Marcysia Ryskala i jej brat Borys opowiadają o wspólnym dorastaniu i zdradzają kulisy pracy w sieci. Zapraszamy na nowy odcinek Double Trouble!
Ona współtworzyła najpopularniejszą grupę influencerów w Polsce i właśnie wydała swój nowy kawałek „Obok”. On poszedł w ślady siostry i również zaczął działać w Internecie, dołączając do projektu Teenz. Tym razem w programie Glamour Double Trouble gościmy Marcysię Ryskalę oraz jej brata Borysa! Sprawdźcie, jak poradzili sobie z „Pytaniami od serca” oraz „Testem zgodności”.
Marcysia Ryskala i Borys Ryskala: kim są? Kiedy w 2018 roku grupa znajomych z Krakowa zaczęła publikować w sieci zabawne filmy, nikt nie przypuszczał, że za kilka lat staną się najpopularniejszymi influencerami w Polsce. W 2019 roku zamieszkali wspólnie w luksusowej willi i zasypali internet codziennymi odcinkami, czyli tzw. daily. Szczyt popularności osiągnęli w 2021 roku, gdy wszystko, czego dotykali, zamieniało się w złoto. Płyta pokryła się diamentem, ich lody wyprzedawały się w mgnieniu oka, mieli swoje zeszyty, napoje czy nawet rollercoaster w Energylandii. W 2022 roku EKIPA ogłosiła, że kończy działalność i każdy z członków poszedł swoją drogą. W przypadku Marcysi Ryskali droga ta zaprowadziła ją na... okładkę numeru Glamour! Po odejściu z Ekipy Marcysia skupiła się na muzyce. W 2023 roku wydała swój debiutancki album „M”, natomiast w październiku tego roku wypuściła nowy singiel „Obok”. Jednocześnie wróciła również do nagrywania filmów lifestyle’owych na YouTube, gdzie jej poczynania śledzi ponad milion subskrybentów. View oEmbed on the source website W odcinku Marcysi towarzyszy jej młodszy brat, czyli Borys, który należy do Teenz. To grupa 7 młodych ludzi, która wspólnie tworzy kontent rozrywkowy. Robią również muzę, a większość ich kawałków, takich jak np. „Nasz czas”, „Wiewiórki” czy „Cocolini”, ma kilka milionów wyświetleń. Obecnie trwa drugi sezon projektu, w ramach którego co czwartek publikowane są filmy na ich kanale Teenz na YouTubie. Ich kanał liczy blisko 700 tysięcy. subskrybentów! Double Trouble: Popularne duety opowiadają o swojej relacji w Glamour Double Trouble to format wideo, w którym znane pary i duety opowiadają o swojej relacji. Wywiad jest podzielony na dwie części. Pierwsza to „Pytania od serca”, podczas której gościnie oraz goście mają szansę spojrzeć nieco inaczej na to, co ich łączy. Z kolei w drugiej części przeprowadzamy bezkompromisowy „Test zgodności”. Sprawdźcie, jak poradzili sobie z nim goście najnowszego odcinka. Materiał jest dostępny w całości na Glamour.pl (na górze strony), a także na kanale Glamour Polska na YouTube.
Między Kubą Badachem a Aleksandrą Kwaśniewską aż iskrzy! „Uwielbiam tę parę”
O Kubie Badachu i Aleksandrze Kwaśniewskiej znów jest głośno. To zasługa wywiadu, którego udzielili „Pytaniu na śniadanie” (pierwszego wspólnego wywiadu w telewizji od lat), ale i podcastu, w którym muzyk powiedział... o jedno słowo za dużo. Choć nie unikali trudnych tematów, między tym dwojgiem jest tak wspaniała energia, że można ich oglądać godzinami!
„Uwielbiam tę parę”, „Cudowni”, „Kultura, klasa, poczucie humoru”, „Tacy normalni w tym dzisiejszym świecie”, i wreszcie – „Czemu to nie jest para prezydencka?” – to tylko wybrane komentarze, jakie pojawiły się w sieci, po tym, gdy na Instagramie opublikowano wideo-zapowiedź wywiadu, jaki w sobotni poranek (gdy większość z nas delektowała się pierwszym łykiem kawy) można było obejrzeć w programie TVP „Pytaniu na śniadanie”. W rolach głównych – dawno już niewidziani już razem w telewizji – Aleksandra Kwaśniewska i Kuba Badach. Tę parę można by oglądać godzinami! Nie dość, że między nimi iskrzy, to jeszcze nie brak im dystansu do siebie i poczucia humoru. Aleksandra Kwaśniewska i Kuba Badach w szczerym wywiadzie dla „Pytania na śniadanie” Wystarczyła kilkudziesięciosekundowa zajawka, jaką TVP opublikowała przed wywiadem, by nabrać pewności, że będzie to szczera rozmowa i od Aleksandry Kwaśniewskiej i Kuby Badacha usłyszymy rzeczy, o których wcześniej nie wspominali. Bez nadęcia, ale i bez dramatyzowania. Za to z dużą dawką poczucia humoru. Nawet przy podejmowaniu poważnych tematów. A jednym z nich było... przemijanie. Nawiązując tym samym do jednej z piosenek męża na temat kryzysku wieku średniego. I zdradzając przy okazji, że macza palce w jego tekstach. A także, że oboje – nie bardzo wierzą w swój pesel (ona ma 44 lata, on wkrótce świętować będzie 50. urodziny). „W głowie wciąż jesteśmy nastolatkami” – powiedział Badach, co Kwaśniewska tylko potwierdziła: „Tak, wydaje nam się, że jesteśmy znacznie młodsi”. Kuba Badach powiedział o jedno słowo za dużo Wątek przemijania – w kontekście piosenki Kuby Badacha – w rozmowie pary pojawił się zresztą już wcześniej. Konkretnie w podcaście „Jestem kobietą”, który Aleksandra Kwaśniewska prowadzi dla marki YES i do którego pod koniec października zaprosiła męża. To właśnie wtedy Badach powiedział o jedno słowo za dużo, pieszczotliwie zrwócił się bowiem do prowadzącej. – Słońce, to dla mnie... – zaczął. – Nie spoufalaj się – momentalnie zareagowała ona, śmiejąc się przy tym. – Przepraszam, pani prowadząca – wszedł w konwencję on. I za to właśnie ich kochamy. Dystansu do siebie i poczucia humoru tej parze nie można odmówić. Od razu widać także (i słychać), że bardzo się kochają. Aż iskrzy między nimi! Jak poznali się Aleksandra Kwaśniewska i Kuba Badach? Kuba Badach i Aleksandra Kwaśniewska małżeństwem są od 22 września 2012 roku. Poznali się trzy lata wcześniej na urodzinach u Doroty Szelągowskiej. Już wtedy Kuba Badach, absolutnie pewny, że ma do czynienia z wyjątkową kobietą, powiedział Aleksandrze Kwaśniewskiej, że się z nią ożeni. I, jak śmieje się Ola, od razu przeszedł do zadawania pytań niczym z biura matrymonialnego: czy lubi jeździć na nartach, gdzie najchętniej spędza wakacje, jakie książki czyta. „Myślałam, że żartuje, ale jak się okazało mówił poważnie” – w jednym z wywiadów wyznała Kwaśniewska. Jak widać, zadawanie pytań wychodzi im na dobre!
Agata Kulesza przerywa milczenie. Była ofiarą przemocy psychicznej: „To jest wielki wstyd”
Agata Kulesza w poruszającym wywiadzie wyznała, że była ofiarą przemocy psychicznej. Dzięki wsparciu przyjaciół uciekła z toksycznego domu.
W 2021 roku Agata Kulesza wzięła udział w kampanii społecznej „Przemoc to nie tradycja” i po raz pierwszy publicznie przyznała, że była ofiarą przemocy psychicznej. Opowiedziała o swojej dramatycznej przeszłości i ujawniła, że doprowadziła do skazania oprawcy. Zachęcała też kobiety, które znajdują się w toksycznych relacjach, by nie bały się mówić o tym, przez co przechodzą i namawiała je, by szukały pomocy i wsparcia. Teraz aktorka po raz kolejny nawiązała do tego trudnego i bolesnego tematu. Agata Kulesza szczerze o przemocy psychicznej: „To jest wielki wstyd” W wywiadzie u Żurnalisty Agata Kulesza nawiązała do tematu przemocy psychicznej. W rozmowie wspomniała, że przez długi czas próbowała zapomnieć o swojej sytuacji, rzucając się w wir pracy. Długo nie chciała przyznać, że jest ofiarą: „Nie chciałam sobie przypiąć tego orderu smutku i tak w nim tkwić, tylko na początku byłam zdezorientowana, a później już zaczęłam rozmawiać z moimi przyjaciółmi”. Początkiem procesu wyjścia z toksycznego środowiska, była dla niej rozmowa z bliskimi i wsparcie, jakie od nich otrzymała. Dzięki nim udało jej się opuścić miejsce, które przez lata było dla niej domem. Kulesza nie ukrywała, że po doświadczeniu przemocy psychicznej towarzyszyło jej uczucie ogromnego wstydu: „To jest wielki wstyd. Nawet, jak się wyprowadziłam do innego mieszkania, bo musiałam, to się wstydziłam, że ktoś może mnie zobaczyć na klatce i że co ja właściwie tu robię, gdzie jest mój dom. Że nagle, w jakiś sposób straciłam swój dom”. Pomocną dłoń wyciągnęli do niej przyjaciele, którzy wręcz zmusili ją do działania. Agata Kulesza w filmie „Dom dobry”: „One po prostu chcą być wysłuchane” Agata Kulesza wystąpiła w głośnym ostatnio filmie „Dom dobry” w reżyserii Wojciecha Smarzowskiego, który porusza temat przemocy domowej w związkach. Rola w tej produkcji była dla niej szczególnie trudna, ponieważ przypomniała jej o doświadczeniach z przeszłości. Jak wspominała w wywiadzie dla magazynu „Pani”, po premierze filmu wiele kobiet podeszło do niej, by podzielić się swoimi historiami: „Najpierw nie wiedziałam, co ja, aktorka, mogłabym z tym zrobić. A potem zrozumiałam, że one po prostu chcą być wysłuchane”. Aktorka wielokrotnie apelowała do kobiet, by nie bały się mówić o swoich przeżyciach. Podkreślała, że rozmowa ma ogromną wartość terapeutyczną i może uratować życie. Jeśli znajdujesz się w trudnej sytuacji, skorzystaj z pomocy! Telefon zaufania: 116 123 Telefon zaufania dla dzieci i młodzieży: 116 111 Niebieska linia: 801 120 002
Klaudia Sadownik i Paulina Hornik zdradzają sekrety swojej przyjaźni i rozwiązują test zgodności. Zapraszamy na nowy odcinek Double Trouble!
Jeśli bywacie na TikToku lub na YouTubie, to na pewno o nich słyszeliście. Na pierwszy rzut oka są jak ogień i woda, ale być może właśnie dlatego tak dobrze się dogadują. Gościniami najnowszego odcinka Double Troublę są Klaudia Sadownik oraz Paulina Hornik. Sprawdźcie, jak poradziły sobie z „Pytaniami od serca” oraz z „Testem zgodności”.
Klaudia Sadownik i Paulina Hornik: kim są? Klaudia Sadownik zdobyła rozpoznawalność jako członkini ostatniej edycji projektu TEAM X. Później podbiła serca użytkowników TikToka, ponieważ dzieliła się do bólu zabawnymi i zaskakująco szczerymi listami Rzeczy, Przez Które Popłakała się w Tym Tygodniu. Jej barwna osobowość i poczucie humoru sprawiły, że szybko stała się jedną z najbardziej rozchwytywanych polskich influencerek. Paulina Hornik funkcjonuje w sieci już bardzo długo. Była częścią projektu Natsu World, założonego przez Natsu po projekcie TEAM X. Swego czasu brało udział w walkach freak fightowych, gdzie zmierzyła się m.in. z Lexy Chaplin. Jest kosmetolożką i tworzy treści zakresu makijażu, stylizacji i fryzur. W Double Trouble Klaudia Sadownik i Paulina Hornik odpowiadają na pytania na temat swojej przyjaźni, dzielą się wieloma zaskakującymi i zabawnymi anegdotkami, a także rozwiązują test przyjaźni. Jak sobie poradziły? Sprawdźcie! View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website Double Trouble: Popularne duety opowiadają o swojej relacji w Glamour Double Trouble to format wideo, w którym znane pary i duety opowiadają o swojej relacji. Wywiad jest podzielony na dwie części. Pierwsza to „Pytania od serca”, podczas której gościnie oraz goście mają szansę spojrzeć nieco inaczej na to, co ich łączy. Z kolei w drugiej części przeprowadzamy bezkompromisowy „Test zgodności”. Sprawdźcie, jak poradzili sobie z nim goście najnowszego odcinka. Materiał jest dostępny w całości na Glamour.pl (na górze strony), a także na kanale Glamour Polska na YouTube.
Jojo Siwa o polskich korzeniach i reprezentowaniu Polski na Eurowizji. „Nie wyglądam jak Polka?!”
Kiedy amerykańska gwiazda Jojo Siwa wydała kawałek „Yesterday’s Tomorrow’s Today”, nikt nie spodziewał się, że doprowadzi ją on do… Polski. Komuś skojarzył się z disco polo, ktoś inny rzucił, że Jojo powinna reprezentować Polskę na Eurowizji i wkrótce internetowy żart zaczął żyć własnym życiem. A ona, jak na królową marketingu przystało, spakowała manatki i przyleciała do Warszawy. O Eurowizji, polskich korzeniach i pierwszej jednopłciowej parze w „Tańcu z Gwiazdami” rozmawiamy z Jojo tuż przed jej koncertem w Warszawie w środę 15 października.
Jojo Siwa: kim jest? Zaczynała w programie tanecznym „Dance Mom’s”, gdzie od początku wyróżniała się ze względu na kolorowy styl oraz barwną osobowość. Jej klip do utworu „Boomerang”, dotykający tematyki bullyingu, zgromadził ponad miliard wyświetleń! W końcu podpisała kontrakt z Nickelodeon, cementując swoją pozycję jako jedna z najpopularniejszych dziecięcych gwiazd. W 2021 zrobiła oficjalny coming out, a niedługo później zatańczyła w pierwszej, jednopłciowej parze w amerykańskim „Tańcu z Gwiazdami”. Aktywnie wspierała się tęczową społeczność, angażując się w różne akcje i opowiadając o swoich doświadczeniach. W zeszłym roku zaprezentowała swój nowy wizerunek, próbując pozbyć się łatki „dziecięcej gwiazdy”. Jej singiel „Karma”, który określiła mianem „gay popu” i któremu towarzyszył dość odważny teledysk, wywołał spore kontrowersje i odbił się szerokim echem w sieci. Choreografia do „Karmy” stała się potężnym viralem, umiejętnie podkręcanym przez samą Jojo. Bo choć można ją lubić albo nie, to wyczucia marketingowego zdecydowanie nie można jej odmówić. Młoda gwiazda chętnie eksperymentuje z wizerunkiem, flirtuje z hejterami i wynajduje kolejne sposoby na to, aby wszyscy o niej mówili. – Moja praca polega na dostarczaniu rozrywki – mówi w naszym wywiadzie. Zmysł marketingowy wykazała również, gdy w odpowiedzi na żart o udziale w Eurowizji przyleciała do Polski. – Mój tata i jego rodzina to Polacy – wyjaśnia. W Warszawie była z mamą i po prostu zwiedzały miasto. – Wsiadaliśmy do samochodu i mówiliśmy: Zabierz nas gdziekolwiek! – zdradza. Teraz Jojo Siwa powraca do Warszawy w ramach trasy „Infinity Heart Tour” i już 15 października wystąpi w klubie Proxima. Czy podczas koncertu zaśpiewa piosenkę „Karma” po polsku? Przekonamy się już w środę! View oEmbed on the source website
Dakota Johnson w szalonym filmie o wielokącie miłosnym. Popłakałam się na nim ze śmiechu!
Trudno nie zauważyć, że Dakotę Johnson ciągnie do tematu niejednoznacznych i chaotycznych relacji miłosnych. Sławę zdobyła dzięki „50 twarzom Greya”, a zalewie kilka miesięcy temu mogliśmy oglądać ją w „Materialistach” Celine Song u boku Pedro Pascala i Chrisa Evansa. Jej najnowszy projekt również eksploruje temat związków. Otwarte małżeństwo i porzucony przyjaciel – co może pójść nie tak? Film „Skomplikowani”, w którym zagrała główną rolę i który jest dostępny w polskich kinach od piątku 3 października, został wyprodukowany przez jej firmę produkcyjną TeaTime i wywołał spore zamieszanie w Cannes. - To dla nas istotne, aby kręcić filmy o miłości, o ludziach, którzy się kochają. Zdecydowanie jest to coś, czego nam potrzeba – powiedziała nam Dakota podczas spotkania na Zoomie, przyznając, że jest niepoprawną romantyczką.
„Skomplikowani”: najbardziej absurdalna komedia roku Duet Michael Angelo Covino – Kyle Marvin zaczynał od reklam i filmów krótkometrażowych, ale „Skomplikowani” zabrali ich aż do Cannes. Covino był za kamerą, scenariusz napisali wspólnie. Oboje również byli przed kamerą. Podobnie jak Dakota Johnson, pełnili zatem więcej niż jedną rolę. Zdecydowanie jest to dla nich projekt zrodzony z pasji. Covino i Marvin chcieli nakręcić screwball comedy; to odmiana komedii romantycznej, powstała w kinie amerykańskim w latach 30. XX wieku. Screwball oznacza szalony, dziwaczny lub ekscentryczny, a ich dzieło zdecydowanie spełnia kryteria gatunkowe. „Skomplikowani” narodzili się z dwóch scen: sekwencji otwierającej wypadku oraz kłótni, a także epickiej sceny walki pomiędzy Careyem i Paulem. Znakomitą obsadę dopełnia Adria Arjona („Hit Man”) czy Nicholas Braun, gwiazdor „Sukcesji”. „Skomplikowani”: fabuła Poznajcie Carey’a (Kyle Marvin), miłego gościa na krawędzi załamania nerwowego. Przed chwilą przyjął najcięższy cios – jego ukochana żona Ashley (Adria Arjona) zażądała rozwodu. Leżący na deskach, rozsypany w proch Carey musi szybko znaleźć sposób na pozbieranie swojego życia do kupy. W nadziei na dobrą radę odwiedza zaprzyjaźnione małżeństwo Julie (Dakota Johnson) i Paula (Michael Angelo Covino), którzy od lat żyją w szczęśliwym, otwartym związku. I tu przychodzi olśnienie: skoro Ashley go już nie chce, a Paul i Julie nie hołdują wierności, po co daleko szukać pocieszenia, skoro można znaleźć je w ramionach pięknej… Julie. Plan wydaje się wprost idealny i wszystko układa się nadzwyczaj przyjemnie do chwili, gdy wybucha emocjonalna bomba. Paul dostaje szału, gdy odkrywa, że jego piękna żona świetnie się bawi z jego najlepszym przyjacielem. Z kolei Carey wciąż nie może zapomnieć o Ashley, która bez skrupułów korzysta ze świeżo odzyskanej wolności. Życie całej czwórki pogrąży się w chaosie, jeśli nie odkryją wreszcie, o co tak naprawdę chodzi w miłości. Film „Skomplikowani” jest w polskich kinach od 3 października. Cały wywiad z Dakotą Johnson znajdziecie w październikowym numerze GLAMOUR. View oEmbed on the source website
Martyna Byczkowska i Kirył Pietruczuk o sekretach z planu „1670”, ziemniakach i Cyceronie! | Zapraszamy na nowy odcinek Double Trouble
We wrześniu z drugim sezonem powrócił serial „1670”, czyli jeden z największych fenomenów polskiej kultury ostatnich! Z tej okazji do naszego studia wpadli Martyna Byczkowska oraz Kirył Pietruczuk, czyli serialowi Aniela i Maciej. Co zamówiliby dla siebie nawzajem (oprócz pomyślności dla Polski, oczywiście)? Jak lubią jeść ziemniaki? Co zaskoczyłoby widzów na temat kulis powstawania serialu? Kto bardziej utożsamia się z Cyceronem? Sprawdźcie, jak poradzili sobie z „Pytaniami od serca” oraz z „Testem zgodności”.
