Glamour
type: channel
link: https://www.glamour.pl
date: 2026-06-26T14:23:34.000Z
update period: hourly
update frequency: 1
update base: 2000-01-01T12:00+00:00
items: Najpierw obietnice, potem cisza... Breadcrumbing potrafi zrujnować poczucie własnej wartości
items: Kochasz go, ale na myśl o ślubie chcesz uciekać? Twoje ciało paraliżuje gamofobia
items: Twój były zawiesił poprzeczkę bardzo wysoko? Przez ten jeden psychologiczny trik nowi znajomi wydają się potwornie nudni
items: Całą energię wkładasz w „naprawianie” partnera? To nie troska, tylko rola, w której łatwo się zatracić
items: Jak odzyskać zainteresowanie partnera, który się od ciebie odsuwa? Te sposoby działają cuda
items: Zgadzasz się na wszystko, byle nie było kłótni? To może cię wykończyć
items: To bardzo niebezpieczna forma manipulacji. On odcina się od odpowiedzialności i sprawia, że to ty zaczynasz się tłumaczyć...
items: Wyszłaś z trudnej relacji? Oto 7 lekcji, które pokazują, że to nie był stracony czas
items: Pierwsze wspólne wakacje to największy test dla związku. 6 zasad, których trzeba przestrzegać
items: Trzymasz się obecnej relacji, a jednocześnie ukradkiem testujesz „kolejne opcje”? Uprawiasz monkey-barring
items: Związek asymetryczny zawsze kończy się bolesnym rozstaniem. Jest niezwykle wyniszczający
items: Macie siebie dość, choć wciąż się kochacie? Wyjaśnia to jeden ukryty mechanizm
items: Jeśli on to robi, to nie myśli o tobie poważnie. Nie chce stałego związku
items: On podnosi głos, więc ty mówisz jeszcze głośniej, aż w końcu nikt nie pamięta, o co poszło. To nie kłótnia, to eskalacja symetryczna
items: Nowy toksyczny trend w randkowaniu. „Cookie jarring” to brutalna manipulacja uczuciami
items: Triangulacja to jedno z najskuteczniejszych narzędzi w arsenale narcyza. Jest formą przemocy psychicznej
items: Myślisz o wszystkim za wszystkich, a partner „po prostu pomaga”? To mental load
items: Heteropesymizm to nie moda, to sposób myślenia na miarę naszych czasów. Coraz więcej kobiet go doświadcza
items: Wydaje ci się, że to było do przewidzenia? To tylko sztuczka twojego mózgu
items: Zasada 1:5 sprawia, że związki są trwałe i szczęśliwe. Potwierdzają to badania psychologów
items: Rutyna w związku nie musi oznaczać końca miłości. Kiedy to tylko etap, a kiedy sygnał, że relacja się wyczerpała?
items: Żyjesz nadzieją, że on się zmieni? Oto bolesna prawda, której nie chcesz dopuścić do świadomości
items: Mnożenie radości przez zero. Dlaczego umniejszamy swoje sukcesy?
items: Kittenfishing wygląda niewinnie. W praktyce potrafi zrujnować randki
items: Srebrne rozwody odsłaniają prawdę o małżeństwie. Gdy dzieci wyfruną z gniazda zaczyna się nowe życie
items: Matematycy wyliczyli, ile osób musisz odrzucić, zanim trafisz na tę jedyną. Ta liczba cię zaskoczy
items: IMAGO w związku: nieświadomy scenariusz miłości, który piszesz od dzieciństwa. Czy dzięki terapii par da się uratować związek?
items: 3 proste sposoby, by nie dać się emocjom podczas kłótni. Nie pozwól, by przejęły nad tobą kontrolę
items: Wystarczy, że cię dotknie, a ciało się uspokaja? To nie magia miłości, tylko praca dwóch układów nerwowych
items: To nie jest miłość od pierwszego wejrzenia a niebezpieczna iluzja. Te dwie rzeczy uchronią cię przed złamanym sercem

Najpierw obietnice, potem cisza... Breadcrumbing potrafi zrujnować poczucie własnej wartości
type: item
date: 2026-06-26T14:23:34.000Z
creator: Redakcja
subject: News
subject: Relacje
subject: relacje
subject: rewers
subject: związki
description: Raz dostajesz komplementy i sugestie „czegoś poważnego”, a chwilę później jesteś traktowana jak daleka znajoma? To może być breadcrumbing - sposób podtrzymywania twojego zainteresowania bez realnego zaangażowania. Wyjaśniamy, jak wygląda w praktyce, jakie zostawia skutki i co możesz zrobić, żeby się chronić.
encoded: Breadcrumbing często zaczyna się niewinnie: kilka ciepłych wiadomości, miłe słowa, sugestie wspólnej przyszłości. Problem w tym, że za tymi „okruchami” nie idzie konsekwencja ani realne działanie. Zamiast stabilnej relacji pojawia się huśtawka - a ty coraz częściej analizujesz każde zdanie i czekasz na kolejny znak życia. Na czym polega breadcrumbing i jak wygląda na co dzień? Breadcrumbing (dosłownie „rzucanie okruchów”) to forma zachowania, w której ktoś podaje ci małe porcje uwagi: komplementuje, flirtuje, składa obietnice, czasem sugeruje poważniejsze intencje, ale finalnie nie wchodzi w relację na serio. Najbardziej mylące są sprzeczne sygnały: jednego dnia pełne zainteresowanie, następnego chłód, dystans albo udawanie, że jesteś „tylko znajomą”. Taka taktyka bywa kojarzona z osobami o narcystycznych cechach, którym zależy na kontroli i podtrzymywaniu twojego zaangażowania bez zobowiązań. Pozornie wszystko idzie świetnie, dopóki nie zauważysz schematu: kontakt jest „na maksa” przez chwilę, a potem ktoś znika, wraca jak gdyby nigdy nic i znowu rozpala nadzieję. W praktyce wygląda to tak: Właśnie ta „dziwna gra” jest sednem problemu: dostajesz wystarczająco dużo, żeby się łudzić, ale za mało, by poczuć bezpieczeństwo. W dodatku na początku taka osoba może sprawiać wrażenie idealnego partnera - pewność siebie wygląda jak magnetyzm, zazdrość jak zaangażowanie, a kontrola jak troska. Dopiero z czasem wyłaniają się mniej przyjemne elementy: manipulacja, emocjonalne zaniedbanie i potrzeba ustawiania relacji pod siebie. Jakie skutki może mieć breadcrumbing i dlaczego tak mocno uderza w samoocenę? Breadcrumbing nie jest problemem nastolatków ani osób bez doświadczeń. To manipulacja, która działa szczególnie mocno wtedy, gdy jesteś emocjonalnie wkręcona w relację - niezależnie od wieku czy historii związków. Stała niepewność szybko wypiera ekscytację: zamiast motylków pojawia się napięcie, czujność i lęk, co będzie jutro. W tle często rodzą się pytania podcinające skrzyd…

260620261782471585.jpeg
width: 980
height: 654

Kochasz go, ale na myśl o ślubie chcesz uciekać? Twoje ciało paraliżuje gamofobia
type: item
date: 2026-06-26T09:55:06.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: ślub
subject: związki
description: Z zewnątrz wszystko wygląda idealnie: jest bliskość, zaufanie, wspólne plany na wakacje. Wystarczy jednak, że ktoś wypowie słowa „ślub” albo „małżeństwo”, a ty mentalnie już stoisz przy drzwiach. Ten rozdźwięk między uczuciami a reakcją ciała bywa sygnałem gamofobii, której korzenie sięgają dużo głębiej niż aktualny partner.
encoded: Wieczór wygląda niewinnie. Wino, serial, żarty z weselnej sceny na ekranie. On rzuca pół żartem: „Widzisz nas kiedyś na takim parkiecie?”. Sekunda, dwie, a w twoim ciele jakby ktoś nacisnął czerwony przycisk. Gardło się zaciska, oddech płytki, w głowie kołuje tylko: „zmień temat, teraz, natychmiast”. Z zewnątrz wszystko nadal sprawia wrażenie spokojnej rozmowy. W środku organizm zachowuje się, jakby właśnie dostał sygnał o zagrożeniu. W praktyce klinicznej często pojawia się podobna scena. Związek jest zaangażowany, czuły, bez przemocy, bez dramatów. Partner jest dobry, obecny, bez większych „ale”. A jednak gdy wchodzi wątek ślubu czy małżeństwa, psychika reaguje jak na coś niebezpiecznego. Ten rozdźwięk pomiędzy tym, co się czuje do partnera, a tym, co robi ciało przy samym temacie formalizacji, bywa charakterystyczny dla gamofobii. Gamofobia: lęk nie przed partnerem, lecz przed „instytucją” Gamofobia to określenie na silny, często irracjonalny lęk przed małżeństwem. Nie chodzi tu o zwykłą niechęć do białej sukni, wesela czy formalności urzędowych. Ten lęk ma charakter fobiczny, czyli uruchamia w ciele reakcję podobną do tej, którą obserwujemy przy innych silnych fobiach. Organizm zachowuje się tak, jakby ślub był realnym zagrożeniem dla przetrwania. Serce przyspiesza, pojawia się ucisk w klatce, żołądek się zaciska, mięśnie się napinają. Głowa dorabia do tego historię: że utracisz wolność, że utkniesz, że już nigdy nie będzie odwrotu. W efekcie ciało i psychika ustawiają się w tryb „walcz albo uciekaj”, choć obiektywnie nikt cię nie atakuje. Gamofobia rzadko dotyczy konkretnego partnera. Bardziej odnosi się do samego faktu trwałego zobowiązania. Małżeństwo staje się czymś w rodzaju klatki w wyobraźni, nawet jeśli w praktyce wiesz, że współczesne związki można zakończyć, a rozwód nie jest już społecznym wyrokiem. Ten rozdźwięk między wiedzą a emocjonalną reakcją jest jednym z jej wyróżników. Co się dzieje w ciele, gdy słyszysz „małżeństwo”? Silny lęk ma swoją fizjo…

GettyImages-623996066-8ab46cd-e1782467439123.jpg
width: 3782
height: 3000

Twój były zawiesił poprzeczkę bardzo wysoko? Przez ten jeden psychologiczny trik nowi znajomi wydają się potwornie nudni
type: item
date: 2026-06-25T10:30:21.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: psychologia
subject: relacje
subject: związki
description: Efekt kontrastu sprawia, że rzadko oceniamy rzeczy takimi, jakie są same w sobie. Liczy się to, co było tuż przed nimi i co stoi obok. Ten niepozorny mechanizm wpływa na to, co kupujemy, kogo uważamy za atrakcyjnego i jak myślimy o własnych osiągnięciach.
encoded: Na co dzień mamy wrażenie, że podejmujemy decyzje w miarę logicznie. Uważamy, że wiemy, jaki styl ubioru lubimy, jakich ludzi uznajemy za atrakcyjnych, kiedy coś jest warte swojej ceny. W tle cały czas działa jednak pewien psychologiczny mechanizm, który przesuwa nam skalę oceny, nawet gdy tego nie rejestrujemy. Wystarczy zmienić kontekst, aby ta sama rzecz, ta sama osoba czy ta sama sytuacja wyglądała zupełnie inaczej. W psychologii opisuje się to jako efekt kontrastu. To zjawisko nie jest jedynie ciekawostką z podręczników. Przenika zakupy, relacje, karierę i sposób, w jaki myślimy o sobie. Czym właściwie jest efekt kontrastu? Efekt kontrastu polega na tym, że oceniamy bodźce w odniesieniu do tego, co widzimy, czujemy albo pamiętamy tuż obok. To nie jest surowa, „laboratoryjna” ocena. To raczej porównywanie jednego doświadczenia z drugim. Nasz mózg działa trochę jak oko przy wychodzeniu z ciemnego kina w pełne słońce. Światło jest dokładnie to samo, ale wrażenie przez moment jest skrajnie intensywne. Zjawisko to opisuje psychofizyka, czyli dziedzina badająca, jak bodźce fizyczne przekładają się na wrażenia psychiczne. Klasyczny przykład to doświadczenie z ciężarem. Najpierw podnosisz coś bardzo ciężkiego, a zaraz potem przedmiot o średniej wadze. Ten drugi wydaje się zaskakująco lekki. Gdybyś podniosła go bez wcześniejszego „rozgrzewacza”, ocena byłaby zupełnie inna. Podobnie działa to z temperaturą. Pokój o tej samej, neutralnej temperaturze może być odczuwany jako ciepły po wyjściu z mrozu i chłodny po powrocie z upału. Ta sama zasada dotyczy nie tylko zmysłów, ale także ocen wartości, urody, jakości czy własnych kompetencji. Kontrast przesuwa punkt odniesienia, a my mamy wrażenie, że widzimy „prawdę”. Atrakcyjność w cieniu innych twarzy Jednym z najbardziej obrazowych pól działania efektu kontrastu jest postrzeganie urody. Liczne badania pokazują, że to, jak oceniamy atrakcyjność danej osoby, zależy od tego, kogo widziałyśmy tuż przed nią. Twarz, którą w oderwa…

