowcipy czy zaczepki kolegów z pracy, to działamy feministycznie, na rzecz kobiet, na rzecz równego traktowania, na przerwanie spirali przemocy, umacniania się kultury gwałtu. Ostatecznie uważam, że każda i każdy z nas niech określa się jak chce, jednak mówiąc o sobie, że jestem feministką, mogę zaprzeczyć stereotypom, pokazać, że feministki są bardzo różnymi osobami, zarówno jeśli chodzi o wygląd, zachowanie, jak i poglądy. Współczesny feminizm jest wewnętrznie bardzo zróżnicowany i to jest OK, to właśnie popycha ten ruch do przodu, jak i pozwala znaleźć w tym wszystkim miejsce dla siebie. Ale wydaje mi się, choć czasami to umyka, że podstawą feminizmu w ogóle jest dążenie do równości i sprawiedliwości i to dla wszystkich, choć zaczęło się od walki o prawa kobiet. A na pewno feminizm nie jest o zabieraniu jednym i dawaniu drugim, a o próbie stworzenia świata, gdzie wszystkim żyłoby się dobrze. Feminizm można więc ogólnie uznać za dążenie do równości, walkę z dyskryminacją ze względu na płeć, narodowość, wyznanie, orientację, status ekonomiczny, jak również pomaganie tym, którzy nie mają warunków, aby upomnieć się o siebie. Feminizm jest też życiem na własnych zasadach, tak jak tylko chcemy, dopóki nie krzywdzimy naszym postępowaniem innych. Feminizm uwrażliwia na wszelkie nierówności i uczy szacunku do innych, nieoceniania cudzych wyborów. Kobiety do polityki! Oto 10 posłanek Sejmu nowej kadencji, którym kibicujemy Kim jest feministka? Kto to taki? Gloria Steinem powiedziała kiedyś, że feministka wierzy w całkowitą społeczną, ekonomiczną i polityczną równość kobiet i mężczyzn. Myślę, że wiele z czytających te słowa też w to wierzy, wręcz wydaje im się to oczywiste. Jednak przez setki lat tak nie było, w patriarchalnym systemie kobiety były uznawane za gorsze, odmawiano im wielu praw, w tym decydowania o sobie. Mężczyźni byli panami i władcami. O nich też uczymy się głównie na historii, bo to oni mogli działać na większą skalę, jak i oni historię pisali. Jednak, jak dowiadujemy się z obecnie popularnej herstorii, kobiety też mają masę zasług, one też wpłynęły na kształt obecnego świata i jeśli im się tylko pozwoli, to okazuje się, że mogą wiele, podobnie jak mężczyźni. A co do słów Steinem, to autorki książki Feminizm jest sexy, Jennifer Keishin Armstrong i Heather Wood, dodają, że super jest nie tylko wierzyć we wspomnianą równość, lecz także działać na jej rzecz. Wydaje mi się, że wiele osób unikających etykietki „feministki” też to robi na co dzień lub przynajmniej od święta, a więc działa w feministycznym duchu. A jakie to mogą być konkretnie działania? Książki, które przeczytała Maeve Wiley z „Sex Education” i wy też powinniście Gdybyśmy mieli wskazać serialową bohaterkę, od której chcielibyśmy pożyczać książki, to byłaby to z pewnością Maeve Wiley z „Sex Education”. Na jej nocnej szafce znalazło się m.in. kilka ważnych feministycznych tytułów, które wypada nie tylko znać, ale przede wszystkim przeczytać. Feminizm i równościowe wychowanie Chimamanda Ngozi Adichie w swoim słynnym eseju We Should All Be Feminists pisze o tym, jak bardzo nie zauważamy niesprawiedliwości, bo tak jesteśmy do niej przyzwyczajeni, wydaje nam się ona czymś naturalnym. Dziś jednak coraz więcej rodziców zdaje sobie sprawę, że nie ma co ograniczać dzieci stereotypami płciowymi, choć wiele szkolnych podręczników nadal na nich niestety bazuje. Jednak równościowe wychowanie jest szansą na wielką społeczną zmianę. O tym właśnie pisze Adichie, twierdząc, że podstawą jest wychowywanie dziewczynek i chłopców tak samo, pokazywanie, że dziewczynki nie są gorsze od chłopców, że nie ma czegoś, co nie wypada chłopcu czy dziewczynce. Chłopcy mogą okazywać emocje, a dziewczynki wspinać się na drzewa. Przykłady zresztą można mnożyć. W każdym razie tak wychowane dzieciaki będą widziały od razu, że coś jest nie tak, kiedy np. kobieta dostaje niższą pensję na tym samym stanowisku co mężczyzna. Więc jeśli wychowujesz dzieciaki w równościowym duchu, to postępujesz jak feministka lub feminista! Również jeśli unikasz dzielenia świata na to, co „kobiece”, i „męskie”. Mizogin: jak rozpoznać mężczyznę, który gardzi kobietami? Mizoginizm może się niektórym wydawać postawą z przeszłości. Niestety w XXI wieku wciąż mają miejsce mizoginiczne zachowanie i spotkać możemy mizogina na naszej drodze. Feminizm znaczy wybór W feminizmie chodzi też o to, żeby postępować zgodnie ze swoimi indywidualnymi predyspozycjami, a nie ze społecznie uznanymi normami płciowymi. Weźmy za przykład gotowanie – to nie jest czynność kobieca lub męska, choć przez setki lat uznawano, że miejsce kobiety jest w kuchni. To czynność, którą wykonujemy, jeśli chcemy. Możesz być feministką zarówno nie gotując, jak i gotując. Jesteś feministką, kiedy zdajesz sobie sprawę, że wybór należy do ciebie. Kiedy walczysz w związku o sprawiedliwy podział domowych obowiązków, opiekę nad dziećmi itp. Feministki o to właśnie zabiegają – o wybór – podważając utarte krzywdzące schematy, które z góry coś narzucają. Wyborem jest także golenie lub nie nóg czy robienie makijażu. Feministyczna krytyka wskazuje, jak mit urody (koncepcja ukuta przez feministkę Naomi Wolf) wiąże się z przemysłem kosmetycznym oraz kanonami piękna, presją, by kobiety wyglądały według jednego wzorca. Co nie znaczy, że feministki się nie malują czy nie golą nóg. Część z nich to robi, ale nie bezrefleksyjnie, bo tak wypada kobiecie, ale dlatego, że tak im się podoba. Choć mają oczywiście świadomość mechanizmów kulturowych dotyczących wyglądu. Samodzielne wybory są feministyczne. Podobnie jak tworzenie takich warunków, gdzie nie ma przymusu, a można się wsłuchać w siebie i w swoje potrzeby, by żyć na własnych zasadach. Z czułością o kobietach: przyjaźń, siostrzeństwo, macierzyństwo Żadna relacja nie zapewni ci tego, co da ci relacja z inną kobietą. To potwierdzone naukowo. O mocy kobiecych przyjaźni, wzmacniających relacjach matek z córkami i siostrzeństwie opowiada Kamila Raczyńska-Chomyn, edukatorka, doula, trenerka pracy z ciałem i przyjaciółka wszystkich kobiet Feminizm to także nieocenianie Postępujemy feministycznie także wtedy, kiedy unikamy oceniania cudzych zachowań. Choć jesteśmy wychowane i wychowani w duchu oceniania się wzajemnie, pilnowania i dyscyplinowania, to warto unikać tego, gryźć się w język, zanim z naszych ust wypłynie krytyczny komentarz. To, że my żyjemy tak a nie inaczej, nie oznacza, że wszyscy inni powinni postępować podobnie. Różnimy się od siebie i mamy odmienne potrzeby. W dodatku przecież wiemy, jak nieprzyjemne są cudze oceny, wtrącanie się w nasze sprawy przez innych. Tymczasem zwłaszcza kwestie takie jak macierzyństwo czy seksualność kobiet są tymi, które podlegają surowym ocenom w naszym społeczeństwie, co tylko pokazuje, że feminizm wciąż jest szalenie potrzebny, bo wiele jest jeszcze do przepracowania. Pamiętaj, że może ty nie zdecydowałabyś się na przerwanie ciąży, ale nie powinnaś odbierać prawa do tego innym kobietom ani oceniać ich wyborów i motywów, bo nie jesteś na ich miejscu. W feminizmie to jest właśnie ważne, że możemy mieć różne doświadczenia, odmienny stosunek do danych kwestii, ale nie uważamy, że nasze zdanie jest bardziej słuszne, że tylko my mamy rację. Zamiast tego dajemy siostrzeńskie wsparcie ponad różnicami, jesteśmy obok bez oceniania. W tym miejscu trzeba też wspomnieć o slutshamingu, czyli w wielkim skrócie dzieleniu kobiet na święte i dziwki. Mężczyźni robią to od setek lat – nie róbmy tego sobie same! Dyskryminacja kobiet – nawet w toalecie Choć może wydawać się to zabawne, to wcale takie nie jest. Długie damskie kolejki do toalet, przedmiot żartów, to wcale nie wina kobiet, lecz tego, że ich potrzeby nie są brane pod uwagę a świat wciąż projektowany jest pod mężczyzn. Feminizm i sekspozytywność Kwestia seksualności jest również istotna w feminizmie. Mamy prawo nie być ocenianymi za nasze seksualne wybory i cieszyć się naszą seksualnością na równi z mężczyznami. Nie jesteśmy seksualnymi obiektami a równymi partnerkami. Feministycznie jest więc, kiedy dbamy o własną przyjemność w sypialni, mówimy partnerowi czy partnerce, co lubimy, jak i pytamy o to, co on lub ona preferuje, dbamy, by seks był bezpieczniejszy i konsensualny, przebiegał w wyznaczonych granicach, jak i dostrzegamy wyzwalający potencjał kobiecej masturbacji. Feminatywy to nie temat zastępczy. Dlaczego warto walczyć o żeńskie końcówki? Popularne były już w XVI wieku, więc to żaden współczesny wymysł. Sprawiają, że kobiety stają się widoczne w przestrzeni publicznej. Używanie feminatywów to krok do bardziej sprawiedliwego świata. Każda i każdy z nas może go zrobić! Co więcej, czas w zasadzie szukać i przyzwyczajać się do form neutralnych. Feminizm to reagowanie na niesprawiedliwość i krzywdę oraz wspieranie Wiele osób wraz ze wzrostem feministycznej świadomości zauważa krzywdzące nierówności i na nie reaguje. Świetnym przykładem działania w feministycznym, siostrzeńskim duchu na wielką skalę był Czarny Protest w 2016 roku, kiedy to ponad podziałami kobiety skrzyknęły się, by się przeciwstawić się próbom zaostrzenia kompromisu aborcyjnego czy Strajk Kobiet z jesieni 2020. Ale nie trzeba tak wielkich i masowych czynów. Na co dzień można wspierać swoje koleżanki np. w pracy, kiedy padają ofiarą molestowania, gorszego traktowania, nie dopuszcza się ich dogłosu. Zauważanie w każdej sytuacji nierównego traktowania kobiet czy mniejszości, krzywdzącego postępowania i aktywny sprzeciw w miarę możliwości to feministyczne postępowanie. Podobnie jak wierzenie ofiarom przemocy i wspieranie ich czy pomagających im organizacji. Odzyskać noc, czyli o tym, że czas zdjąć z kobiet ciężar odpowiedzialności za swoje bezpieczeństwo To nie my, kobiety, powinnyśmy, być wciąż pouczane, jak dbać o swoje bezpieczeństwo, ale faceci powinni być uświadamiani, że nie mają prawa gwałcić nas i zabijać. Najwyższy czas i pora skończyć z kulturą gwałtu wpisaną w patriarchalne struktury społeczne i przerzucaniem winy za przestępstwo na jego ofiarę. Od kilku dni mówi się o tym coraz głośniej. W sieci wrze. Dziewczyny dzielą się swoimi historiami. Prawie każda z nas doświadczyła jakiejś mało przyjemnej sytuacji, bała się o swoje życie. A wszystko to w świetle uprowadzenia i zabicia 33-letniej Brytyjki z Londynu, podczas gdy wracała od przyjaciela do domu. Feministka edukuje siebie i innych Za feminizmem kryje się także uzupełnianie swojej wiedzy poprzez sięganie po publikacje dotyczące praw kobiet czy pomijanej dotąd herstorii. Ale nie tylko. To także pogłębianie wiedzy w ogóle o prawach człowieka, postawa, że nie wiemy wszystkiego najlepiej, że osoby z konkretnym doświadczeniem wiedzą najlepiej, czego im trzeba, jak im się żyje. I że nie jest ich obowiązkiem dzielenie się tą wiedzą. Feministycznym działaniem wydaje mi się przekazywanie wiedzy dalej, zwłaszcza tej o kobietach (jak i innych marginalizowanych grupach), podkreślanie, jak wiele osiągnęły kobiety w różnych dziedzinach. Również dopominanie się, by uwzględniano je w publikacjach czy zapraszano do dyskusji, to walka nie tylko o kobiecą perspektywę, lecz pełną perspektywę. W ogóle świetnie gdyby w naszych programach edukacji pojawiło się więcej kobiet, programy równościowe i antydyskryminacyjne. I oczywiście rzetelna, obiektywna wiedza o ludzkiej seksualności. 5 książek o ciele, seksie i feminizmie, które warto przeczytać Co to znaczy być feministką? Czy używanie feminatywów o tym świadczy? Męski nie znaczy uniwersalny, choć może się tak wydawać, kiedy nasz język jest zdominowany przez ten rodzaj. Opisując męskoosobowym językiem świat, sprawiamy, że kobiety są niewidoczne. Walka o feminatywy, czyli żeńskie końcówki to działanie na rzecz równości językowej, jak i sprawiedliwy opis świata, który nie składa się przecież tylko z mężczyzn. Feminizm można postrzegać jako prawo do wolności – do wyboru, jak się sama określam, jak definiuję swoją postawę. Decyzja o nienazywaniu się feministką też może być poniekąd feministyczna. Mam jednak nadzieję, że po lekturze tego tekstu będziecie mimo wszystko mniej bały się słów i ocenicie swoje czyny jako feministyczne. Liczę też, że docenicie dokonania feminizmu i będziecie z nich aktywnie czerpać, pamiętając, że w skali indywidualnej można zmieniać świat, walcząc o sprawiedliwe traktowanie siebie i ludzi w swoim otoczeniu. Feminizm to nie abstrakcja, to nie tylko akademicki dyskurs, a użyteczne narzędzie pomocne na co dzień, które daje siłę. Czas go wspólnie odczarować, obedrzeć ze stereotypów i odpowiedzieć sobie na pytanie „czy jestem feministką?”. Polki chcą używać feminatywów! Polki coraz częściej, chętniej i odważniej wyrażają siebie w różnych aspektach życia. Teraz przyszła kolej na język, a konkretniej na żeńskie formy gramatyczne nazw zawodów i funkcji, czyli feminatywy.