„1670”: fenomen serialu Netflixa Polski serial komediowo-kostiumowy w konwencji mockumentu okazał się sukcesem nie tylko w kraju, lecz także na świecie. W „1670” właściciel (mniejszej) połowy wsi Adamczycha, aspirujący do bycia najsłynniejszym Janem Pawłem w historii Polski, w chaotyczny sposób próbuje zaradzić kłótniom w rodzinie i konfliktom z chłopami. Za reżyserię odpowiadają Maciej Buchwald i Kordian Kądziela; scenariusz jest dziełem Jakuba Rużżyło. W rolę Jana Pawła wciela się znakomity Bartłomiej Topa, któremu na ekranie towarzyszy mu plejada znakomitych aktorów takich jak Katarzyna Herman, Michał Sikorski, Martyna Byczkowska, Kirył Pietruczuk, Andrzej Kłak, Dobromir Dymecki czy Filip Zaręba. Serial błyskawicznie podbił serca widzów dzięki charakterystycznym bohaterom oraz absurdalnemu poczuciu humoru. Jeszcze przed premierą drugiego sezonu dostaliśmy informację, że Netflix zdecydował się na kontynuację. I nic dziwnego – perypetie mieszkańców Adamdczychy budzą ogromne emocje i cieszą się dużą popularnością wśród widzów platformy. Drugi sezon serialu „1670” zadebiutował na platformie Netflix dnia 17 września 2025. Martyna Byczkowska i Kirył Pietruczuk: kim są? W serialu „1670” Martyna Byczkowska i Kirył Pietruczuk, czyli goście najnowszego odcinka Glamour Double Trouble, wcielają się w role Anieli i Macieja. Ona jest szlachcianką, on jest chłopem, lecz pomimo niesprzyjających okoliczności zaczynają do siebie pałać gorącym uczuciem... Relacja Anieli i Macieja szybko stała się jednym z ulubionych wątków dla fanów serialu, a na TikToku nie brakuje przeróbek ukazujących ich płomienne uczucie. Wcześniej Martyna Byczkowska zagrała w kilku głośnych i dobrze ocenianych serialach takich jak np. „W głębi lasu” na podstawie Harlana Cobena, „Absolutni debiutanci” Kamili Tarabury u boku Bartłomieja Deklewy oraz Jana Sałasińskiego czy „Skazana”, gdzie pierwsze skrzypce gra znakomita Agata Kulesza. Byczkowska ma również na koncie role w takich filmach jak „Rzeczy niezbędne”, „Skrzyżowanie”, „Nieprzyjaciel”, a ostatnio – „Chopin! Chopin!” i „LARP. Miłość, trolle i inne questy”. Prywatnie jest związana z raperem Quebo. Jeśli chodzi o Kiryła Pietruczuka, to występ w „1670” jest pierwszą jego dużą rolą, w co początkowo bardzo trudno było nam uwierzyć, ponieważ na ekranie jest absolutnie fenomenalny! Kiedy zwróciły się na niego światła reflektorów, bardzo szybko wypłynęła kwestia jego oryginalnego imienia. Jak wyjaśniał w wywiadach, pochodzi z Jeleniej Gory i jest pochodzenia łemkowskiego, jest prawosławny. O mały włos nie został piłkarzem. Rozważał karierę inżyniera, trafił także na studia filozoficzne, lecz ostatecznie skończył łódzką Szkołę Filmową i został aktorem. W nowym odcinku Double Trouble Martyna Byczkowska i Kirył Pietruczuk zdradzili m.in., jaką mają tradycję na planie „1670”. Jeśli ktoś ma akurat urodziny, to ekipa przygotowuje dla jubilata wspólny prezent. Kirył Pietruczuk nie krył swojej radości z otrzymanego podarunku. Nieco mniej wesoło urodziny spędziła Martyna Byczkowska. Double Trouble: autorski program wideo GLAMOUR Double Trouble to format wideo, w którym znane pary i duety opowiadają o swojej relacji. Wywiad jest podzielony na dwie części. Pierwsza to „Pytania od serca”, podczas której gościnie oraz goście mają szansę spojrzeć nieco inaczej na to, co ich łączy. Z kolei w drugiej części przeprowadzamy bezkompromisowy „Test zgodności”. Sprawdźcie, jak poradzili sobie z nim goście najnowszego odcinka. Materiał jest dostępny w całości na Glamour.pl (na górze strony), a także na kanale Glamour Polska na YouTube. View oEmbed on the source website
Matka kontra nowa dziewczyna syna. Dawno nie widziałam tak szalonego serialu, jak nowy hit Prime Video z Robin Wright
Daniel, ukochany syn mamusi (w tej roli Robin Wright, czyli Claire Underwood z „House of Cards”), przyprowadza do domu nową dziewczynę (Olivia Cooke z „Rodu Smoka”). I się zaczyna… Czy Cherry poluje na fortunę Daniela? Czy Laura jest przewrażliwiona? Dwie strony, dwie perspektywy i sytuacja, która nieustannie eskaluje. Nowy, pokręcony thriller Prime Video „Ta dziewczyna” to prawdziwy rollercoaster, który zaskakuje na każdym kroku. Obejrzałam go w jeden wieczór! O serialu rozmawiamy z Robin Wright oraz jej serialowym mężem, Waleedem Zuaiterem.
„Ta dziewczyna”: o czym opowiada serial Prime Video? Choć serial „Ta dziewczyna” zadebiutował na platformie Prime Video 10 września, szybko stał się jedną z najchętniej oglądanych produkcji Prime Video w Polsce. To adaptacja bestsellerowej powieści Michelle Frances z 2017 roku. Jedną z głównych ról gra Robin Wright, która rozkochała w sobie widzów jako Jenny w filmie „Forrest Gump” u boku Toma Hanksa oraz jako Claire Underwood w serii „House of Cards”. Robin Wright nie tylko zagrała główną rolę w serialu Prime Video „Ta dziewczyna”, ale również wyreżyserowała trzy odcinki i pełniła rolę producentki wykonawczej. W tym thrillerze psychologicznym Laura (Robin Wright) ma wszystko – karierę, męża i cudownego syna, Daniela. Jednak jej idealne życie zostaje zaburzone, gdy Daniel przyprowadza do domu Cherry (Olivia Cooke), która zmienia wszystko. Laura jest przekonana, że Cherry coś ukrywa. Dziewczyna próbuje wpłynąć na Daniela, by podnieść swój status, czy Lura przesadza? Prawda to kwestia punktu widzenia. „Ta dziewczyna”: czy warto obejrzeć? To, co wyróżnia tę produkcję, to podwójna perspektywa. Twórcy bawią się z widzem, wodząc go za nos i podrzucając fałszywe tropy. Pierwszy odcinek rozpoczyna się z punktu widzenia Laury. Towarzyszymy jej w ciągu jej dnia, poznajemy jej życie i widzimy, jak wygląda jej relacja z mężem oraz synem, Danielem. Kluczowym punktem dnia Laury jest elegancka kolacja, podczas której Daniel przedstawia rodzicom swoją nową dziewczynę, Cherry. Jak to często bywa, kolacja jest nieco dziwna i niezręczna, a atmosfera momentami bywa naprawdę napięta. Z każdą kolejną scena widz utwierdza się w przekonaniu, że sceptycyzm Laury jest w pełni uzasadniony… A przynajmniej dopóki w połowie odcinka nie dostaniemy perspektywy Cherry, która rzuca zupełnie nowe światło na wydarzenia. To bardzo ciekawy zabieg, który nie pozwala widzowi ani chwilę odetchnąć i zmusza go do nieustannego kwestionowania tego, co widzi na ekranie. Bo kiedy tylko wyrobimy sobie opinię na temat danego wydarzenia, zmiana perspektywy wywraca wszystko do góry nogami niczym rzut kartą w Uno Flip. Z każdym kolejnym odcinkiem fabuła się zagęszcza, a panie coraz bardziej zakopują się we wzajemnej animozji. Laura jest przekonana, że Cherry chce wykorzystać Daniela oraz wżenić się w wyższy status społeczny. A kolejne, zaskakujące fakty z życia Cherry wcale nie pomagają Laurze przekonać się do nowej dziewczyny syna. Z kolei Cherry, choć rzeczywiście ma sporo za uszami, ciężko pracowała na to, by być tam, gdzie jest i rzeczywiście wydaje się być szczerze zakochana w Danielu. Kto ma rację? A kto jedynie pogrąża się we własnej paranoi? Prowadzenie dwóch różnych narracji sprawia, że ciągle zmienia się, komu właściwie kibicujemy. Ten zabieg skłania ponadto do refleksji nad tym, jak my odbieramy innych oraz tego, jak sami jesteśmy odbierani. Jaka część interakcji dzieje się w naszej głowie i jest odbiciem naszych własnych lęków i niepewności? Ostatecznie widz musi samodzielnie zdecydować, kto ma rację opowiedzieć się po jednej ze stron. Bo jedno jest pewne — ta historia nie pozostawia nikogo obojętnym. View oEmbed on the source website
Czy Inez Lis i Milena Takuska z DRE$$CODE zdały test przyjaźni? Zapraszamy na nowy odcinek GLAMOUR Double Trouble!
Jeśli nie żyjecie pod kamieniem, to na pewno słyszeliście hasło „Koleżanka zapłaci” albo viralowe zdanie „Thank you, MIÜ” z kawałka „miü miü”, które ostatnio podbijało TikToka. Gościniami najnowszego odcinka Double Trouble są Inez Lis oraz Milena Takuska z grupy DRE$$CODE! Sprawdźcie, jak poradziły sobie z „Pytaniami od serca” oraz z „Testem zgodności”.
DRE$$CODE: kim są? DRE$$CODE to popularny kolektyw łączący różne dziedziny sztuki, złożony z charyzmatycznych osobowości internetowych. Doskonale wyczuwają współczesne trendy i równie świetnie sami je kreują. Zaczynali jako grupa przyjaciół z zajawkami, a dziś są jedną z najpopularniejszych grup w Polsce. Mają swój merch, wydają swoją muzykę i nagrywają rozrywkowy kontent, który oglądają tysiące internautów. Założycielami DRE$$CODE są Bagi oraz Maciek i Ubrania, znany również jako MIÜ. Ten pierwszy prowadził niegdyś jeden z największych, polskich sklepów streetwear; dziś jest właścicielem aplikacji mobilnej Dropsy oraz uczestnikiem obecnej edycji „Tańca z gwiazdami”. Ten drugi siedzi w modzie i muzyce. Współprowadził z Miłoszem Kuleszą i Zalią rapowe show Prime Video „Rap Generation”, natomiast tegoroczne lato upłynęło pod znakiem jego kawałków „miü miü” oraz „dopóki się nie znudzisz” z Zalią, który był najpopularniejszym utworem na TikToku. Inez i Milena z DRE$$CODE w GLAMOUR Double Trouble Gośćmi najnowszego odcinka GLAMOUR Double Trouble jest żeńska reprezentacja DRE$$CODE. Mowa o Milenie Takuskiej oraz Inez Lis, które wielu użytkowników TikToka uznaje za swoje comfort people (osoby zapewniające komfort). Milena wypowiada słynne zdanie „Thank you, MIÜ” w viralowym kawałku „miü miü” i choć oficjalnie należy do grupy dopiero od niedawna, to szybko podbiła serca widzów. Internauci doceniają jej pozytywną osobowość oraz zaraźliwe poczucie humoru. Inez z kolei dała się poznać jako „koleżanka, która płaci”. Co to właściwie oznacza? Podczas zakupów do testów jedzeniowych Bagi mówił przy kasie, że „koleżanka zapłaci”, a Inez z cierpiętniczą miną przykładała telefon do terminala. Z czasem hasło „koleżanka zapłaci” stało się swego rodzaju inside jokiem na TikToku. Od niedawna Inez i Bagi prowadzą razem kanał @KOLEŻANKAZAPŁACI na YouTubie oraz profil @koleanka.zaplaci na TikToku. W #DoubleTrouble Inez Lis i Milena Takuska odpowiadają na pytania na temat swojej przyjaźni, a także dzielą się anegdotami i ciekawostkami z domu DRE$$CODE. Co je łączy? Co je dzieli? Jak się poznały? Sprawdźcie! View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website View oEmbed on the source website
Karolina Bruchnicka: „Musiałam zmierzyć się z tym, co w moim życiu trudne i bolesne”, mówi w kolejnym odcinku SPAringu.
Karolinę Bruchnicką możemy właśnie oglądać w drugim sezonie serialu „Minuta ciszy”. Jej postać – Synek – to twarda dziewczyna, która stawia czoła wielu przeciwnościom. Ta rola okazała się dla Karoliny przełomowa – musiała skonfrontować się z trudnymi doświadczeniami z przeszłości. O tym wszystkim opowiada w najnowszym odcinku SPAringu.
Karolina Bruchnicka i jej życiowa rola „Minuta ciszy” to serial o biznesie pogrzebowym. Karolina gra Synka, zawadiacką, odważną i pyskatą dziewczynę, która wraz z przyjaciółmi nieżyjącego ojca prowadzi firmę pogrzebową. W serialu występuje plejada gwiazd: Robert Więckiewicz, Aleksandra Konieczna, Piotr Rogucki. Właśnie do streamingu trafił drugi sezon produkcji. Dla Karoliny okazał się bardzo ważny, bo musiała skonfrontować się z własną przeszłością. Odkryła też, że czasami warto zrzucić maskę i pokazać swoją czulszą, wrażliwszą stronę. O tym wszystkim aktorka opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na Glamour.pl i na kanale Glamour Polska na YouTube. View oEmbed on the source website
Wolimy dobrych ludzi od „prawdziwych” facetów. Czyli co się stało z męskością w XXI wieku
Czym się różni dobry człowiek od prawdziwego mężczyzny? Aga Kozak i Paweł Goźliński w swojej znakomitej książce „Sztuka męskości, czyli jak nie być chu*em” mierzą się z toksycznym patriarchalnym wzorcem, ale i wyraźnie zaznaczają, że nie wszystko, co typowo męskie, jest złe. A my pytamy ich, dlaczego polski mężczyzna uważa się za intelektualistę, o czym rozmawia z przyjaciółmi i komu zależy, żeby mężczyźni się zmieniali.