GettyImages-1239428661-e86e3d8-e1782306247848.jpg
width: 2437
height: 1795

Całą energię wkładasz w „naprawianie” partnera? To nie troska, tylko rola, w której łatwo się zatracić
type: item
date: 2026-06-23T10:23:34.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: Niektóre związki zaczynają się jak klasyczna baśń o żabie i księciu. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy jedna strona traktuje zmianę partnera jak projekt na pełen etat, a siebie jak wybawicielkę. To właśnie nazywa się syndromem zbawiciela.
encoded: Na początku wygląda to niewinnie. On jest trochę pogubiony, ma bałagan w życiu, przepala szanse w pracy, ucieka od odpowiedzialności. Ty widzisz w nim coś więcej. „Ma ogromny potencjał, tylko potrzebuje kogoś, kto go zmotywuje, poukłada, poprowadzi”. W głowie zaczyna się pisać scenariusz: wystarczy trochę wsparcia, kilka rozmów, kilka „dobrych rad” i żaba zamieni się w księcia. Tak rodzi się syndrom zbawiciela w związku. Jedna strona coraz mocniej wchodzi w rolę tej, która wie lepiej, przewiduje, planuje, „trzyma” emocje za dwoje. Druga nie musi już brać pełnej odpowiedzialności za swoje wybory, bo ktoś obok stale czuwa. Zamiast relacji dwóch dorosłych osób powoli powstaje układ opiekunka–podopieczny. Z zewnątrz czasem wygląda to jak poświęcenie. W środku coraz częściej jak przeciążenie. Skąd się bierze potrzeba „ulepszania” partnera? Sama idea „ulepszania” zakłada, że druga osoba jest materiałem do obróbki. Rzadko mówimy o tym wprost, ale dokładnie tak działa mechanizm: pojawia się przekonanie, że wiesz, jak partner powinien żyć, jak się odżywiać, ile pracować, z kim się przyjaźnić, kiedy iść na terapię. W to wszystko wpisuje się też stereotypowo przypisywana kobietom rola „tej, która dba”. W wielu relacjach to ona przejmuje funkcje emocjonalnej menedżerki. Zajmuje się codziennością, dopytuje o nastrój, podpowiada rozwiązania, uspokaja, pociesza, „pcha” partnera w stronę rozwoju. Ten opiekuńczy aspekt może być czymś cennym, jeśli jest dobrowolny, a odpowiedzialność rozłożona równo. Problem pojawia się, gdy troska zaczyna przypominać macierzyństwo wobec dorosłego człowieka. Niektórzy mężczyźni wpisują się w ten scenariusz niemal odruchowo. Oczekują, że partnerka przejmie za nich emocjonalny i organizacyjny ciężar. W takiej konfiguracji jedna strona nieświadomie domaga się opieki, druga – równie nieświadomie – ją zapewnia, aż do momentu, gdy poczuje się zwyczajnie wyeksploatowana. „Ja wiem lepiej, co będzie dla ciebie dobre” W syndromie zbawiciela pojawia się specyfi…

GettyImages-1135148457-7e0dbf7.jpg
width: 5500
height: 3667

Jak odzyskać zainteresowanie partnera, który się od ciebie odsuwa? Te sposoby działają cuda
type: item
date: 2026-06-22T09:40:53.000Z
creator: Redakcja
subject: Relacje
subject: miłość
subject: relacje
subject: rewers
subject: związki
description: Gdy kontakt słabnie, a bliskość zaczyna się rozmywać, łatwo wpaść w panikę. Skuteczne okazują się drobne zmiany: odrobina świeżości, więcej przestrzeni i powrót do własnego rytmu. Oto sposoby, które mogą pomóc, jeśli to tylko przejściowy kryzys.
encoded: Pierwsze sygnały oddalania się bywają subtelne: rzadziej pisze, krócej rozmawia, częściej nie ma czasu, a wspólne chwile kurczą się. W takiej sytuacji najłatwiej uruchomić jest „tryb ratunkowy” i próbować przyciągnąć partnera jeszcze mocniej. Problem w tym, że nadmiar napięcia i nacisku często działa odwrotnie. Jeśli to nie jest decyzja o końcu relacji, a raczej chwilowy kryzys, możesz spróbować kilku rzeczy, które przywracają lekkość i ciekawość - bez błagania, bez tłumaczenia się i bez udowadniania swojej wartości. Wprowadź więcej tajemniczości i świeżości Tajemnica działa jak zaproszenie do odkrywania. Gdy w relacji wszystko staje się całkowicie przewidywalne, łatwo o wrażenie, że „już wszystko wiemy” - a wtedy emocje nie są już tak intensywne. Zamiast opowiadać od razu o każdym szczególe dnia i być zawsze dostępna, spróbuj dodać odrobinę flirtu i lekkości. Zaskocz go pomysłem na spotkanie, zmień schemat rozmów, zostaw coś „na później”. Nie chodzi o granie, tylko o przywrócenie iskrzącej ciekawości. Postaw na drobne elementy: krótszą wiadomość zamiast wielowątkowej relacji, sugestię zamiast deklaracji, uśmiech i kontakt wzrokowy zamiast tłumaczeń. Czasem wystarczy, że przestaniesz wyprzedzać jego potrzeby i pozwolisz mu wykonać krok w twoją stronę. Im mniej presji, tym większa szansa, że on znowu coś poczuje. Daj mu więcej przestrzeni Brzmi paradoksalnie, ale dystans partnera bywa reakcją na poczucie przytłoczenia. Kiedy ktoś ma wrażenie, że musi być w stałym kontakcie, raportować i uspokajać drugą stronę, może zacząć uciekać. Zamiast więc zwiększać kontrolę (pytania, dociekanie, sprawdzanie), spróbuj odpuścić i zostawić mu miejsce na zatęsknienie. Jednocześnie możesz dawać sygnały, że ci zależy - spokojnie, bez pretensji. Przestrzeń nie oznacza milczenia przez tygodnie ani udawania, że nic cię nie obchodzi. To raczej rezygnacja z nadmiaru bodźców: mniej zdań typu: „musimy porozmawiać teraz”, więcej naturalności i czasu na ochłonięcie. Jeśli on zobaczy, że potraf…

220620261782117051.png
width: 980
height: 654

Zgadzasz się na wszystko, byle nie było kłótni? To może cię wykończyć
type: item
date: 2026-06-21T09:30:38.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: związki
description: Z zewnątrz wyglądasz na idealnie ugodową osobę: łagodzisz konflikty, ustępujesz, dbasz o wszystkich wokół. W środku masz jednak poczucie, że ciągle przekraczasz swoje granice. To może być fawn response - reakcja obronna, która kiedyś pomagała przetrwać, a dziś potrafi wyczerpywać do cna.
encoded: W świecie, w którym zagrożenie może mieć twarz pijanego rodzica, przemocowego partnera, ale też upokarzającego szefa czy grupy rówieśniczej, nasz układ nerwowy sięga po różne strategie obronne. Klasycznie mówi się o trzech: walce, ucieczce i zamrożeniu. To one miały przez stulecia zapewniać człowiekowi przetrwanie w obliczu realnego niebezpieczeństwa. Coraz częściej zwraca się jednak uwagę na jeszcze jeden sposób radzenia sobie z traumą: fawn response. Zamiast stawać do konfrontacji, znikać z pola widzenia czy zastygać w bezruchu, niektórzy wybierają przetrwanie przez uległość. Zadowalają, łagodzą, usprawiedliwiają sprawcę, składają na ołtarzu świętego spokoju własne granice. Na krótką metę ta strategia bywa skuteczna. Problem pojawia się, gdy staje się domyślnym sposobem funkcjonowania w niemal każdej relacji. Czym jest fawn response? W sytuacji zagrożenia ciało reaguje szybciej niż świadomy umysł. Jeśli oceni, że ma szansę wygrać, uruchamia tryb „fight”: napięcie mięśni, agresja, gotowość do ataku. Gdy szybciej i bezpieczniej będzie zniknąć, włącza się „flight”: fizyczne oddalenie się, zmiana tematu, przerwanie kontaktu. Czasem oba te mechanizmy zawodzą i pozostaje „freeze” - paraliż, odcięcie, jakby ktoś wyłączył dźwięk i obraz w głowie, choć ciało nadal jest na miejscu. Fawn response wpisuje się w ten katalog jako czwarta ścieżka. To strategiczne podporządkowanie się komuś silniejszemu. Zamiast krzyczeć, uciekać czy zastygać, osoba próbuje zyskać przychylność oprawcy: spełnia jego oczekiwania, przeprasza, zanim usłyszy zarzut, rezygnuje z własnego zdania, byle tylko uniknąć kolejnej burzy. Ten mechanizm został opisany m.in. przez terapeutę Pete’a Walkera, który pracował z osobami doświadczającymi złożonej traumy. Zauważył, że u części z nich w sytuacjach zagrożenia nie dominowała ani walka, ani ucieczka, ani zamrożenie, lecz właśnie wzmożona uległość i nadmierne dostosowanie się do agresora. Jak wygląda fawn response w życiu codziennym? Wyobraź sobie dziecko dor…

GettyImages-1516708424-45cbafd.jpg
width: 7008
height: 4672

To bardzo niebezpieczna forma manipulacji. On odcina się od odpowiedzialności i sprawia, że to ty zaczynasz się tłumaczyć...
type: item
date: 2026-06-21T05:37:30.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: Jedna rozmowa wystarczy, żeby zacząć wątpić we własną pamięć i intencje. Sprawca zaprzecza, atakuje, a na końcu z pełnym przekonaniem ogłasza się ofiarą. Mechanizm DARVO rozgrywa się po cichu, ale ma potężną siłę rażenia zarówno w domu, w pracy, jak i w przestrzeni publicznej.
encoded: Czasem wystarczy nazwać zjawisko, żeby nagle wiele dawnych rozmów i kłótni ułożyło się w zaskakująco czytelny wzór. Dla wielu osób takim olśnieniem bywa właśnie DARVO. To prosty schemat zachowania, za którym stoi bardzo niebezpieczna forma manipulacji. Sprawca nie tylko odcina się od odpowiedzialności, ale sprawia, że to ty zaczynasz się z niej tłumaczyć. Ten wzorzec nie pojawia się wyłącznie w skrajnie toksycznych związkach. Widać go w mailach od przełożonych, w rozmowach między znajomymi, w komentarzach polityków w telewizji. Dlatego warto przyjrzeć mu się z bliska, zrozumieć, na czym dokładnie polega i jak nie dać się wciągnąć w cudzą odwróconą rzeczywistość. Czym właściwie jest DARVO i jak wygląda w praktyce? Skrót DARVO pochodzi od angielskich słów: „deny, attack, reverse victim and offender”. Za tym technicznym opisem kryje się konkretny ciąg zachowań: najpierw pada zaprzeczenie: „To się nie wydarzyło”, „Nic złego nie zrobiłem”, potem pojawia się atak: na twoje cechy, pamięć, sposób mówienia, a na końcu następuje zamiana ról: sprawca ogłasza, że to on jest tu najbardziej skrzywdzony. W efekcie osoba, która początkowo głośno nazywała swoją krzywdę, nagle sama czuje się jak oskarżona. Zaczyna się tłumaczyć, wyjaśniać, uspokajać rozmówcę. Nierzadko kończy z myślą, że może faktycznie „za daleko to posunęła”. To właśnie największa siła DARVO. Rozmowa odrywa się od faktów i przenosi w obszar emocji „rzekomej ofiary”, którą staje się sprawca. O realnej krzywdzie praktycznie przestaje być mowa. DARVO nie dzieje się tylko w czterech ścianach DARVO najczęściej łączy się z przemocą psychiczną i gaslightingiem w relacjach intymnych, ale ten schemat doskonale czuje się również w innych środowiskach. W pracy może wyglądać na przykład tak: zgłaszasz szefowi, że czujesz się mobbingowana. W odpowiedzi słyszysz, że atakujesz jego autorytet, że jesteś nielojalna wobec firmy i najwyraźniej „nie rozumiesz realiów biznesu”. Nagle z rozmowy o twoim doświadczeniu robi się opowieść o …