Instagram wprowadził nową, bardzo potrzebną funkcję. Wspiera różnorodność i tolerancję wśród użytkowników!
Na Instagramie pojawiła się nowa opcja, dzięki której wielu użytkowników i użytkowniczek aplikacji będzie mogło określić, jakimi zaimkami osobowymi się posługuje. To zmniejszy ilość nieporozumień, z jakimi często spotykają się osoby transpłciowe i niebinarne.
Instagram wychodzi naprzeciw osobom transpłciowym oraz niebinarnym i wprowadza nową funkcję. Od teraz w biogramie będzie można dodać zaimki osobowe z jakimi chcemy być identyfikowani, czyli he/him (on/jemu), she/her (ona/jej) oraz they/them (oni/im). Dzięki temu użytkownicy aplikacji będą w jasny sposób komunikować, jak chcieliby, aby się do nich zwracano, a co w wielu sytuacjach życia codziennego ciągle się nie odbywa. Ale to również okazja do zsolidaryzowania się z osobami, których płeć przepisana przy narodzinach nie jest tą, z którą się identyfikują. Wprowadzenie takiej funkcji na Instagramie z pewnością pozytywnie wpłynie na proces oswajania oraz popularyzowania form neutralnych płciowo. Opisy zdjęć na insta. Oto pomysły na fajne i angażujące opisy do zdjęć na Instagramie Jak usunąć konto na Instagramie? Jak skasować konto na Instagramie tymczasowo, a jak na zawsze? Usunięcie IG nie jest takie proste, jak mogłoby się wydawać. Wyjaśniamy krok po kroku, jak to zrobić. Na ten moment Instagram umożliwia wybór spośród 11 różnych zestawów zaimków, ale można też podesłać swoją propozycję za pośrednictwem specjalnego formularza. Wybrane zaimki będą widoczne dla wszystkich lub może je widzieć tylko grono osób obserwujących dany profil. A w przypadku osób poniżej 18. roku życia zaimki będą ustawiane automatycznie i widoczne tylko dla obserwatorów. View oEmbed on the source website A gdzie można je ustawić? Wystarczy kliknąć w „Edytuj profil” na profilu głównym i następnie przejść do opcji „Zaimki”. Nie widzicie jej? Nie bądźcie zaskoczeni, bo ta opcja do polskiej wersji Instagrama jeszcze nie dotarła, ale twórca aplikacji obiecuje, że po wprowadzeniu ją w kilku krajach, m.in. w Stanach Zjednoczonych, planuje rozszerzyć ją również na inne. Póki co zaimki można wpisać po prostu w swoim bio w miejscu na nazwę, dzięki czemu będą już widoczne w wyszukiwarce. Hailey Bieber usunęła Twittera, a Instagram sprawdza tylko w weekendy. Dlaczego?
Uniwersytet Warszawski to pierwsza polska uczelnia, która przyjęła Plan Równości Płci! Co to oznacza?
Uniwersytet Warszawski jeszcze bardziej chce stawiać na równość i różnorodność. Będzie m.in. wspierać rozwój karier naukowych kobiet czy ułatwiać łączenie pracy z życiem rodzinnym. To bardzo dobra wiadomość!
Uniwersytet Warszawski od lat pozostaje w czołówce najlepszych uczelni w Polsce. W tym roku w rankingu magazyny Perspektywy wyprzedził go co prawda Uniwersytet Jagielloński, ale rywalizacja między tymi dwoma uniwersytetami trwa od lat i doskonale pokazuje, gdzie młodzi ludzie chcą zdobywać widzę i wykształcenie. Kilka dni temu warszawska uczelnia podkreśliła, że nie zamyka się tylko na studentów z Polski. Zareagowała tym samym na niepokojące wydarzenia społeczno-polityczne na Białorusi, w związku z którymi jeszcze więcej Białorusinów może wyrazić chęć studiowania i rozwijania swojej kariery akademickiej w naszym kraju. UW uruchomiło w tym celu dodatkowy nabór, zadeklarowało stypendia oraz wsparcie dla naukowców zza wschodniej granicy. Uniwersytet Warszawski przyjął Plan Równości Płci. Jakie są jego założenia i cele? Uniwersytet Warszawski chce też być uczelnią, którą identyfikuje się w równością i różnorodnością płci. Uczelnia przyjęła właśnie Plan Równości Płci (Gender Equality Plan), czyli „dokument powstały w wyniku analizy potrzeb społeczności uniwersyteckiej, konsultacji eksperckich i dobrych praktyk w instytucjach zagranicznych”. Jest to pierwszy tego typu dokument przyjęty przez jakąkolwiek rodzimą uczelnię. Najważniejsze cele Planu Równości Płci to „zwiększanie świadomości wagi zagadnień równościowych oraz wzmocnienie pozytywnych postaw wobec różnorodności, wspomaganie rozwoju karier naukowych kobiet, zwiększenie równowagi płci w rekrutacji pracownic i pracowników i w szkołach doktorskich, ułatwienie łączenia pracy z życiem rodzinnym, zwiększenie zrównoważonej reprezentacji płci: w przewodniczeniu w komisjach wydziałowych, uczelnianych, w kadrze zarządczej, w zespołach eksperckich i recenzenckich oraz przewodniczeniu wydarzeniom naukowym i popularyzatorskim.” Zobacz także: 8 polskich uczelni wśród najlepszych na świecie! Które szkoły wyższe zostały wyróżnione w międzynarodowym rankingu? UW staje do walki z dyskryminacją Wraz z prowadzeniem Planu Równości Płci UW zapewnia także wprowadzenie Procedury Antydyskryminacyjnej, która ma polegać na bezpiecznym zgłaszaniu, a także przeciwdziałaniu molestowaniu seksualnemu i dyskryminacji. Tyczy się to zarówno osoby, która tej dyskryminacji doświadczyła, jak i kierownictwa jednostek. Jednym z priorytetów równościowych działań Uniwersytetu Warszawskiego jest też transparentna polityka wynagrodzeń oraz innych świadczeń pracowniczych. Plan Równości Płci (całość przeczytacie TUTAJ) przyjęty przez Uniwersytet Warszawski do strategia na lata 2020-2023, ale mamy nadzieję, że to dopiero dobry początek tego typu aktywności. A także, że inne polskie uczelnie wyższe pójdą w tym samym kierunku. Warto docenić przy okazji fakt, że w tym roku akademickim rekordowo dużo kobiet obejmie stanowisko rektora. Będzie to 12 nazwisk na takich uczelniach jak m.in. Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, Politechnika Koszalińska, Akademia Muzyczna w Bydgoszczy czy Państwowa Wyższa Szkoła Filmowa, Telewizyjna i Teatralna im. L. Schillera w Łodzi. Zobacz także: Co ze studentami jesienią? Wiemy, jak będą wyglądały zajęcia na uczelniach w nadchodzącym semestrze
Czarnogóra to pierwszy europejski kraj spoza UE, który wprowadził związki partnerskie dla par jednopłciowych
Czarnogóra, kraj mniejszy od województwa małopolskiego i mocno konserwatywny wprowadził związki partnerskie dla par jednopłciowych . To wydarzenie na skalę światową i dobry przykład dla innych krajów z tej części Europy.
Kiedy w Polsce trwa nagonka na środowisko LGBT, którą prowadzi sam ubiegający się o reelekcję prezydent Andrzej Duda, inny europejski i równie konserwatywny kraj jak Czarnogóra właśnie wprowadził związki partnerskie. Oznacza to, że pary tej samej płci będą mogły sformalizować swoje związki, a tym samym uzyskać część należnych im praw. „To wielki krok we właściwym kierunku dla społeczeństwa Czarnogóry, jego demokratycznej dojrzałości i procesów integracyjnych. Równość i te same prawa dla wszystkich są fundamentem wartości ludzkich i europejskich” - napisał na Twitterze premier Czarnogóry, Duško Marković. Czarnogóra wprowadziła związki partnerskie Dla Czarnogóry jest to zmiana, która z pewnością przybliży kraj do wstąpienia do Unii Europejskiej, z którą prowadzi obecnie negocjacje akcesyjne. Wprowadzenie związków partnerskich jest jednym z dowodów na to, że kraj ubiegający się o członkostwo przestrzega praw człowieka oraz gwarantuje poszanowanie i ochronę mniejszości. To jedno z kryteriów kopenhaskich ustanowionych na szczycie Rady Europejskiej w Kopenhadze w 1993 roku. 30-letni Michał Demski to kolejna ofiara homofobii. Dlaczego śmierć Wiktora, Milo, Kacpra i Dominika wciąż niczego nas nie nauczyła? >>> Czarnogóra to pierwszy europejski kraj spoza EU, który zalegalizował związki par jednopłciowych Niestety, w Czarnogórze nie zawsze było tak tolerancyjnie. Osoby LGBT często było ofiarami prześladowań, a pierwsza próba głosowania nad ustawą o związkach partnerskich par jednopłciowych zakończyła się fiaskiem. Także to ostatnie głosowanie nie spotkało się z aprobatą wszystkich parlamentarzystów. Za prowadzeniem związków partnerskich w 81-osobowym parlamencie głosowały 42 osoby, a ci przeciwni nie przebierali w słowach i cel ustawy, której się przeciwstawili, określili narzuconym przez „światowych satanistów”. Polska najbardziej homofobicznym krajem w Europie. Niechlubny wynik najnowszego rankingu >>> Podobne określenia padają także w Polsce w stosunku do tych, którzy chcieliby wprowadzić związki partnerskie. Skrajnie prawicowe media satanistą nazwały Rafała Trzaskowskiego, kandydata na prezydenta Koalicji Europejskiej, z którym Andrzej Duda rywalizować będzie w drugiej turze już 12 lipca. Prezydent Andrzej Duda podpisał Kartę Rodziny. Jeden z punktów mówi o „ochronie dzieci przed ideologią LGBT” >>>
30-letni Michał Demski to kolejna ofiara homofobii. Dlaczego śmierć Wiktora, Milo, Kacpra i Dominika wciąż niczego nas nie nauczyła?