Tuż przed naszą rozmową weszłam na Instagram, gdzie wyświetliły mi się dwa newsy. Jeden o klubie w Paryżu, do którego wpuszczają tylko kobiety. Drugi o należącej do Finlandii wyspie, na którą mężczyźni nie mają wstępu… Paweł Goźliński: Mnie to w ogóle nie oburza. Niedawno byłem w Szwajcarii, w Susch, gdzie Grażyna Kulczyk stworzyła muzeum poświęcone sztuce kobiet. Tam widziałem instalację Heidi Bucher, która w performatywnym akcie „zdarła skórę” z pomieszczeń, do których w jej rodzinnym domu nie miały wstępu kobiety. Nawet lądowania na Księżycu nie mogły obejrzeć, bo telewizor stał w pokoju, do którego mogli wejść tylko mężczyźni. Ilość obszarów życia, do których kobiety przez całe stulecia nie miały dostępu, jest tak ogromna, że jakbym zaczął teraz się oburzać na to, że jakaś wyspa, jakiś klub są niedostępne dla facetów, byłaby to więcej niż małostkowość. Aga Kozak: Ale oczywiście mężczyźni się bardzo oburzą, ponieważ przeciętny facet w 2025 roku nie będzie myślał o tym, że jest odpowiedzialny za to wszystko, co działo się przez stulecia. Istniejemy teraz i tu i z tej perspektywy to mogą być działania nieinkluzywne, ale też od razu przypomina mi się to słynne wideo, w którym zapytano kobiety, co by było, gdyby mężczyźni na jeden dzień zniknęli z powierzchni ziemi. I one odpowiadały, że poszłyby biegać do parku nocą. Dobra męskość, co podkreślamy w naszej książce, to jest superrzecz, ale kiepska męskość i to nasze tytułowe bycie chu*em ma znacznie szerszy impakt, niż nam się wydaje, bo mężczyźni historycznie mieli po prostu więcej władzy. A mnie te newsy w pierwszym odruchu jednak zasmuciły. Poczułam, że takie działania cofają nas w dyskusji o zmianie wokół męskości. A.K.: W kobietach jest strasznie dużo złości, narosłej przez wieki fatalnego traktowania nas, i od czasu do czasu faktycznie używamy jej źle, bo odwetowo, choć trudno jest tego nie robić… P.G.: A ja mam dużą tolerancję wobec tego odwetu. On się nam należy, więc niech mężczyźni przestaną marudzić i kwękać, że dostają opierdziel od kobiet. Tacy byli heroiczni przez wieki, a teraz płaczą, że kobiety zabierają im pracę, zabierają im Bóg wie co. Oczywiście najgorsze, że to wszystko kończy się histerycznym gniewem, a o histerii męskiej jako reakcji na emancypację kobiet mówi w naszej książce Andrzej Leder. To histeria, która przybiera czasami bardzo ostre, agresywne formy. Obrona tradycyjnej patriarchalnej męskości często ma więc wymiar polityczny i mebluje nam rzeczywistość. Dlatego ja na miejscu kobiet, szczerze mówiąc, wcale bym się nie chciał w tej chwili tak bardzo pochylać nad mężczyznami, tylko raczej wzmacniałbym swoje emancypacyjne pozycje, bo być może za chwilę trzeba będzie tych pozycji bronić. Nie tylko przed facetami, ale też przed kobietami, przecież nie wszystkie są gotowe na tego rodzaju rewolucje, na tego rodzaju rozwój i zmiany. A.K.: Andrzej Leder wskazuje też, że polska męskość jest od inszych insza. Polscy mężczyźni nie mieli momentu hegemonii. Nie mają zdrowego stosunku do władzy (o ile taki w ogóle można mieć), ponieważ żyją w poczuciu – mają to wręcz epigenetycznie zaprogramowane, przez zabory czy przez PRL – że zawsze byli gnojeni i wykorzystywani. Dla mnie wielką wartością Waszej książki jest podejście do męskości. Ten wyraźny głos, że nie wszystko, co męskie, jest automatycznie złe. A przecież na tym przez wiele lat polegała krytyka mężczyzn i męskości, również feministyczna. Wy pokazujecie, że są w męskości jakości warte ocalenia. P.G.: Nie skreślamy męskości jako takiej. Chodzi tylko o to, żeby skończyć z jej hegemonicznym wzorcem. Żeby przestać myśleć o tym, że wszyscy faceci mają realizować jeden model, który w gruncie rzeczy jest bardzo wygodny, ale nie dla samych mężczyzn, tylko np. dla kapitalistycznych mechanizmów władzy, dla gospodarki, dla polityki. Poczucie, że faceci mają zajmować się osiąganiem maksymalnego sukcesu, pod pozorem, że w ten sposób realizują swoją dziejową, społeczną misję utrzymania tradycyjnego modelu rodziny, kończy się wypaleniem, depresją, samobójstwami. To są fakty społeczne. Faktem jest przecież to, że mężczyźni popełniają częściej samobójstwa, faktem jest ukryte zjawisko męskiej depresji, bo przecież facet się do psychicznego bólu nie przyzna. Hegemoniczna męskość jest fatalna, ale zawiera też pozytywne elementy, które zresztą kobiety często przejmowały w procesie emancypacji. Warto po nie sięgać, gdy są potrzebne. Stanowczość, rycerskość, szlachetność, a także umiejętność podejmowania szybkich decyzji, reagowania na rzeczywistość, elastyczność… A.K.: Może po prostu trzeba przestać mówić o jednej męskości, a zacząć mówić o wielu możliwych męskościach. Trzeba podkreślać, że męskość to pewnego rodzaju narzędziownik, z którego my, osoby ludzkie, powinniśmy czerpać to, co akurat jest nam potrzebne i co jest adekwatne do naszej konkretnej sytuacji społecznej, politycznej, militarnej, ale też osobistej. Możemy być różni również w tym, w jaki sposób okazujemy swoją męskość. Tutaj oczywiście bardzo dużo będzie zależało od tego, jak zmierzymy się z mitami męskości proponowanymi przez kulturę i popkulturę, jak odczytamy te wszystkie kanoniczne dzieła, od „Odysei” przez „Wiedźmina” po filmy Marvela. To są opowieści o pozytywnych postawach, jak szlachetne stawanie w obronie słabszego. Oglądając te filmy – bo już nawet nie mówię o komediach romantycznych – uczyliśmy się, że facet to jest taki ktoś, kto uratuje z opresji. A okazuje się, że egzekucja mitu jest jakaś kiepska. Mężczyźni wolą stawać w obronie słabszych w grach wideo niż być fajnymi i prawymi w życiu, tzn. wolą to robić w jakichś przestrzeniach internetowych, gier niż na co dzień być prawi i fajni. Mężczyźni są niepewni siebie, zagubieni, korzystają z wzorców męskości z TikToka i YouTube’a, idą po linii najmniejszego oporu, bo przecież im wolno, no nie? Komu zależy, żeby mężczyźni nie byli chu*ami? P.G.: Zależy, choć jeszcze nie zdają sobie z tego sprawy, naszym synom i córkom. To oni dziedziczą cechy, które albo pozwolą im pięknie żyć, albo sprawią, że będą powtarzać model chu*owej męskości i będą okropnymi typami dla swoich partnerek, rodziców, dla społeczeństwa. I powinno zależeć pracodawcom. Marcin Capiga (trener biznesu, mówca inspiracyjny – przyp. red.) opowiada w naszej książce o tzw. miękkiej asertywności. Facet, który prezentuje twarde kompetencje w relacjach z ludźmi, jest fatalnym i nieskutecznym szefem. W tej chwili potrzeby firm, projektów są zupełnie inne, innego rodzaju kompetencje są premiowane. Mam nadzieję, że tą książką dajemy też polskim mężczyznom coś, czego – jak pokazują badania – im brakuje: prawdziwą, głęboką relację przyjacielską. Polski mężczyzna nie ma przyjaciół. Ma kumpli, ma z kim się napić piwa, pogadać o nogach asystentek, ale kiedy trzeba ogarnąć samego siebie w kryzysie i znaleźć wsparcie, okazuje się, że nie może go szukać w relacjach z innymi mężczyznami, bo tu wciąż dominuje przekonanie o konieczności rywalizacji. Oczywiście są męskie kręgi. Są warsztaty dla mężczyzn, które pomagają im trochę głębiej poczuć siebie. Ale to margines, na razie dość luksusowa rozrywka wyższej klasy średniej. A chcemy zmiany gdzie indziej, prawda? A.K.: O wspaniałej grupie wsparcia dla mężczyzn w naszej książce opowiada pastor. To nie jest żadna elitarna jednostka, ale grupa parafian, z którymi on rozmawia. Tego typu działania oddolne mogłyby być inicjowane przez rozmaite instytucje, np. szkoły, które powinny uczyć, jak obchodzić się z własną emocjonalnością, płciowością… Tomasz Sobierajski przywołuje w Waszej książce badania, z których wynika, że polski mężczyzna postrzega siebie przede wszystkim jako intelektualistę. Bo jest racjonalny? A.K.: Ja to czytam jako zdolność do refleksji nad sobą i swoim życiem. Tylko że gdy zaczynasz się zastanawiać nad sobą, to możesz zobaczyć też te rzeczy, których nie chcesz zauważyć. P.G.: To ja zaznaczę, że kompletnie nie zgadzam się z Sobierajskim. Moim zdaniem intelektualizm deklarowany przez polskich mężczyzn to poczucie, że wszystko wiedzą. To nie jest refleksyjny intelektualizm, ale bezrefleksyjna skłonność, by objaśniać wszystkim – kobietom, zwierzętom, dzieciom, Francuzom, Anglikom, Chińczykom – jak żyć i jak powinien być urządzony świat. Nasza książka podważa tę męską pewność siebie. Pokazujemy, że to szkodliwy przesąd, że mężczyzna musi wszystko wiedzieć, a do tego reagować działaniem na każdy problem, bo to wcale nie jest najskuteczniejsza postawa wobec świata. A.K.: Męskość wciąż łączy się, jakkolwiek symbolicznie to zabrzmi, z pewnym rodzajem sztywności i wyprężenia. Bo kobieta może być „wodą, ogniem, burzą, perłą na dnie”, jak śpiewała Edyta Górniak, a męskość jest jedna i zawsze taka sama, określona. Stąd argumenty, że oczekiwania wobec mężczyzn i męskości są takie straszne. Bo jak on ma być jednocześnie delikatny i silny? Albo zdecydowany, a jednocześnie nie wiedzieć? Wykorzystywanie takich skrajnych opozycji sugeruje mężczyznom, że się nie da. Po pierwsze: być może kobiety faktycznie są socjalizowane do większej elastyczności. Po drugie: tu chodzi o psychologiczną adekwatność. W jednych sytuacjach działasz z delikatnością, inne wymagają siły. Kontekst ma znaczenie, a kompetencją jest rozpoznanie go. Umacnianie w mężczyznach poczucia, że nie można być jednocześnie silnym i delikatnym, jest toksyczne. Ale z Waszej książki wybrzmiewa bardzo wyraźnie postulat, żeby swojej męskości nie definiować w oparciu o usztywniony wzorzec, tylko szukać w sobie autentycznie własnej definicji. P.G.: Wiesz, faceci lubią przygody. Dlatego właśnie pokazujemy odkrywanie własnej męskości w kategoriach takiego pozytywnego wyzwania. Nie ma idealnych wzorców, jest za to jedna wielka niewiadoma, znak zapytania – i on może być bardzo atrakcyjny. Nie wiemy, co nas spotka po drodze, ryzykujemy, ale w gruncie rzeczy co? Głównie to, że zniknie nieustanny wymóg życiowej, seksualnej, społecznej, kulturowej sztywności. Ja nie dostrzegam w tym szczególnej straty. W książce powtarza się zdanie, że mężczyźni boją się innych mężczyzn. Co to znaczy? P.G.: Męskość wykuwa się w chłopięcej grupie rówieśniczej, a tam regułą jest budowanie swojej pozycji przez przemoc. I tak mężczyźni uczą się, że powinni bać się innych mężczyzn, którzy chcą im odebrać miejsce w stadzie. Uczą się, że każdy mężczyzna jest potencjalnie przeciwnikiem, a nie przyjacielem, wspólnikiem, partnerem. A przede wszystkim uczą się od własnych ojców, że facet nie potrafi panować na swoją złością, jest z natury impulsywny i może przyp***dolić. I stąd ten strach. A jaki jest mężczyzna, który nie jest chu*em? P.G.: Nie-chu* zawsze stoi po stronie słabszego. Nie-chu* jest dobry w łóżku, czyli jak trzeba podłożyć kobiecie pod głowę poduszkę, to podłoży, i jeszcze przykryje kołdrą, żeby nie zmarzła. Reszta to pochodne tej łóżkowej czułości i uważności. Dzieli się też swoimi problemami i chodzi do lekarza, bo dzięki temu zwiększa szanse na długie, sensowne życie z partnerką i dziećmi. Dostaje w ten sposób też więcej czasu, żeby zrobić parę sensownych rzeczy dla społeczności, w której żyje. A.K.: Nie-chu* jest dobrym człowiekiem, po prostu, a my wolimy dobrych ludzi od prawdziwych mężczyzn. *Wywiad pochodzi z najnowszego wrześniowego numeru GLAMOUR.
Maciej Pela ujawnił szokujące sekrety Agnieszki Kaczorowskiej. Teraz aktorka odpowiedziała!
Maciej Pela przerwał milczenie i ujawnił szczegóły rozstania z Agnieszką Kaczorowską w podcaście Żurnalisty. Zarzuty o zdradę, próby milczenia i medialna fasada – a w odpowiedzi wymowne InstaStory Kaczorowskiej. Jak odpowiedziała mu (jeszcze) żona?
Kilka dni temu światło dzienne ujrzał podcast Żurnalisty. Jego gościem był Maciej Pela, który po raz pierwszy zdecydował się otwarcie opowiedzieć o powodach rozpadu swojego małżeństwa z Agnieszką Kaczorowską. Ich związek zakończył się jesienią zeszłego roku po niemal siedmiu latach wspólnego życia. Choć para, w mediach społecznościowych prezentowała obraz idealnej rodziny, rzeczywistość była daleka od tej wizji. Maciej Pela u Żurnalisty. Wyznał, co tak naprawdę się wydarzyło Pela przyznał, że razem z żoną korzystali z terapii i wspólnie próbowali ratować tę relację, jednak ostatecznie nie udało się przezwyciężyć kryzysu. To, co wyznał w rozmowie, rzuciło nowe światło na wydarzenia z ostatnich miesięcy ich związku. Jednym z najważniejszych momentów rozmowy było to, gdy tancerz opowiedział o tym, jak jego partnerka wyjechała do Belgii. Jak ujawnił, właśnie podczas tej podróży, w dniu rocznicy ich ślubu, Kaczorowska miała go zdradzić. Było to punktem zwrotnym, który znacząco wpłynął na dalszy los ich małżeństwa. Tancerz nie ukrywał swojego rozczarowania i bólu, podkreślając, jak bardzo różniła się medialna narracja od tego, co działo się za zamkniętymi drzwiami ich domu. Otwarcie przyznał, że jego małżeństwo wcale nie wyglądało tak, jak w mediach społecznościowych i było dalekie od ideału, który starali się wspólnie z Kaczorowską wykreować. Dodał również, że jego ex prosiła go o podpisanie umowy NDA, zgodnie z która nie mógłby wypowiadać się na temat związku. Pela nie zgodził się na to. Agnieszka Kaczorowska odpowiedziała na słowa Macieja Peli. Wymowny komentarz Na reakcję Agnieszki Kaczorowskiej nie trzeba było wcale długo czekać. Tancerka udostępniła na Instagramie fragment wywiadu, którego udzieliła Kubie Wojewódzkiemu w listopadzie ubiegłego roku. Dziennikarz sugeruje w nim, że Pela mógł poczuć się „pieszczochem mediów”. „Ty jesteś ofiarą, a on tym nieszczęśnikiem, który ma syndrom trochę pogubionego, zostawionego, opuszczonego mężczyzny” – powiedział. „Wiele miesięcy temu u @kuba_wojewodzki_official. Kropka” - napisała tylko tancerka. To dość wymowna odpowiedź i wystarczający komentarz, aby spodziewać się, że nie zamierza ciągnąć dalej tej medialnej „dramy”.
„Czuję, że moje ciało mówi pas. Żegnam się ze sceną”. Marta Koncewoj, pierwsza solistka Polskiego Baletu Narodowego kończy karierę
Jedna z najlepszych polskich tancerek baletowych Marta Koncewoj żegna się ze sceną przejmującą rolą Gai w balecie „Prometeusz” w Teatrze Wielkim Operze Narodowej w choreografii Krzysztofa Pastora. Nam mówi, jakie emocje towarzyszą jej na końcu baletowej kariery.
Katarzyna Dąbrowska: Spędziłaś na scenie 26 lat. Jakie emocje towarzyszą Ci na końcu? Marta Koncewoj: Na razie przede mną ostatnie spektakle, te końcowe emocje dopiero nadejdą. Ale już teraz czuję miks: z jednej strony wiem, że jestem na to gotowa, bo długo się do tego przygotowywałam. Raz się cieszę, że to już koniec, że będę mogła zająć się innymi rzeczami, a za chwilę panikuję, że jak ja sobie poradzę bez sceny. I tak odbijam się od euforii po paraliżujący strach. Dziś rano miałam ostatnią próbę na scenie i zrobiłam wszystko, by czerpać z tego przyjemność, by wziąć z tego miejsca i tego czasu wszystko, co najlepsze. Decyzja o skończeniu kariery długo w Tobie dojrzewała? Tak. Kariera baletowa trwa dość krótko, a my, tancerze, nie dostajemy emerytury. Musimy na nią czekać do ukończenia ustawowych około 60 lat. Mam rodzinę, troje dzieci, mój mąż też jest tancerzem. Dlatego od dość dawna zaczęłam planować i układać sobie przyszłość bez sceny. Projektowałam kostiumy dla tancerzy, robiłam kostiumy do spektakli, aż w końcu założyłam agencję weddingplanerską Shine Weddings. Jestem już przygotowana na życie poza teatrem. W tym roku skończysz 45 lat. To odpowiedni moment na zejście ze sceny? Tak. Kiedy zaczynałam karierę, postanowiłam sobie, że będę tańczyć maksymalnie do 35. roku życia, bo chcę super wyglądać na scenie do samego końca (śmiech). Potem się okazało, że czas tak szybko biegnie, i trochę się to przedłużyło. Ale mimo że jestem gotowa i już dawno oficjalnie powiedziałam o mojej decyzji dyrektorowi Baletu Narodowego Krzysztofowi Pastorowi i zaplanowaliśmy, jak i kiedy odejdę, to jest to bardzo trudny moment. Ile spektakli zagrałaś? Nigdy tego nie policzyłam. Ale kiedy robiliśmy folder pożegnalny na temat mojej kariery, dostałam wypis repertuaru i okazało się, że zatańczyłam 80 tytułów. Jeśli pomnożyć to przez liczbę spektakli dla każdego tytułu, wyjdzie naprawdę duża liczba. Nie spodziewałam się, że tego było aż tyle. Żegnasz się baletem „Prometeusz” w choreografii Krzysztofa Pastora. Bardzo się z tego cieszę. Żegnam się z teatrem piękną rolą Gai. To nawet jest symboliczne. Najpierw tańczyłam księżniczki, beztroskie młode dziewczęta, potem role bardziej doświadczonych kobiet, a od jakiegoś czasu zaczęłam tańczyć role matek. A moją ostatnią rolą będzie Gaja, matka ziemia. Która rola była dla Ciebie najważniejsza? Było ich dużo – pięknych ról aktorskich, ale też takich, które wymagały ode mnie fizycznego wysiłku na granicy wytrzymałości. Ale gdybym miała wybrać jedną z nich, byłaby nią Anna Karenina. Ta rola przypadła na trudny czas w moim życiu i to wszystko razem sprawiło, że po spektaklu musiałam długo do siebie dochodzić. Za co kochasz balet? Nie da się tego opisać! Jestem totalnym świrem baletowym. Kocham w balecie wszystko — zaczynając od pracy z ciałem, przekraczania barier, do tego dochodzi praca twórcza, artystyczna, aktorska. Wspaniałe jest też samo życie w teatrze, ludzie, którzy z nami tworzą balet. Spektakl jest tylko efektem tej pracy, a najpiękniejsze jest to, co dzieje się pomiędzy. Będę tęskniła za publicznością, oklaskami, rolami. Najbardziej jednak będzie mi brakowało „bebechów” teatralnych. Dużo się mówi o tym, że balet to ciężka praca, eksploatacja ciała. Twoje też domaga się odpoczynku? Tak, czuję, że moje ciało mówi pas. Mam troje dzieci, trzy cesarskie cięcia też je nadwerężyły. Pewne rzeczy na scenie są już dla mnie niewykonalne i muszę się do tego przyznać sama przed sobą. Powinnam powoli wychodzić z tańca i ćwiczeń, by nie zrobić sobie krzywdy. Nie mogę i nie chcę przestać trenować z dnia na dzień. Jak przestajemy tańczyć, to ciało zaczyna boleć – doświadczałam tego przy każdych wakacjach. Dlatego chcę to zrobić mądrze. Czy balet zmienił się przez te 26 lat? Trudno mi powiedzieć, bo ja też się przez te lata zmieniałam. Jedno jest pewne, balet wciąż wymaga bardzo, bardzo ciężkiej fizycznej i psychicznej pracy, totalnego zaangażowania, i to się nigdy nie zmieni. Jak będzie wyglądało Twoje życie po balecie? Tego jeszcze do końca nie wiem (śmiech). Na pewno będę miała czas, by rozwijać swoją agencję. A co z projektowaniem kostiumów? W zeszłym roku zrobiłam kostiumy do „Carmen” w Operze Krakowskiej. To sprawia mi ogromną przyjemność i mam nadzieję, że kolejne realizacje jeszcze przede mną. Będziemy Cię spotykać na widowni Teatru Wielkiego-Opery Narodowej? Oczywiście. Nie wyobrażam sobie, że może być inaczej. Jak miałam przerwy związane z ciążami, to też chodziłam na spektakle. Ale obiecałam sobie, że za kulisy, na salę baletową już nie wejdę. Paweł [Koncewoj, mąż Marty, pierwszy solista Polskiego Baletu Narodowego – red.] spytał mnie, czy będę czasami z nim ćwiczyła. Odpowiedziałam, że nie, muszę odciąć pępowinę – nawet jeśli teraz wydaje mi się to mało wykonalne. Jaką masz radę dla młodych tancerzy? Jeżeli nie czują pasji i czystej radości z tańczenia, to niech nie idą tą drogą. Balet wymaga totalnego oddania i miłości. W balecie trzeba codziennie przekraczać swoje granice. Ale nagroda jest wspaniała!
Zosia Zborowska-Wrona opowiada o tym, jak wyglądają jej wakacje z dziećmi i psami
Katarzyna Dąbrowska, redaktorka naczelna GLAMOUR
Dwie małe dziewczynki – Nadzieja i Jasia, i dwa żywiołowe psy – Krysia i Kazik. Urlop z taką ekipą może być prawdziwym wyzwaniem. Zofia Zborowska-Wrona i Andrzej Wrona po raz pierwszy mają dla siebie i rodziny całe lato. Jak zamierzają je spędzić?