GettyImages-2219187924-08236e1.jpg
width: 6000
height: 4000

Wyszłaś z trudnej relacji? Oto 7 lekcji, które pokazują, że to nie był stracony czas
type: item
date: 2026-06-21T05:15:46.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: związki
description: Zły związek potrafi wyssać energię i wiarę w siebie, ale zostawia też coś jeszcze: bardzo konkretną wiedzę o tym, czego już nigdy nie chcesz. Dopiero z dystansu widać, jak cenne są te doświadczenia. Te siedem lekcji pomaga ułożyć sobie życie na nowo.
encoded: Dylemat „zostać czy odejść” z toksycznego związku potrafi trzymać w szachu latami. Z jednej strony jest lęk przed samotnością, finansami, reakcją otoczenia. Z drugiej coraz większe zmęczenie kłótniami, lekceważeniem, życiem w napięciu. Decyzja rzadko zapada z dnia na dzień. Częściej dojrzewa po cichu, aż w końcu coś się przełamuje. Dopiero kiedy kurz po rozstaniu opada, pojawia się szansa, żeby spojrzeć wstecz, bez filtra codziennej walki o przetrwanie. Z dystansu widać wyraźniej, co tak naprawdę działo się w relacji. I choć nikt świadomie nie marzy o „złym związku”, wiele osób po czasie przyznaje, że właśnie dzięki niemu nauczyło się najważniejszych rzeczy o sobie, swoich granicach i tym, czego oczekują od miłości. 1. Seks nie naprawi relacji, która się rozpada Pierwsza lekcja dotyczy obszaru, o którym łatwo zapomnieć, kiedy w łóżku jest „dobrze”. Niejedna osoba zostaje w nieszczęśliwym związku właśnie dlatego, że seks wydaje się jedyną sferą, która jeszcze jakoś działa. To trochę jak świecąca lampka w pokoju, w którym cała reszta instalacji dawno wysiadła. Z czasem przychodzi zrozumienie, że nawet bardzo satysfakcjonujące życie intymne nie zrekompensuje braku szacunku, obojętności czy ciągłych upokorzeń. Bliskość fizyczna może być piękna, ale jeśli jest jedynym „mocnym punktem” relacji, prędzej czy później zaczyna bardziej boleć niż cieszyć. To moment, w którym uczysz się, że prawdziwa bliskość nie kończy się na sypialni. 2. Wygląd przyciąga, charakter zostaje na co dzień Druga lekcja pojawia się, gdy opadnie pierwsze zauroczenie. Na początku często to właśnie fizyczne przyciąganie jest paliwem relacji. On „robi wrażenie”, jest w twoim typie, przy nim szybciej bije serce. W toksycznym związku po jakimś czasie nagle odkrywasz, że to już nie wystarcza. Atrakcyjność fizyczna traci znaczenie, kiedy codziennością stają się lekceważące uwagi, brak wsparcia czy emocjonalna nieobecność. To, co kiedyś było największym atutem, schodzi na dalszy plan, bo liczy się to, jak on…

GettyImages-485221929-721af55-e1781875629134.jpg
width: 3173
height: 3410

Pierwsze wspólne wakacje to największy test dla związku. 6 zasad, których trzeba przestrzegać
type: item
date: 2026-06-20T09:00:42.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: wakacje
subject: związki
description: Pierwszy wspólny wyjazd z partnerem potrafi pokazać o relacji więcej niż miesiące randek. Nagle jesteście razem 24/7, wychodzą różnice w podejściu do odpoczynku, pieniędzy i imprez. Dobrze zaplanowany urlop pomoże wam z tego testu wyjść z jeszcze większą bliskością.
encoded: W głowie powstaje obrazek jak z katalogu: wy, plaża, zachody słońca, spontaniczne imprezy, leniwe poranki i brak maili od szefa. W praktyce pierwszy wyjazd z partnerem bywa bardziej wymagający, niż pokazują to instagramowe relacje. Nagle jesteście razem praktycznie całą dobę, przez kilka dni z rzędu. Nie ma bezpiecznego powrotu „do siebie” po randce, jest wspólna łazienka, różne potrzeby i nastroje. Ten urlop potrafi być jednocześnie fantastyczną przygodą i mikroskopem, który pokazuje, jak funkcjonujecie jako para. To, jak on pakuje się na wyjazd, jak reaguje na zmęczenie, ile pije, czy zauważa twoje potrzeby, to nie są detale. To konkretne sygnały, z którymi później będziecie wracać do codzienności. Wakacje z nim i z ekipą czy tylko we dwoje? Na etapie planowania pojawia się ważne pytanie: jedziecie sami czy z paczką znajomych. Na pierwsze wspólne wakacje kuszący jest solo-wypad: romantyczny hotel, kolacje we dwoje, cisza i totalne skupienie na sobie. Tyle że jeśli znacie się stosunkowo krótko, całotygodniowe 24/7 tylko w swoim towarzystwie może okazać się próbą charakterów ponad wasze aktualne zasoby. Wyjazd z przyjaciółmi łagodzi napięcie. Daje oddech, możliwość zmiany otoczenia, inne rozmowy niż tylko „nasze sprawy”. Dobrze sprawdza się szczególnie wtedy, gdy macie wspólną paczkę albo kiedy twoi znajomi są otwarci i on czuje się w tym gronie swobodnie. W grupie łatwiej przetrwać gorszy dzień, zmęczenie czy zwyczajną chęć pobycia osobno przez kilka godzin. Z drugiej strony wyjazd wyłącznie we dwoje pozwala zobaczyć, jak naprawdę działa wasza relacja bez „dodatków” w postaci znajomych. Jeśli decydujesz się właśnie na taką wersję, warto zadbać o to, by był to raczej krótki wyjazd niż dwutygodniowy maraton. Kilka dni na pierwsze „przetestowanie” wspólnego funkcjonowania zazwyczaj wystarczy. Bagaże i pierwsze lekcje o nim Pierwszy wspólny wyjazd zaczyna się przy walizkach. Różnica w podejściu bywa jasna: ty próbujesz logistycznie ogarnąć stroje, kosmetyki, leki, rzec…

GettyImages-2216544796-0da8fb1.jpg
width: 5500
height: 3669

Trzymasz się obecnej relacji, a jednocześnie ukradkiem testujesz „kolejne opcje”? Uprawiasz monkey-barring
type: item
date: 2026-06-20T05:32:48.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: związki
description: Trzymasz się obecnej relacji, a jednocześnie ukradkiem testujesz „kolejne opcje”? W języku randkowego slangu to już nie zwykłe „granie na dwa fronty”, tylko monkey-barring. Z pozoru sprytna taktyka w praktyce potrafi zrujnować zaufanie i twoją własną wiarygodność.
encoded: Dla otoczenia jesteście parą, dla ciebie ten związek to już tylko zabezpieczenie „na wszelki wypadek”. Monkey-barring pozwala płynnie przeskakiwać od jednej osoby do drugiej. Ceną za ten komfort jest jednak coś dużo ważniejszego niż status „w związku”. Na placu zabaw wszystko jest proste. Dziecko chwyta jedną poprzeczkę, drugą, trzecią. Nie puszcza starej, dopóki nie złapie następnej, bo tak jest najbezpieczniej. W świecie dorosłych relacji ta sama logika przybiera formę monkey-barringu i przestaje być niewinną zabawą. W związkach monkey-barring oznacza sytuację, w której formalnie jesteś jeszcze z jedną osobą, ale mentalnie i emocjonalnie przeskakujesz już do kolejnej. Jedną ręką trzymasz się obecnego partnera, drugą sięgasz po następną „gałąź” – dopóki nie będziesz pewna, że nowy wybór jest wystarczająco wygodny, nie odpuścisz poprzedniego. Czym dokładnie jest monkey-barring? U podstaw monkey-barringu leży prosta strategia: szukam nowej osoby, zanim definitywnie zakończę obecną relację. Ma to zapewnić miękkie lądowanie. Zero etapu bycia singlem, zero „pustki między związkami”. W praktyce wygląda to różnie: ktoś aktywnie flirtuje i randkuje, jednocześnie wciąż mieszkając z partnerem, na aplikacjach randkowych występuje jako singiel, choć w domu czeka na niego druga osoba, „tylko rozmawia” z kimś nowym, ale już inwestuje tam emocje, które kiedyś należały do obecnego związku. Nazwa monkey-barring nie wzięła się przypadkiem z obrazka drabinek na placu zabaw. Chodzi o to, żeby przez ani sekundę nie zostać „w powietrzu” bez żadnego oparcia. Jedną relację trzyma się tak długo, aż druga będzie wydawała się na tyle stabilna, że można bezpiecznie odpuścić poprzednią. Skąd się bierze potrzeba „przeskakiwania” między partnerami? Powody bywają różne, ale kilka motywów powtarza się wyjątkowo często. Lęk przed samotnością Dla wielu osób wizja przerwy między związkami jest tak nie do zniesienia, że zrobią bardzo dużo, by jej uniknąć. Ważniejsze staje się „być z kimś”, niż „być z …