30-letni Michał Demski był modelem. I gejem, przez co przemoc ze strony osób nastawionych wrogo do społeczności LGBT była dla niego chlebem powszednim. Dzisiaj nie ma go już między nami, jak kilku innych młodych ludzi, którzy odebrali sobie życie z tego samego powodu. Jak długo w Polsce nienawiść wobec osób o odmiennej orientacji seksualnej będzie doprowadzała do kolejnych tragedii? Rozmawiamy o tym z Joanną Skonieczną, ekspertką ds. zdrowia i edukacji stowarzyszenia Kampania Przeciw Homofobii.
Na początku czerwca sieć obiegła informacja o śmierci 30-letniego Michała Demskiego. Michał robił karierę w modelingu, na koncie miał kilka międzynarodowych kontraktów, podróże do Japonii, Chin, występ na mediolańskim fashion weeku. Kiedy kariera stała przed nim otworem, on postanowił popełnić samobójstwo, bo nie był w stanie poradzić sobie z pogardą i odrzuceniem ze strony swojego otoczenia. Michał był gejem. Nie wszyscy ludzie prezydenta - Kiedy dorastał, dzieci z klasy zaczęły mu dokuczać i wyzywać od pedałów. Chodził do kościoła, służył do mszy. W pewnym momencie, w tym okresie gimnazjalnym założył sobie na palec różaniec w formie pierścionka. I za ten różaniec został zbombardowany homofobicznymi wyzwiskami. Od tamtej chwili zaczęły się prześladowania. Dogryzano mu. Dzieci wszystko wyrażały w sposób wulgarny. Bardzo źle to znosił – wspomina w wywiadzie dla Gazety Wyborczej mama Michała, Katarzyna Koch. Tragedia, jaka ją spotkała, przypadła na okres, gdy o osobach LGBT zaczęto mówić w Polsce „ideologia” – takie określenie padło z ust prezydenta RP, Andrzeja Dudy. Związani z nim politycy Zjednoczonej Prawicy szli o krok dalej i o osobach nieheteronormatywnych mówili, że „to nie są ludzie” lub, że „nie są równi ludziom normalnym”. W pewnym momencie ubiegający się o reelekcję kandydat Prawa i Sprawiedliwości zorientował się, że ta nagonka na LGBT nie zwiększa mu poparcia, a wręcz odwrotnie. Jakby nigdy nic zaczął odcinać się zarówno od swoich opinii, jak i opinii kolegów, a zagranicznym mediom komentującym zachowanie prezydenta zarzucił brak rzetelności. Przyjął nawet w Pałacu Prezydenckim aktywistę LGBT, Bartosza Staszewskiego, który w trakcie rozmowy z Dudą pokazał mu zdjęcia Dominika, Kacpra i Milo, nastolatków, którzy z powodu homofobii i transfobii podjęli taką samą decyzję jak Michał Demski. - Bardzo się boję, że jeżeli władza w kraju nie zmieni się (…) , niewątpliwie będzie więcej takich ofiar jak mój syn – mówi Gazecie Wyborczej matka Michała. Prezydent odpowiedział na moje wezwanie do spotkania. Trwało ponad godzinę. Na samym początku sprzątnąłem zastawę ze... Opublikowany przez Bart Staszewski Środa, 17 czerwca 2020 Homofobia zabija I niestety ma słuszne obawy. Sytuacja osób nieheteronormatywnych jeszcze nigdy nie była tak trudna, bo jak dotąd żadna władza nie atakowała społeczności LGBT aż z taką agresją i nie używała jej do realizacji własnych politycznych interesów. Co do tego wątpliwości nie ma również Joanna Skonieczna, ekspertka ds. zdrowia i edukacji stowarzyszenia Kampania Przeciwko Homofobii. - Homofobiczne, nienawistne i pogardliwe wypowiedzi polityków przerażają. Wyraźnie widzimy, jak dają przyzwolenie na nienawiść do drugiego człowieka, która napędza homofobiczną i transfobiczną przemoc. Słowa nienawiści ludzi władzy rok temu zamieniły się w petardy, które poleciały w kierunku osób uczestniczących w Marszu Równości w Białymstoku. Przyjęły postać ładunków wybuchowych, które małżeństwo przyniosło na Marsz Równości w Lublinie. To kamienie, którymi rzucano w okna organizacji działających na rzecz osób LGBT, tak jak było w przypadku Kampanii Przeciwko Homofobii. Słowa nienawiści potrafią też zabić i tak właśnie się teraz dzieje na naszych oczach. Doświadczana każdego dnia homofobia i transfobia, brak akceptacji ze strony rodziny, społeczeństwa i samego lub siebie samej, w końcu doprowadza młode osoby do depresji, do myśli samobójczych, a także, jak Dominika, Kacpra, Milo, Wiktora i kilka dni temu Michała, do samobójstwa – mówi. Statystyki nie są optymistyczne. Według najnowszego rankingu ILGA Europe mierzącego poziom równouprawnienia osób LGBTQ, Polska znalazła się na ostatnim miejscu spośród wszystkich krajów Unii Europejskiej. Co bezpośrednio wiąże się z innymi danymi, które przywołuje ekspertka KHP, a mianowicie, że co trzecia osoba LGBT w Polsce doświadczyła przemocy fizycznej i/lub psychicznej motywowanej nienawiścią. A najczęściej przemocy motywowanej nienawiścią doświadczają osoby transpłciowe, jak 24-letnia Milo Mazurkiewicz, która popełniła samobójstwo 6 maja 2019 roku, skacząc z mostu Łazienkowskiego w Warszawie. Tego samego dnia miała umówione spotkanie z kolejnym psychologiem, bo ci specjaliści, których spotykała na swojej drodze, odsyłali ją z kwitkiem. Nieudolność terapeutów, lekarzy, jak i oddziałów psychiatrycznych, na które trafiają młode osoby podejmujące próby samobójcze z powodu braku akceptacji ze strony społeczeństwa rok temu opisał w przejmującym reportażu Miłość w czasach zarazy dziennikarz Onetu Janusz Schwertner. W swoim tekście przybliżył sylwetki 14-letniego Wiktora oraz jego rówieśnika Kacpra. Ten pierwszy rzucił się pod metro, a ten drugi powiesił, tak samo jak 14-letni Dominik z Bieżunia, którego inne dzieci nazywały „pedziem”, a nauczyciele doskonale wiedzieli, że jest poniżany. Szkoła nietolerancji No właśnie, czy rówieśnicy Dominika, Kacpra i Wiktora, którzy mają podobne problemy z samoakceptacją mogą liczyć na jakiekolwiek wsparcie ze strony nauczycieli, wychowawców, szkolnych pedagogów? - Nie do końca – mówi Joanna Skonieczna. - W polskich szkołach wciąż mamy olbrzymi problem z przemocą rówieśniczą, w tym motywowaną homofobią i transfobią. Nauczyciele często nie mają odpowiednich kompetencji, wsparcia i narzędzi, by pomagać młodzieży LGBT. Nie potrafią skutecznie reagować na przemoc. Szkoła, wiedząc o dyskryminacji, ma obowiązek podjąć działania – tłumaczy. W większości przypadków niestety tego nie robi. Dlatego zdaniem ekspertki Kampanii Przeciwko Homofobii niezwykle ważne jest szerzenie świadomości wśród młodych osób, że zawsze mogą liczyć na wsparcie KPH i innych organizacji społecznych działających w tym obszarze, np. Lambda Warszawa, Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę, Fundacja Trans-fuzja czy Grupa Ponton. - Nauczycieli natomiast gorąco zachęcamy do podejmowania aktywnych działań na rzecz poczucia bezpieczeństwa młodych osób LGBT, np. celebracji Tęczowego Piątku – dodaje. Tęczowy Piątek to inicjatywa od początku istnienia budząca skrajne emocje. W zeszłym roku akcja ta odbyła się po raz czwarty, ale decyzja o jej organizacji leży jedynie w gestii konkretnych placówek. Nieco inaczej jest w przypadku inicjatywy, którą w zeszłym roku zaproponowało Ministerstwo Edukacji Narodowej na czele z ministrem Dariuszem Piontkowskim. Zachęcał on szkoły, aby tego samego dnia, kiedy miał być obchodzony Tęczowy Piątek, dołączyć do innej akcji „Szkoła pamięta”, poświęconej zmarłym bohaterom. Ci dyrektorzy, którzy byli tym zainteresowani, mieli wypełnić ankietę w Systemie Informacji Oświatowej, co dawało MEN jasny obraz tego, kto wyraził zainteresowanie pomysłem resortu, a kto prawdopodobnie zamiast tego wolał zorganizować Tęczowy Piątek. I kiedy Rzecznik Praw Obywatelskich Adam Bodnar w liście do ministra Piontowskiego apelował wtedy, że edukacja antydyskryminacyjna jest obowiązkiem szkół, a przeciwdziałanie takim akcjom jak Tęczowy Piątek godzi w prawa uczniów, to z kolei Przewodniczący Komisji Wychowania Katolickiego Episkopatu bp Marek Mendyk grzmiał, że „Tęczowe Piątki w żaden sposób nie pokrywają się z zatwierdzonym przez MEN programem nauczania ogólnego. Rodzice i szkoła nie mogą pozostać bierni wobec tego problemu”. A z czyim zdaniem bardziej liczy się MEN? Odpowiedź na to pytanie jest raczej oczywista. Tęczowe owieczki Stanowisko kościoła katolickiego w temacie LGBT to kolejny problem, który może popychać młode, często wierzące osoby – jak zresztą Michał Demski – ku myślom czy próbom samobójczym. W ostatnim czasie największym ciosem ze strony kościelnych hierarchów były słowa arcybiskupa Marka Jędraszewskiego o „tęczowej zarazie”. - Pamiętam, jak Michał usłyszał wypowiedź biskupa Jędraszewskiego i dowiedział się o stworzonych strefach wolnych od LGBT. Powiedział mi, że znowu czuje się odrzucony. Że znowu się boi. Był przerażony tym, ze wszyscy wiedzą, że jest „pedałem”. Wieczorami ze strachu już nigdzie nie wychodził – wspomina zmarłego syna Katarzyna Koch. Dla osób nieheteronormatywnych, a jednocześnie wierzących, również są miejsca, gdzie mogą zgłaszać się po pomoc i zawsze takową otrzymają. To fundacja Wiara i Tęcza działająca na rzecz chrześcijan homoseksualnych, transpłciowych i opowiadająca się za pełną akceptacją osób LGBT w Kościołach oraz w społeczeństwie. „Uważamy, że każda orientacja seksualna i tożsamość płciowa jest darem od Boga i można ją pogodzić z wiarą. Sprzeciwiamy się wszelkim formom dyskryminacji osób LGBT, zwłaszcza motywowanej religijnie” – czytamy na stronie stowarzyszenia. Najlepsze seriale o LGBTQ poleca krytyczka filmowa i popkulturowa Kaja Klimek >>> Niestety, homofobii nie da się wyeliminować jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Szczególnie, że coraz częściej przybiera ona formę dyskryminacji bezpośredniej. Oprawcy czują się śmielsi i bezkarni już nie tylko w sieci, publikując wpisy pełne nienawiści, a nawet gróźb, ale i w miejscach publicznych, jak ulice, parkingi, place, szkoły czy uczelnie. Do homofobicznych aktów w ostatnim czasie dochodziło również na wiecach kandydatów na prezydenta: wspomnianego już Andrzeja Dudy oraz kandydata Konfederacji Krzysztofa Bosaka. Osoby, przez wielu traktowane jako autorytety, a dające przyzwolenie na takie sytuacje, jako potencjalne głowy państwa stwarzają kolejne pole do jawnej, a być może nawet prawnej legitymizacji niechęci wobec społeczności LGBT. A to, czy uzyskają takie uprawnienia, zależy już tylko i wyłącznie od nas samych. Jesteś osobą LGBT i czujesz się dyskryminowana? Nie jesteś sam(a)! Oto miejsca, gdzie możesz szukać pomocy: Telefon Zaufania Lambdy Warszawa: 22 628 52 22 (dostępny od poniedziałku do piątku w godzinach 18:00 – 21:00) Całodobowy telefon zaufania dla dzieci i młodzieży fundacji Dajemy Dzieciom Siłę, bezpłatna i anonimowa pomoc: tel. 116 111 Całodobowy telefon zaufania Niebieska Linia dla osób doświadczających przemocy: tel. 800 12 00 02 Młodzieżowy Telefon Zaufania Ponton: 22 635 93 92 (dostępny w każdy piątek między 16:00 a 20:00) Bezpłatne wsparcie psychologiczne Kampanii Przeciw Homofobii. Umów się na konsultacje: bezpieczniej@kph.org.pl Mailowe wsparcie psychologiczne Lambdy Warszawa: poradnictwo@lambdawarszawa.org Mailowe wsparcie dla chrześcijan LGBTQ „Wiara i tęcza”: wsparcie@wiaraitecza.pl Zdalne konsultacje psychologiczne Krakowskiego Centrum Równości Dom EQ. Zgłoszenia mailowe na adres: wsparcie@znakirownosci.org.pl
Levi’s zorganizował kajakowy „Spływ Równości” – wydarzenie, jakiego w Polsce jeszcze nie było!