Katarzyna Dąbrowska: Jak spędzacie w tym roku wakacje? Zosia Zborowska-Wrona: Andrzej w maju zakończył karierę siatkarską i te wakacje będą po raz pierwszy inne, spokojniejsze niż wszystkie dotychczas. Do tej pory musieliśmy wszystkie wyjazdy „upychać” w letni czas pomiędzy sezonami i treningami, a teraz wspólne wyjazdy możemy planować na cały rok, także na jesień i zimę. To totalna zmiana. Tego lata jak co roku polecimy na Majorkę, to już nasze czwarte wakacje w tym miejscu. W sierpniu chcielibyśmy pojechać na tydzień na Hel do przyczepy. I bardzo chciałabym pojechać w końcu na moje ukochane Mazury. Spędzałam tam każde wakacje w dzieciństwie i bardzo tęsknię za mazurskim latem. Zabieracie ze sobą Krysię i Kazika? Na Majorkę na pewno nie bierzemy ze sobą piesków, bo będziemy mieszkać w domu naszych przyjaciół, którzy nie mają psów, i uważam, że i dla psów, i dla naszych gospodarzy byłoby to za duże obciążenie. Co do Helu – jeszcze nie podjęliśmy decyzji. To będzie nasz pierwszy wyjazd do przyczepy z dziewczynkami i mam obawy. Na tak małej powierzchni 4 osoby i 2 psy to może być męczące dla wszystkich, a na pewno dla Krysi i Kazika. To bardzo żywiołowe pieski, przyzwyczajone do ruchu. Na kempingu jest bardzo głośno, a Krysia jest bardzo czuła na odgłosy, na pewno byłaby przebodźcowana i nerwowa. Na szczęście mamy zaufaną petsitterkę i gdy zdecydujemy się zostawić nasze pieski, to mamy gdzie. Dlatego rozumiem, jak ważne jest, by znaleźć odpowiednią osobę, która może zająć się naszymi zwierzakami, gdy nie możemy ich ze sobą zabrać. I super, że jest aplikacja PawAway, która łączy właścicieli piesków z wykwalifikowanymi i sprawdzonymi petsitterami. Szczególnie jest to potrzebne teraz, kiedy zaczynają się wakacje. Kiedy warto zabrać ze sobą psy, a kiedy lepiej zostawić je z opiekunką lub opiekunem? Nie jestem na pewno fanką brania piesków na pokład samolotu. Dla Krysi byłoby to nie do przejścia, Kazik by to dźwignął, ale za to rozdzielenie ich byłoby dla nich trudne, bo są bardzo zżyci. Kiedy jedziemy do sprawdzonego miejsca, np. do rodziców na Mazury, i gdy podróż nie jest zbyt długa i męcząca, to wtedy oczywiście zabieramy Krysię i Kazika. Na pewno trzeba brać pod uwagę stan zdrowia psa. Kiedy jeszcze była z nami Wiesia [Wiesia była adoptowanym pieskiem, pierwszą w Polsce psią influencerką i prawdziwą gwiazdą internetu; odeszła w zeszłym roku – red.], zabieraliśmy ją ze sobą wszędzie – nawet na Majorkę. Ale wtedy ja z Nadzią leciałam samolotem, a Andrzej specjalnie ze względu na Wiesię, jechał z nią samochodem. Ona była za duża, by wziąć ją na pokład, a podróży w luku bagażowym nie braliśmy absolutnie pod uwagę. Potem, kiedy zaczęła bardzo chorować, to zostawała pod opieką mojej Mamy lub mojej przyjaciółki Kani. Doskonale pamiętam tę pierwszą rozłąkę z Wiesią, bardzo ją przeżyłam. Jak „dopasować” opiekunkę lub opiekuna do psa? Każdy pies ma swoje wymagania i potrzebuje innej opieki. Kiedy zostawiamy bardzo ruchliwe młode pieski, to warto, by osoba, która się nimi będzie zajmować, była aktywna i dała po prostu radę. Starszy lub schorowany pies będzie wymagał więcej uważności i umiejętności podawania leków. No i przede wszystkim ważne, by osoba która zajmuje się naszymi zwierzakami, szanowała nasze zasady – np. nie dokarmiała psów, czego absolutnie nie dało się wytłumaczyć mojemu tacie (śmiech). Ważne, by były wybiegane, wypieszczone, nakarmione. A Ty mogłabyś być petsitterką? Obecnie, kiedy mamy dwoje małych dzieci i dwa psy, nie moglibyśmy podjąć się opieki nad innymi pieskami, to byłby z naszej strony brak odpowiedzialności. Szczególnie ze względu na dzieci. Krysia trafiła do nas, jak miała 3 miesiące i od początku była przyzwyczajona do dzieci. Nadzia miała wtedy dwa latka i Krysia nie jest zaskoczona tym, że dziecko może pociągnąć za ogon czy ucho, choć staramy się pilnować, by dziewczynki nie robiły tego Krysi i Kazikowi. A psy, które są nieprzyzwyczajone do obecności i zachowań małych dzieci, mogą w różny sposób na nie zareagować. Dlaczego zdecydowałaś się zaangażować w aplikację PawAway? Aplikacja, która łączy właścicieli psów z petsitterami, to pomysł naszego znajomego, zaangażowane są w to osoby, które mają i kochają zwierzęta. Razem z Andrzejem uznaliśmy, że jest genialny. Zrodził się z potrzeby i miłości do zwierząt. Zwierzę to pełnoprawny członek rodziny i kiedy tak czujący ludzie muszą zostawić swoje psy, chcą mieć pewność, że osoba, która się tego podejmie, jest doświadczona, sprawdzona i wykwalifikowana. Jesteśmy dumni z tego projektu i podpisujemy się pod nim.
Olga Kwiecińska w SPAringu: „Jeśli chodzi o dojrzewanie moich dzieci, przeżyłam wszystko!”
Olga Kwiecińska założyła fundację Cześć, Ciało, bo na własnej skórze przekonała się, że dojrzewanie może być dla młodych ludzi naprawdę bolesnym procesem. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada o tym, jak dorastała ona i jej czworo dzieci.
Olga Kwiecińska – dojrzewanie i fundacja Olga Kwiecińska jest dziennikarką, aktorką, ale przede wszystkim mamą czwórki dzieci i założycielką fundacji dla młodzieży Cześć, Ciało. To bezpieczna strefa w social mediach, gdzie ekspertki i eksperci wyjaśniają wątpliwości związane z najważniejszymi etapami dojrzewania. Również gwiazdy dzielą się swoimi wspomnieniami z tego okresu. Dlaczego Olga postanowiła założyć fundację? – Kiedy moi synowie zaczęli dojrzewać, zadawali mi mnóstwo pytań, wydawało się podstawowych, dotyczących ciała i procesów związanych z dorastaniem, a ja nie potrafiłam im na nie odpowiedzieć. Zrobiłam sondę wśród moich znajomych i okazało się, że wielu z nich także było bezradnych wobec pytań młodych ludzi – mówi Olga z najnowszym odcinku SPAringu. Dzieli się także osobistymi doświadczeniami z własnego czasu dojrzewania. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Olga Kwiecińska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Izabela Janachowska otworzyła się na temat macierzyństwa i wychowania syna: „Chciałabym, by wiedział, że sukcesy osiąga się swoją ciężką pracą”
Izabela Janachowska została gwiazdą majowego Glamour. Prezenterka, tancerka i przedsiębiorczyni wzięła udział w sesji zdjęciowej, a także udzieliła szczerego wywiadu. W rozmowie z redaktorką naczelną opowiedziała m.in. o macierzyństwie i swoim synku.
Śmieje się tak pięknie i zaraźliwie, że w jej towarzystwie od razu można poczuć się lepiej. Ale niech was to nie zwiedzie. Izabela Janachowska to odważnie podejmująca decyzje przedsiębiorczyni, odnosząca sukcesy osobowość telewizyjna, czuła mama i żona – pisze redaktorka naczelna Katarzyna Dąbrowska w majowym numerze Glamour. Poniżej prezentujemy fragment wywiadu, w którym gwiazda otworzyła się na tematy związane z macierzyństwem i wychowaniem syna. Katarzyna Dąbrowska: Kojarzysz się z pięknym uśmiechem. Jesteś bardzo empatyczna, za co kochają Cię widzki i widzowie Twoich programów. Co trzeba zrobić, żeby Cię wkurzyć? Izabela Janachowska: Oj, trzeba się mocno postarać. Nie znoszę konfliktów, nie lubię tracić energii na negatywne rzeczy, nie dążę do konfrontacji. Ze mną naprawdę wszystko można przegadać i ustalić. Lubię, jak wszystkim wokół jest dobrze. Jestem też mediatorką, wyjaśniaczką, chociaż nie lubię wchodzić za głęboko w dramy, ale potrafię rozwiązać problemy. Mój mąż jest bardziej wybuchowy, to ja zawsze robię krok w tył. Ale jak już się zdenerwuję, to wszyscy wiedzą, że jest naprawdę źle… A kiedy ostatnio byłaś smutna? Włącza się Chris, pięcioletni synek Izabeli, który siedzi z nami w czasie rozmowy: Mama nigdy nie jest smutna! Izabela: Nie bywam smutna. Potrafię być sentymentalna, gdy np. nachodzą mnie wspomnienia o mojej mamie. Mam momenty zamyślenia, zatrzymania. Śmierć mamy to był moment, który Cię zatrzymał w życiu? Bardziej niż choroba, której jakiś czas temu doświadczyłaś? O tak, o wiele bardziej. Bardzo mi jej brakuje, myślę, ile momentów jeszcze chciałabym z nią dzielić. To jedyna rzecz, która potrafi mnie zdołować. Kiedy patrzysz na Chrisa i swoje dzieciństwo, jakie doświadczenia chciałabyś, by były jego udziałem? Szukam razem z nim talentu czy pasji, którym mógłby się oddać. Czegoś, co go nauczy samodyscypliny, dążenia do celu, rozwoju. Moim zdaniem to jest bardzo ważne, by dziecko było w tego rodzaju rutynie, żeby osiągało swoje własne sukcesy. To jest bardzo trudne, gdy wychowuje się je w dobrobycie. Chciałabym, by wiedział, że sukcesy osiąga się swoją ciężką pracą, że jak coś chce się zdobyć, to trzeba temu poświęcić czas, energię i uwagę. Kiedy dziecko ma prawie wszystko, jak ma walczyć, by coś zdobyć? Na pewno chcę go uchronić przed życiem w telefonie, na razie nam się to udaje. Bardzo kontrolujemy czas spędzony przed ekranem. Jakie jest największe wyzwanie Twojego macierzyństwa? Wychować człowieka na Człowieka. Ale na macierzyństwo, tak jak na miłość, nie ma recepty. Uczę się obu na żywym organizmie. -- Całą rozmowę Katarzyny Dąbrowskiej z Izabelą Janachowską, gwiazdą nowej okładki Glamour, znajdziecie w majowym numerze. To wydanie jest dostępne od 17 kwietnia 2025 stacjonarnie oraz online (na kultowy.pl).
Maciej Pela szczerze o życiu z Agnieszką Kaczorowską. „Bańka pękła 1 września. To jest dzień, kiedy to wszystko runęło”
Maciej Pela udzielił szczerego wywiadu, w którym szczerze opowiedział o rozstaniu z Agnieszką Kaczorowską i o tym, jak zmieniło się jego życie po tym trudnym okresie. Tancerz wspomniał też o miłości.
Maciej Pela od dłuższego czasu pozostaje jedną z najbardziej komentowanych osób w polskim show-biznesie. Jego życie osobiste, a przede wszystkim rozstanie z Agnieszką Kaczorowską, wzbudza ogromne zainteresowanie mediów i internautów. Po kilku miesiącach od ogłoszenia rozwodu Pela (już nie po raz pierwszy) postanowił podzielić się swoimi przemyśleniami i emocjami. W rozmowie z Pudelkiem opowiedział o trudnym okresie, jaki przeszedł po rozstaniu oraz o tym, jak radzi sobie z nową rzeczywistością. Tancerz nie gryzł się w język. Jeszcze nigdy nie był tak szczery. Poznajcie szczegóły. Maciej Pela w mocnym wywiadzie: „Dziś mogę być szczery” Maciej Pela w najnowszym wywiadzie udzielonym Pudelkowi bardzo otwarcie opowiedział o trudnym okresie po rozstaniu z Agnieszką Kaczorowską. Przez ostatnich kilka miesięcy media plotkarskie żyły tematem ich rozwodu, a tancerz bardzo chętnie dolewał oliwy do ognia. Podczas rozmowy ze wspomnianym portalem, wyjaśnił, że nigdy nie obiecywał, że nie będzie mówić o swoim życiu prywatnym. Odniósł się również do porównań do Marcina Hakiela. Maciej Pela o „idealnym” życiu z Agnieszką Kaczorowską. „Bańka pękła” Tancerz przyznał, że życie z Agnieszką Kaczorowską mogło wydawać się idealne. Na takie też je wspólnie kreowali. Podkreślił jednak, że to, co można było zobaczyć w mediach społecznościowych, nie do końca było prawdziwe. Pela zdradził, że przez pewien czas było bardzo dobrze, ale w końcu ta „bańka” pękła. Celebryta wspomniał również o tym, kiedy zaczął się najtrudniejszy okres w jego życiu. Opowiedział, w jakim był stanie przez ostatnie miesiące. Maciej Pela wyznał, że nie jest gotowy na miłość. Niedawno sfotografowano go z nową partnerką Kiedy Maciej Pela został zapytany, czy wierzy dziś w miłość, odpowiedział szczerze, że teraz nie. – Chyba że terapeuta wbije mi do głowy, że jest inaczej – zażartował tancerz. – Padają pytania, czy jestem gotowy na nowy związek, na miłość. I w zależności od tego, w jakim nastroju ktoś mnie złapał, to mówiłem, że tak. Ale przychodzi zjazd, konfrontacja z rzeczywistością, z samym sobą i mówię: no nie, to nie jest czas. Nie wierzę, albo nie chce w to wierzyć, może to sabotuje. Może się obraziłem, to są pytania, które zadaje sobie w trakcie terapii, bo staram się siebie poukładać – wyznał szczerze. Wygląda jednak na to, że Pela zmienił zdanie. Paparazzi przyłapali go na romantycznej randce z nową kobietą. Fani programu „Love Never Lies” mogą znać ją z drugiego sezonu show. Tancerz został sfotografowany, jak wymienia czułości z Paulą Wicherską. Czy to tylko przelotna znajomość, czy może jednak coś więcej? Więcej na ten temat pisałyśmy tutaj.
Tomasz Jakubiak po raz pierwszy tak szczerze na temat choroby: „To był bardzo ciężki cios, którego kompletnie się nie spodziewałem”
Tomasz Jakubiak, wraz z żoną Anastazją, udzielił wywiadu, w którym otworzył się na temat choroby. Słowa małżeństwa łamią serce. Przeczytajcie.
Kilka miesięcy temu dowiedzieliśmy się, że Tomasz Jakubiak zmaga się z niezwykle poważnym rakiem. Kucharz relacjonuje przebieg choroby i swój stan w internecie, a fani bardzo go wspierają. Jurora programu „MasterChef Nastolatki” czeka niezwykle kosztowne leczenie za granicą. Z tego powodu założone zostały zbiórki pieniędzy. W sieci regularnie pojawiają się filmiki, w których gwiazdor opowiada o aktualnej sytuacji. Teraz, wraz z żoną Anastazją, postanowił udzielić wywiadu, w którym był szczery, jak nigdy. Zobaczcie, co powiedział Tomasz i Anastazja Jakubiakowie w szczerych słowach o chorobie kucharza. „Ryczałem jak dziecko” Jakubiakowie porozmawiali z portalem Byczdrowym.info. Kucharz opowiedział o początkach choroby. Wszystko zaczęło się od bólu pleców. Wielokrotne wizyty u fizjoterapeuty czy osteopaty nie pomagały. W końcu szef kuchni zrobił rezonans, który wykrył guzy. O chorobie dowiedział się zupełnie przypadkowo. Następnie dodał, że jest on jedynym przypadkiem w Polsce, który zmaga się z tym rodzajem raka. – W Polsce lekarze nie znali żadnego takiego pacjenta. Byliśmy załamani – kontynuował kucharz. Sytuacja była więc niezwykle poważna, o czym wspomniała też Anastazja Jakubiak. Opowiedziała o tym, jak starała się wspierać męża w najtrudniejszym momencie ich życia. Zarówno Tomkowi, jak i Anastazji życzymy teraz ogromnie dużo siły. Mamy nadzieję, że kucharz będzie czuł się lepiej i uda mu się wygrać z chorobą. Trzymamy kciuki! Tomasz Jakubiak – choroba Jakubiak po raz pierwszy o chorobie opowiedział pod koniec września 2024 roku. Właśnie wtedy udzielił intymnego wywiadu Dorocie Wellman. Wyznał, że przyczyną utraty wagi, którą zauważyli jego fani, jest choroba. Leczenie okazało się niezwykle kosztowne. Terapie czy pojedyncze badania wynosiły dziesiątki tysięcy euro. W internecie pojawiły się zbiórki, na które fani chętnie wpłacali pieniądze. Kucharz wyjechał już do Izraela oraz do Aten, aby spróbować najnowocześniejszych metod. A wszystko to relacjonuje u siebie na Instagramie. Krótkie filmiki dosłownie łamią serce. Trzymamy kciuki za Tomka i mamy nadzieję, że powróci do sił.
Wiktoria Nowak – przedstawicielka Generacji Z, która wystąpi na konferencji z Barackiem Obamą
„Musimy wzajemnie dmuchać w swoje skrzydła”, mówi Wiktoria Nowak, współzałożycielka projektu GenBoost w Fundacji OFF School i współtwórczyni stowarzyszenia „Dziewczyny na Wybory”. Poznajcie jej historię.