GettyImages-200114129-001-5cd651d.jpg
width: 4366
height: 4096

Związek asymetryczny zawsze kończy się bolesnym rozstaniem. Jest niezwykle wyniszczający
type: item
date: 2026-06-19T12:06:00.000Z
creator: Redakcja
subject: News
subject: Relacje
subject: miłość
subject: relacje
subject: rewers
subject: związki
description: Relacje „idealnie po równo” praktycznie nie istnieją, ale czasem różnice w zaangażowaniu stają się tak duże, że zaczynają niszczyć związek od środka. Czym dokładnie jest związek asymetryczny, skąd bierze się ta nierównowaga i dlaczego tak często prowadzi do rozstania?
encoded: Pierwsze tygodnie czy miesiące relacji często maskują nierównowagę: jedna osoba ma więcej czasu, druga przechodzi gorszy okres, ktoś jest bardziej otwarty emocjonalnie. To bywa normalne. Problem zaczyna się wtedy, gdy dysproporcja nie jest chwilowa, tylko staje się czymś stałym dla związku - i jedna strona coraz częściej daje, a coraz rzadziej dostaje cokolwiek w odpowiedzi. Związek asymetryczny, czyli co naprawdę oznacza nierówny poziom zaangażowania Związek asymetryczny to układ, w którym między partnerami pojawia się wyraźna nierówność: w emocjonalnej dostępności, w ilości wysiłku wkładanego w podtrzymywanie relacji albo w sprawczości i wpływie na decyzje. W praktyce jedna osoba częściej inicjuje kontakt, ratuje sytuacje kryzysowe, tłumaczy, wybacza, czeka i dopasowuje się. Druga - korzysta z tej pracy (czasem nie w pełni świadomie), ale nie odpowiada podobnym poziomem obecności. Dobrym przykładem bywa popkulturowa dynamika znana widzom hitowego serialu „One Day”: Emma jest dla Dextera stałym punktem oparcia, pojawia się wtedy, gdy on tego potrzebuje, a sama nie może liczyć na równie konsekwentną wzajemność. W relacji asymetrycznej właśnie tak to wygląda: jedna strona angażuje się wyraźnie bardziej, co na dłuższą metę buduje napięcie, poczucie niesprawiedliwości i psychiczne przeciążenie. Już w 1964 roku amerykański socjolog Peter Michael Blau w swojej pracy napisał: Jeśli jeden z kochanków jest znacznie bardziej zaangażowany niż drugi, jego większe zaangażowanie zachęca do wyzysku lub wywołuje poczucie uwięzienia, a oba te zjawiska niszczą miłość. To pojęcie nie jest więc modnym hasłem z internetu. Psychologia i nauki społeczne od lat opisują mechanizm, w którym silniej zaangażowana osoba oddaje drugiej więcej kontroli nad relacją, bo bardziej jej zależy. Taka zależność zwiększa ryzyko, że układ stanie się trudny do zniesienia. Jak podkreśla Agata Stola, psychoterapeutka, specjalistka psychoterapii uzależnień, badacze wskazują, że w relacjach z nierównym zaangaż…

190620261781867567.jpeg
width: 980
height: 654

Macie siebie dość, choć wciąż się kochacie? Wyjaśnia to jeden ukryty mechanizm
type: item
date: 2026-06-19T07:59:39.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: Dwie osoby w jednym domu, dwa światy w jednym związku. Jedno planuje z wyprzedzeniem, drugie żyje z dnia na dzień, a napięcie rośnie z tygodnia na tydzień. To nie „błąd w wyborze”, tylko bardzo konkretny wzorzec, który może stać się źródłem rozwoju albo permanentnej wojny.
encoded: W pewnym momencie relacji wiele osób łapie się na myśli, że w ogóle nie rozumie, jak to się stało, że związały się właśnie z tym człowiekiem. Różnice w temperamencie, w podejściu do obowiązków, w sposobie przeżywania emocji zaczynają się nakładać i tworzyć wrażenie całkowitego rozminięcia. To, co kiedyś było intrygujące, zaczyna męczyć i rodzi poczucie, że „z kimś bardziej podobnym byłoby prościej”. Za takim doświadczeniem stoi często założenie, że dobry związek to relacja dwóch niemal identycznych osób. Dwóch połówek, które składają się w gładką całość bez tarcia. Taki obraz jest atrakcyjny, ale psychologicznie mało realny. Spotkanie dwóch ludzi zawsze oznacza spotkanie dwóch różnych historii, dwóch systemów wartości i dwóch sposobów regulowania emocji. Różnice nie są wyjątkiem, raczej standardem. Pytanie dotyczy tego, co one w danej parze znaczą. Niedopasowanie jako nieświadomy wybór Dobór partnera rzadko bywa zupełnie przypadkowy. Nie chodzi tu o świadome kalkulacje, lecz o działanie głębszych warstw psychiki. Często wybieramy osoby, które reprezentują jakości słabiej obecne w nas samych. Ktoś, kto przez lata funkcjonował w trybie nadodpowiedzialności, może podświadomie kierować uwagę w stronę ludzi z większą lekkością w podejściu do życia. Ten kontrast bywa od razu wyczuwalny i pociągający. Koncepcja „Cienia” opisuje ten proces jako przyciąganie własnych wypartych części. To, czego w sobie nie akceptujemy lub co silnie ograniczyliśmy, pojawia się w drugim człowieku. Odmienne cechy partnera zaczynają pełnić funkcję ekranu projekcyjnego. Na tym ekranie widać nie tylko jego zachowania, ale też nasze wewnętrzne konflikty: tęsknoty, lęki, odcięte potrzeby. Od zaciekawienia do walki o „słuszną wersję świata” Na początku różnice często działają jak magnes. Dają wrażenie, że obok stoi ktoś z inną paletą barw. Z czasem ta odmienność potrafi jednak wywołać napięcie. Pojawia się pragnienie, by partner „w końcu zrozumiał”, że nasz sposób funkcjonowania jest bardziej sensown…

image-359c6e0.jpg
width: 3200
height: 2133

Jeśli on to robi, to nie myśli o tobie poważnie. Nie chce stałego związku
type: item
date: 2026-06-17T12:29:58.000Z
creator: Redakcja
subject: News
subject: Relacje
subject: relacje
subject: rewers
subject: związki
description: Jeśli mężczyzna, z którym się spotykasz, regularnie daje ci TE sygnały, lepiej je zauważyć, zanim za bardzo się zaangażujesz. Te cztery zachowania często pokazują, że nie planuje stałej relacji i tylko się tobą bawi.
encoded: Każdy z nas wchodzi w relacje z innymi potrzebami: jedni szukają spokoju i poczucia bezpieczeństwa, inni wolą luźniejszy układ lub emocje „tu i teraz”. To nie jest problem, dopóki obie strony grają w otwarte karty i czują się z tym dobrze. Kłopot zaczyna się wtedy, gdy ty wyobrażasz sobie z nim przyszłość, a on zachowuje się tak, jakby chodziło wyłącznie o wygodę i chwilową rozrywkę. Jeśli nie masz przestrzeni na szczerą rozmowę od razu (albo czujesz, że ona i tak będzie zbyta), warto przyjrzeć się konkretnym zachowaniom. Kontaktuje się tylko wieczorami, w nocy lub w weekendy To jeden z najszybciej widocznych sygnałów, że dla niego ta relacja może być dodatkiem do życia, a nie realną częścią codzienności. Jasne, każdy ma pracę, obowiązki i swoje sprawy. Jednak jeśli odzywa się wyłącznie późnym wieczorem, w nocy albo „ożywa” dopiero w piątek, wygląda to bardziej na szukanie towarzystwa na wolny czas niż na chęć budowania czegoś stałego. Często idzie to w parze z czytaniem wiadomości bez odpowiedzi i znikaniem na całe dni. Nie zadaje pytań i nie próbuje cię poznać Zwróć uwagę, czy interesuje go cokolwiek poza powierzchowną rozmową. Jeśli rzadko pyta, jak się czujesz, co u ciebie słychać, co jest dla ciebie ważne, a rozmowy kręcą się głównie wokół niego lub bieżących, wygodnych tematów, to zwykle nie jest przypadek. Brak ciekawości oznacza brak inwestowania w więź: bez poznawania siebie nawzajem trudno myśleć o wspólnej przyszłości. Gdy komuś zależy, naturalnie chce wiedzieć o tobie jak najwięcej, a nie tylko tyle, ile akurat wystarczy. Proponuje tylko spotkania we dwoje W relacjach, które mają potencjał na coś stałego, prędzej czy później pojawia się etap mieszania światów: znajomi, wspólne wyjścia, choćby krótkie poznanie ważnych osób z otoczenia. Jeśli on konsekwentnie wybiera wyłącznie spotkania w duecie - szczególnie w mieszkaniu, zamiast w innych miejscach - i unika wątków związanych z twoimi przyjaciółmi czy jego ekipą, to może znaczyć, że nie traktuje tej znajo…

170620261781696862.jpeg
width: 980
height: 654

On podnosi głos, więc ty mówisz jeszcze głośniej, aż w końcu nikt nie pamięta, o co poszło. To nie kłótnia, to eskalacja symetryczna
type: item
date: 2026-06-16T08:18:54.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: W teorii scenariusz jest prosty: mówisz, partner rozumie, reaguje, wszystko się zgadza. W praktyce jedno zdanie potrafi uruchomić tygodnie cichej wojny albo symetrycznej eskalacji, w której nikt już nie pamięta, o co poszło. Dobra komunikacja w związku zaczyna się dużo wcześniej niż przy samej rozmowie – w tym, jak na siebie patrzycie i na czym w ogóle budujecie relację.
encoded: W idealnym świecie wyglądałoby to tak: mówisz, co czujesz i czego potrzebujesz, druga strona rozumie dokładnie to, co masz na myśli. Partner mówi, ty bierzesz jego słowa takimi, jakie są, bez doszukiwania się ukrytych przekazów. Nie ma zgadywanek, obrażania się „na nic”, testowania, ile domyśli się druga osoba. Rzeczywistość jest znacznie mniej przejrzysta. Nieporozumienia rodzą się z tonu głosu, gestu, krótkiego „nic mi nie jest”. Kiedyś kobieta zasygnalizowała niezadowolenie milczeniem, on zrobił „logiczny ruch naprawczy”, który nie miał nic wspólnego z tym, o co jej chodziło. Dziś relacje częściej zaczynają się od rozmów o granicach, prawach, podziale obowiązków. Brzmi dojrzale, ale wcale nie oznacza, że komunikacja naprawdę działa. Co tak naprawdę dzieje się między wami, gdy „rozmawiacie”? W ujęciu psychologicznym komunikacja w związku nie sprowadza się do wymiany zdań. To proces, który zaczyna się w chwili poznania i trwa dalej, nawet kiedy milczycie. Do każdej rozmowy wchodzicie z całym „ja”: historią rodzinną, wychowaniem, systemem wartości, aspiracjami, planami na życie. To „ja” definiuje oczekiwania wobec partnera i samej relacji. Jedna osoba oczekuje pełnej transparentności, druga – dużej przestrzeni. Jedna wychowała się w domu, w którym konflikty rozwiązywało się od razu, druga w takim, gdzie wszystko zamiatało się pod dywan. Zderzają się nie tylko dwa charaktery, ale dwa całe światy. Badania nad związkami pokazują, że na początku większość par funkcjonuje w trybie komunikacji pozornej. To faza, w której kontakt przykrywa efekt „różowych okularów”. Widzimy przede wszystkim to, co nas pociąga, wzrusza, zachwyca. Partner kłamie? „Jakoś to będzie, na pewno się zmieni”. Unika trudnych tematów? „Może po prostu potrzebuje czasu”. To naturalny etap, tyle że nie ma w nim jeszcze prawdziwej konfrontacji z realnością relacji. Niektóre pary zatrzymują się w tym miejscu. W rozmowach krążą wokół tematów w miarę bezpiecznych, ale nie dotykają tego, co naprawdę ich dzie…