W tym roku w Warszawie zabrakło Parady Równości w takiej formie, do jakiej się przyzwyczailiśmy. Ale za to zorganizowano wyjątkowe wydarzenie, któremu przyświecała taka sama idea – zsolidaryzowanie się ze społecznością LGBT, która potrzebuje naszego sparcia bardziej niż kiedykolwiek.
20 czerwca w Warszawie miała odbyć się XX Parada Równości, najważniejsze wydarzenie w Polsce hołdujące równości i tolerancji przede wszystkim wobec osób LGBTQ+ i największe w Europie Wschodniej. Niestety, pandemia koronawirusa pokrzyżowała organizatorom plany i uczestnicy nie mogli spotkać się w takich warunkach, jak do tej pory – maszerując ulicami miasta, tańcząc, wymachując tęczowymi flagami i zarażając innych pozytywną energią. Na szczęście marka Levi’s wpadła na pomysł jak w obecnej sytuacji można inaczej okazać swoją solidarność ze społecznością LGBTQ+, zachowując przy tym zasady reżimu sanitarnego (bo te nadal obowiązują, tylko niektórzy po prostu coraz częściej o tym zapominają) i gromadząc się w liczbie maksymalnie 150 osób w szczytnym celu. Najlepsze seriale o LGBTQ poleca krytyczka filmowa i popkulturowa Kaja Klimek >>> Tęczowy „Spływ Równości” marki Levi's. Kto wziął w nim udział? W sumie właśnie tylu aktywistów i wolontariuszy ogólnopolskich organizacji działajacych na rzecz równości i tolerancji, przedstawicieli różnych grup społecznych zagrożonych wykluczeniem, a także dziennikarzy i influencerów spotkało się 20 czerwca nad Wisłą, by następnie założyć kapoki i wsiąść do czekających na nich przy brzegu kajaków i ruszyć w „Spływ Równości”. Uczestnicy spływu otrzymali również tęczowe flagi z napisem „RÓWNOŚĆ”, a także rozciągnęli na Wiśle 7 metrowy baner, manifestując tym samym swoje poparcie dla społeczności LGBTQ+ oraz mniejszości. Jedną z osób zaangażowanych w organizację „Spływu Równości” z inicjatywy marki Levi’s była także Julia Maciocha, prezeska Wolontariatu Równości i organizatorka Warszawskiej Parady Równości. Julia razem z wolontariuszami i wolontariuszkami byli też bohaterami ubiegłorocznej polskiej kampanii Levi’s Pride „Wybrana Rodzina”. Kultowa torba IKEA w kolorach tęczy znów w sprzedaży! Dochód zostanie przekazany na wsparcie telefonu zaufania >>> Marka Levi's ponownie wspiera społeczność LGBT Z kolei w ramach tegorocznej edycji kampanii Levi’s nawiązał współpracę z projektem fotograficznym Self Evident Truths i jego autorem –iO Tillett Wright, który w ramach swojej działalności aktywistycznej sportretował i udokumentował ponad 10,000 osób identyfikujących się jako osoby nieheteronormatywne. Kampania kolekcji Levi’s Pride powstała w nawiązaniu do serii portretów wykonywanych przez iO, w przeciągu ostatnich 10 lat, celebrujących pochwałę różnorodności i tolerancji dla inności. Podobnie jak w zeszłym roku, 100% zysków z kolekcji Levi’s Pride 2020 zostanie przekazanych na fundusz organizacji OutRight Action International. Z kolei Wolontariat Równości uruchomił Fundusz Marszowy wspierający aktywistów odpowiadających za organizacje marszów równości w całej Polsce. Swoją cegiełkę dołożył oczywiście Levi Strauss & Co. I zobowiązał się przekazać darowiznę w wysokości 10 000 złotych. Ale pomóc może każdy. Wystarczy wejść w link: pomagam.pl/rainbow2020. Poniżej możecie zobaczyć relację wideo ze spływu, a w galerii powyżej kilka zdjęć z tego wydarzenia. LEVI'S X PARADA RÓWNOŚCI 2020 from Kinema on Vimeo.
Najlepsze seriale o LGBTQ poleca krytyczka filmowa i popkulturowa Kaja Klimek
O najciekawsze seriale podejmujące tematykę osób LGBTQ, które warto obejrzeć (nie tylko podczas Pride Month) zapytaliśmy Kaję Klimek, krytyczkę filmową i popkulturową.
Czerwiec to Pride Month, a zatem idealna okazja, by poświęcić więcej uwagi tym, którzy reprezentują mniejszości seksualne. Dlatego postanowiliśmy przybliżyć wam bohaterów oraz historie stworzono specjalnie na mały ekran i pokazano w świetnych, mądrych i wciągających bez reszty serialach. A wybrała je dla nas edukatorka, tłumaczka, krytyka filmowa i popkulurowa, Kaja Klimek. Na co dzień możecie posłuchać jej choćby w radiowej Czwórce, obejrzeć w programie Seriaale w TVN Fabuła, czy śledzić na bieżąco na jej profilach na na Instagramie (@kajutex) i Facebooku. Jak Kaja argumentuje swoje wybory? Postanowiłam, że nie wybiorę seriali, które totalnie skupiają się mniejszościach, ale na osobach umieszczonych w różnych miejscach tego spektrum seksualności. Wybrałam seriale opowiadające historie, w których akurat tak się składa, że część bohaterów jest nieheteronormatywna. Uważam, że to jest po prostu ciekawsze dla widza. Ciekawsze jest pokazywanie tego, że świat jest skomplikowany i zamieszkują go różnego typu ludzie, jest dla oglądającego bardziej przystępne, niż tylko i wyłącznie skupianie się na relacjach bohaterów reprezentujących mniejszość seksualną i zaglądaniu do ich świata. Ja wolę historię szczere, które pokazują, że ci ludzie są po prostu dokładnie tacy sami, jak osoby heteronormatywne. I mają dokładnie takie same problemy żyjąc w takim, a nie innym świecie. O jakich bohaterach mowa? Sprawdźcie – oddajemy głos Kai Klimek! Tu przeczytasz: Filmy o tematyce LGBTQ, które warto zobaczyć (nie tylko podczas Pride Month) >>> Najlepsze seriale o LGBTQ poleca krytyczka Kaja Klimek Sex Education Serialem, który chciałabym polecić każdemu, w każdym wieku, o absolutnie każdej tożsamości seksualnej, jest Sex Education. Opowiada historię młodych ludziach, którzy dopiero szukają i odkrywają to, kim są naprawdę. I ten serial pokazuje to naprawdę w fantastyczny sposób – z dużą nutą humoru, otwartości na siebie i innych, z komunikacją, jakiej mogłyby tym dzieciakom pozazdrościć osoby dorosłe. Przy okazji mamy naprawdę interesujące relacje osób nieheteronormatywnych. Mam tutaj na myśli Erica (Ncuti Gatwa) i Adama (Connor Swindells) i ich kształtującą się na przestrzeni dwóch sezonów relację, w której punktem odniesienia staje się też postać Rahima (Sami Outalbali), a do tego opowieść o relacji dwóch dziewczyn – Oli (Patricia Allison) i Lily (Tanya Reynolds), które odkrywają siebie - oraz siebie nawzajem. W Sex Education w bardzo pozytywny i otwarty sposób prezentowane są wątki związane z LGBTQ i wszelkie tematami dotyczące seksualności. Bardzo szanuję ten serial także za dotknięcie tematu terapii i tego, jak kluczową sprawą na każdym etapie życia jest komunikacja. Serial Sex Education zobaczycie na platformie Netflix. Zobacz także: „Sex Education”: O seksie i nie tylko rozmawiamy z Gillian Anderson oraz pozostałą obsadą nowego serialu Netflixa [WIDEO] >>> Euforia Jeśli Sex Education co ciepły letni dzień – oczywiście z wieloma chmurkami na niebie – to zdecydowanie Euforia Sama Levinsona to noc. Noc okraszona neonami, mrocznymi zaułkami, dużą dozą bólu i cierpienia właśnie w trakcie odkrywania własnej tożsamości. Euforia, podobnie jak Sex Education, nie stawia wątków LGBTQ jako punktu wyjścia opowieści. Po prostu pokazuje, że świat młodych ludzi jest bardzo skomplikowany (zresztą świat wszystkich ludzi jest bardzo skomplikowany), że seksualność to spektrum i że może się ona zmieniać w trakcie naszego życia. Euforia opowiada m.in. o pięknej relacji dwóch młodych kobiet, czyli Rue (Zendaya) i Jules (Hunter Schafer), określanych przez samych siebie jako „Rules”. Do tego też wszelkiego rodzaju zagrożenia wiążące się z młodością i sferą seksu, w tym również toksyczna męskość, przemoc, nieuporządkowane sprawy psychologiczne, uzależnienia, pornografia... I to wszystko pokazane jako coś bardziej skomplikowanego i wielowymiarowego, niż "chłopcy na prawo, dziewczynki na lewo i rączki na kołdrze". Warta przywołania jest tutaj też postać Nate’a (Jacob Elordi), młodego mężczyzny, który mierzy się z oczekiwaniami społecznymi związanymi z jego funkcjonowaniem w szkole. Bo Nate to tak zwany „all american jock”, czyli chłopak z drużyny, król szkoły i świata. Tu jednak ze względu na problematyczną relację z ojcem (osobą też dość mocno obciążoną nieprzepracowanymi sprawami dotyczącymi władzy i seksualności) ma różnego rodzaju problemy w sferze seksualności. Serial Euforia dostępny jest na HBO Go. Gentleman Jack Kolejne polecenie to serial kostiumowy i osadzony w przeszłości – Gentleman Jack Sally Wainwright z bardzo interesującą aktorką w roli głównej, Suranne Jones. I coś dla tych, którzy naoglądali się już Downton Abbey i innych różnego rodzaju seriali kostiumowych pełnych zabawnych sytuacji i gorsetu zapiętego na ostatni guzik, i poobserwowali tradycyjne, patriarchalne relacje władzy. Tu dostajemy to wszystko, ale na pierwszym planie z bohaterką – Anne Lister, która owszem, chce wejść w interesujący, rokujący i też intratny związek - tyle, że nie z mężczyzną. Dla Anne matrymonium to instytucja czysto finansowo-ekonomiczno-społeczna. Chciałaby funkcjonować w niej na własnych zasadach i być bizneswoman w kostiumie z przeszłości. Jest też w tym serialu walka o własną tożsamość, o bycie z tym, kogo naprawdę się kocha mimo, że egzystuje się w tzw. men’s world, w którym wszyscy wiedzą, kim ty masz być, jak masz żyć, a spełnienie kobiety leży tylko i wyłącznie w kontekście bycia żoną i matką. Postać Anne Lister mówi temu stanowcze: nie! Serial do obejrzenia na HBO Go Mindhunter To bardzo ciekawa sprawa, że kiedy w serialu o przestępcach seksualnych i seryjnych mordercach i o budowaniu specjalnej jednostki FBI, która analizuje ich zbrodnie, pojawiają się w nim też akcenty LGBT. I dlatego tym bardziej warto o tym serialu powiedzieć. Mowa o serialu Mindhunter. Jedną z jego bohaterek jest Wendy Carr (Anna Torv), doktor psychologii, kobieta sukcesu, naukowczyni. Szczególnie w 2. sezonie mamy wgląd nie tylko w jej pracę, ale też życie osobiste, w tym nową relację z barmanką Kay. Wendy mierzy się z trudnymi psychologicznie tematami dotyczącymi w dużej mierze seksualności, sama uczy się bliskości i otwiera się na nową relację. Dość skomplikowaną, bo Kay ma dziecko, byłego partnera, a Wendy nie jest przyzwyczajona do funkcjonowania w