Myślała, że po studiach wróci do Koszalina poprowadzić rodzinny biznes. Niebawem zobaczymy ją jednak na konferencji Impact'25, na której wystąpi także Barack Obama. Wiktoria Nowak na swoim koncie ma współtworzenie jednej z największych akcji profrekwencyjnych w Polsce „Dziewczyny na Wybory”, w październiku 2023. Obecnie pracuje w Fundacji OFF School, jako współzałożycielka GenBoost, projektu poprzez który stara się budować międzypokoleniowe mosty. Ismena Dąbrowska: Mówisz o sobie, że od zawsze jesteś społecznikiem. Od czego to się zaczęło? Wiktoria Nowak: Moi rodzice mają nad morzem hotel i zawsze byłam dzieciakiem, które należało do wszystkich gości (śmiech). Ciągnęło mnie do innych ludzi. Jako nastolatka zaczęłam pomagać w prowadzeniu biznesu, zresztą do dziś to mi się zdarza; uważam, że nic tak nie uczy życia jak dobre gastro. Wtedy nabyłam umiejętność rozmowy z ludźmi, zagadywania ich, rozumienia. Obserwowałam moich rodziców, którzy paradoksalnie też wykonują pracę podobną do mojej dzisiejszej – zmieniają ludziom różne momenty ich życia, sprawiają, że jest im po prostu lepiej. Jednak iskierkę działaczki poczułam w gimnazjum, gdzie na przykład gdy mieliśmy mundurki to walczyłam o kolorowe piątki. Ale to były jakieś drobne podrygi, byłam dosyć nieśmiałym dzieckiem. Byłaś nieśmiała? I to jak! Chodziłam do bardzo dobrej szkoły, gdzie nie czułam się mózgiem, więc uciekałam trochę w tę nieśmiałość. Potem poszłam do liceum, gdzie otworzył się przede mną wielki świat. Trafiłam do najlepszej w tamtym momencie szkoły w Koszalinie i miałam poczucie, że teraz dopiero zacznie się moje życie (śmiech). I trochę tak było. Mój kolega został przewodniczącym liceum i wtedy pomyślałam, że to naprawdę fajne, że może też mogłabym spróbować. Kiedy kończył kadencję i zapytał czy chcę startować zestresowałam się, bo w szkole było osiemset osób, nagle wszyscy by mnie znali. Ostatecznie wystartowałam, ale szybko zderzyłam się z tym, że nawet kampanie szkolne potrafią być brutalne. Dostało mi się, że jestem kobietą, zaczęły pojawiać się głupie plotki, przerabiano moje plakaty. Pamiętam taki trudny moment, kiedy siedziałam zapłakana w składziku, bo całą noc z mamą piekłam babeczki dla tych ludzi. Czułam, że to wszystko jest dla mnie trochę za trudne, ale jedna z nauczycielek zapytała mnie, czy naprawdę zamierzam się poddać i udowodnić wszystkim, że mogą tak o mnie mówić? Nie mogłam na to pozwolić. Finalnie wygrałaś. Tak i po raz pierwszy zdałam sobie sprawę z tego, że mogę, że jak chcę to potrafię i że jest tyle cudownych młodych kobiet, które nie mają takiej osoby, która w krytycznym momencie podejdzie do nich i powie „dasz radę”. Miałam też ogromne wsparcie rodziców, za co jestem bardzo wdzięczna. Wiem, że wielu młodym ludziom tego brakuje i ich to powstrzymuje. Zostanie przewodniczącą dodało ci wiatru w żagle? Tak, bo zaczęłam organizować różne rzeczy, eventy na trzysta osób, odkryłam w czym jestem dobra i jak buduje się społeczność. Po liceum dostałam się na Uniwersytet Warszawski, celowałam w stolicę, bo wiedziałam, że muszę być w centrum wydarzeń. Od razu dołączyłam do Samorządu Studenckiego i przez pierwsze dwa lata bardzo ciężko pracowaliśmy. Organizowaliśmy Juwenalia, różne wydarzenia, kino na dachu biblioteki uniwersyteckiej, Forum Uniwersytetów Polskich itp. Potem przegraliśmy wybory. Musiałam coś ze sobą zrobić, znaleźć zajęcie. Pojechałam na Campus Polska Przyszłości, gdzie poznałam grono świetnych dziewczyn z którymi później, całkiem spontanicznie zorganizowałyśmy kampanię profrekwencyjną Dziewczyny na Wybory. Chcesz mi powiedzieć, że to było całkiem spontaniczne? Serio! To był sam początek wszystkich inicjatyw związanych z wyborami. Na imprezie postanowiłyśmy, że nagramy rano wspólnie spot. Dobrze, że wstałam, bo tak zaczęła się najpiękniejsza przygoda mojego życia (śmiech). Do naszego nagrania zaczęły z własnej inicjatywy dołączać znane osoby, dogrywać swoje spoty. Inicjatywa rosła, chodziłyśmy do telewizji, wszystko się kręciło, a ja czułam, że my naprawdę coś zmieniamy. Pamiętam jak poszłam do TVN24 po raz pierwszy. Moi rodzice byli przerażeni (śmiech). Dlaczego? Że coś palnę (śmiech). Wiem, że są bardzo dumni, ale równie przerażeni, że ich mała dziewczynka zaczęła być medialna. Wyjeżdżając z Koszalina byłam przekonana, że wrócę i będę prowadzić z nimi hotel. Wybory okazały się jednak sukcesem i to młode kobiety zmieniły rząd. Jaka była twoja reakcja? W końcu dołożyłaś do tego swoją cegiełkę. Jak o tym mówisz to mam ciarki, co idealnie pokazuje, jak się wtedy czułam. Byłam w komisji wyborczej i kiedy wyszłam stamtąd o dwunastej kolejnego dnia, odpaliłam telefon i zobaczyłam te prognozowane 75 proc. to się rozpłakałam. Ogromnie mnie to poruszyło, bo włożyłyśmy w to masę pracy. Teraz trochę martwi mnie to, co wydarzyło się z tą siłą, która wtedy mogła przesuwać mury. Zaczynamy kampanię profrekwencyjną na wybory prezydenckie, jedną z niewielu apolitycznych, i boję się, że straciliśmy trochę ten potencjał. O to właśnie chciałam zapytać, bo chociaż to dzięki młodym kobietom odsunięto PiS od władzy, nowy rząd niewiele dla nas zrobił. Boli mnie to, ale jako osoba, która interesuje się polityką rozumiem złożoność mechanizmów, które się dzieją, że to nie jest takie oczywiste, by przepchnąć ustawę, którą później i tak odrzuciłby prezydent. Prawda jest jednak taka, że to wszystko na czym nam zależy, jak dekryminalizacja aborcji, przykład jeden z wielu, nawet nie trafia na ręce prezydenta. Widzę jednak jaka jest frustracja, że nic się nie zadziało, że nic nie słychać, bo po tych stu dniach, stu konkretach nie zostało powiedziane – słuchajcie to potrwa, to jest proces, ale bądźcie dalej zaangażowani. Przykre jest to, że tak szybko zapomniano o tym skąd to wszystko się wzięło, że obudziliśmy potencjał kobiet, wiele z nich zrozumiało, że ma głos, że może coś zmienić, a teraz czują, że chyba jednak nic się nie zmieniło. Ważne jest zrozumienie skomplikowanych procesów legislacyjnych, ale musimy trzymać ten entuzjazm i uważność. Dlaczego więc to jest tak ważne żeby młode dziewczyny angażowały się, nie rezygnowały i głosowały? To jest coś nad czym ostatnio myślę. Jesteśmy blisko wyborów prezydenckich, ale to nie jest nawet historia o tym. Bo jeśli wymówką żeby nie głosować jest fakt, że nie podobają nam się rządy czy nie ma idealnego kandydata to znak, że gdzieś wcześniej zawaliliśmy w edukacji młodego społeczeństwa w kontekście posiadania praw wyborczych. Akcje profrekwencyjne mają sens, działają, ale nie zastąpią tego, czego powinniśmy się nauczyć już dawno. Kobiety nie wykorzystują swoich praw, nie znają ich na przykład na rynku pracy, o którym się kształcę. Więc tu nie chodzi tylko o politykę, ale o pokazanie, że działając razem mają realne szanse coś zmienić. Kiedyś podczas ogólnoświatowego zjazdu Vital Voices spotkałam Geraldine Laybourne, która powiedziała mi, że jeśli mam już rozwinięte skrzydła, to teraz muszę dmuchać w skrzydła innych kobiet. Chociaż nadal się rozwijam, to pewne przekonania mam już ugruntowane, więc ważne jest żeby dmuchać w skrzydła tym dziewczynkom, które dopiero je formułują. Wiele z nich pisze do mnie z pytaniem czy mogłyby zadzwonić do mnie i porozmawiać. To mnie bardzo porusza i cieszy, ale też martwi, bo to znaczy, że nie ma za dużo kobiecych autorytetów skoro odzywają się do mnie, bo właściwie ja się takim autorytetem nie czuje (śmiech). Albo są, a ich nie widać. Bardzo ważne jest więc żeby mówić o kobietach, głosować na kobiety żeby mogły faktycznie być obecne w polityce, ale też innych obszarach życia publicznego. Kampania okazała się ogromnym sukcesem, jak później potoczyły się twoje losy? Zaczęłam szukać pracy i okazało się, że to wcale nie takie łatwe. Nagle wszystkie te emocje, wielkie ekrany, konferencje się skończyły. Nastała cisza. To była najtrudniejsza jesień mojego życia. I wtedy całkiem przypadkiem połączono mnie z Grzegorzem Święchem, który akurat szukał kogoś do pomocy przy projekcie Dom Spokojnej Młodości. Tak trafiłam do Fundacji Off School. Na początku robiłam małe projekty, w międzyczasie zaczął rodzić się GenBoost, który tak naprawdę dał mi też odpowiedź na to, dlaczego nie potrafiłam znaleźć wcześniej pracy. Młodzi ludzie zwyczajnie nie mają do zaoferowania pełnego etatu. Wciąż studiuję magisterkę i dwa razy w tygodniu mam zajęcia, co już wyklucza mnie u wielu pracodawców. Zaczęłam więc coraz bardziej zagłębiać się w te tematy, jestem zresztą na kierunku Organizowanie Rynku Pracy, więc już długo mnie to interesuje. Licencjat pisałam o dyskryminacji ze względu na płeć i luce płacowej. GenBoost narodził się w odpowiedzi na dyskusje, które toczyły się o pokoleniu Z, ale bez jego udziału. Nikt z przedstawicieli tej generacji nie był zapraszany do rozmów, na konferencje, przez co powielano szkodliwe stereotypy. W ramach tego projektu to my młodzi edukujemy firmy z komunikacji z młodym pokoleniem. Rozmawiamy o tym, jakie są oczekiwania obu stron, wymagania, jak postrzegamy pewne kwestie. O generacji Z mówi się niezbyt miło w kontekście rynku pracy. Że nie chce im się pracować, że są leniwi, roszczeniowi. I strasznie mnie to wkurza, bo to często są niczym niepodparte stereotypy. Moje pokolenie wchodzi na rynek z zupełnie innym zestawem kompetencji. Głośno mówimy o swoich wymaganiach, chcemy wiedzieć dokładnie, co mamy robić, potrafimy upominać się o podwyżki, rozmawiać o awansach i wynagrodzeniach. Ale trzeba też mieć na uwadze, że Zetki wychowane zostały przez rodziców, którzy są z pokolenia potencjalnych szefów. Jestem więc prawie pewna, że jak przyjdzie do nich ich dziecko, które jest w moim wieku i powie: mamo, tato, ta praca jest spoko, ale jednak chciałabym ją zmienić. To co powiedzą? Próbuj, świat należy do ciebie. A potem zdarza się analogiczna sytuacja, gdy przychodzi młody pracownik, mówi to samo, ale w oczach szefa jest roszczeniowy, nielojalny. Podwójne standardy. Moje pokolenie jest przebodźcowane, dorastało w świecie z nieograniczonym dostępem do technologii, gdzie codziennie informacje bombardują nas od rana do wieczora. Dodatkowo zostaliśmy wychowani przez rodziców, którzy chcieli dla nas jak najlepiej. Chcieli dać nam to, czego sami nie mieli, stąd te wszystkie zajęcia dodatkowe, każda chwila wypełniona aktywnością. Nic dziwnego, że gdy w wieku 20 lat taki człowiek idzie do pracy i przez osiem godzin ma siedzieć przy biurku to mu się to nie podoba. Ale to sygnał, by bardziej go zaangażować, pokazać, nauczyć. Dla mojego pokolenia najważniejsze jest znalezienie sensu w pracy. Dla wielu pracodawców będzie to jednak kolejny obowiązek, rzecz do zrobienia, coś na co nie ma czasu. Kiedy obecni pracodawcy zaczynali karierę bezrobocie wynosiło zdecydowanie więcej niż teraz. To się zmieniło. Mało kto już spędza w jednej firmie 20 lat. Młode pokolenie stawia siebie na pierwszym miejscu, co jest trudne do zrozumienia dla starszych, którzy nadużywali się w imię pracy, chorzy przychodzili do biura, bo na ich miejsce czekało dwudziestu innych. Oczywiście, jak każda inna generacja tak i Zetki przystosują się w pewnym momencie trochę do realiów rynkowych, ale już teraz wniosły dużo świeżości, która polega na mówieniu bardziej otwarcie o tym, na czym nam zależy, ale też na tym, że świat się nie zawali jeśli jednego dnia zostanę w domu bo mam gorączkę. Dla młodych najważniejsze jest też to, jakim jesteś człowiekiem, czy jesteś godnym zaufania partnerem. Nie ma znaczenia czy jesteś CEO. Chodzi o traktowanie siebie wzajemnie z szacunkiem. Co więc musi się zadziać międzypokoleniowego żeby to wszystko działało? Wyczulić się na to, że na rynku jest teraz inne pokolenie z zupełnie innym podejściem do pracy. Chodzi o zrozumienie, że pewne zachowania nie biorą się z tego, że ktoś jest roszczeniowy, tylko, że potrafi stawiać granice, a to, że szuka w was kolegi lub koleżanki nie wynika z tego, że nie szanuje waszego tytułu, ale ceni sobie partnerskie relacje z pracodawcą. Jednak domyślam się, że cała odpowiedzialność za zmiany nie spoczywa tylko na starszym pokoleniu. Nie spoczywa, obie strony muszą się dogadać. Dlatego najpierw edukujemy osoby zarządzające, zbieramy feedback i przekazujemy go młodym. Stwarzamy przestrzeń do dialogu, bo chociaż się różnimy, mamy trochę inne wartości to chcemy wzajemnie zrozumieć skąd to wszystko się bierze. To wymaga empatii, dostrzeżenia w sobie ludzi i postawienia się na miejscu drugiej osoby. O tym będziesz mówić więcej na konferencji Impact'25? Tak, o przyszłym rynku pracy i o nowych pokoleniach, jak to wszystko będzie się zmieniać. Niesamowicie mnie to cieszy, że tam będę. I że będzie Barack Obama (śmiech). Na samym początku powiedziałaś, że byłaś nieśmiałą osobą, a za moment wystąpisz na konferencji wśród takich nazwisk. Jak patrzysz na tamtą siebie? Czule na nią patrzę, bo wtedy jeszcze była to Wiktoria, która była dla siebie łagodniejsza, otwarta na wszystko, dawała sobie przestrzeń na popełnianie błędów. Tego jej dzisiaj brakuje. Patrzę na tamtą Wiktorię jako na osobę, która wiedziała co robi, która odkryła w sobie umiejętność zrzeszania ludzi. Że ich lubi, lubi z nimi spędzać czas i że oni też ją lubią. Cieszę się, że jesteśmy dzisiaj tu, gdzie jesteśmy. Ogromną część tego zawdzięczam jednak niesamowitym osobom, które poznałam, które mnie wsparły i powiedziały dużo mądrych słów. Wszystkim tym młodym kobietom, które są na początku życzę żeby także spotkały je na swojej drodze. Więcej o pokoleniu Z na rynku pracy Wiktoria Nowak opowie podczas wydarzenia Impact'25, które odbędzie się 14-15 maja w Poznaniu.
Natalia Maliszewska w SPAringu: „Straciłam wszystko, na co pracowałam całe życie”
„Straciłam wszystko, na co pracowałam całe życie. Dlatego musiałam poprosić o pomoc” – wyznaje Natalia Maliszewska, łyżwiarka szybka, olimpijka, multimedalistka. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada historię, która może być inspiracją dla każdego.
W tym artykule: Natalia Maliszewska – historia kariery Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Natalia Maliszewska – historia kariery Natalia niedawno przywiozła z Mistrzostw Świata trzy upragnione medale w short tracku. Smakowały jak żadne inne w jej karierze. Bo chociaż zwyciężała już wcześniej, to przez różne zawirowania i zbiegi okoliczności przeżyła sportową tragedię – niedopuszczenie do startu w igrzyskach i zawieszenie na 14 miesięcy. Te zdarzenia zmusiły Natalię do wielkiej pracy nad sobą i finalnie okazały się momentami zwrotnymi w jej karierze. O swojej słodko-gorzkiej historii opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Natalia Maliszewska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Julia Rocka przez lata tkwiła w pułapce perfekcjonizmu: „Sama siebie nie lubiłam”
Przed Julią Rocką ważny moment – premiera 2. albumu. W nowych utworach rozlicza się trudnymi doświadczeniami z przeszłości. Mówi o nich także w Glamour Sound On. O strachu przed porażką. O perfekcjonizmie. O wspierającej mamie i nieobecnym tacie. „Poczucie winy i wieczne obwinianie się mam mocno wpisane w moją naturę” – wyznaje.
Nie bez powodu Julia Rocka zatytułowała swój drugi album „Gorset”. Przez lata miała bowiem wrażenie, że sama go nosi. I że jest on coraz ciaśniej zawiązywany przez bliskich, przez nauczycieli, a także przez nią samą. Tuż przed premierą płyty artystka odwiedziła nasze studio, by opowiedzieć o swoich przeżyciach. Bo właśnie one zainspirowały ją do napisania najnowszych utworów. Muzyka ma dla mnie sens terapeutyczny – mówi młoda gwiazda w 28. odcinku Glamour Sound On. – Mam prawo powiedzieć to, co uważam, o czym myślę. Dziś autorka takich hitów jak „Oficjalna wersja zdarzeń” czy „Blow-Up” nie ucieka od samej siebie. Patrzy na siebie z większą czułością. Potrafi przytulić samą siebie.
Agnieszka Kaczorowska w końcu odpowiedziała na oskarżenia (jeszcze) męża. Nie zostawiła na nim suchej nitki...
Ostatnio o Agnieszce Kaczorowskiej znów zrobiło się głośno. Pół roku temu dowiedzieliśmy się, że rozwodzi się z Maciejem Pelą, a od marca możemy oglądać ją w roli trenerki w „Tańcu z gwiazdami”. Wydawało się, że temat ich rozstania ucichł, ale celebrytka właśnie dolała oliwy do ognia. Nie gryzła się w język.