GettyImages-1028772240-1-b764e9b.jpg
width: 6720
height: 4480

Nowy toksyczny trend w randkowaniu. „Cookie jarring” to brutalna manipulacja uczuciami
type: item
date: 2026-06-15T12:00:32.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: „Cookie jarring” brzmi niewinnie, jak sięganie po ciastko ze słoika. W praktyce oznacza traktowanie drugiej osoby jak partnera awaryjnego, trzymanego „na wszelki wypadek”. To zjawisko coraz częściej pojawia się w świecie randek i aplikacji, choć emocjonalnie kosztuje bardzo dużo.
encoded: Obraz jest bardzo prosty. W kuchni stoi słoik z ciastkami. Kiedy pojawia się ochota na coś słodkiego, ręka automatycznie sięga po jedno z nich. Nie jest to pełny posiłek, tylko szybka przekąska „na teraz”. Cookie jarring przenosi ten schemat do świata relacji. Jedna osoba trzyma drugą blisko siebie, by w razie potrzeby móc po nią sięgnąć. Nie po to, by budować związek, lecz żeby nie czuć się samotną. Psycholożka Catalina Lawsin używa metafory cookie jarringu, opisując osoby, które są w trakcie obiecującego związku albo już w stabilnej relacji, a mimo to utrzymują przy sobie kogoś jeszcze. Ten „ktoś” ma pełnić funkcję opcji zapasowej. Wchodzi na scenę, gdy główny związek się rozpadnie albo okaże się rozczarowaniem. Emocjonalnie to bardzo wygodne dla osoby „sięgającej po ciasteczko”, dla drugiej strony oznacza życie w roli niewidzialnej rezerwy. Partner zapasowy, „zakładka”, ławka rezerwowych Cookie jarring ma swoje kulturowe odpowiedniki dużo bliżej niż mogłoby się wydawać. W polszczyźnie funkcjonują określenia: „alternatywa”, „ławka rezerwowych”, „druga opcja”, „plaster na złamane serce”, „zakładka”. Wszystkie opisują podobny mechanizm: jedna osoba pozwala drugiej zaangażować się bardziej, niż sama jest gotowa, i zatrzymuje ją przy sobie, nie oferując realnego miejsca w swoim życiu. Takie „ciasteczko w słoiku” daje poczucie bezpieczeństwa. Jest ktoś, kto się odezwie, odpowie na wiadomość, spotka się na kawę, zareaguje na kryzys. Jego uczucia stanowią rodzaj emocjonalnego zapasu. W tle często trwa równolegle inny związek: oficjalny partner, ktoś, z kim tworzy się „docelową” relację, albo obiekt niespełnionej miłości, w którego inwestuje się prawdziwe emocje. Zdarza się też odwrócona wersja tego scenariusza. Osoba głęboko zakochana w kimś niedostępnym, na przykład w kimś, kto jest w innym związku albo jasno zakomunikował brak chęci na relację, sięga po „ciasteczko” po to, żeby zagłuszyć własny ból. W listopadowe wieczory, kiedy szczególnie doskwiera samotność, łatwo z…

GettyImages-1481268067-5d4c4d2.jpg
width: 6456
height: 4304

Triangulacja to jedno z najskuteczniejszych narzędzi w arsenale narcyza. Jest formą przemocy psychicznej
type: item
date: 2026-06-15T11:56:14.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: Triangulacja to jedno z najskuteczniejszych narzędzi w arsenale narcyza. Wciąga do relacji osobę trzecią, wzbudza zazdrość, osłabia poczucie własnej wartości i rozbija więzi. Rozpoznanie tego mechanizmu to pierwszy krok do obrony przed nim.
encoded: W psychologii triangulacja oznacza włączanie osoby trzeciej do relacji między dwiema osobami. Nie zawsze jest to coś złego. Czasem taka „trzecia strona” bywa pomocna, na przykład, gdy dwójka współpracowników prosi przełożonego o rozstrzygnięcie sporu albo gdy para decyduje się na terapię i zaprasza specjalistę jako neutralnego mediatora. W takim konstruktywnym wydaniu wszyscy uczestnicy wiedzą, że biorą udział w rozmowie. Rola każdej osoby jest jawna, a celem jest wyjaśnienie sytuacji, nie poniżenie kogokolwiek. Triangulacja staje się problemem dopiero wtedy, gdy osoba trzecia jest wciągana w konflikt nieświadomie, wykorzystywana instrumentalnie albo ustawiana przeciwko komuś. Klasycznym przykładem jest sytuacja, gdy skonfliktowani rodzice zaczynają „ciągnąć na swoją stronę” dziecko. Cytują jego słowa jako argument, próbują wymusić wybór „kto ma rację”, opowiadają przy nim o wadach drugiego rodzica. Dziecko staje się wtedy nie uczestnikiem, lecz narzędziem konfliktu. To właśnie z takiego, destrukcyjnego wariantu triangulacji najchętniej korzystają osoby o narcystycznym profilu osobowości. Czym jest triangulacja narcyza? W wersji narcystycznej triangulacja przestaje być sposobem na konstruktywne rozwiązanie konfliktu, a staje się świadomą techniką manipulacji. Jej celem jest osłabienie drugiej osoby, zbudowanie przewagi narcyza oraz utrzymanie kontroli nad całym układem relacji. Narcyz wykorzystuje osoby trzecie na różne sposoby. Czasem chodzi o prostą potrzebę bycia podziwianym i wspieranym, więc szuka „sojuszników”, którzy przyznają mu rację. Częściej jednak buduje bardziej skomplikowaną sieć zależności: wzbudza zazdrość, porównuje, stawia ludzi w roli rywali, rozsiewa plotki, tworzy koalicje za plecami. Im mniej uczestnicy rozumieją, co się dzieje, tym lepiej dla niego. Triangulacja tego typu jest formą przemocy psychicznej. Bywa łączona z gaslightingiem, czyli podważaniem poczucia rzeczywistości ofiary. Narcyz może na przykład wciągać innych po to, by „potwierdzi…

GettyImages-2173384826-fff1582.jpg
width: 6000
height: 4000

Myślisz o wszystkim za wszystkich, a partner „po prostu pomaga”? To mental load
type: item
date: 2026-06-14T13:26:07.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: Budzik, a w głowie od razu lista zadań dla całej rodziny – od śniadania po prezent dla teściów. Jeśli masz wrażenie, że to ty spinasz cały dom, a partner „po prostu robi, co mu powiesz”, najprawdopodobniej nosisz na sobie mental load. To niewidzialna praca, która po cichu wypala i związek, i ciebie.
encoded: U wielu kobiet dzień zaczyna się na długo przed pierwszą kawą. W głowie automatycznie układa się lista: śniadanie, odwożenie dzieci, praca, zajęcia dodatkowe, zakupy, obiad, pranie, prezent dla rodziny, porządki, organizacja weekendu. Jeśli tego nie zapiszesz, nie zaplanujesz, nie przypomnisz – nie stanie się nic. To doświadczenie bycia jedyną osobą, która spina całą codzienność, jest esencją mental load. Nie chodzi o to, że robisz dużo, a że bez przerwy o tym myślisz. Planowanie, pamiętanie, koordynowanie, podejmowanie decyzji, pilnowanie terminów – ta praca odbywa się w tle, jest niewidoczna i zwykle uznawana za coś „naturalnego”. Z zewnątrz widać tylko efekt: zrobione zakupy, ogarniętą kuchnię, spakowane dziecko. Sam wysiłek umysłowy, który za tym stoi, pozostaje bez nazwy i bez uznania. Czym jest mental load w praktyce? Mental load to obciążenie psychiczne związane z zarządzaniem codziennością. Zaczyna się od zauważenia, że czegoś wkrótce zabraknie albo że zbliża się ważna data. Potem pojawia się określenie zadania, decyzja, kto, kiedy i jak się tym zajmie, a na końcu pilnowanie, czy to się naprawdę wydarzyło i czy nie trzeba tego powtórzyć. W realnym życiu wygląda to tak, że ktoś planuje wizytę u dentysty, ale przy okazji sprawdza plan lekcji dziecka, proponuje godzinę, dzwoni do przychodni, uzgadnia to z grafikiem partnera, wpisuje termin do kalendarza i jeszcze rano wszystkim o tym przypomina. Albo organizuje rodzinne spotkanie: najpierw sprawdza, kiedy wszyscy mają wolne, wymyśla menu, robi listę zakupów, jedzie do sklepu, przygotowuje potrawy, ogarnia dom i stół. Na końcu słyszy: „jak miło, że tak wszystko ładnie wyszło”. Ta praca nie ma wyraźnego początku i końca. Nie zaczyna się o 17.00 i nie kończy o 21.00. Przypomina aplikację, która cały czas działa w tle i zużywa zasoby, nawet gdy ekran wydaje się wyłączony. Głowa pozostaje w trybie czuwania, przechodząc od jednego zadania do kolejnego, bez realnego odpoczynku. Dlaczego ciężar mental load spada główni…

GettyImages-2234841149-0c2f2d9.jpg
width: 5700
height: 3800

Heteropesymizm to nie moda, to sposób myślenia na miarę naszych czasów. Coraz więcej kobiet go doświadcza
type: item
date: 2026-06-10T13:33:13.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: psychologia
subject: relacje
subject: związki
description: Mit romantycznej miłości kruszeje, a coraz więcej kobiet wprost mówi, że nie liczy już na „szczęście u boku mężczyzny”. Heteropesymizm nie jest modą, lecz opisem konkretnej epoki: późnego kapitalizmu, aplikacji randkowych i rosnącej przepaści między oczekiwaniami a rzeczywistością. W tle rodzi się też męska frustracja.
encoded: Heteropesymizm to określenie postawy, w której kobieta traci wiarę, że relacja z mężczyzną jest najbardziej oczywistym źródłem szczęścia, wsparcia i bezpieczeństwa emocjonalnego. Nie musi od razu oznaczać wrogości czy deklaracji „nigdy więcej”, częściej przyjmuje formę chłodnego dystansu. Zamiast entuzjastycznego „chcę związku” pojawia się myśl „nie jestem pewna, czy warto przez to przechodzić”. W praktyce przybiera to różne kształty. Jedne kobiety zawieszają randkowanie i celowo wycofują się z aplikacji czy „sceny randkowej”. Inne utrzymują relacje, ale nie traktują ich jako projektu na życie, raczej jako epizod, który można w każdej chwili zamknąć. Jeszcze inne zostają w związkach, lecz robią to bez wielkich złudzeń, z poczuciem, że nie ma tu miejsca na romantyczne obietnice znane z filmów. Wspólnym mianownikiem jest przekonanie, że heteromiłość nie jest już automatycznie równoznaczna z „happy endem”. Miłość jak rzadkie zjawisko, nie norma Dawniej związek heteroseksualny był społecznie traktowany jako domyślny scenariusz życia kobiety. Był ściśle związany z bezpieczeństwem ekonomicznym, pozycją społeczną, możliwością posiadania dzieci. Współcześnie coraz częściej traci status oczywistości. Pojawia się poczucie, że trwała, dobra relacja to raczej coś wyjątkowego niż standard. Wiele kobiet mówi o miłości w kategoriach rzadkiego zjawiska, na które nie ma co specjalnie liczyć. Znają ją z opowieści, z popkultury, ze wspomnień pojedynczych par, ale własne doświadczenia randkowe przynoszą głównie przeciętność, powtarzające się schematy lub poczucie straty czasu. Nie chodzi o to, że uczucie nie istnieje, tylko o to, że mało kto widzi wokół siebie jego stabilne, satysfakcjonujące odmiany. Awans kobiet i zmiana punktu odniesienia Jednym z fundamentów heteropesymizmu jest transformacja pozycji kobiet. Dostęp do edukacji, własnych pieniędzy, rozwoju zawodowego i niezależności sprawia, że związek przestaje być jedynym biletem do dorosłości. Kobiety coraz częściej mogą utrzymać…