takiej konfiguracji. To właśnie te wątki związane z LGBT pokazują, jak w czasach rewolucji seksualnej wśród bardzo mocno zaangażowanych w pracę kobiet tożsamość i seksualność są nadal czymś, co jest bardzo mocno przepracowywane. I świetnie się to ogląda. Sprawdźcie na Netflix! Nanette i Douglas Na Netflix, oprócz niektórych wymienionych wyżej seriali, dostępne są też dwa występy sceniczne Hannah Gadsby: Nanette i Douglas. Przede wszystkim chciałabym zwrócić uwagę na jej monolog sprzed dwóch lat, Nanette, czyli 69 minut, które wtedy wstrząsnęły światem. To wyznania Hannah, komiczki, która jest osobą nieheteronormatywną. W swoim występie opowiada, jak zmienia swoje podejście do komedii, do mówienia o sobie na scenie, porusza też wątki #MeToo, przemocy seksualnej, sztuki. Jest to niesamowicie zabawne, ale też poruszające 69 minut, po którym nic już nie zostaje takie samo. Moim zdaniem każdy powinien to zobaczyć i powinien się w tym przejrzeć oraz zmierzyć z tematyką, bo dotyczy ona nas wszystkich. W Douglas tematów jest więcej: oprócz płciowości i tożsamości mowa również o autyzmie czy antyszczepionkowcach... ale też o tym, kogo można spotkać na spacerze z psem oraz skąd wzięła się nazwa dla tego występu. Polecam obie części, które bardzo się uzupełniają i ogląda się je jak najlepszy serial. Tutaj znajdziesz: Najlepsze kobiece standupy na Netflix >>> Kaja Kilimek – edukatorka, tłumaczka i krytyczka filmowa i popkulturowa. Czasem pisze o filmach, ale przede wszystkim nieustannie o nich dyskutuje - z widzami, gdy tylko nadarzy się okazja, z twórcami na festiwalach, z innymi krytykami w mediach, ze studentami na Uniwersytetach Warszawskim i Gdańskim, i co najważniejsze: z dzieciakami i młodzieżą w ramach programów edukacji filmowej Stowarzyszenia Nowe Horyzonty i Filmoteki Szkolnej. Współpracuje z Filmwebem i Czwórką. Prowadzi program Seriaale w TVN Fabuła i Klub Serialowy #wodcinkach przy CKF im. Andrzeja Wajdy. Kaję możecie śledzić na Instagramie (@kajutex) i na Facebooku (@kajutex).
Lea Michele oskarżona o rasizm przez kolegów z serialu „Glee”: „Nie pozwoliłaś mi usiąść przy jednym stole z resztą obsady”
Lea Michele włączyła się w protest będący pokłosiem śmierci George'a Floyda i szybko została oskarżona o hipokryzję. Jej koledzy z planu serialu „Glee” twierdzą, że rasistowskie zachowania nie są aktorce obce.
Protesty po zamordowaniu przez funkcjonariusza policji w Minneapolis Afroamerykanina George’a Floyda nie ustają. Oprócz zwykłych obywateli, którzy domagają się sprawiedliwości za brutalne potraktowanie 46-latka i doprowadzenie go do śmierci, do protestu dołączyło się także sporo gwiazd. Niektórzy wyszli na ulice, jak Jamie Foxx, Ariana Grande, Halsey, Timothée Chalamet, Ellen Page czy Cole Sprouse, który został aresztowany. Inni okazali swoje wsparcie w mediach społecznościowych, a wśród nich m.in. Lea Michele, aktorka znana przede wszystkim z serialu Glee. „George Floyd na to nie zasłużył. To nie był odosobniony przypadek i to musi się skończyć” – napisała na Twitterze Michele popierając akcję #BlackLivesMatter. Niestety, jej apel nie spotkał się z pozytywnym przyjęciem ze strony wszystkich, którzy go przeczytali. A szczególnie nieprzychylnie odnieśli się do niego koledzy z planu z serialu Glee, zarzucając Lei hipokryzję. Dlaczego Amerykanie wyszli na ulice i mówi o tym cały świat? >>> Lea Michele protestuje przeciwko rasizmowi, ale sama jest o niego oskarżana Na wpis o śmierci Geroge’a Floyda, który zmarła na skutek przyduszania przez 8 minut i 46 sekund przez policjanta Dereka Chauvina, zareagowała Samantha Ware. Jeśli oglądaliście Glee możecie kojarzyć ją z roli Jane Hayward w 6. sezonie serialu. „Śmiechu warte. Pamiętasz, jak mój pierwszy telewizyjny występ zamieniłaś w piekło na ziemi? Bo ja nigdy tego nie zapomnę. To chyba ty mówiłaś wszystkim na planie, ze jeśli będziesz miała okazję, to narobisz mi do peruki? Była to jedna z wielu innych traumatycznych mikroagresji, które spowodowały, że zaczęłam rozważać moją dalszą karierę w Hollywood” – napisała. Kolejnymi osobami, którym nie spodobał się wpis Michele była Amber Riley, czyli serialowa Mercedes Jones, a także William Belli, aktor i drag queen. „Lea tak bardzo traktowała mnie jak podczłowieka, że postanowiłem opuścić Glee - napisał. W słowach nie przebierał też Dabier Snell, który też wyznał, jakich nieprzyjemności doznał ze strony Michele: „Dziewczyno, nie pozwoliłaś mi usiąść przy jednym stole z resztą obsady, ponieważ „nie pasowałem tam” – wyznał aktor. Kim Kardashian musiała zmienić nazwę swojej marki. Celebrytkę oskarżono o rasizm! >>> Lea Michele zabrała głos w sprawie oskarżeń o rasizm. Aktorka dolała oliwy do ognia Lea Michele postanowiła odnieść się do ataków i wystosować przeprosiny. Gwiazda Glee tłumaczy, że nie chciała nikogo urazić, ale też, że nie przypomina sobie żadnej z przytoczonych przez jej kolegów z planu sytuacji. Głosy te skłonił ją jednak do refleksji, „jak mogła być przez nich postrzegana”. „Niezależnie od tego, czy to moja uprzywilejowana pozycja czy perspektywa spowodowały, że czasami byłam postrzegana jako szorstka, czy też była to po prostu moja niedojrzałość i niepotrzebne trudności, przepraszam za moje zachowanie i za wszelki ból, który spowodowałam" – czytamy na Instagramie aktorki. Ale ten wpis nie pomógł, a wręcz dolał oliwy do ognia. „To nie są przeprosiny, siostro” – napisał aktor Adwin Brown. „Co za śmieciowe przeprosiny. Zasadniczo sugerują, że twoi kumple są winni za własną wiktymizację”, „Spróbuj przeprosić jeszcze raz,ale bez ego” – skomentowali internauci. Aktorce zarzucono też, że zupełnie niepotrzebnie w swoje tłumaczenie wplotła informację o swojej ciąży. Uważają, że to najgorsza i najmniej stosowna karta, jaką mogła wyciągnąć na stół. Całe oświadczenie możecie przeczytać poniżej.
Wybierasz się na wybory 13 października i zastanawiasz się na kogo głosować? Jest jedna rzecz, o której MUSISZ pamiętać
Nie wiesz, na kogo głosować w zbliżających się wyborach? Jest jest kwestia kwestia warta Twojego głosu i Twojej uwagi. 13 października zagłosuj na miłość.
W najbliższą niedzielę staniemy przed wyborem, w jakiej Polsce chcemy obudzić się po 13-tym października. I dobrze by było, gdyby wtedy nie rządziło nami jedynie przekonanie, że powinno się postawić na mniejsze zło. To moment, w którym doskonale powinniśmy wiedzieć, komu oddajemy swój cenny głos, a wybór nie może być podyktowany jedynie zasłyszanymi opiniami opartymi na rozszalałej medialnej gorączce. To moment, kiedy powinniśmy wybrać tych, którzy wyznają podobne wartości. Jednymi z absolutnie nadrzędnych, jakie – wydawać by się mogło – przyświecają nam wszystkim, są miłość i wolność. I to właśnie na nich skupia się kampania Głosuję na miłość, której organizatorem jest Kampania Przeciw Homofobii. W tych wyborach zagłosuj na miłość Nie ma drugiej takiej kampanii w Polsce, może dlatego, że jest daleka od wielkiej polityki z wielu powodów. Po pierwsze – brak w niej nienawiści, osądzania drugiej strony, wytykania błędów, punktowania niepowodzeń, bazowania na negatywnych emocjach, które dziś w publicznej dyskusji są na porządku dziennym. Ona z założenia opiera się wyłącznie na tych pozytywnych. Jej przekaz jest prosty – stań po stronie miłości. Żadna inna nie ma pozytywniejszego wydźwięku, choć ta akurat mówi o sprawach trudnych, jak poczucie bezpieczeństwa, prawo do kochania. Po drugie daleka jest od wielkiej polityki, bo w dzisiejszych realiach nie miałaby możliwości się w niej znaleźć. Działa więc niejako obok, a przecież mówi o wyborach 13 października, które dotyczą nas wszystkich. I o uniwersalnej sile miłości, która powinna być ponad partiami, ponad podziałami. Kampania ta przekonuje, że „elektorat LGBT wraz z sojusznikami i sojuszniczkami to siła, która ma szansę zadecydować o wynikach tegorocznych wyborów”. Ale nikt nie mówi Ci, na kogo masz głosować, i tu jest trzecia, znacząca różnica. Zagłosuj na tych, którzy również wybierają i popierają miłość, wolność, równość, prezentują swoją postawą szacunek i tolerancję, a także wyrażają chęć do tworzenia świata (i kraju) przyjaznego dla wszystkich, niewykluczającego mniejszości, na osoby, które wspierają prawa osób LGBT. Sekspozytywny alfabet by G’rls ROOM – L jak LGBT. Co to znaczy? Skąd wiedzieć kim są te osoby, jeżeli nie mówi się o tym głośno publicznie? Wystarczy wejść na www.glosujenamilosc.pl, za pomocą której możecie nie tylko zadać pytania politykom swojego okręgu wyborczego (czy są za małżeństwami dla par jednopłciowych, związkami partnerskimi i jakie szczególne cechy należy chronić przed znieważeniem, np. niepełnosprawność), oraz sprawdzić, co odpowiedzieli na wysłane przez innych formularze (o ile odpowiedzieli, a to też coś oznacza). Dzięki temu czarno na białym widać, która z osób kandydujących wyznaje podobne wartości (lub nie), a Twój głos może trafić w odpowiednie ręce. Na tej samej stronie podpiszesz również Deklarację Równości, która pokaże, że w nadchodzących wyborach zagłosujesz na polityków i polityczki wspierające walkę o prawa osób LGBT. Do tego na plakatach stylizowanych na wyborcze, zachęcają: aktywistka i nasza felietonistka Areta Szpura, tancerz i gospodarz Top Model Michał Piróg, pisarz Marcin Szczygielski, dziennikarz i influencer Piotr Grabarczyk, blogerka Sylwia Ryba, paraolimpijka Karolina Hamer i dziennikarz Anton Ambroziak. W tym roku społeczność LGBT wraz z sojusznikami i sojuszniczkami już kilkakrotnie zdała test z solidarności. Po wydarzeniach w Białymstoku, kiedy w całej Polsce organizowano demonstracje sprzeciwu wobec nienawiści, razem pokazaliśmy, że mamy moc zmieniania polskiej rzeczywistości. Czas zmobilizować się raz jeszcze! – mówi Mirosława Makuchowska, kierowniczka Pionu Politycznego z Kampanii Przeciw Homofobii.„Głosuję na miłość”. Na nas mogą liczyć, a na Ciebie? Zobacz także: Karta LGBT+, standardy WHO i homofobiczna nagonka ze strony rządu. O co w tym wszystkim chodzi?