W tym artykule: Agnieszka Kaczorowska i Maciej Pela rozstali się. W tle zdrada Agnieszka Kaczorowska pozbierała się po rozstaniu? „Czuję się, jak feniks odradzający się z popiołów” Agnieszka Kaczorowska i Maciej Pela rozstali się. W tle zdrada W październiku 2024 roku dowiedzieliśmy się, że Agnieszka Kaczorowska i Maciej Pela rozwodzą się. Ich rozstanie owiane było kontrowersjami i niejasnościami, a w tle pojawiła się zdrada. Wczoraj wyciekły zdjęcia (zrobione we wrześniu zeszłego roku), które zdają się tę niewierność potwierdzać. Widzimy na nich tancerkę, która przytula się i całuje z innym mężczyzną. Gdy do mediów trafiła informacja o rozstaniu, obydwie strony postanowiły milczeć. Do czasu… Zaczęło się od niewinnych wpisów w social mediach, w których byli partnerzy wbijali sobie szpile i nawiązywali subtelnie do rozstania. Instastories publikował głównie Pela. Potem obydwoje poszli o krok dalej, ponieważ postanowili pojawić się w telewizji. W różnych programach, wywiadach czy nawet podcastach opowiadali swoje wersje historii. Tancerz przedstawiał się jako ofiara, a tancerka konsekwentnie mówiła, że nic nie jest czarno-białe i wina zawsze leży po dwóch stronach. Teraz ponownie postanowiła zabrać głos. Agnieszka Kaczorowska pozbierała się po rozstaniu? „Czuję się, jak feniks odradzający się z popiołów” Gwiazda pojawiła się w odcinku „7:00” na Kanale Zero, w którym udzieliła wywiadu na żywo. Opowiedziała o tym, co się teraz u niej dzieje. Nie zabrakło również tematu dotyczącego jej głośnego rozstania z Pelą. Na początku gwiazda wyznała, że ostatnie miesiące były dla niej dość trudne i intensywne. Nie wszystko ma jeszcze przepracowane, ale nie poddaje się i walczy dalej. Następnie temat zszedł na byłego partnera Agnieszki, któremu ta, choć niedosłownie, wbiła (kolejną już) szpilę. Pela w wywiadach, których udzielił na przestrzeni ostatnich kilku miesięcy, często stawiał się w roli ofiary. Twierdził, że rozstanie przyszło nagle i szybko oraz że niczego się nie spodziewał. Wspominał, że to on miał głównie siedzieć w domu i zajmować się dziećmi, podczas gdy jego żona rozwijała się zawodowo. Tancerz dbał o to, aby ten przekaz mocno wybrzmiał. Co ma mu do powiedzenia Kaczorowska? Sprawę stawia jasno. Na koniec tancerka i aktorka przyznała, że razem z byłym partnerem wspólnie opiekują się córkami, co nieco ułatwia całą sytuację: Nie chciałabym, żeby to źle zabrzmiało, ale chyba łatwej jest z małymi dziećmi, kiedy przydarzają się takie rzeczy. Podkreśliła, że wszystko i tak jest niezwykle skomplikowane i starają się pracować nad relacjami rodzinnymi. Cały wywiad z Agnieszką Kaczorowską możecie obejrzeć poniżej. View oEmbed on the source website
Iconic french girl (nie tylko) z Netflixa. Camille Razat: „Niczego nie ukrywam – po prostu jestem sobą”
Camille zdobyła moje serce dwa razy – kiedy po raz pierwszy zobaczyłam ją na ekranie i wtedy, gdy poznałam ją osobiście. To nie był klasyczny wywiad, to było spotkanie z przyjaciółką, do którego możecie dołączyć, by zrozumieć, jak wiele ma do zaoferowania światu ta niesamowita dziewczyna.
Spotykamy się w absolutnie przepiękny, marcowy poranek. Camille ma na sobie sportowy set i ani grama makijażu. Widać, że doskonale czuje się w takim wydaniu – jej naturalność jest ujmująca, sprawia, że czuję się bardziej komfortowo, niż podczas wielu innych wywiadów, które miałam okazję przeprowadzić. Jeszcze zanim zacznę nagrywać wiem, że to będzie jedna z tych rozmów, które zapamiętam. I to nie tylko ze względu na okoliczności. Jestem pewna, że o mojej (i waszej) ulubionej francuskiej it-girl będzie coraz głośnej. Xymena Borowiecka, Glamour: Zacznijmy od tego, co mnie do Ciebie sprowadza, czyli Twojej współpracy z Authentic Beauty Concept. Filozofia marki skupia się na wydobywaniu i podkreślaniu naturalnego piękna. Czy to również Twoja własna filozofia? Camille Razat: Tak, absolutnie. Jak widzisz, na co dzień prawie nie noszę makijażu. Chcę wyglądać jak najbardziej naturalnie. Dlatego autentyczność, którą promuje Authentic Beauty Concept, jest mi tak bardzo bliska i naprawdę ją doceniam. Niczego nie ukrywam – po prostu jestem sobą. W pewnym sensie Authentic Beauty Concept to idealnie dopasowana do mnie marka. A więc, oczywiście, kosmetyki Authentic Beauty Concept, są elementem Twojej rutyny pielęgnacyjnej? O, tak, zdecydowanie. [Dołącza do nas kot Camille, który domaga się czułości, a że są rzeczy ważne i ważniejsze – robimy na nie chwilę przerwy] On jest prawdziwą gwiazdą, wiesz? Wystąpił w mojej pierwszej kampanii dla Authentic Beauty Concept, pojawił się w każdym filmie. Przepraszam, rozproszyłam się – jakie było pytanie? Pytałam o Twoją rutynę pielęgnacyjną. Ach, tak! Oczywiście. Jeśli chodzi o moje włosy, używam teraz wyłącznie kosmetyków Authentic Beauty Concept. Odkąd zaczęłam z nimi współpracować i stosować ich produkty, widzę ogromną zmianę na plus. Moje włosy są bardziej lśniące, zdrowsze – po prostu czuję i widzę, że są w lepszej kondycji. Ważne jest dla mnie również to, że formuły są wegańskie, nietestowane na zwierzętach i wolne od szkodliwych substancji. Poza tym jestem ogromną fanką świadomej pielęgnacji skóry. Używam wyłącznie produktów Augustinus Bader, bo są nietoksyczne – tak samo zresztą jak kosmetyki Victorii Beckham. Uwielbiam ją za to, że stworzyła produkty do makijażu z czystym składem. Czyli to właśnie filozofia Authentic Beauty Concept, ich etyczne podejście, przyciągnęło Cię do tej współpracy? Tak, zdecydowanie. Nie mogę zrozumieć, jak to możliwe, że w 2025 roku nadal są marki, które testują na zwierzętach. To wydaje się tak okrutne, to jest nie do zaakceptowania. Istnieją inne sposoby testowania produktów i uważam, że branża beauty powinna całkowicie odejść od testów na zwierzętach. Więc oczywiście podzielam wartości Authentic Beauty Concept. Masz ulubiony produkt Authentic Beauty Concept? O, tak! Zwłaszcza kiedy podróżuję, uwielbiam sięgać po ich suchy szampon. Zdecydowanie się zgadzam, sama użyłam go dziś rano! To świetny produkt. Prawda? To jedyny suchy szampon, jaki znam, który nie narusza tekstury włosów i nie pozostawia białego osadu. Po prostu dodaje objętości i sprawia, że włosy stają się miękkie i lśniące. Jest tak lekki, że można go stosować kilka razy dziennie, bo nie obciąża włosów. No i oczywiście linia Glow! Po umyciu włosów mieszam Glow Spray Serum z Hydrate Spray Conditioner w dłoniach i nakładam na wilgotne włosy. Sprawia, że są lśniące i maksymalnie nawilżone. Nie używasz suszarki? Staram się unikać suszenia włosów gorącym powietrzem. Chociaż niektóre produkty mają w sobie ochronę przed wysoką temperaturą, to i tak, kiedy tylko mogę, wolę pozwolić włosom wyschnąć naturalnie. Jak dbasz o swoją skórę i włosy przy tak intensywnym trybie pracy? Właśnie dlatego na co dzień nie noszę makijażu – kiedy tylko mogę, pozwalam skórze oddychać. Tak samo jest z moimi włosami. Kiedy mam wolny czas, co zdarza się rzadko, staram się ich nie myć zbyt często i dać im odpocząć. Raz w tygodniu robię sobie nocną kurację olejową – i nawet noszę wtedy te śmieszne czepeczki! Moje podejście jest bardzo proste: kiedy nie pracuję, skupiam się na regeneracji skóry i włosów. Nasze zawody mają ze sobą wiele wspólnego, więc doskonale to rozumiem – wszystko dzieje się tak szybko, że trudno znaleźć chwilę na relaks. Co robisz, żeby się wyciszyć po pracy? Szczerze? Zawsze najlepszą opcją jest wino! W końcu jestem Francuzką – nie mogę się powstrzymać! A poza tym uwielbiam ćwiczyć. Chodzę na siłownię i często korzystam z sauny, przynajmniej dwa razy w tygodniu. Swoją drogą, wiele osób nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo pozytywnie sauna wpływa na nasze zdrowie, jest świetna dla mózgu, płuc, serca, skóry, włosów – dosłownie wszystkiego. No i oczywiście cenię sobie czas spędzony z przyjaciółmi i granie w planszówki – to kolejna rzecz, która mnie relaksuje. Masz ulubioną planszówkę? Harry Potter! [Harry Potter: Hogwarts Battle – red.]. Planszówki to świetny sposób na oderwanie się od mediów społecznościowych i całej reszty. Właściwie, samo odłożenie telefonu na jakiś czas to jeden z najlepszych sposobów na odpoczynek po pracy. O, tak, oderwanie się od social mediów, chociaż na chwilę, jest superważne. Rozmawiałyśmy o Twojej rutynie pielęgnacyjnej, chciałabym dowiedzieć się czegoś o tym, co nosisz na co dzień. Jaki są Twoje codzienne stylizacje w porównaniu do tych bardziej formalnych looków? Lubię prostotę, a to, co założę konkretnego dnia, tak naprawdę zależy od mojego nastroju. Jak sama widzisz, uwielbiam Adidasa [Camille ma na sobie klasyczny set tej marki - red.]. Czasami po prostu chcę czuć się komfortowo, więc zakładam boyfriendy i sneakersy. Do tego zwykły biały t-shirt i męska marynarka. To mój sposób na to, by wyglądać stylowo i czuć się dobrze w tym, co mam na sobie. A kiedy mam ochotę na coś bardziej wyrazistego, uwielbiam nietypowe kroje, przeskalowane ramiona, krótkie marynarki — wiesz, taki bardzo francuski styl! I do tego wysokie kozaki. To jest definicja French chic! Nie zaprzeczę! Czy masz osoby-ikony, które Cię inspirują? W kontekście mody i urody. To zdecydowanie moja mama. Mamy zawsze dają najlepsze rady. Tak, totalnie. Kiedy dorastałam, moja mama dawała mi najlepsze porady dotyczące urody, na przykład, żeby zawsze używać kremu z filtrem. Teraz ludzie zaczynają zdawać sobie sprawę, jakie to jest ważne, a ona od samego początku uczyła mnie, żeby chronić skórę przed promieniowaniem UV. Pamiętam też, jak obserwowałam ją przy robieniu makijażu. Była profesjonalną wizażystką, więc była w tym naprawdę dobra. Kiedy byłam nastolatką, zaproponowała, że mnie nauczy mnie, jak podkreślać swoją urodę i to właśnie od niej nauczyłam się wszystkiego. Moją forever icon na zawsze pozostanie moja babcia. Noszę jej biżuterię. To jest naprawdę wyjątkowe uczucie. Ja też mam sporo biżuterii, rodzinnych pamiątek, które są dla mnie ważne. Noszenie takich rzeczy ma dla mnie wartość sentymentalną – to jak noszenie kawałka ich historii zawsze przy sobie. Opowiesz mi, nad czym teraz pracujesz? Oczywiście! Obecnie kręcę dwa seriale, które będą miały premierę we wrześniu i w październiku. Oba wcielenia są zupełnie inne od moich poprzednich ról, co bardzo mnie cieszy, bo łatwo jest zostać zaszufladkowaną. A ja absolutnie nie chcę tego w mojej karierze. Jeden z nich oparty jest na prawdziwej historii kryminalnej i gram w nim główną śledczą. Wow, to faktycznie coś totalnie innego. Tak, i to jest wspaniałe! To mroczna historia, a sam serial jest dość... intensywny. Będzie dostępny na Disney+. Pracowałam też nad serialem dla Netflixa, w którym gram wiedźmę. I absolutnie to uwielbiam! Będę szczera: myślę, że cała ta estetyka świetnie do Ciebie pasuje. Wiedźmy zawsze są stylowe, złoczyńcy ubierają się najlepiej. Całkowicie się zgadzam! Kostiumy, fryzury… miałam nawet protezy i w niektórych scenach tylko jedno oko! To musiało być niesamowite doświadczenie. Którą produkcję z Twoim udziałem powinnam obejrzeć? Film, który obecnie krąży po festiwalach filmowych. Jestem pewna, że wkrótce trafi na jakąś platformę streamingową. Nosi tytuł Prodigieuses. Gram w nim główną rolę razem z moją najlepszą przyjaciółką – wcielamy się w siostry, które są genialnymi pianistkami, ale walczą z chorobą, która zagraża ich karierze. To bardzo emocjonalna i piękna, prawdziwa historia. Obiecuję, że go obejrzę. Z której swojej roli jesteś najbardziej dumna? Najbardziej dumna jestem ze swojej pracy w teatrze. Zagrałam w pewnym monodramie, który był niesamowicie wymagający. Nie był komediowy, wręcz przeciwnie, był głęboko tragiczny. Moja bohaterka to 19-letnia dziewczyna, która straciła siostrę i w swoim bólu zaczęła wierzyć, że jest starszą, deportowaną Żydówką. Brzmi jak coś niewyobrażalnie trudnego. Tak było. W sumie grałam sześć różnych postaci, każdą z własnym głosem i sposobem poruszania się. Było to bardzo wymagające fizycznie, ale myślę, że to projekt, z którego jestem najbardziej dumna. Bardzo mnie rozwinął jako aktorkę. Gdybyś mogła zagrać u boku dowolnego aktora, żyjącego lub nie, to kto by to był? Świetne pytanie! Muszę się zastanowić... A właściwie nie, to wcale nie jest trudne. Byłaby to Emma Stone. O, wow. Dlaczego Emma? Uważam, że obecnie jest najlepszą aktorką. Jest nieprzewidywalna, co sprawia, że fascynująco się ją ogląda. Jest inna niż wszyscy, odważna. Podziwiam wybory, jakich dokonuje w swojej karierze. Jej przemiana w Biednych Istotach była niesamowita. Uwielbiam ją w tej roli. O tak, zdecydowanie! A mężczyzna? Hmm... Myślę, że Nicholas Hoult jest fantastyczny. To świetny aktor i nie mogę się doczekać jego współpracy z reżyserem-wizjonerem. Był genialny w The Great [polski tytuł: Wielka - red.] – głupkowaty i absurdalny, a jednocześnie szalenie zabawny. No i oczywiście zawsze będę mieć do niego sentyment przez Skins. Myślę, że Skins było jednym z tych seriali, które zdefiniowały nasze pokolenie. Dokładnie! To była moja nastoletnia obsesja. Omg, tak, oglądałam to w liceum! Wychodzi na to, że jesteśmy prawie w tym samym wieku. Tak! Więc w zasadzie wszyscy dorastaliśmy z Tonym ze Skinsów. A jeśli chodzi o ulubione filmy, co możesz oglądać bez końca? Harry'ego Pottera. Jestem totalną nerdką. Oglądam całą serię co roku w okolicach Świąt Bożego Narodzenia. Moim największym marzeniem jest wystąpić w filmie o Harrym Potterze. Może to jeszcze możliwe! Nie wiem... Nie jestem Angielką, więc wątpię, że J.K. Rowling pozwoliłaby mi zagrać w czymkolwiek z uniwersum Harry’ego Pottera. Może chociaż epizodyczna rola w jakimś odcinku albo po prostu możliwość bycia na planie i obserwowania aktorów w akcji? Jestem pewna, że sama obecność tam byłaby niesamowita. Tak, to byłoby cudowne! Twój dom jest przepiękny, jestem nim absolutnie zachwycona. Lubisz dekorować wnętrza, to Twoja pasja? Nie nazwałabym tego pasją – to mocne słowo – ale tak, uwielbiam dobry design i architekturę. A jeśli mówimy o prawdziwych pasjach, to muszę to powiedzieć: gry wideo. Ja naprawdę jestem nerdem! To moja prawdziwa pasja. No i moda też. Myślę, że moda to świetny sposób na wyrażanie siebie. To, jak prezentujesz się światu, jest ważne. Zwłaszcza w Twojej branży. Dokładnie. W tej branży pierwsze wrażenie ma ogromne znaczenie. W innych dziedzinach nie jest to aż tak istotne i to jest całkowicie w porządku. Od niedawna jesteś też producentką, prawda? Tak jest! Zaczęłam produkować krótkie filmy, reklamy i teledyski. To stało się moją nową pasją. Teraz pracujemy nad produkcją pełnometrażowych filmów, co jest naprawdę ekscytujące. Moja firma nazywa się Tazar – to w zasadzie moje nazwisko zapisane wspak. To kolektyw ludzi, z którymi uwielbiam pracować. Gdybyś nie wybrała aktorstwa, czym byś się zajmowała? Cóż, w tym momencie powiedziałabym, że produkcją. Ale jeśli miałabym wybrać coś zupełnie spoza branży… Kiedy przeprowadziłam się do Paryża, chciałam zostać korespondentką wojenną. To naprawdę trudna, bardzo wymagająca praca. Tak, ekstremalnie trudna. Szczerze mówiąc, nie wiem, czy byłabym w stanie to udźwignąć, zwłaszcza biorąc pod uwagę to, co dzieje się teraz na świecie. Ale to było moje pierwsze wymarzone zajęcie. Poza tym myślę, że mogłabym być projektantką wnętrz. Twój dom Cię definiuje, to Twoja bezpieczna przestrzeń. Czucie się dobrze we własnym domu jest jak pokochanie siebie, to przedłużenie Twojej osobowości. Czego mogę Ci życzyć na tym etapie Twojego życia? Żeby moja firma produkcyjna w końcu wyprodukowała swój pierwszy pełnometrażowy film! I żebym nadal dostawała ciekawe role. W tym roku prawdopodobnie będę kręcić dwa filmy. To bardzo różne projekty i oba będą miały premierę w kinach. To francuskie produkcje, więc może pomogą mi jeszcze bardziej ugruntować moją karierę. A czego najbardziej teraz potrzebujesz? Pracy z reżyserem, którego naprawdę podziwiam. Kimś, kto zmusi mnie do stania się lepszą aktorką. Zawsze chcę się rozwijać i uczyć.
Jędrzej Hycnar: „Random 2.0 jest o przekraczaniu bariery samotności i intymności, poszukiwaniu i odnajdywaniu pomocy”
Czy współczesna kultura wystarczająco oddaje głos młodym ludziom? Jakie znaczenie mają intymne rozmowy w świecie zdominowanym przez technologię? Jędrzej Hycnar w rozmowie z Ismeną Dąbrowską dzieli się swoimi spostrzeżeniami i zdradza, jakie artystyczne wyzwania czekają na niego w najbliższym czasie.