GettyImages-2215037817-9c23505.jpg
width: 6487
height: 4314

Wydaje ci się, że to było do przewidzenia? To tylko sztuczka twojego mózgu
type: item
date: 2026-06-09T12:41:57.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: To, co dla ciebie jest „oczywiste”, dla kogoś innego może być kompletnie niewidzialne. Mimo to zachowujemy się tak, jakby wszyscy dysponowali tą samą wiedzą i patrzyli na świat z takiej samej perspektywy. W efekcie ranimy się nawzajem nie złymi intencjami, lecz złudzeniami, które utrudniają porozumienie.
encoded: Jesteśmy przekonani, że widać po nas więcej, niż naprawdę dociera do innych. Wydaje nam się, że stres na prezentacji wylewa się z nas wszystkimi porami skóry, że partner „powinien wiedzieć”, dlaczego jesteśmy obrażeni, a przyjaciel – domyślić się, co jest dla nas oczywiste. Do tego często wierzymy, że świetnie odczytujemy cudze intencje i że po fakcie „przecież dało się to przewidzieć”. Te wszystkie przekonania mają jedną wspólną cechę. Są w dużej mierze złudzeniami. Psychologia od lat pokazuje, jak mocno przeceniamy przejrzystość własnych przeżyć, widoczność swoich zachowań, a także wiedzę, którą, naszym zdaniem, dzielą z nami inni. A potem dziwimy się, że komunikacja się rwie, relacje się psują, a konflikty narastają z pozornie błahych powodów. Iluzja przejrzystości: „przecież to widać po mnie” Iluzja przejrzystości polega na tym, że przeceniamy stopień, w jakim inni widzą nasze stany wewnętrzne: emocje, intencje, myśli. Czujemy, że jesteśmy „przezroczyści”, podczas gdy dla otoczenia wcale tacy nie jesteśmy. Mocno widać to w gabinetach psychoterapeutów. Jeden z psychologów opowiadał o pacjentce, która przez długi czas milczała na sesji, mimo zachęcających pytań. W końcu, zapytana wprost, dlaczego nic nie mówi, odpowiedziała szczerze: „Przecież pan wszystko wie”. Była święcie przekonana, że profesjonalista widzi jej historię życia niemal jak na prześwietleniu, wystarczy spojrzeć w oczy. Tego typu przekonanie wcale nie jest rzadkie. Zdarza się, że boimy się „psychologów”, bo wydaje nam się, że przenikają nas na wylot. Tymczasem nawet najlepszy specjalista widzi tyle, ile zechcemy mu odsłonić – plus to, co zdradzimy pośrednio. Psychicznego rentgena nie ma. Są tylko uważne oczy, uszy i doświadczenie. Jak bardzo „widać” nasze emocje? Badania pokazują, że iluzja przejrzystości działa w wielu codziennych sytuacjach. W jednym z eksperymentów uczestnicy mieli spróbować piętnastu różnych napojów. Pięć z nich było wyraźnie nieprzyjemnych w smaku. Zadanie „aktorów” polegało n…

GettyImages-2258431918-073f562.jpg
width: 4897
height: 3428

Zasada 1:5 sprawia, że związki są trwałe i szczęśliwe. Potwierdzają to badania psychologów
type: item
date: 2026-06-09T12:38:42.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: Miłość nie daje się zamknąć w równaniach, ale w jednym obszarze matematyka mówi zaskakująco dużo. Badania nad parami pokazują, że istnieje konkretna proporcja dobrych i trudnych momentów, która odróżnia związki trwałe od tych, które z czasem się rozpadają.
encoded: Miłość wymyka się schematom, ale nasze relacje wcale nie są aż tak chaotyczne, jak lubimy o nich myśleć. Kiedy przyjrzeć się im z bliska, widać pewne powtarzalne rytmy: ile w nich wsparcia, ile złośliwości, ile ciekawości, a ile obojętności. I właśnie z tych proporcji często da się przewidzieć, w którą stronę związek będzie zmierzał. Jednym z badaczy, którzy zadali sobie trud, by przyjrzeć się temu bez złudzeń, jest John Gottman. Lata obserwacji par, w codziennych sytuacjach, nie tylko w gabinecie, doprowadziły go do wniosku, który można streścić jednym prostym zapisem: 1:5. Za tym suchym ułamkiem kryje się bardzo ludzka opowieść o tym, czego potrzebuje więź, żeby wytrzymać konflikty, kryzysy i zwykłą, męczącą codzienność. Co kryje się za zasadą 1:5 w związku? W długotrwałej relacji napięcia są nieuniknione. Kłótnie, zniecierpliwione uwagi, dni, kiedy macie siebie po prostu za dużo – to nie jest znak, że coś z wami „nie tak”. Klucz leży gdzie indziej. Chodzi o to, jaką wagę mają te trudne momenty w ogólnej historii waszego bycia razem. W badaniach Gottmana wyłonił się schemat, który powracał u par określanych jako satysfakcjonujące, stabilne, „z dużą szansą na przetrwanie”. Na każdą negatywną interakcję, spięcie, krytyczną uwagę, chłodny dystans, drobną złośliwość, przypadało co najmniej pięć doświadczeń, które działały jak opatrunek. Nie chodzi o wielkie gesty raz na kilka miesięcy, lecz o drobiazgi, które codziennie wzmacniają poczucie „jestem dla ciebie ważny / ważna”. Ta proporcja 1:5 nie oznacza, że macie liczyć każde westchnięcie i każdą czułość. Pokazuje raczej kierunek: jeśli negatywnych wymian jest dużo, a pozytywów zaledwie kilka, relacja z czasem zaczyna się kruszyć. Jeśli jednak dobre gesty wyraźnie przeważają, związek ma zasoby, by unieść trudniejsze okresy. Jak wyglądają „te pięć” w praktyce? Pozytywne interakcje rzadko mają spektakularną formę. To raczej sumy drobnych sygnałów, które na co dzień budują tło relacji. Czasem jest to zwykłe „jak ci minął …

GettyImages-1159611612-416065b.jpg
width: 6720
height: 4480

Rutyna w związku nie musi oznaczać końca miłości. Kiedy to tylko etap, a kiedy sygnał, że relacja się wyczerpała?
type: item
date: 2026-06-09T12:18:20.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: miłość
subject: relacje
subject: związki
description: W pewnym momencie większość par dociera do punktu, w którym fajerwerki milkną, a zaczyna się rutyna. Łatwo wtedy uznać, że to „koniec miłości” i że partner stał się tylko częścią przyzwyczajenia. Zanim zaczniesz stawiać diagnozy, warto przyjrzeć się bliżej sobie i temu, co naprawdę was łączy.
encoded: W długich relacjach prędzej czy później przychodzi etap, gdy początkowa euforia opada. Spotkania przestają przypominać sceny z filmu, a coraz więcej miejsca zajmuje zwykła logistyka: rachunki, obowiązki, dzieci, praca. Dla wielu osób to moment, w którym zaczynają się zastanawiać, czy nadal są w tym z miłości, czy trzyma ich razem tylko przyzwyczajenie i wspólne zobowiązania. To, że szaleńcze zakochanie nie trwa wiecznie, jest całkowicie naturalne. Nie oznacza to automatycznie, że związek się wypalił. Może nadal być ważny, głęboki i dający oparcie, ale wymaga innego rodzaju zaangażowania niż na początku. Zamiast liczyć na to, że partner „sam z siebie” przywróci dawne emocje, warto przyjrzeć się własnej roli w tym, jak dziś wygląda wspólne życie. Kiedy rutyna zaczyna przysłaniać to, co dobre Po kilku latach razem łatwo idealizować początek relacji: wspominać motyle w brzuchu, nocne rozmowy, spontaniczne wyjścia. Obecne życie w porównaniu z tym wydaje się szare i przewidywalne. W takich porach często pojawia się szersze poczucie niespełnienia: w pracy, w rozwoju, w tym, jak miało „wyglądać życie”. Najwygodniej wtedy uznać, że to partner „ściągnął nas w dół”, że przez niego stoimy w miejscu. Tymczasem rozczarowanie często ma znacznie szersze źródło niż sama relacja. Świadomość upływu czasu, poczucie niewykorzystanych szans, zmęczenie codziennością – wszystko to łatwo skupić na jednej osobie, która jest najbliżej. Zanim więc uznasz, że to związek jest głównym problemem, dobrze jest zadać sobie pytanie, na ile niezadowolenie dotyczy całości twojego życia, a na ile faktycznie dynamiki między wami. Rozmowa zamiast cichego odliczania Gdy w głowie coraz częściej pojawia się myśl „zostaliśmy ze sobą z przyzwyczajenia”, naturalnym odruchem bywa wycofanie: mniej czułości, mniej obecności, coraz więcej obojętności. Druga strona czuje ten chłód, ale zwykle nie zna jego przyczyny. Zaczyna budować własne interpretacje: „już mu nie zależy”, „ona tylko narzeka”, „robimy wszystko osobn…

GettyImages-1296854874-57d4513.jpg
width: 1945
height: 1321

Żyjesz nadzieją, że on się zmieni? Oto bolesna prawda, której nie chcesz dopuścić do świadomości
type: item
date: 2026-06-08T12:11:03.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: związki
description: Na papierze wszystko się zgadza: status „w związku”, wspólne zdjęcia, plany na przyszłość. W praktyce najwięcej emocji budzi w tobie to, co o nim myślisz, a nie to, jaki naprawdę jest, kiedy siedzi obok ciebie na kanapie. Te 8 sygnałów pomoże ci ocenić, czy jesteś w relacji z prawdziwą osobą, czy raczej z własnym wyobrażeniem o niej.
encoded: 1. Na odległość czujesz „motyle”, przy nim raczej napięcie Kiedy piszecie do siebie albo rozmawiacie przez telefon, wszystko wydaje się intensywne i pełne emocji. W głowie karmi cię wizja idealnej relacji: bliskość, zrozumienie, chemia. Gdy spotykacie się na żywo, ta energia nagle siada. Zamiast swobody pojawia się sztywność, niezręczne pauzy, poczucie, że nie bardzo wiadomo, co powiedzieć. Masz wrażenie, że mężczyzna z twoich wiadomości i ten siedzący naprzeciw to dwie różne osoby. 2. W twojej wersji świetnie się dogadujecie, w rozmowie wszystko się sypie W wyobraźni macie ze sobą kontakt jak z dobrego filmu: długie dyskusje, inteligentne riposty, naturalne żarty. Kiedy próbujecie rozmawiać naprawdę, temat szybko się wyczerpuje. On nie łapie twojego poczucia humoru, ty nudzisz się przy jego historiach, co chwilę zmieniacie wątek, żeby uratować sytuację. Coraz częściej wracasz do fantazji, jak „mogłoby być”, zamiast zmierzyć się z tym, jak jest. 3. Nie potrafisz go zobaczyć jako kogoś, z kim naprawdę chciałabyś się przyjaźnić Z zewnątrz jesteście parą. W środku trudno ci sobie wyobrazić, że bylibyście bliskimi znajomymi, gdyby nie romans i etykietka „związek”. Z ważnymi sprawami idziesz do innych, przy nim czujesz się jak w lekkim przedstawieniu. Pilnujesz słów, autocenzurujesz emocje, nie masz odruchu, żeby opowiedzieć mu o czymś naprawdę trudnym jako pierwszemu. To znak, że ważniejsza jest rola „partnera” niż on jako człowiek z krwi i kości. 4. Przy innych jest sobą, przy tobie odgrywa dopracowaną wersję Widzisz, jak przy swoich przyjaciołach albo rodzinie staje się bardziej żywy: swobodnie żartuje, reaguje spontanicznie, mówi bez zastanawiania się nad każdym słowem. Obok ciebie zmienia ton, prostuje się, przycina zachowania, jakby cały czas był na przesłuchaniu do roli idealnego partnera. To może być efekt twoich niewypowiedzianych oczekiwań. On czuje, że ma być „jakiś”, więc zamiast pokazać się naprawdę, próbuje dopasować do twojej wizji. 5. W słowach widzisz wa…