#jestemLGBT to akcja na Twitterze, która ma przyczynić się do walki z agresją i homofobią. O co w niej dokładnie chodzi?
Hasztag #jestemLGBT opanował Twittera. W sieci pojawiło się z nim kilkadziesiąt tysięcy wpisów. Wszystkie mają ten sam cel – walczyć z nienawiścią.
W momencie kiedy coraz więcej państw decyduje się na legalizację związków partnerskich (w 2019 wprowadziła je chociażby Austria) i zezwala na adopcję dzieci przez pary jednopłciowe (np. Szwecja, Hiszpania, Portugalia, Niemcy) Polska zdaje się pozostawać daleko w tyle. Świadczyć o tym mogą m.in. wydarzenia z ostatnich tygodni, a szczególnie to, które miało miejsce podczas białostockiego Marszu Równości. Przemoc i agresja, a także rosnąca skala homofobicznej nienawiści sprawia, że społeczność LGBT nie chce się dłużej ukrywać, chce z tym walczyć. W ramach akcji #jestemLGBT na Twitterze ludzie pokazują, że mają dość szufladkowania, a ich codzienność najczęściej niczym odbiega od tej, którą wiodą osoby skrajnie do nich uprzedzone. #jestemLGBT – akcja na rzecz walki z homofobią Kucharz, który ugotował dla Ciebie danie w restauracji, pielęgniarka, która pobrała Ci krew, osoba siedząca obok Ciebie w autobusie czy nauczyciel w szkole. Są to przedstawiciele różnych grup wiekowych, społecznych i zawodowych. Łączy ich orientacja seksualna oraz fakt, że w Polsce stają się znienawidzoną mniejszością LGBTQ, której według skrajnie prawicowych, konserwatywnych środowisk, nie należy się równość i szacunek, możliwość współdzielenia życia z kochaną przez siebie osobą, bez względu na jej płeć. Sekspozytywny alfabet by G’rls ROOM – L jak LGBT. Co to znaczy? >>> Na Twitterze pojawiło się ponad 30 tysięcy wpisów oznaczonych hasztagiem, o inicjatywie polskich użytkowników mówiły nawet zagraniczne media. Akcja zwraca uwagę na to, jak wielu przedstawicieli mniejszości seksualnych jest wśród nas. Dołączane do deklaracji krótkie podpisy, zawierające informacje o wykonywanych przez nich zawodach lub hobby przypominają, że spotykamy przedstawicieli społeczności LGBT na codzień, często nie zdając sobie z tego sprawy. O swojej orientacji w sieci napisały również osoby związane z polityką. Nie zabrakło słów nawiązujących do przemówienia jednego z przedstawicieli rządzącej partii politycznej. „LGBT to nie ideologia, to ludzie”. View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
Ruszyły zapisy na drugie Dziewczyńskie Spotkanie Glamour x G'rls Room! Temat: „Tolerancja”
Czerwiec to miesiąc, w którym celebrujemy różnorodność płciową i seksualną, pokazujemy nasze wsparcie dla społeczności, często wykluczanych i niezrozumianych, ale także otwartość na innych. Dlatego już w piątek zapraszamy Was na spotkanie o tolerancji.
Pierwsze spotkanie przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. Zarówno pod względem Waszego zainteresowania, jak i zaangażowania w temat. Byłyście otwarte na dyskusję, chętne do dzielenia się swoimi przeżyciami i przemyśleniami, ale też nie szczędziłyście sobie wzajemnie wsparcia. Pokazałyście, czym jest prawdziwe siostrzeństwo i że takie spotkania mogą nieść ze sobą wiele dobrego. Dałyście nam też znać, że to dla Was szalenie ważne, by na forum rozmawiać o ważnych i często trudnych tematach. Jednym z nich jest „Tolerancja”. Już w najbliższy piątek (14.06) spotkamy się, by porozmawiać, czym tak właściwie dzisiaj jest? Co to pojęcie dla nas oznacza, na jakie wsparcie (lub jego brak) mogą liczyć w naszym kraju o „innej” niż ogólnie przyjęta tożsamości seksualnej, wierze lub innym niż polskie pochodzeniu? Spróbujemy zrozumieć, czym dziś powinna być tolerancja i tym samym uczcić pride month, miesiąc dumy i celebrowania różnorodności. Zależy nam na kameralnej atmosferze, która sprzyja konstruktywnej dyskusji, dlatego ilość miejsc jest ograniczona. Spotkanie jest całkowicie bezpłatne, ale obowiązuje na nie rejestracja (formularz poniżej). Tym razem na drugie Dziewczyńskie Spotkanie Glamour x G'rls Room zapraszamy Was do siedziby naszego wydawnictwa Burda Media Polska, ul. Marynarska 15 w Warszawie (piętro 10). Zaczynamy o godzinie 18:00! Jak poprzednio zaprosiłyśmy świetne dziewczyny, które zgodziły się wziąć udział w tej – powiedzmy sobie szczerze – niełatwej dyskusji. No bo czym tak właściwie jest dzisiaj tolerancja? Czy odpowiedź na to pytanie jest prosta? O to zapytamy Cecylię Jakubczak, odpowiadającą za PR i komunikację Kampanii Przeciw Homofobii, aktywistkę Ewę Bujacz (@lewogram), Martę Dyks, modelkę, która otwarcie i publicznie wspiera środowisko LGBTQIA+, a także psychoterapeutkę Annę Czarnecką. Poruszymy tematy stereotypów, społeczeństwa otwartego i porozmawiamy o różnorodności, w której tkwi nasza siła. Bądźcie z nami! Do zobaczenia, dziewczyny z magazynów Glamour i Grl's Room.
Ruszają Dziewczyńskie Spotkania Glamour x G'rls Room! Zaczynamy od tematu: „Samoakceptacja”
Zapraszamy na pierwsze z comiesięcznych dziewczyńskich spotkań Glamour i G'rls Room w studiu Oh La La! To pierwszy tego typu cykl o dziewczynach, stworzony dla dziewczyn przez dziewczyny.
Kiedy narodził się ten pomysł, dopiero zaczynałyśmy naszą współpracę z dziewczynami z G'rls Room. Ale od razu czułyśmy, że zrobimy to razem. Od samego początku zależało nam na stworzeniu przestrzeni do rozmów, wolnej od uprzedzeń, otwartej, tolerancyjnej, pełnej szacunku i zrozumienia. A także wiedzy, w dodatku wiedzy eksperckiej. Bo przeglądając niektóre grupy na Facebooku wielokrotnie utwierdzałyśmy się w przekonaniu, że to nie są miejsca, w których należy szukać odpowiedzi na najtrudniejsze pytania dotyczące relacji, seksu czy zdrowia. A to właśnie tam najczęściej ważnymi sprawami (często bardzo bolesnymi), dzielą się ze sobą nastolatki, dwudziestolatki czy trzydziesto-, a nawet czterdziestolatki. I próbują sobie pomóc, doradzić, ale nie ujmując żadnej aktywnej tam dziewczynie – niektóre kwestie wiążą się z ogromną odpowiedzialnością, gdy chodzi o czyjąś psychikę lub ciało. Same pisałyście do nas w tych sprawach wielokrotnie, dając nam kolejny dowód na to, że szukacie i oczekujecie pomocy i wsparcia. Dlatego Dziewczyńskie spotkania Glamour i G'rls Room powstały z myślą o Was, choć my same jesteśmy dziewczynami i zmagamy się z podobnymi problemami. Chcemy z Wami rozmawiać o cielesności, dyskutować o tym, czym jest dziś sisterhood i poszerzyć swoją i Waszą wiedzę na temat zdrowia seksualnego. Zainspirować Was i pozwolić się rozwinąć pod okiem fantastycznych i doświadczonych terapeutek, ekspertek, aktywistek. Wiemy, jak trudno znaleźć w dzisiejszym zalewie informacji merytoryczne porady i przestrzeń, w której zwyczajnie można czuć się bezpiecznie. Dlatego tak ważne było dla nas znalezienie miejsca, które w przyjaznej, ale bardzo intymnej i ciepłej atmosferze pozwoli nam na szczere rozmowy bez tabu. Bez siadania sztywno na krzesłach, formy wykładowej, dzielenia na prelegentów i uczestniczki. Chcemy żebyście czuły się swobodnie, rozmawiały z nami, zadawały pytania ekspertom, dyskutowały, także z innymi dziewczynami. Bo budowanie dziewczyńskiej wspólnoty to kolejna idea tych spotkań. Naszym pierwszym wyborem jeżeli chodzi o lokalizację było warszawskie studio Oh La La, najbardziej dziewczęce miejsce z treningami dbającymi zarówno o ciało, jak i duszę. To tam raz w miesiącu będziemy widywać się z Wami w ramach Dziewczyńskich spotkań Glamour x G'rls Room. Jak wziąć w nich udział? (Seks)lektury: książki o seksualności, które warto przeczytać Dziewczyńskie spotkania Glamour x G'rls Room – rejestracja Pierwsze spotkanie odbędzie się już 10 maja, w piątek o godzinie 18:00, we wspomnianym studio Oh La La, przy ul. Pankiewicza 3 w Warszawie. Temat: Samoakceptacja – ciało (i życie) w dobie social mediów. Tak naprawdę to dzięki Wam zaczynamy nasz cykl właśnie takim tematem. To z tym najczęściej do nas pisałyście, dyskutowałyście o tym na naszym Instagramie. Podczas tego spotkania porozmawiamy m.in. o rozstępach, relacji z ciałem i kompleksach w ogóle. Będzie to czas dla każdej z Was – do przemyśleń i dostrzeżenia w sobie dobrych stron, podzielenia się swoimi odczuciami i rozmowy z innymi o tym, jak polubić siebie. Pomocne będą przy tym nasze cudowne ekspertki Kaya Szulczewska (@ciałopozytyw), która o życiu w zgodzie ze sobą i swoim ciałem wie prawdopodobnie wszystko, oraz Kamila Raczyńska-Chomyn (@dobreciało), której Dobre Ciało na Facebooku oraz powstała w ramach profilu grupa (jedna z naszych ulubionych!), pokazują że siostrzeństwo istnieje i ma się dobrze, a o ciało można dbać na wiele różnych sposobów. Wstęp jest całkowicie bezpłatny i w spotkaniu może wziąć udział każda dziewczyna, która chce zgłębić takie tematy jak samoakceptacja, cielesność, seksualność czy relacje w czasach social mediów (a wszystko to w holistycznym ujęciu) lub po prostu przyjść z ciekawości i dowiedzieć się czegoś o sobie. Co ważne – chcemy na nowo zdefiniować to słowo, określenie. Dziewczyną jesteś bez względu na wiek, doświadczenie życiowe. Może nią być i 17-latka i 37-latka. Wszystkie jesteście mile widziane! Śmiało też bierzcie ze sobą przyjaciółki, siostry, kuzynki, wszystkie znajome potrzebujące eksperckiej wiedzy na wszystkie tematy dotyczące dziewczyńskiego życia. Wystarczy, że wypełnicie poniższy formularz, potwierdzicie udział klikając w link, który przyjdzie w e-mailu i później przy wejściu zostaniecie „odhaczone” na liście. Ilość miejsc jest ograniczona, zależy nam na kameralnej i przyjaznej atmosferze, więc zachęcamy do zapisów już teraz, bez odkładania na potem! Dla dziewczyn, z dziewczynami, o dziewczynach. Bądźcie z nami :) AKTUALIZACJA! Dziewczyny, ze względu na OGROMNE zainteresowanie, zmuszone byłyśmy zamknąć rejestrację z uwagi na to, że wszystkie miejsca rozeszły się ekspresowo, a chcemy zachować kameralną formę spotkań. Ale już za miesiąc okazja do kolejnego spotkania i temat „tolerancja”! Stay tuned :)
Tommy Hilfiger i Zendaya pokazali wszystkim, na czym powinna polegać różnorodność w dzisiejszym świecie mody
Wczorajszy pokaz Tommy'ego Hilfigera na wiosnę-lato 2019 przejdzie do historii! Tak, jak wydarzenie, którym inspirowana jest kolekcja stworzona wspólnie z Zendayą.