„Budowanie dorosłego życia u każdego faceta powinno opierać się również na jakiejś próbie zrozumienia samego siebie, przeszłości, tego co się działo, co się dzieje, próby znalezienia odpowiedzi na pytanie: kim jestem?” – mówi Jędrzej Hycnar, aktor teatralny, serialowy i filmowy, który wcielił się w rolę Łukasza w kontynuacji jednego z najpopularniejszych polskich słuchowisk „Random 2.0”, produkcji Storytel Original. Opowieść o skomplikowanych relacjach młodych ludzi pokazana przez pryzmat aplikacji randkowej jest już dostępna w aplikacji Storytel. Czujesz presję bycia w social mediach? Masz wrażenie, że to napędza karierę i oczekuje się od ciebie bycia obecnym na różnych platformach? Szczerze mówiąc nie mam takiego wrażenia, więc prowadząc swoje social media nie przykładam do tego aż tak wielkiej wagi. Taka presja może czasami pojawiać się przy okazji bardziej komercyjnych projektów, ale nie spotykam się za często z tym, żeby moje zasięgi albo sposób w jaki prowadzę swojego Instagrama miały realne przełożenie na moją pracę. I to mnie cieszy, bo nie powinno to mieć bezpośredniego wpływu na moją pracę. Z drugiej strony każdy podchodzi do tego tematu inaczej i fajne jest to, że można ten zawód uprawiać na parę różnych sposobów. Wykonywać go, tak jak się chce. I to jest super. A korzystasz z aplikacji randkowych? Nie. (śmiech) Chciałam zapytać o twoje doświadczenia w kontekście „Randoma 2.0”. Myślisz, że taka aplikacja miałaby szansę dzisiaj istnieć? Wysyłanie wiadomości głosowych jest jednak bardziej intymne niż samo pisanie. Nie korzystam z takich aplikacji, więc ciężko mi powiedzieć, jak to jest, kiedy wysyła się głosówki. Nie jestem w ogóle w tym świecie, ale z drugiej strony wielu moich rówieśników, moi koledzy i koleżanki w tym uczestniczą, więc absolutnie to rozumiem. Właśnie się nad tym zastanawiam i dochodzę do wniosku, że ja bym chyba nie potrafił od razu przejść tej granicy intymności. Ale z drugiej strony w kontekście „Randoma 2.0” mówimy też o przekraczaniu innej bariery – bariery samotności czy pewnego odizolowania, gdy dwójka ludzi może ze sobą porozmawiać. Myślę, że to bardzo indywidualna kwestia, ale biorąc pod uwagę jak ten projekt – zarówno pierwsza, jak i druga część – został odebrany, wydaje mi się, że dla ludzi nie jest to coś dziwnego, że nie jest to wizja jakiejś bardzo odległej sytuacji, która nie może mieć miejsca. Biorą to za pewien ciekawy schemat interakcji, gdzie za pomocą głosówek wciąż mogą rozmawiać z drugim człowiekiem. Wspomniałeś o samotności, która przewija się przez drugą część słuchowiska, podobnie jak sam temat zdrowia psychicznego. Uważasz, że to słuchowisko dobrze opowiada o twoim pokoleniu? O problemach młodych ludzi? Ciężko jest zmieścić w jednej historii postawę całego pokolenia: mnogość tematów, które mamy współcześnie dookoła, to, co dzieje się w przestrzeni publicznej, ale też, co dzieje się z nami prywatnie, wewnętrznie, w świecie nam najbliższym. Na pewno jednak ten wątek mężczyzny, który czuje, że powinien przejść drogę poradzenia sobie z samym sobą, jest niezwykle ważny i aktualny. Wydaje mi się, że nadal mężczyźni rzadziej sięgają po pomoc, nie zawsze potrafią rozmawiać o tym, co się z nimi dzieje. Oczywiście, to się zmienia i idzie w coraz lepszym kierunku, ale mam poczucie, że budowanie tzw. dorosłego życia u każdego faceta powinno się również opierać na jakiejś próbie zrozumienia siebie, przeszłości, tego co się działo, co się dzieje, chęci znalezienia odpowiedzi na pytanie: kim ja jestem?. I to pojawia się w ramach spotkania Porto358, czyli Łukasza z Mary, chociaż on na początku nie robi tego we właściwy sposób. Jest przez to nawet w tekście „Randoma 2.0” nazwany… dzbanem roku. Od początku nazywany jest też toksycznym eks, co dużo o nim mówi. Wydaje się też wielką, chodzącą czerwoną flagą. To jakiś punkt startowy i nie zdradzając zbyt wiele, przejdzie on jednak jakąś ewolucję, czeka go proces poszukiwania prawdy o samym sobie. Kto i jak mu w tym pomoże – tego już więcej słuchacze dowiedza się z „Randoma 2.0”. Co zainteresowało cię w tej postaci na tyle mocno, że zdecydowałeś się z nią zmierzyć? Co chciałeś w nim uchwycić? Jestem absolutnym fanem głosowej pracy aktorskiej. Współpraca ze Storytel nawiązała się co prawda dość niedawno, ale same słuchowiska były ze mną niemal od zawsze. Za jedno z nich zostałeś nawet nagrodzony. Tak, był to debiut w Teatrze Polskiego Radia u Waldemara Modestowicza w „Chaja i Chaim. Opowieść o dwóch liściach”. Do dziś często bywam i w Teatrze Polskiego Radia, i w innych miejscach; bardzo lubię tę formę i szczerze mówiąc, jeżeli chodzi o wszystkie możliwości pracy głosem jak dubbing, audiobooki czy reklamy głosowe, to słuchowiska lubię najbardziej. Uwielbiam to bycie tu i teraz. Na planie przed zagraniem sceny przegadujemy tekst, a tutaj to przegadywanie jest od razu sprawcze, jest elementem, którego możemy potem odsłuchać. Zatem moment przełożenia z czytania i od razu zagrania tego, jest dla mnie niezwykle ciekawy. Jest też oczywiście trudny: wymaga nieustannej koncentracji, ale naprawdę lubię to robić. Druga kwestia to, że wcześniej już pracowałem z Nataszą Parzymies przy okazji serialu „Kontrola” i nie ukrywam, bardzo cenię sobie to doświadczenie. Pierwszego „Randoma” słuchałem i widziałem nagrania na YouTube, więc chciałem się pojawić w drugiej części. A kiedy potem przeczytałem „Randoma 2.0”, pomyślałem sobie, że oprócz jakiegoś obrazu intymnej relacji międzyludzkiej, bardzo skomplikowanej, słuchacz ma tylko strzępki informacji, kim jest ten Łukasz, Porto358. I że ta jego pozycja startowa nie jest zbyt dobra, jest raczej - tak jak powiedziałaś - toksycznym eksem. Takie wyzwania są fajne, kiedy mimo tego, co wydaje się być zapisane, próbuje się tę postać jakoś umotywować, przeprowadzić i na koniec dać jakąś nadzieję na zrozumienie tego człowieka. To jest coś do czego warto dążyć w tym zawodzie. Czy praca przy słuchowisku jest dużo trudniejsza niż to, co robisz na co dzień? Jest większym wyzwaniem, gdy nie możesz używać ruchu ciała, mimiki? Szczerze mówiąc... Możesz powiedzieć, że nie… (śmiech) Jest to prostsze (śmiech), ale już wyjaśniam, dlaczego. Słuchowisko ma w sobie pewną intymność polegającą na tym, że jest się zamkniętym w studio i jeśli nie ma kamery, to nikt nie widzi co tam robię ze swoją twarzą, jak wyginam się na wszystkie strony, żeby znaleźć taką intonację jaką bym chciał. Jest to taka bezpieczna strefa do tego, żeby próbować sobie “poszarżować” albo odpuścić. W przypadku „Randoma 2.0”, bohaterowie wysyłają sobie głosówki. Te wiadomości były nagrywane na bliskim mikrofonie, więc nie mogły tutaj pojawiać się nie wiadomo jak wielkie środki wyrazu aktora, bo słuchający by tego nie znieśli. Chodziło o to, żeby być możliwie najprawdziwiej autentycznymi w tej rozmowie, dlatego cieszę się, że nagrywaliśmy to razem z Julką i że jednak było to prawdziwe spotkanie i dialogowanie ze sobą. Wspomniałeś o Julii Wieniawie, odtwórczyni roli Mery. Jak wchodziło ci się w projekt, który ma już swoją renomę, swoich fanów i wobec którego były pewne oczekiwania? Na szczęście nie jest to pierwszy projekt, w który wchodzę, mimo że miał już swoją pierwszą część, więc byłem przygotowany na to, że fani mają jakieś oczekiwania. W takich przypadkach wydaje mi się, że trzeba być jakoś uważnym, próbować dać coś od siebie i dołożyć coś nowego do sukcesu, który już się wydarzył. A pracowało mi się z wielką przyjemnością. To co ciekawe, to że słuchacze znający „Randoma” wejdą w ten sam, wykreowany wcześniej świat, ale jednak czekają na nich trochę inne fabularne doznania. Fajnie, że ten projekt się tak rozwija! Obydwa słuchowiska stworzone są z myślą o młodych ludziach, pokazują problemy, które ich trapią, to, jak nawiązują relacje. Masz poczucie, że takich projektów jest wystarczająco dużo w dzisiejszej kulturze? Ja mam przede wszystkim wrażenie, że wciąż bardzo mało robi się dla obecnej młodzieży, osób w przedziale powiedzmy 13-20 lat. Wcale nie powstaje dużo filmów, w teatrze także nie ma zbyt wielu projektów, które by o nich opowiadały. To jakaś przestrzeń do zagospodarowania, do stworzenia naprawdę fajnych i ciekawych propozycji dla ludzi, którzy na pewno tego potrzebują. Dlatego cieszę się, w jaki sposób opowiadany jest „Random”, że jest zrobiony przez naprawdę młodych ludzi i że opowiada o tematach związanych z samotnością czy właśnie o poszukiwaniu siebie, szukaniu pomocy i w ogóle zrozumieniu potrzeby wsparcia u młodego faceta. Słuchowisko ma też wartość edukacyjną? Tak mi się wydaje. Zwłaszcza, że „Random 2.0” jest tak sprytnie i dobrze opowiedziany, że jeśli ja się nie pomyliłem (śmiech), to w 99 proc. zostało to tak nagrane, jak pierwotnie napisała to Natasza Parzymies. A często kiedy produkujemy współczesne sztuki, pisane tu i teraz, czy gramy w serialach lub filmach, to zdarza się, że te dialogi są podmieniane. Czasami są to drobne słowa, ale mówimy wtedy, że coś się nie układa w buzi, że nie brzmi naturalnie, że nikt młody tak dziś nie mówi, że nie jest to wiarygodne. Tu było inaczej. W swojej pracy poruszasz się nie tylko po współczesności, ale po bardzo różnych epokach. Krążysz między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością. W którym z tych światów, w której z tych estetyk czujesz się najlepiej? Aktorstwo wydaje się pod tym względem niezwykłym zawodem, pozwalającym na podróżowanie w czasie. Oczywiście najprostszą odpowiedzią jest to, że wszędzie jest coś ciekawego (śmiech). Nie umiem tego tak zhierarchizować: co jest lepsze, co jest najlepsze. To, co już było, ma w sobie jakiś akcent tego, co nie było przeżyte osobiście, ma jakiś sentyment, pozwala przenieść się rzeczywiście w czasie. Pierwsze, co przychodzi mi do głowy to film „Napad” Michała Gazdy, który był dla mnie silnym doznaniem, projektem, na którym mi bardzo zależało, ale też dzięki któremu spędziłem trochę czasu w latach 90. To było bardzo ciekawe, mogłem zobaczyć, jak świat wyglądał zaraz przed moim urodzeniem - czas niby dość mi bliski, ale jednak odległy, nie mogę go pamiętać. Także rozważania o przyszłości są interesujące, ale generalnie najbardziej lubię opowiadać o tym, co jest tu i teraz. I takich projektów mi brakuje, bo opowiadanie o świecie dzisiejszym jest arcyciekawe. To gdzie wkrótce cię zobaczymy? To, o czym mogę już mówić to spektakl „Pułapka” w reżyserii Cezarego Żaka oraz Teatr Telewizji w Reżyserii Krzysztofa Zanussiego. Teraz pracuję nad spektaklem „Pic na wodę” w reżyserii Jakuba Przebindowskiego, który najprawdopodobniej będzie można zobaczyć we wrześniu. Czekam też na premierę „Vinci 2” Juliusza Machulskiego , która ma być jeszcze w tym roku. Obiecuję, że jest tego więcej, ale co do reszty - nie mogę się jeszcze wypowiadać. (śmiech) To na koniec: teatr, filmy, seriale, słuchowisko – w której formie chciałbyś się najbardziej rozwijać? Czy jak już się pozna je wszystkie, to nie da się zrezygnować z żadnej? Patrzę na zawód aktora całościowo, traktuję to jako jedną wspólną dziedzinę, która ma różne środki wyrazu. Bardziej myślę o tym, żeby koncentrować się na konkretnych pomysłach i chęciach. Mam teraz potrzebę zagrania w jakiś współczesnym filmie. W przypadku teatru czekam za to na jakieś trudniejsze spektakle. Nieco się to już nawet udało, bo dosłownie dwa tygodnie temu wszedłem do obsady „Hamleta” Krzysztofa Jasińskiego w Teatrze STU. I to było ogromne wyzwanie, ponad czterogodzinny spektakl. Ale takiego teatru jeszcze mam niedosyt. I to na niego czekam.
Jagna Niedzielska zdobyła się na szczerość w SPAringu: „Wiele razy w życiu musiałam być odważna”
„Bardzo długo nie wiedziałam, co mam robić w życiu i w niczym nie czułam się dobra” – wyznaje Jagna Niedzielska, edukatorka kulinarna, influencerka i osobowość telewizyjna. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada o tym, jak odwaga pomogła jej znaleźć swoją drogę.
W tym artykule: Jagna Niedzielska – historia kariery Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Jagna Niedzielska – historia kariery Zanim Jagna Niedzielska dała się poznać jako świetna kucharka, edukatorka kulinarna i influencerka, długo szukała swojej zawodowej drogi. Skończyła prawo, bo jej mama chciała, by miała konkretny, dobry zawód. Potem pracowała w kancelarii, ale od razu wiedziała, że to nie jest miejsce dla niej. Próbowała potem kilku innych rzeczy, aż poznała Tomka Jakubiaka, który wprowadził ją w świat kulinariów. Życie stawiało też przed nią wiele wyzwań, które wymagały wielkiej odwagi. O tych najbardziej przełomowych opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Jagna Niedzielska jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Grzeczny Marcin Maciejczak z „The Voice Kids” dorósł i lubi prowokować: „Więcej we mnie tego zbuntowanego szczeniaka” [Glamour Sound On]
„Ten grzeczny chłopiec jest we mnie na co dzień. Ja prywatnie taki nie jestem. Przy tym albumie pozwalam sobie na więcej” – mówi Marcin Maciejczak w Glamour Sound On. – „Gdyby nie było we mnie pierwiastka tego zbuntowanego szczeniaka, nie napisałbym utworu «Destroy Me, Today»”.
W tym artykule: >Marcin Maciejczak i jego (celowa) prowokacja Marcin Maciejczak o Justynie Steczkowskiej i Eurowizji Marcin Maciejczak w Glamour Sound On Zwycięstwo w trzeciej edycji „The Voice Kids” całkowicie zmieniło jego życie – otworzyło drzwi do świata muzyki i show-biznesu, przyniosło popularność i pozwoliło spełniać marzenia. Marcin Maciejczak dorastał w blasku fleszy. Na początku 2025 roku wydał nowy album – pierwszy jako dorosły mężczyzna. To właśnie dzięki „Destroy Me, Today” udowodnił, że jest artystą świadomym, a do tego odważnym. Chętnie eksperymentuje. Nie tylko z brzmieniami, ale również ze swoim wizerunkiem. I nie stroni od prowokacji. O najświeższym materiale (oraz reakcjach, jakie wywołał), o „The Voice Kids”, Eurowizji i nie tylko 19-letni gwiazdor opowiedział w najnowszym wywiadzie dla Glamour. Marcin Maciejczak i jego (celowa) prowokacja Były komentarze: „gdzie jest ten grzeczny chłopiec? Gdzie jest ten Marcin z «The Voice Kids?»”. Czytam, że ego mnie przerasta, że jestem zapatrzony w siebie... Całuję się z lustrem w jednym teledysku, wiedziałem, jak może zostać to odebrane – mówi Marcin Maciejczak. Choć przy okazji premiery najnowszej płyty pozwolił sobie na prowokację, przyznaje, że na co dzień jest „grzecznym chłopcem”, którego wiele osób pamięta jeszcze z czasów wspomnianego talent show TVP 2. Wszystko wskazuje na to, że jeszcze nadejdzie moment, by podkreślić te cechy na scenie czy poza nią. Marcin Maciejczak o Justynie Steczkowskiej i Eurowizji Marcin Maciejczak nie ukrywa, że Eurowizja jest na liście jego zawodowych marzeń. Na pewno będzie śledzić poczynania Justyny Steczkowskiej – tegorocznej reprezentantki Polski, którą określa jako swoją „music mother”. Justynę Steczkowską trzeba oglądać (na Eurowizji – przyp. redakcji). Jestem bardzo happy, że Justynie się udało – wyznaje Marcin Maciejczak w Glamour Sound On. – Wydaje mi się, że to święto dla Polski. Święto muzyki, jak co roku dla Europy, ale w tym roku – naprawdę święto dla Polski. Trzymam kciuki, Justyna. Let’s destroy them! Młody artysta wysoko ocenia szanse Justyny Steczkowskiej. Marcin Maciejczak w Glamour Sound On Marcin Maciejczak jest gościem 27. odcinka programu Glamour Sound On, do którego Asia Twaróg zaprasza najbardziej cool osoby z polskiej sceny muzycznej. Rozmowa jest dostępna w całości na Glamour.pl, a także na YouTube. Na kanale Glamour Polska znajdziecie więcej wywiadów z tej serii. Do tej pory w naszym studiu gościli m.in. Sara James, Natalia Szroeder, Margaret, Zalia, Krzysztof Zalewski, Kwiat Jabłoni, Luna czy Dziarma.
Marcysia Ryskala wspomina operację nosa i hejt, z którym musiała się zmierzyć: „Masa negatywnych komentarzy i porównania do Michaela Jacksona”
Jej wizerunek jest szeroko komentowany w mediach społecznościowych. W najnowszym wywiadzie Marcysia Ryskala opowiedziała m.in. o hejcie, z którym przyszło jej się zmierzyć, gdy przeszła operację plastyczną, chcąc pozbyć się jednego ze swych kompleksów.
W tym artykule: Marcysia Ryskala gwiazdą kwietniowego numeru Glamour Marcysia Ryskala w szczerym wywiadzie dla Glamour [fragment rozmowy] Marcysia Ryskala należy do grona najpopularniejszych influencerek w Polsce. Ma wiele fanek i fanów wśród młodych internautek i internautów. Kiedyś kojarzono ją przede wszystkim z platformą YouTube, natomiast dziś koncentruje się na swoich kanałach w mediach społecznościowych, na czele z Instagramem i TikTokiem, gdzie pokazuje, jak wygląda jej życie na co dzień. Marcysia Ryskala gwiazdą kwietniowego numeru Glamour To właśnie twórczyni internetowa została gwiazdą kwietniowego numeru Glamour. Marcysia Ryskala wzięła udział w sesji zdjęciowej, a także udzieliła niezwykle szczerego wywiadu, w którym opowiedziała m.in. o operacji nosa. Jak sama mówi, zdecydowała się na nią, aby pozbyć się jednego ze swoich kompleksów. I nie żałuje tej zmiany. Niemniej jednak pamięta, jak zareagowały niektóre osoby, obserwujące jej poczynania w sieci. Oto fragment tej poruszającej rozmowy, która pochodzi z najnowszego wydania magazynu. Marcysia Ryskala w szczerym wywiadzie dla Glamour [fragment rozmowy] Marta Krupińska: Ty jako nastolatka miałaś kompleksy? Dlatego zdecydowałaś się na operację nosa? Marcysia Ryskala: Pamiętam, że w liceum mój wygląd był mocno komentowany, zwłaszcza przez moją byłą wychowawczynię. A na operację nosa zdecydowałam się, bo był to mój kompleks i po prostu czułam potrzebę zrobienia tego. Przy tej okazji pojawiło się bardzo dużo hejtu, ale poniekąd byłam na to przygotowana, dlatego że to była duża zmiana. Pamiętam pierwsze zdjęcie, które wrzuciłam zaledwie dwa tygodnie po operacji. Wylały się pod nim masa negatywnych komentarzy i porównania do Michaela Jacksona. Ale skąd ten hejt de facto? Przecież nie ukrywałaś tego, nie powiedziałaś, że nos Ci się zmienił, bo masz nową dietę, więc o co chodziło? O źródło tych komentarzy należałoby spytać samych autorów. Niektórzy mogliby takie rzeczy chcieć ukrywać, ale jako że jestem osobą publiczną, nagrywałam filmy na YouTubie i dzieliłam się moją codziennością, moimi metamorfozami, czułam, że chcę ludziom o tym opowiedzieć, pokazać, jak przebiega ten proces. Po czasie mogę powiedzieć, że jestem bardzo zadowolona z decyzji o operacji, zyskałam dzięki niej dużo pewności siebie. Skoro miałam możliwość walki ze swoim kompleksem, żeby poczuć się lepiej, to warto było to zrobić. A jest coś, czego byś nie pokazała w internecie? Taka sfera życia zarezerwowana tylko dla Ciebie? Myślę, że taką sferą jest dla mnie rodzina, oczywiście pomijając moje rodzeństwo, które działa w internecie, ale moi rodzice, moje babcie. Temat rodziny zachowuję dla siebie. Teraz jesteś w nowej relacji, która powoli staje się publiczna. Pierwsze miesiące chcieliśmy mieć w 100 procentach tylko dla siebie, nie chcieliśmy być skazani na oceny, więc trzymaliśmy wszystko w tajemnicy. Uważam, że jak się działa w internecie, to naturalnie w pewnym momencie takie rzeczy wychodzą na jaw. Mówiąc w skrócie: detektywi z TikToka znowu nie zawiedli. -- Kwietniowy numer Glamour z Marcysią Ryskalą na okładce w sprzedaży od 20 marca 2025.