GettyImages-1494499133-992d4b4.jpg
width: 7360
height: 4912

Mnożenie radości przez zero. Dlaczego umniejszamy swoje sukcesy?
type: item
date: 2026-06-07T14:33:54.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: związki
description: Dobre momenty trwają ułamek sekundy i bardzo łatwo popsuć je negatywnymi myślami, nad którymi nie mamy kontroli. „Fajnie, ale…”, „cieszę się, tylko szkoda, że…”. W psychologii opisano ten mechanizm jako mnożenie radości przez zero, bo nawet najprzyjemniejsza chwila po takim zabiegu traci swój ciężar.
encoded: Są takie chwile, kiedy świat na moment się rozświetla. Udało ci się coś trudnego, ktoś powiedział coś miłego, usłyszałaś dobrą wiadomość. Przez sekundę naprawdę czujesz lekkość. Zaraz potem włącza się wewnętrzny komentator, który dopisuje: „nie przesadzaj”, „inni mają lepiej”, „zobaczymy, ile to potrwa”. W psychologii poznawczej zwraca się uwagę na ten charakterystyczny nawyk: każde dobre doświadczenie zostaje natychmiast „skorygowane” myślą, która odbiera mu część mocy. To tak, jakby mózg zatrudnił nadgorliwego księgowego, który przy każdym wpływie dopisuje od razu kilka obciążeń. Radość się pojawia, ale bilans końcowy wychodzi blisko zera. Mnożenie radości przez zero: na czym polega ten mechanizm Opisując ten wzorzec, psychologowie porównują go do mnożenia radości przez zero. Bez względu na to, jak duża jest liczba po jednej stronie, wynik zawsze się zeruje. Piękny zachód słońca, mały sukces w pracy, czuły gest partnera – wszystko to zostaje przepuszczone przez filtr „ale”. W praktyce wygląda to bardzo zwyczajnie. Ktoś mówi: „świetnie sobie z tym poradziłaś”, a w środku słyszysz: „przypadek, następnym razem na pewno się potknę”. Dostajesz pochwałę od szefa, a kilka minut później twoje myśli krążą wokół tego, co jeszcze mogłaś zrobić lepiej. Dobra chwila jest, lecz nie ma szans się zakotwiczyć. Ten mechanizm łączy w sobie kilka dobrze opisanych zjawisk. Jest tu zaniżanie pozytywnych doświadczeń, które Aaron Beck nazywał deprecjonowaniem pozytywów. Jest też filtr negatywny, który sprawia, że mózg automatycznie wychwytuje to, co nie wyszło, zamiast tego, co wyszło. W efekcie subiektywne poczucie szczęścia nie nadąża za obiektywnymi faktami. Skąd bierze się nawyk „unieważniania” dobrych rzeczy? W wielu historiach źródła leżą w dzieciństwie. Jeśli pochwały pojawiały się rzadko albo od razu były równoważone krytyką, ciało i głowa nauczyły się, że radość jest czymś podejrzanym. „Nie ciesz się za bardzo, bo wtedy dostaniesz po łapach” – taki komunikat może być niewypowied…

GettyImages-546134385-7608e23.jpg
width: 7360
height: 4912

Kittenfishing wygląda niewinnie. W praktyce potrafi zrujnować randki
type: item
date: 2026-06-07T09:00:56.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: związki
description: Kittenfishing przypomina niewinną zabawę w podrasowywanie profilu, a w praktyce kończy się często szokiem przy pierwszym spotkaniu. W świecie, w którym media społecznościowe kochają sukces, wiele osób zaczyna traktować własne życie jak kampanię reklamową. Cena za tę iluzję bywa wysoka.
encoded: W profilach randkowych wszystko się zgadza. Idealne światło, dopracowane kadry, imponująca praca, zdjęcia z egzotycznych wyjazdów. Na żywo już mniej: inna twarz, inne ciało, zupełnie inna historia zawodowa. Ten rozdźwięk między wizerunkiem z aplikacji a prawdziwym człowiekiem ma dziś swoją nazwę. To kittenfishing. To nie pełnowymiarowe „catfishowanie”, w którym ktoś podszywa się pod zupełnie obcą osobę, a bardziej codzienna, masowa wersja: ulepszanie siebie na tyle, by zdobyć jak najwięcej „punktów” u potencjalnych partnerów. I choć wydaje się to niewinne, skutki dla randkowej rzeczywistości są coraz bardziej odczuwalne. Kittenfishing wygląda niewinnie, ale może zepsuć randkowanie Kittenfishing opiera się na prostym mechanizmie. Chodzi o stworzenie takiej wersji siebie na portalu randkowym, która maksymalnie przyciągnie uwagę i zapewni wejście do gry, czyli pierwszą randkę. To tak naprawdę miks filtrów, podkręconych opisów i kreatywnej edycji faktów. Seksuolog i psychoterapeuta Andrzej Gryżewski zwraca uwagę, że żyjemy w kulturze reklamy, gdzie wszystko podlega „opakowaniu”. Ten sam model przenosi się na aplikacje randkowe. Profil staje się kampanią promocyjną, a my własnym produktem. Media społecznościowe premiują sukces i atrakcyjność. W tle jest presja, by udowodnić, że nasze życie jest barwne, pełne pasji i osiągnięć. Budowanie takiej narracji służy nie tylko zwabieniu kogoś na spotkanie. To także sposób na podreperowanie kruchej samooceny. Własne odbicie w lustrze często nie odpowiada temu, jak chcemy się widzieć. Profil na Tinderze czy Instagramie pozwala stworzyć alternatywną wersję siebie, w której jesteśmy bardziej błyskotliwi, odważniejsi, zaradniejsi i oczywiście atrakcyjniejsi fizycznie. Święta trójca Tindera: wiek, waga, wzrost W gabinecie terapeutów od lat przewija się ten sam motyw: randka z aplikacji kończy się mniejszym lub większym szokiem. Osoba, którą ktoś widział na zdjęciach, wydaje się wręcz kimś innym. Gryżewski opisuje, że zestaw najpopularn…

GettyImages-2259467473-a74d815.jpg
width: 6048
height: 4032

Srebrne rozwody odsłaniają prawdę o małżeństwie. Gdy dzieci wyfruną z gniazda zaczyna się nowe życie
type: item
date: 2026-06-06T08:30:52.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: małżeństwo
subject: psychologia
subject: rozwód
subject: związki
description: Pary z siwiejącymi włosami, wspólne życie liczone w dekadach i nagle decyzja: rozwód. Zjawisko srebrnych rozwodów rośnie na całym świecie i coraz mocniej podważa wyobrażenie o małżeństwie „aż po grób”. Za tym trendem stoi zmiana pozycji kobiet, inna definicja szczęścia i odwaga, na którą wcześniej mało kto mógł sobie pozwolić.
encoded: Statystyki są jednoznaczne: wśród rozwodników szybko rośnie grupa osób 50+. Za suchymi liczbami kryje się cicha rewolucja w myśleniu o małżeństwie, lojalności i odpowiedzialności. Srebrny rozwód coraz częściej nie jest porażką, ale decyzją, by druga połowa życia wyglądała inaczej niż pierwsza. Srebrne głowy, nowe decyzje Przyzwyczailiśmy się do obrazka: para po pięćdziesiątce, wspólne świętowanie srebrnych godów, zdjęcia z wnukami, stabilność. Tymczasem w statystykach pojawia się inna informacja. Coraz więcej osób z tego pokolenia nie zamawia tortu na rocznicę, tylko składa dokumenty w sądzie. Srebrny rozwód, czyli rozstanie po wielu latach małżeństwa, przestaje być rzadkim wyjątkiem. To zjawisko, które widać już nie tylko w amerykańskich badaniach, ale także w bardziej zachowawczych kulturach. Za każdą taką decyzją stoi konkretna historia, lecz wszystkie razem układają się w opowieść o zmianie ról, oczekiwań i granic, zwłaszcza po stronie kobiet. Srebrny rozwód - co mówią liczby? W Stanach Zjednoczonych jeszcze w latach 90. osoby po pięćdziesiątce stanowiły niecałe 9 procent rozwiedzionych. Dziś ten odsetek sięga około jednej trzeciej wszystkich rozstań. Co więcej, socjologowie, którzy śledzą dane od kilku dekad, widzą stały wzrost. W ciągu dwóch dekad liczba rozwodów w grupie 50+ podwoiła się, a w kolejnych piętnastu latach trend znów przyspieszył. To nie jest wyłącznie amerykańska specyfika. Zjawisko grey divorce widać także w krajach, które jeszcze niedawno bardzo mocno trzymały się konserwatywnego modelu rodziny. Dziennikarze Reutersa, opisując falę rozstań wśród mieszkanek Korei Południowej po latach małżeństwa, użyli tytułu „Nigdy nie jest za późno”. Ten komentarz trafnie oddaje zmianę nastroju: dojrzali ludzie coraz częściej uznają, że druga część życia nie musi wyglądać tak samo jak pierwsza. Dlaczego pary 50+ rozstają się częściej? Na rosnącą liczbę srebrnych rozwodów wpływa kilka nakładających się wątków. Z jednej strony słabnie tabu wokół rozwodu. Rozsta…

GettyImages-1167224718-9e88055.jpg
width: 4288
height: 2848

Matematycy wyliczyli, ile osób musisz odrzucić, zanim trafisz na tę jedyną. Ta liczba cię zaskoczy
type: item
date: 2026-06-05T08:16:47.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: relacje
subject: związki
description: Od równania o istnieniu obcych cywilizacji do wzoru na własną szansę na miłość. Od algorytmu dobierającego lekarzy do szpitali po model, który potrafi przewidzieć rozwód. Matematyka coraz śmielej wchodzi w obszar naszych relacji i pokazuje, że za romantycznymi historiami stoją konkretne liczby.
encoded: Matematyka rzadko pojawia się w walentynkowych narracjach. Bardziej pasuje do sal wykładowych niż do kawiarnianych stolików. Tymczasem coraz więcej badań pokazuje, że liczby potrafią pomóc nie tylko przy inżynierskich projektach, lecz także przy bardzo ludzkich dylematach: jak szukać partnera, kiedy przestać szukać dalej i co w parze zmniejsza ryzyko rozwodu. Alicja Rachwał z Katedry Inteligencji Obliczeniowej Politechniki Lubelskiej przypomina kilka głośnych przykładów, w których abstrakcyjne z pozoru równania dostały bardzo konkretny, „miłosny” kontekst. Od wzoru stworzonego pierwotnie do szacowania szans na obce cywilizacje po algorytm dobierający małżeństwa, a nawet model opisujący małżeńskie sprzeczki. Od kosmitów do dziewczyny z Londynu Punktem wyjścia jest tu słynne równanie Drake’a, stworzone w latach 60. do określenia prawdopodobieństwa istnienia rozwiniętych cywilizacji w naszej Galaktyce. Uwzględnia liczbę gwiazd, odsetek tych z planetami, szanse na powstanie życia i inteligencji. Z jego pomocą oszacowano, że szansa na spotkanie takich istot wynosi około 0,0000003 procent. Brytyjski student ekonomii Peter Backus postanowił kiedyś podejść podobnie do własnego życia uczuciowego. Zamiast astrofizycznych parametrów wstawił do równania dane o liczbie kobiet w Londynie i kilka ważnych dla siebie kryteriów: wiek, poziom wykształcenia, wspólne zainteresowania. Po przefiltrowaniu statystyk okazało się, że w całym mieście spełnia jego wymagania… 26 kobiet. Przeliczone na prawdopodobieństwo dawało to około 0,0000034 procent szans na spotkanie „tej jedynej” – tylko stukrotnie więcej niż wynik znany z równania Drake’a. Na papierze brzmiało to niemal groteskowo pesymistycznie. Mimo to dwa lata po opublikowaniu swoich obliczeń Backus poznał partnerkę, która wpisywała się w przyjęte przez niego parametry, a później została jego żoną. Po fakcie przyznał, że kluczowe było nie tylko liczenie, ale i to, że zaczął częściej bywać w miejscach, gdzie zbierają się osoby o podobny…