Jak debiutować, to tylko w takim stylu, choć wydawałoby się, że Tommy Hilfiger ma to już dawno za sobą. Swoją markę projektant założył w 1985 roku i wczoraj wieczorem udowodnił, że nawet po 30 latach obecności w branży można całkowicie zmienić dobrze znany kierunek i spróbować czegoś po raz pierwszy. Tak więc Tommy Hifiger zadebiutował w Paryżu i takiego pokazu w historii jego marki jeszcze nie było. W dużej mierze to zasługa pewnej 22-latki, która... od niedawna jest globalną ambasadorką brandu i właśnie stworzyła z projektantem pierwszą wspólną kolekcję. Zendaya dla marki Tommy Hilfiger Kiedy jesienią 2018 roku oficjalnie ogłoszono, że to Zendaya zastąpi Gigi Hadid i jako kolejna młoda gwiazda zaprojektuje swoją kolekcję wspólnie z Tommy'm Hilfigerem, nie wiadomo do końca było, czego można się spodziewać. Aktorka w wywiadach nie ukrywała, że ogromnie cieszy się z tego wyróżnienia, że to dla niej wielki zaszczyt, ale i że doskonale wie, czego oczekuje po tej współpracy. Od razu dało się wyczuć, że postawiła tu twarde warunki. W rozmowie z WWD powiedziała, że niezwykle ważne przy tej współpracy było dla niej to, by stworzyć kolekcję dostępną dla wszystkich, która nie wyklucza nikogo ze względu na rozmiar. „Jeżeli kobiety z mojej rodziny nie mogłyby jej założyć w całości, nie zgodziłabym się na tę współpracę”. Tommy Hilfiger nigdy przedtem nie pracował jednak z modelkami o pełniejszych kształtach, czy w ogóle plus size. W tym temacie dał jej więc wolną rękę mówiąc: „Rób to, co uważasz za słuszne”. I Zendaya zrobiła tak, jak czuła. Zupełnie po swojemu. Zendaya nową ambasadorką marki Tommy Hilfiger Kolekcja TommyxZendaya, czyli pochwała różnorodności To był pokaz inny niż wszystkie. Nie tylko dlatego, że Tommy Hilfiger po raz pierwszy pokazał swoją kolekcję w Paryżu. Na wybiegu pojawiły się niemalże same ciemnoskóre modelki o chyba wszystkich możliwych odcieniach skóry. W oczy rzucała się także niesamowita różnorodność pod względem figury i wagi, a także wieku. Wiele modelek zaprezentowało się w swoich naturalnych włosach, bez dodatkowej stylizacji, a jedna z nich wystąpiła w hidżabie. Razem z Jourdan Dunn pokaz otworzyła chorująca na bielactwo Winnie Harlow, związana z marką Tommy Hilfiger od wielu lat, a w castingu znalazły się także dziewczyny będące przedstawicielkami nowej fali modelingu: Anita Marshall o pełniejszych kształtach, albinoska Thais Borges i Clarissa Pinkson o absolutnie nietuzinkowej urodzie. Wiz Khalifa i Winnie Harlow są parą! Ubrane od stóp do głów w projekty z kolekcji TommyxZendaya były dopełnieniem optymistycznego przesłania marki, która na wiosnę 2019 podkreśla kobiecą siłę i proponuje świetnie skrojone garnitury w ręcznie malowane wzory, dzianiny i sukienki dodające pewności siebie, luksusowe skóry i seksowny jeans. Wszystko utrzymane w duchu wolności lat 70. I do kupienia jeszcze w trakcie pokazu, dzięki konceptowi TOMMYNOW „See Now, Buy Now”. W dodatku w dwóch wersjach rozmiarowych! Standardowej oraz dla osób o pełniejszych kształtach. Kolekcja TommyxZendaya, czyli szalone lata 70. i słynna Bitwa o Wersal Kolekcja Americans in Paris to hołd złożony latom 70. Jej główną inspiracją jest historyczna Bitwa o Wersal. I bynajmniej nie ma to nic wspólnego z wojną ani konfliktami zbrojnymi, choć niewątpliwie należy zdać sobie sprawę z powagi ówczesnej sytuacji. Jest rok 1973, Paryż. Do „Miasta świateł” zjeżdżają się amerykańscy projektanci, którzy z francuskimi kolegami po fachu stają do pojedynku na kolekcje. Walczą o to, kto tak naprawdę jest mistrzem krawiectwa. Dziesięciu twórców, 700 gości, a wśród nich nawet Andy Warhol. Na wybiegu? Niespotykana dotąd reprezentacja czarnoskórych modelek. Jedenaście charyzmatycznych kobiet pomogło wtedy zmienić bieg historii mody, wprowadziło amerykański styl na europejskie wybiegi i stworzyło podwaliny pod to, co wczoraj wieczorem zaprezentował Tommy Hilfiger. A pokazał przede wszystkim, że moda jest i powinna być różnorodna. By jeszcze mocniej podkreślić motyw przewodni projektant do udziału w pokazie zaprosił legendarne modelki, które właśnie wtedy, podczas Bitwy o Wersal, przetarły szlaki swoim koleżankom i zrewolucjonizowały świat mody. Wśród nich absolutna legenda, pierwsza ciemnoskóra supermodelka Pat Clevland, pierwsza Afroamerykanka na okładce amerykańskiego Vogue, czyli Beverly Johnson, a także jej imienniczka Beverly Peele, doceniona na ponad 250 okładkach modelka i aktorka. A to nie koniec! Na wybiegu pojawiły się także Veronica Webb, pierwsza Afroamerykanka z kontraktem kosmetycznej firmy Revlon oraz inne supermodelki lat. 90: Chrystele Saint Louis Augustin, Debra Shaw i Brandi Quinones. Pokaz zamknęła (serio, to mogło wydarzyć się tylko tutaj!) Grace Jones we własnej osobie! 70-letnia królowa disco, ikona muzyki, symbol popkultury lat 80. okazała się piękną klamrą spinającą ten pozytywny przekaz o równości, tolerancji i różnorodności. Redaktor naczelna Glamour na żywo z Paryża Na miejscu pokaz oglądała redaktor naczelna Glamour Poland, Katarzyna Dąbrowska, która na gorąco napisała nam tak: „Sobotni pokaz kolekcji TommyxZendaya był nie tylko świętem mody. Paryski Théâtre des Champs-Élysée przemienił się w... dyskotekę. Już przy samym wejściu poczułam, że zmieniłam i klimat, i czas. W jednej chwili znalazłam się na retrodyskotece, gdzie ubrane w cekiny i kolorowe futra tancerki zachęcały do poruszania się w rytm klubowej muzyki lat 70. Na scenie siedemdziesięciu tancerzy na wrotkach rozgrzewało przed pokazem zgromadzoną publiczność. Otworzyły go Jourdan Dunn i Winnie Harlow. Na wybiegu zobaczyliśmy mocne inspiracje latami 70., wspaniałe printy, podkreślające kobiece kształty sukienki, kombinezony i garnitury, w energetycznym wydaniu, tak charakterystycznym dla mody Tommy’ego Hilfigera. Projektant po raz kolejny udowodnił, że moda jest dla wszystkich kobiet – do prezentowania swojej najnowszej kolekcji zaprosił modelki w każdym rozmiarze, m.in. Anitę Marshall. Brawa wybuchły ze zdwojoną siłą, gdy na scenie pojawiła się Pat Cleveland, pierwsza ciemnoskóra supermodelka świata, która zatańczyła na wybiegu prezentując cudowną asymetryczną sukienkę, mieniącą się w świetle reflektorów. Théâtre des Champs-Élysées kompletnie oszalał, kiedy na wybieg wyszła ikona popkultury lat 80. Grace Jones. 70-letnia gwiazda ubrana w body i długie kozaki udowodniła, że seksapil i kobieca energia nie mają wieku. Tuż po Grace na scenę wbiegł szczęśliwy Tommy prowadząc za rękę Zendayę, ambasadorkę tej kolekcji. Widownia była zachwycona – siedząca w pierwszym rzędzie Gigi Hadid na zmianę wstawała z wrażenia, biła brawo i machała do koleżanek z wybiegu. Kilka z nich posyłało jej całusy. Social media też oszalały – Tommy zdobył Paryż.” Zobacz także: Body-shaming w najgorszej postaci. Ten post stał się viralem i doskonale pokazuje, że poniżanie innych z powodu wyglądu nigdy nie było i nie będzie ok
„Kraina lodu 2” – czy Elsa jest lesbijką? Wiele wskazuje na to, że Disney szykuje pierwszy bajkowy coming out w historii!
Byłby to absolutnie przełomowy moment w historii Disney'a, który pomógłby w szerzeniu tolerancji, pokazywaniu ludzkiej różnorodności już od najmłodszych lat. Elsa z „Krainy lodu” już raz udowodniła, że jest zupełnie inna niż wszystkie poprzednie księżniczki.