Marta Wierzbicka szczerze o wyznaczaniu granic i dorastaniu w show-biznesie w SPAringu: „O moim ciele mówili wszyscy i wszystko"
„Dorastałam na oczach całej Polski, a show-biznes nie był przyjaznym miejscem” – wyznaje Marta Wierzbicka. Została aktorką, gdy była jeszcze nastolatką. Nikt nie przygotował jej na to, jak okrutny i niebezpieczny może być show-biznes. W najnowszym odcinku SPAringu opowiada o tym, jak nabierała pewności siebie i dziś świadomie zarządza swoją karierą.
W tym artykule: Marta Wierzbicka – kariera pod kontrolą Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Marta Wierzbicka – kariera pod kontrolą Była tak naprawdę dzieckiem, kiedy wygrała casting i dołączyła do obsady codziennego serialu „Na wspólnej”. Od razu poczuła, że aktorstwo to zawód dla niej, jednaj nikt nie przygotował jej na okrutny świat show-biznesu. Popularność przyszła bardzo szybko i równie szybko ukazała swoje ciemne strony. Najbardziej bolało, gdy ludzie dali sobie prawo do oceniania wyglądu Marty – ciało dziewczyny, która dorastała i zmieniała się na oczach całej Polski, było tematem newsów i ocen. Dziś Marta Wierzbicka jest dojrzałą dziewczyną, świadomą siebie. Przepracowała tamten czas i umie już zarządzać swoim wizerunkiem. O całym procesie opowiada w najnowszym odcinku SPAringu. Glamour SPAring – rozmowy Katarzyny Dąbrowskiej Marta Wierzbicka jest gościnią kolejnego odcinka SPAringu. SPAring to cykl dziewczyńskich rozmów. Redaktorka naczelna Glamour Katarzyna Dąbrowska zaprasza swoje gościnie do spa, by tam, w bezpiecznej, intymnej przestrzeni rozmawiać z nimi o ważnych, często intymnych, dziewczyńskich sprawach – ciele, samoakceptacji, społecznych wyzwaniach stojących przed kobietami. Rozmowy można obejrzeć na kanale Glamour Polska na You Tube i na serwisie Glamour.pl.
Vanessa Aleksander szczerze o kobiecej sile i solidarności: „Jestem typową «girl’s girl» – lojalną wobec dziewczyn, walczącą o ich prawa"
Przy okazji premiery filmu „Klątwa” Vanessa Aleksander opowiedziała o szeroko rozumianej dziewczyńskości. Co więcej, otworzyła się na tematy związane z terapią, a także budowaniem bliskości z samą sobą.
Asia Twaróg: Masz więcej szczęścia czy pecha w swoim życiu? Vanessa Aleksander: Mam zdecydowanie więcej szczęścia. Raczej nie upatruję swoich niepowodzeń w kategorii pecha. Lubię brać odpowiedzialność za to, co dzieje się w moim życiu i myśleć o sobie jako o osobie sprawczej. Czyli wierzysz, że masz wpływ na swój los, a nie w to, że wszystko jest zapisane w gwiazdach? Tak. Nie chciałabym oddawać swojego losu jakiejś sile wyższej. Oczywiście, na linii mojego życia dochodzi do przypadków, w tym do nieoczekiwanych spotkań, które doprowadzają mnie do różnych miejsc. Prawdopodobnie nie mogłabym uprawiać swojego zawodu w takiej intensywności, w jakiej to robię, gdyby nie szanse, które otrzymałam od innych. To z kolei nie do końca było zależne ode mnie. Ale to Ty potrafisz te szanse wykorzystywać. I to już Twoja zasługa. Mam nadzieję, że tak. Jestem bardzo pracowitą i oddaną osobą. Zarówno w życiu prywatnym, jak i zawodowym daję sto procent z siebie. To mogło w jakimś stopniu przyczynić się do tego, w jakim miejscu się znajduję. Natomiast te nieplanowane spotkania, o których wspomniałam, mogły wiele zmienić. Jestem prawie pewna, że gdybym nie zerwała się z lekcji angielskiego, żeby pójść na casting do „Wojennych dziewczyn”, nie rozmawiałybyśmy teraz ze sobą. Bo nie zrobiłabym swojego pierwszego serialu. Mój kumpel spotkał producenta w centrum handlowym. Dzięki temu, że niechcący przypomniał mu o sobie, zaproszono go na casting do roli, którą finalnie dostał. Na takie przypadkowości nie mamy wpływu, ale rzeczywiście staram się wykorzystywać prezenty, które daje mi los. Nie pytam Cię o to bez powodu. Twoja bohaterka w filmie „Klątwa” ma ogromnego pecha i dowiaduje się, że może to być spowodowane klątwą, którą rzucono na jej rodzinę. Co ujęło Cię w tej historii? Dlaczego zdecydowałaś się na udział w tej produkcji? Chciałam zweryfikować swoje umiejętności komediowe w innym formacie niż mockument. Widzowie mogli poznać mnie od tej strony tylko w „The Office PL”. Te produkcje są skrajnie różne, w związku z czym „Klątwa” stanowiła dla mnie interesujące wyzwanie. Była także szansą na spotkanie ze świetnymi aktorkami. Jestem typową „girl’s girl” – lojalną wobec dziewczyn, walczącą o ich prawa. Bardzo lubię pracować z kobietami. Dodatkowo ten scenariusz mnie bawił. Nie znałam jeszcze takiej historii o dziewczyńskiej rodzinie, która ma takiego pecha. Na papierze wydawała się naprawdę fajna. Obsada to jeden z najsilniejszych elementów „Klątwy”. Czułaś kobiecą solidarność na planie? Absolutnie tak. Pani Danusia Stenka to moja idolka z lat nastoletnich. Oglądałam wszystko, w czym występowała. Filmy, seriale, ale również sztuki teatralne. Nasze spotkania w pracy osadzają mnie w tym, gdzie jestem. Przypominają, że spełniają się moje marzenia. Poznałam ją na planie „Wojennych dziewczyn”. Potem grałyśmy razem w „Hejterze” Janka Komasy, czyli w moim debiucie fabularnym. Przecięłyśmy się jeszcze przy okazji innych projektów i teraz ponownie w „Klątwie”. Za każdym razem imponuje mi tym, jak bardzo uważną i pokorną jest osobą. Tak naprawdę mogę powiedzieć to o każdej kobiecie z tej obsady – o pani Ani Nehrebeckiej czy Agnieszce Więdłosze. Wydarzył nam się wyjątkowo czuły na siebie skład, co bardzo doceniam. Hasła takie jak „girl power” czy „sisterhood” zostały już wykorzystane na wszelkie możliwe sposoby, w tym te nie do końca trafne. Jednak dziewczyńskość, o której rozmawiamy, jest wspaniała i warto ją celebrować. Dostrzegasz ją w swoim życiu na co dzień? Tak naprawdę mam tylko kilku bliskich mężczyzn. Z większością z nich jestem spokrewniona. Zdecydowanie najbliższe są mi kobiety. W mojej rodzinie są one bardzo silne, wyraziste, charakterne, pełne pasji i miłości. Podziwiam moją mamę, babcię, ciocię, siostrę cioteczną... Mam wrażenie, że przez to, jaki wyciągnęłam wzór z domu, teraz nawiązuję relacje z podobnymi do nich osobami. Otaczam się wspaniałymi – dobrymi, mądrymi i utalentowanymi kobietami. Absolutnie wierzę w dziewczyńskość, w lojalność między nami i myślę, że mogę nazwać się feministką. Cieszę się, że żyjemy w czasach, w których coraz częściej mówi się o kobiecej sile. Choć masz rację, że takie pojęcia wycierają się, bo nie są wykorzystywane w adekwatny sposób, za to wciąż trywializowane. Niemniej jednak dla mnie mają ogromne znaczenie i moc. Rozmawiamy w okolicach Dnia Kobiet. Powiedz, proszę, czego z tej okazji życzysz sobie i innym? Spokój jest dla mnie niezwykle ważny. Dlatego życzę sobie oraz wszystkim kobietom, by nie tylko go czuły, ale również potrafiły same go sobie wygenerować. Chciałabym, żebyśmy pamiętały, że niezależnie od momentu, w którym jesteśmy, nie musimy przeglądać się w niczyich oczach, że jesteśmy wyjątkowe i wartościowe. Wiem, że kobiety często nie są dostrzegane, słyszane, uwzględniane... Życzę im, żeby czuły się – tylko albo aż – zauważone. Siostra Twojej bohaterki z „Klątwy”, w którą wcieliła się Agnieszka Więdłocha, wypowiada jedno piękne i bardzo potrzebne zdanie: „Ja chcę się móc choć raz rozsypać”. Dajesz sobie na to przyzwolenie? Myślę, że tak. Moja skrajna wręcz wrażliwość nie pozwoliłaby mi inaczej. Jestem dość dobrze skomunikowana z sobą i swoimi emocjami. Natomiast przyznaję, że mam trudność z tym, by nie działać w pełni swojego potencjału, żeby sobie odpuszczać i nabierać dystansu do ewentualnych niepowodzeń. Przede mną jeszcze dużo pracy. Jakiej? Co robisz, by być bliżej samej siebie? Najważniejszym narzędziem jest dla mnie terapia. Poza tym coś, co może wydawać się trywialne, co sama bagatelizowałam przez długi czas, czyli aktywność fizyczna. Oczywiście, mówienie „wyjdź na spacer”, „pobiegaj” – podanie tego w bagatelizujący, nieprzemyślany sposób może być krzywdzące dla osób w kryzysie psychicznym. Natomiast nie ukrywam, że w moim przypadku wysiłek fizyczny rzeczywiście pomaga z lękliwością. Słuchanie swojego ciała, zdrowe jedzenie, suplementacja, właściwa regeneracja również. Nie mówię, że radzę sobie z tym bezbłędnie, ale dzięki temu osadzam się bardziej w sobie i odsuwam lęki na bok. Dotykam spokoju, który kiedyś wydawał mi się czymś nieosiągalnym. O terapii mówi także Twoja bohaterka w „Klątwie”. Jako widzka, która ma za sobą tego typu doświadczenie, cieszę się, że twórcy i twórczynie normalizują ten temat. Jak to wygląda z Twojej perspektywy? Tak, absolutnie. Myślę, że przez to, co wydarzyło się w moim życiu – jak często mówiłam o terapii i zachęcałam do niej swoich odbiorców oraz odbiorczynie, to doświadczenie stało się dla mnie czymś naturalnym. Nie jest obarczone żadnym ciężarem czy tabu. Ale przyznam szczerze, że w tamtym roku znalazłam się w sytuacji, w której ważna dla mnie osoba miała trudność z przyznaniem przede mną i resztą najbliższych, że uczęszcza na terapię. I był to ktoś z naszego pokolenia. Jeśli więc ludzie widząc, że taka kwestia jest poruszana w dość lekkim, komediowym, wręcz familijnym filmie, uświadomią sobie, że terapia nie jest czymś wstydliwym, to jest to właściwy kierunek dla twórców oraz twórczyń. Nie przesadzę, jeżeli powiem, że należysz do grona najpopularniejszych, a do tego najbardziej cenionych aktorek młodego pokolenia w Polsce. Jesteś zadowolona z miejsca, w którym się teraz znajdujesz? Tak i nie. Jeśli miałabym Ci szczerze odpowiedzieć, czy jestem zadowolona z miejsca, w którym się znajduje, powiedziałabym, że w życiu prywatnym – bardzo. Nigdy wcześniej nie miałam takiej świadomości swoich potrzeb, tego, co jest dla mnie zdrowe i odpowiednie, jak mam teraz. Natomiast w sferze zawodowej są rzeczy, które chcę eksplorować. W wyniku pracy wykonanej na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat, znalazłam się w pozycji, w której mogę czuć się dość komfortowo i bezpiecznie. Traktuję to jak przywilej. To może trwać chwilę. Biorę pod uwagę pewne zmiany, bo ten zawód charakteryzuje się brakiem stabilności. Jest jeszcze wiele ról, o których marzę. Wiele rzeczy, których nie miałam okazji nawet dotknąć, spróbować do tej pory. Ekscytuje mnie to, ponieważ wierzę, że czekają na mnie w przyszłości. Mam nadzieję, że czekają na mnie kolejne wyzwania, na pewno będę bardzo na to pracować. Nie lubię określenia „work-life balance”, ale chciałam cię zapytać, czy potrafisz rozgraniczać sfery prywatną i zawodową, a dzięki temu odpowiednio opiekować się każdą z nich? Próbuję. Wydaje mi się, że w miarę mi to wychodzi, ponieważ skutecznie oduczyłam się umierania w imię tego zawodu, składania mu wszystkiego w ofierze. Nie do końca mnie to interesuje. Wychodzę z założenia, że jeśli nie zadbam o siebie prywatnie, nie ma opcji, żebym była sprawna i skuteczna na planie albo w teatrze. Też nie przepadam za słowem balans, ale mimo wszystko staram się o niego dbać. To wynika z tego, jak niestabilny jest mój zawód. W okresach zdjęciowych, gdy spędza się kilka miesięcy w pracy – od rana do nocy, non stop, trudno mówić o jakimkolwiek balansie. Te normy pracy są ściśle określone, więc nie mam za wiele do gadania. Jednak przez ostatnie miesiące skupiam się na teatrze, audiobookach, dubbingach i innych rzeczach, którymi mogę zarządzać czasowo. Staram się stawiać na to, co dla mnie dobre i mniej myśleć o tym, czego inni chcieliby dla mnie. Czy ten rok zapowiada się dla Ciebie intensywnie pod względem zawodowym? Tak. Czekam na wejście na trzy plany filmowe. Wracam do piątego sezonu „The Office PL”. Jest bardzo dużo teatru i pracy głosowej. Kilka projektów jeszcze się klaruje. Ale wszystko wskazuje na to, że ten rok będzie tak samo intensywny jak poprzedni, co mnie cieszy, bo bardzo lubię pracować. Chcę wykorzystać ten czas, kiedy jeszcze nie mam rodziny i nie muszę się jej poświęcać, właśnie na pracę. Jednak tym razem z dużą dbałością o swój komfort i własne granice.
Miuosh wspomina trudne początki w Must Be the Music. „Katorga. Prawie straciłem przytomność”
Miuosh gościem 26. odcinka Glamour Sound On! Juror „Must Be the Music” wspomina (momentami bardzo wymagającą) pracę na planie programu, ocenia kondycję polskiej branży muzycznej i... utwory innych artystów. Które z nich to disco polo?
W tym artykule: Miuosh w „Must Be the Music” Miuosh ocenia teksty utworów polskich artystów. Pomylił sanah z... disco polo Jakim ojcem jest Miuosh? Miuosh w Glamour Sound On Jest cenionym muzykiem, wielowymiarowym artystą, a prywatnie – szczęśliwym ojcem i partnerem. Uchodzi za najbardziej surowego jurora w programie „Must Be the Music”, który po blisko dekadzie powraca do telewizji Polsat. Słynie ze swojej szczerości i bezkompromisowości. Jak sam mówi, nie da się go kupić historią. W najnowszym – już 26. odcinku Glamour Sound On gościmy Miuosha i rozmawiamy nie tylko o nowej edycji show Polsatu, ale również o kondycji polskiej branży muzycznej, ojcostwie, social mediach oraz nadchodzącym koncercie na Stadionie Śląskim w Chorzowie. Takiego go jeszcze nie znacie. Miuosh w „Must Be the Music” Dlaczego Miuosh wzbudza tak duży strach wśród uczestników i uczestniczek „Must Be the Music” i nie tylko? Czy rzeczywiście jest taki surowy? Tak naprawdę szuka prawdy w muzyce. Niezwykle ważne są dla niego także umiejętności. Praca nad takim programem jak „Must Be the Music” to spore wyzwanie. Miuosh wyznał, że pierwszy dzień na planie był dla niego naprawdę trudny, a jego organizm „fatalnie” zareagował na to, co działo się wokół niego. Wracając do hotelu, artysta prawie stracił przytomność. Na szczęście szybko przyzwyczaił się do nowej rzeczywistości. Miuosh ocenił teksty utworów polskich artystów. Pomylił sanah z... disco polo Miuosh nie ukrywa, że ceni sobie dobre teksty. Właśnie dlatego przygotowaliśmy dla niego wyjątkowy challenge. Po usłyszeniu kilku wersów, pochodzących z polskich piosenek, artysta musiał ocenić, czy jest to disco polo, czy nie. Pomylił się m.in. jednym z utworów z repertuaru sanah. Jeśli jesteście ciekawi, jak mu poszło, obejrzyjcie odcinek Glamour Sound On z jego udziałem. Jakim ojcem jest Miuosh? Miuosh bardzo dba o prywatność – swoją, a także swoich najbliższych, w tym partnerki oraz córki. Nie korzysta z mediów społecznościowych i nie jest fanem pokazywania życia osobistego w sieci. Choć zwykle stroni od tych tematów, tym razem zrobił wyjątek. W wywiadzie dla Glamour.pl opowiedział o relacji ze swoją córką. Miuosh w Glamour Sound On Odcinek Glamour Sound On z Miuoshem jest dostępny także na YouTube. Zasubskrybuj kanał Glamour Polska, by nie przegapić kolejnych wywiadów z tej serii. Glamour Sound On to format wideo, do którego Asia Twaróg zaprasza najbardziej cool artystów i artystki z polskiej branży muzycznej. Do tej pory rozmawiała m.in. z Natalią Szroeder, Zalią, duetem Kwiat Jabłoni, Dawidem Tyszkowskim, Sarą James, Jannem czy Margaret.