Jeden z najmocniejszych polskich dramatów ostatnich lat oparty na faktach. Ten film łamie serce

Jak silna potrafi być tęsknota dziecka za matką, której prawie nie pamięta? Na tym uczuciu opiera się „Wszystko dla mojej matki”, jeden z najmocniejszych polskich dramatów ostatnich lat. Małgorzata Imielska, dotąd dokumentalistka, w fabularnym debiucie bez upiększeń pokazuje świat dzieci z domów dziecka i poprawczaków. To kino trudne, ale przejmujące.

Tęsknota silniejsza niż wszystko. O czym jest „Wszystko dla mojej matki”?

Główną bohaterką jest Olka, siedemnastolatka, którą w wieku pięciu lat odebrano matce, znanej niegdyś sportsmence, gdy ta popadła w alkoholizm. Od tamtej pory dziewczyna trafia z jednej placówki opiekuńczej do drugiej, a jej kolejne ucieczki kończą się umieszczeniem w poprawczaku. Olka nie potrafi pogodzić się z rozłąką i robi wszystko, by odnaleźć matkę oraz do niej wrócić. W tej desperackiej walce zderza się z bezdusznością instytucji, przemocą rówieśników i samotnością, której nikt nie chce dostrzec. Film luźno inspirowany jest prawdziwymi historiami, co nadaje mu dodatkowej wagi. To opowieść o miłości do rodzica, która nie gaśnie nawet wtedy, gdy świat robi wszystko, by ją wygasić.

Debiut Zofii Domalik nagrodzony w Gdyni. Kto gra w „Wszystko dla mojej matki”?

W rolę Olki wciela się Zofia Domalik, dla której był to przełomowy debiut nagrodzony na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. Młoda aktorka dźwiga na sobie niemal cały film, budując postać twardą, a jednocześnie bezbronną i pełną tłumionych emocji. W obsadzie znalazły się również Maria Sobocińska, Malwina Laska-Eichmann oraz Magdalena Celmer. Film napisała i wyreżyserowała Małgorzata Imielska, która wcześniej przez lata pracowała jako dokumentalistka, realizując między innymi filmy o Holokauście i wojnie w Afganistanie. To doświadczenie wyraźnie widać w surowym, pozbawionym taniego sentymentalizmu podejściu do tematu.

Dlaczego warto obejrzeć „Wszystko dla mojej matki”?

To nie jest film, który chce się przypodobać widzowi, i właśnie w tym tkwi jego siła. Imielska, przez lata związana z dokumentem, patrzy na świat domów dziecka i poprawczaków bez znieczulenia, a oparcie historii na prawdziwych losach sprawia, że trudno potraktować ją jak zmyśloną opowieść. Całość trzyma się na barkach Zofii Domalik, której nagrodzony w Gdyni debiut jest tak prawdziwy, że bywa wręcz trudny do oglądania. Reżyserka nie podsuwa łatwego katharsis ani morału na pocieszenie, lecz zostawia widza sam na sam z tematem, od którego na co dzień wolimy odwracać wzrok. Warto tylko wiedzieć, na co się piszesz, bo to seans, który potrafi przygnieść.

Co o filmie mówią widzowie?

Opinie widzów są w większości bardzo przychylne, choć wielu podkreśla, jak mocno film przytłacza. Część odbiorców uważa go za debiut najwyższej próby, jak w komentarzu „Mocny film, debiut naprawdę dużego formatu. Można zrobić film na trudny temat, który nie urywa się bez sensu”. Inni doceniają wyważenie i powściągliwość reżyserki, czego przykładem jest opinia „Okazuje się, że da się zrobić film osobisty i przejmujący, ale bez rozdzierania szat, da się go zagrać”. Pojawiają się też głosy ostrzegające przed ciężarem emocjonalnym, jak szczere wyznanie „Bardzo lubie przygnębiające, ciężkie kino, ale tutaj ogrom przytłoczenia staje sie nie do zniesienia”. To dobrze pokazuje, że „Wszystko dla mojej matki” robi ogromne wrażenie, ale nie jest filmem na lekki wieczór.

Historia, która nie pociesza

Najmocniej zostaje w pamięci sama Olka i jej niegasnąca potrzeba bliskości, która prowadzi ją przez kolejne upokorzenia i rozczarowania. Film przypomina, że za statystykami dotyczącymi domów dziecka kryją się prawdziwe, samotne dzieci z konkretnymi marzeniami. To kino, które nie oferuje pocieszenia, lecz uważne spojrzenie na rzeczywistość, którą zwykle wolimy omijać wzrokiem. Po seansie trudno przejść obojętnie obok tematu opieki nad dziećmi i odpowiedzialności dorosłych. Film obejrzysz za darmo na TVP VOD, a także wypożyczysz w Premiery Canal+.