Przez lata Disney kreował wizerunek pięknych i walecznych księżniczek, które zawsze czekało szczęśliwe zakończenie, a niejednokrotnie – wielka miłość i przystojny książę. Lata minęły, zmieniły się oczekiwania społeczeństwa, kobiety zaczęły jeszcze bardziej walczyć o swoje prawa i uczyć córki, że mogą być w życiu kimkolwiek zechcą, a profesje uznawane wcześniej za typowo męskie zawody stoją przed nimi otworem. Dlatego wiele dziewczynek porzuciło marzenia o byciu biernymi księżniczkami czekającymi na ratunek. Dziś bardziej niż kiedykolwiek chcą być superbohaterkami, zdobywać świat i mieć w nim coś do powiedzenia. Dlatego idąc z duchem czasu Disney zrzucił ze swoich postaci balowe suknie, niektóre ubrał w spodnie, nadał im charakteru i dodał mocy sprawczej, a także zmienił ich kolory skóry. Dziś na ekranie zobaczymy nie tylko białe i blondwłose bohaterki, ale chociażby (wprawdzie kontrowersyjną) opowieść o Afroamerykance z Nowego Orelanu w produkcji Księżniczka i żaba, czy nieustraszoną ciemnoskórą Vaianę, którą doceniono także za przełamywanie stereotypów głoszących, że dziewczyny zawsze potrzebują pomocy chłopaków. Warto również wspomnieć o Meridzie Walecznej, która zupełnie odbiega od kanonu piękna wykreowanego przez Disney'a. Wszystkie te bohaterki łączy za to fakt, że są silne, przebojowe, dzielne i nieustraszone. Żadna z nich nie okazała się jednak nigdy homoseksualna. Możliwe jednak, że wkrótce się to zmieni! Między innymi za sprawą hasztagu #GiveElsaAGirlFriend, który sugeruje, że to Elsa z Krainy Lodu powinna mieć dziewczynę. Zobacz także: „Kraina Lodu” - Elsa to pierwsza bohaterka Disneya, która pokazała się w tej części garderoby! >>> Kraina Lodu 2: czy Elsa jest lesbijką? W 2013 roku cały świat pokochał pierwszą część Krainy Lodu. Animacja, która opowiada o przygodach sióstr Anny i Elsy zdobyła dwa Oscary – za najlepszy film animowany pełnometrażowy i piosenkę Let It Go, którą pięć lat temu nucił chyba każdy. Po takim sukcesie nie dziwi nas więc, że reżyserzy Chris Buck i Jennifer Lee wypuścili następnie dwa filmy krótkometrażowe, które opowiadają o dalszych perypetiach bohaterów. Pod koniec tego roku do kin trafić ma za to pełnometrażowa druga część Krainy Lodu. Choć zwiastun nie zdradza wielu szczegółów, fani szybko zaczęli snuć spekulacje na temat orientacji Elsy, której magiczna moc przysparza wiele problemów. Dlaczego akurat ta księżniczka miałaby okazać się homoseksualna? Po pierwsze ze względu na samą popularność tej produkcji, która miałaby szansę ponownie trafić do olbrzymiego grona dzieci i młodzieży, a także rodziców na całym świecie. Byłoby to więc świetna okazja do szerzenia tolerancji, edukowania od najmłodszych lat oraz pokazania w przyjemny i przystępny sposób różnych orientacji, bez oceniania i stygmatyzowania. A Elsa do tego nadaje się jak żadna inna bohaterka Disneya. W końcu to ona m.in. jako pierwsza księżniczka (wprawdzie w adaptacji na Broadway'u) zaprezentowała się w spodniach. Dlatego bardziej uważni widzowie, którzy w Elsie upatrują szansy na zmiany i wierzą w ten absolutnie przełomowy moment w historii Disneya, znaleźli jeszcze więcej argumentów, które uzasadniają ten pomysł. Po pierwsze – w filmie Elsa jest bohaterką, która w przeciwieństwie do innych księżniczek, nie chce wzbudzić sympatii w mężczyźnie, a w... swojej siostrze. Na mężczyzn nie zwraca zbytniej uwagi. Są także teorie, które traktują piosenkę Let It Go jako coming out księżniczki. Wybrzmiewa w niej bowiem to, że Elsa godzi się z tym, jaka jest. Warto też wspomnieć, że środowisko LBGT mocno chwaliło pierwszą część animacji. Jednak być może najważniejszym argumentem, przemawiającym za tym, że bohaterka Krainy Lodu jest lesbijką są... twetty. Już w 2016 roku na Twitterze pojawiła się akcja #GiveElsaAGirlfriend, która zyskała ogromną popularność. Ba, powstała nawet internetowa petycja do twórców, w której fani domagali się, by właśnie w drugiej części Elsa okazała się osobą homoseksualną. Na ich apele odpowiedziała Jennifer Lee, scenarzystka i reżyserka obu części, która przyznała, że zdaje sobie sprawę z tego jakie fani mają oczekiwania co do kolejnej części i przyznała, że są one jak najbardziej możliwe do spełnienia. Twórczyni nie zdradziła jednak żadnych szczegółów dotyczących produkcji, dlatego najprawdopodobniej o tym, czy Elsa jest osobą homoseksualną dowiemy się na premierze filmu, która zaplanowana jest na 22 listopada tego roku. Nawet nie potrafimy sobie wyobrazić, jak ważny byłby to moment w całej popkulturze (mając na uwadze siłę rażenia Disney'a), ani jak wpłynęłoby to na życie i świadomość wielu dzieci i nastolatków, które od najmłodszych lat dyskryminowane są z powodu tego kim po prostu są i kim się czują. Kraina Lodu 2 – oto oficjalny zwiastun i data premiery >>>
We wrocławskich szkołach wkrótce zostaną wprowadzone lekcje o nietolerancji i wielokulturowości!
W obecnych czasach wiele mówi się o walce z ksenofobią i rasizmem. Władze Wrocławia postanowiły wprowadzić do szkół program, który ma zwalczyć te wstrętne i ohydne zachowania.
Wrocław uchodzi powszechnie za jedno z najbardziej tolerancyjnych polskich miast. Jednak czy na pewno tak jest? Na przestrzeni ostatnich dwóch lat dosyć głośno mówiło się o atakach na obcokrajowców. Jednym z najczęściej opisywanych przez media incydentów była napaść trzech pijanych Polaków na Hindusa. Zdarzenie miało miejsce w ubiegłoroczne Święto Trzech Króli. Oczywiście ludzie, którzy są wrogo nastawieni do cudzoziemców stanowią w mieście mniejszość. Nie oznacza to jednak, że nie należy tępić takich zachowań i z nimi nie walczyć, a przede wszystkim edukować. Nowy prezydent Wrocławia, Jacek Sutryk obiecał mieszkańcom, że wraz z objęciem swojego stanowiska zajmie się 100 wybranymi sprawami w ciągu 100 pierwszych dni kadencji. Na jego stronie internetowej została opublikowana lista wszystkich zadań. Warto zauważyć, że już 22 z nich zostały zrealizowane (m.in. uruchomienie projektu wolontariatu kompetencyjnego). Jednym z postanowień będących w trakcie realizacji jest wprowadzenie programu dialogu międzykulturowego do wrocławskich szkół. W praktyce będzie to oznaczało wdrożenie do placówek lekcji o tolerancji i wielokulturowości. Za realizację projektu odpowiada Renata Granowska, wiceprezydent miasta. Z jej wypowiedzi wynika, że planowane lekcje mają pokazywać historyczną wielokulturowość Wrocławia oraz uczyć, że inny nie znaczy gorszy. Program edukacyjny miał ruszyć już w lutym, jednak data jego rozpoczęcia została przesunięta na przełom marca i kwietnia. W inicjatywę ma być zaangażowanych wiele osób oraz instytucji, m.in. Wrocławskie Centrum Rozwoju Społecznego. O czym marzą Polacy? Wyniki raportu BOŚ mogą Was zaskoczyć! Lekcje o tolerancji i wielokulturowości w wrocławskich szkołach. Jak będą wyglądać w praktyce? Z wypowiedzi Granowskiej wynika, że lekcje mają polegać przede wszystkim na spotkaniach uczniów z obcokrajowcami, którzy opowiedzą o swojej kulturze i krajach. Prelegentami mają być osoby z konsulatów oraz przedstawiciele mniejszości zamieszkujących Wrocław. Dyrektorzy szkół mają podjąć decyzję czy kierowana przez nich szkoła weźmie udział w zajęciach (wcześniej będą mogli zapoznać się ze szczegółami inicjatywy). Jak podkreśla wiceprezydent miasta: „Wszystko dlatego, że chodzi nam o realne działania i wciągnięcie w nie jak największej liczby uczniów, a nie o program, który będzie funkcjonował sam dla siebie, wyłącznie na papierze.” W ciągu ostatnich 5 lat we Wrocławiu dwukrotnie wzrosła liczba studentów cudzoziemców. Na szczęście program edukacyjny dla szkół nie jest jedynym działaniem miasta w sprawie nietolerancji. Przykładowo wspomniane już WCRS organizuje w tym roku cztery warsztaty o nazwie „Stereotypy – Uprzedzenia – Dyskryminacja”. Mamy nadzieję, że programy będą cieszyć się dużym zainteresowaniem i przyniosą oczekiwane skutki. Czekamy aż takie inicjatywy, jak lekcje tolerancji w szkole zostaną wprowadzone w całej Polsce. Nigdy nie jest za późno, by rozpocząć edukację w tym temacie. Czy będzie kara za wyprowadzanie psów bez smyczy?
Tramwaj Różnorodności nauczy warszawiaków tolerancji
Tramwaj Różnorodności pojawi się na ulicach Warszawy już w ten weekend. Sprawdźcie, na czym polega idea walki z przemocą i hejtem!
Każda okazja jest dobra, by opowiedzieć się za różnorodnością i zaprotestować przeciwko dyskryminacji i hejtowi. I to niezależnie czy mowa o rasie, płci, orientacji seksualnej, pochodzeniu etnicznemu czy religii. Jeśli idea łączenia, wspierania i celebrowania inności w każdej postaci i walka z hejtem jest bliska także i wam, już w ten weekend możecie przyłączyć się do niecodziennej akcji. Levi's zaprojektował limitowaną kolekcję „Pride" i wspiera środowiska LGBTQ Tramwaj Różnorodności w Warszawie W najbliższy weekend ulicami Warszawy przejedzie Tramwaj Różnorodności. Pokryty grafikami przekonującymi o tym, że miejsce znajdzie w nim każdy pasażer bez względu na wygląd i przekonania, specjalny skład będzie nie tylko środkiem lokomocji, ale spełni także role mobilnej sali wykładowej. W sobotę i niedzielę będziecie mogli bowiem dołączyć do otwartej debaty z ambasadorami akcji, w tym m.in ambasadorem Palestyny w Polsce - Mahmoudem Khalifą, a także Henryką Krzywonos i wziąć udział w całej kampanii edukacyjnej, która rozegra się właśnie w przestrzeni Tramwaj Różnorodności. Cała akcja ma też szerszy wydźwięk - Tramwaje Warszawskie przy wsparciu Prezydenta Warszawy zadbają o to, by poza jednorazową akcją w życie weszły także pewne rozwiązania systemowe w postaci monitoringu w wagonach, specjalnych szkoleń skierowanych do motorniczych oraz usprawnienie procedury alarmowania tych ostatnich o niebezpiecznych sytuacjach na terenie pojazdu. Jak można się domyślić, pomysł nie wziął się z powietrza. Pośrednio to inicjatywa samych kierowców, którzy na co dzień są świadkami licznych ataków agresji i przemocy - uwierzycie że tylko w ubiegłym roku było ich prawie 1000? Prezes zarządu Tramwajów warszawskich, mówi o całej akcji następująco: Wybraliśmy nazwę „Tramwaj Różnorodności”, ponieważ różnorodność to wyzwanie XXI wieku, zwłaszcza dla Warszawy, która w gronie swoich obywateli zrzesza liczne mniejszości narażone na dyskryminację. Niestety w ostatnich latach nasiliły się zachowania wymagające zdecydowanej reakcji, stąd nasza akcja, w której mówimy zdecydowane NIE dla agresji skierowanej dla jakiejkolwiek inności i odmienności. Przewodnim hasłem naszej akcji jest Nic nie jest czarno-białe. Chcemy się skupić na pokazaniu naszym pasażerom, że każdy człowiek powinien czuć się bezpiecznym i akceptowanym, bez względu na swoją płeć, rasę, orientację seksualną, pochodzenie etniczne, wiek, niepełnosprawność czy religię. Akcja ma także mocne poparcie Rafała Trzaskowskiego, prezydenta Warszawy. "Tramwaj Różnorodności” wyruszy 15 i 16 grudnia br. z Pl. Narutowicza o godz. 11:00. Jego trasa obejmie następujące przystanki: Pl. Narutowicza – Grójecka – Pl. Zawiszy – Dw. Centralny – Centrum – most Poniatowskiego – Rondo Waszyngtona – Al. Zieleniecka – Dw. Wileński – Park Praski – most Śląsko–Dąbrowski – Metro Ratusz Arsenał – Metro Świętokrzyska – Centrum – Pl. Zbawiciela – Nowowiejska – Pl. Narutowicza. Przejazd potrwa ok. ok. 50 min. Przyłączycie się do akcji i wsiądziecie do Tramwaju Różnorodności? Katy Perry otrzymała "Nagrodę Równości" przyznawaną przez Human Rights Campaign