GettyImages-2106032507-4eed93a.jpg
width: 5584
height: 3723

IMAGO w związku: nieświadomy scenariusz miłości, który piszesz od dzieciństwa. Czy dzięki terapii par da się uratować związek?
type: item
date: 2026-06-04T12:56:20.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: Za każdym zakochaniem stoi historia, którą nasz mózg zaczął pisać, gdy mieliśmy kilka lat. Terapia par IMAGO nazywa ten zapis „obra­zem znajomej miłości” i pokazuje, jak bardzo wpływa on na nasze dorosłe relacje. Dzięki konkretnym narzędziom uczy, jak zamienić kłótnie i wycofanie w kontakt, zrozumienie i realną zmianę.
encoded: IMAGO nie wzięło się znikąd ani z czyjegoś „przeczucia”. Ten sposób pracy z parami stworzyli Harville Hendrix i Helen LaKelly Hunt, para nie tylko w sensie zawodowym, ale też małżeńskim. Z czasem ich metoda rozlała się po świecie: dziś w kilkudziesięciu krajach pracują tysiące certyfikowanych terapeutów IMAGO, od USA po Australię. Do Polski ten nurt trafił stosunkowo niedawno, ale już ma grono par, które mówią wprost, że dzięki niemu nie tylko „zalepiły kryzys”, lecz zbudowały relację od nowa, bardziej świadomie. Sama nazwa nie jest przypadkowa. „Imago” po łacinie znaczy „obraz” i w tym ujęciu dotyczy „obrazu znajomej miłości”, który nosimy głęboko w sobie. Nie chodzi o pojedyncze wspomnienia, ale o całą nieświadomą matrycę: jak wygląda bliskość, jak pachnie bezpieczeństwo, jak brzmi odrzucenie. To właśnie ten wewnętrzny obraz zaczyna rządzić naszymi wyborami, gdy wchodzimy w życie uczuciowe. Zanim pojawi się pierwszy „on” lub „ona” W teorii IMAGO wszystko zaczyna się zaskakująco niewinnie. Pierwsze lata życia to zwykle okres względnego spokoju, jeśli tylko opiekunowie są dostępni, reagują na sygnały dziecka i w miarę możliwości odpowiadają na jego potrzeby. Wtedy świat wydaje się prosty, a poczucie „jestem w porządku” rośnie w nas jak zdrowa roślina. Żadne dzieciństwo nie jest jednak sterylnym laboratorium. Nawet najbardziej zaangażowani rodzice bywają zmęczeni, chorzy, przytłoczeni codziennością. Nie zawsze są w stanie uchwycić, czego dziecko dokładnie potrzebuje. W takich mikro­pęknięciach doświadczenia pojawia się lęk i ból, na które mały człowiek nie ma jeszcze narzędzi. Sięga więc po najprostsze strategie: płacze, krzyczy, przykleja się do opiekuna albo przeciwnie, wycofuje się i „zamraża” swoje potrzeby, jakby ich w ogóle nie było. Jak gubimy kawałki siebie? Równolegle dzieje się drugi proces, trochę mniej widoczny z zewnątrz, ale kluczowy dla późniejszych związków. Dziecko uczy się, które zachowania, emocje i cechy są mile widziane, a które lepiej schować, j…

GettyImages-2166266727-ab7c003.jpg
width: 6000
height: 4000

3 proste sposoby, by nie dać się emocjom podczas kłótni. Nie pozwól, by przejęły nad tobą kontrolę
type: item
date: 2026-06-03T11:07:59.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: Różnice zdań ma każda para. To, co naprawdę decyduje o losie związku, dzieje się w tych kilku minutach, kiedy napięcie rośnie, tętno przyspiesza, a w głowie pojawia się pokusa, by „dowalić” najmocniejszym argumentem. Właśnie wtedy można zrobić trzy konkretne rzeczy, które zatrzymają kłótnię, zanim wymknie się spod kontroli.
encoded: Różnica zdań w związku nie jest problemem. Bywa wręcz potrzebna, bo odsłania to, co dla każdej strony ważne. To, co z czasem męczy i rani, to sposób, w jaki te różnice są rozgrywane. Rozmowa, która miała wyjaśnić jedną konkretną sprawę, nagle zamienia się w wielowątkową awanturę. Każdy nowy argument boli mocniej niż poprzedni, a gdzieś po drodze znika podstawowe doświadczenie: że po drugiej stronie stoi ktoś, z kim jesteś w jednej drużynie. Gdy emocje zaczynają przyspieszać, ciało pierwsze pokazuje, że coś się dzieje. Serce bije szybciej, twarz robi się gorąca, ręce się pocą, w gardle pojawia się ścisk. W tle mózg przestawia się na tryb alarmowy. To biologiczny mechanizm „walcz albo uciekaj”: świetnie sprawdza się przy realnym zagrożeniu, ale w rozmowie z partnerem potrafi zniszczyć szansę na porozumienie. John Gottman nazywa to zalewaniem emocjonalnym. Dobra wiadomość jest taka, że można nauczyć się zatrzymywać ten proces w trzech prostych krokach. Oddychaj tak, jakby od tego zależał ciąg dalszy rozmowy Kiedy napięcie rośnie, oddech staje się krótki i płytki. Wysyła to do mózgu sygnał: „jest niebezpiecznie”. Im wyżej idzie pobudzenie, tym mniejsza szansa, że zauważysz coś poza własnymi emocjami. Argumenty partnera zaczynają brzmieć jak atak, interpretujesz je przeciwko sobie, a każde kolejne zdanie dokłada oliwy do ognia. Najprostsze, co możesz wtedy zrobić, to na chwilę przenieść uwagę z treści kłótni na ciało. Nie po to, by „odpuścić temat”, tylko żeby odzyskać wpływ na to, jak w ogóle jesteś w stanie o nim rozmawiać. Pomaga świadome, spowolnione oddychanie. Na przykład tak: wdech przez nos, licząc spokojnie do czterech, zatrzymanie oddechu na dwie sekundy, potem wydech przez usta, najlepiej dłuższy – do sześciu. Dwa–trzy takie cykle wystarczą, żeby układ nerwowy dostał informację, że nie ma bezpośredniego zagrożenia życia. Napięcie w ciele trochę opada, a wraz z nim maleje przymus natychmiastowej obrony. Zamiast rzucać pierwszym ostrym tekstem, który przyjdzie d…

GettyImages-sb10064069g-004-60eb552.jpg
width: 4729
height: 3550

Wystarczy, że cię dotknie, a ciało się uspokaja? To nie magia miłości, tylko praca dwóch układów nerwowych
type: item
date: 2026-06-03T11:03:45.000Z
creator: Agata Olejniczak
subject: Relacje
subject: by glamour
subject: relacje
subject: związki
description: Kiedy wtulasz się w konkretną osobę, tętno spada, oddech się wyrównuje, a napięcie w barkach puszcza jak za dotknięciem pilota. To nie „jego magia”, lecz bardzo konkretna reakcja twojego układu nerwowego na obecność czyjejś regulującej obecności.
encoded: Wystarczy, że zamkniesz się w jego ramionach, a chaos dnia przestaje hałasować. Serce bije wolniej, oddech się wydłuża, kark nagle przestaje boleć tak nieznośnie jak godzinę wcześniej. Z boku wygląda to jak scena z romantycznego filmu, a jednak w tle pracują całkiem przyziemne mechanizmy biologiczne. Twój układ nerwowy po prostu podłącza się do czyjegoś. Ta „magia przytulenia” nie działa z każdym. Są ludzie, przy których ciało się zasta­w­ia, usztywnia, gotuje do obrony. Są też tacy, obok których wystarczy usiąść na kanapie, żeby napięcie w całym organizmie zaczęło się rozpuszczać. Różnica wcale nie sprowadza się do sympatii czy pożądania. W grę wchodzi coś głębszego: sposób, w jaki wasze układy nerwowe wchodzą ze sobą w dwustronną rozmowę. Bliskość jak reset: co ciało robi w ramionach ukochanej osoby Wyobraź sobie wieczór po naprawdę trudnym dniu. Telefon nie przestawał dzwonić, w pracy paliły się wszystkie terminy, w głowie mieliście milion scenariuszy „co jeśli”. Zanim przekroczyłaś próg domu, barki siedziały niemal przy uszach, a brzuch był ściśnięty jak pięść. Kilka minut później siedzicie już obok siebie. On obejmuje cię, głowa opiera się o jego klatkę piersiową. I coś się zmienia. Oddech, który wcześniej rwał się, jakbyś była w ciągłym biegu, staje się głębszy. Serce wreszcie zwalnia do rytmu, który znasz z chwil, kiedy naprawdę odpoczywasz. Napięcie mięśni, jeszcze przed momentem tak silne, że niemal bolało, odpuszcza falami. To właśnie współregulacja w praktyce. To nie jest wyłącznie sprawa „przyjemnych emocji”. Twoje ciało reaguje na ciepło skóry, zapach, ton głosu, ciężar czyjegoś oddechu. Mózg odbiera sygnały: jest bezpiecznie, nic ci teraz nie grozi, możesz przestać walczyć. Układ nerwowy przełącza się z trybu alarmowego w tryb kontaktu i odpoczynku. A to dzieje się szybciej, kiedy obok jest ktoś, z kim ta ścieżka bezpieczeństwa utrwaliła się setki razy. Dwa układy nerwowe na jednej fali Organizm nie działa w próżni. Za każdym razem, gdy z kimś przebywa…

GettyImages-634758459-33ad217.jpg
width: 5158
height: 3439

To nie jest miłość od pierwszego wejrzenia a niebezpieczna iluzja. Te dwie rzeczy uchronią cię przed złamanym sercem
type: item
date: 2026-06-02T11:48:45.000Z
creator: Redakcja
subject: Relacje
subject: breaking news
subject: miłość
subject: relacje
subject: związki
description: Miłość od pierwszego wejrzenia potrafi uderzyć znienacka i od razu zawrócić w głowie. Jednak równie dobrze może to być niebezpieczna iluzja. Te 2 sygnały szybko pomogą ocenić sytuację i oszczędzić sobie rozczarowania oraz łez.
encoded: Gdy uczucie przyspiesza, a ryzyko rośnie Szybkie zauroczenie bywa tak intensywne, że zaczyna przypominać pewnik. Właśnie w takim momencie najłatwiej pomylić mocne emocje z trwałym fundamentem relacji. Nie każde poczucie, że to to, musi oznaczać miłość, a czasem może być sygnałem, że wchodzimy w relację, która skończy się rozczarowaniem. Istnieją jednak dwa sygnały ostrzegawcze. Ich rola jest prosta: pomóc zatrzymać się na chwilę i zweryfikować, czy to, co wygląda jak wyjątkowa więź, nie jest w rzeczywistości niebezpieczną iluzją. Dla osób, które dopiero wchodzą w nowy związek albo przeżywają intensywne uczucia, taka checklista może być momentem otrzeźwienia, zanim pojawią się łzy i kosztowne emocjonalnie konsekwencje. Dwa sygnały ostrzegawcze, które dają do zrozumienia, że to nie miłość Istnieją dwa konkretne sygnały, które mają pomóc odróżnić miłość od pierwszego wejrzenia od złudzenia. Jednym z najbardziej niebezpiecznych zachowań spotykanych u emocjonalnie niedojrzałych lub toksycznych partnerów jest tzw. love bombing. Polega on na zalewaniu drugiej osoby nadmiarem uwagi, uczuć i obietnic. W efekcie trudno zachować zdrowy dystans i obiektywnie ocenić rozwijającą się relację. Zaczynamy ignorować sygnały ostrzegawcze, wierząc, że spotkało nas coś wyjątkowego i niepowtarzalnego. Pojawia się przekonanie, że wreszcie trafiłyśmy na idealnego partnera lub bratnią duszę. Intensywność emocji sprawia, że organizm wręcz uzależnia się od tej ekscytacji. W rzeczywistości podobny scenariusz rozgrywa się codziennie w wielu nowych związkach. Często również kończy się w podobny sposób. W najlepszym przypadku w porę dostrzegasz, że idealizowany partner ma wiele wad, których wcześniej nie chciałaś widzieć. W gorszym możesz zostać wykorzystana emocjonalnie, porzucona lub uwikłana w relację pełną manipulacji. Druga niezwykle niebezpieczna sytuacja jest wtedy, gdy czujesz, że musisz zasłużyć na jego uczucie. Taki mechanizm zwykle pojawia się bardzo subtelnie. Z czasem zaczynasz zauważ…

PM2021070207989R.JPG--aaaf208.jpg
width: 7200
height: 4790