Nikt się tego nie spodziewał. Tym bardziej ona. Kiedy Ewelina Gralak dostała propozycję, by do nich dołączyć, jurorzy „Top Model” stanowili dobrze zgraną ekipę, która w niezmienionym składzie występowała od kilkunastu lat. Gdy program wchodził na antenę, ona dopiero zaczynała studia i nawet nie marzyła o karierze w branży mody. Ale to, że do niej trafiła, wbrew pozorom wcale nie było przypadkiem. Ani to, że weszła na szczyt.

WIDEO…

player placeholder

Magdalena Matuszek: Kiedy odkryłaś w sobie pasję do mody?

Ewelina Gralak: Zaczęło się od tego, że uwielbiałam chodzić po lumpeksach. W Szczecinie, z którego pochodzę, było ich mnóstwo. Lubiłam też magazyny o modzie – sesje i kroniki towarzyskie, dzięki którym podglądałam, jak ubierają się ludzie w Warszawie. Sama też zaczęłam kombinować. Dużo się przebierałam. Na fali popularności skandynawskich blogów postanowiłam założyć swój. Zwłaszcza że często jeździłam do Norwegii, gdzie mieszkali wtedy moi rodzice. Ulica była tam o wiele odważniejsza, o wiele ciekawsza niż u nas. To było jak powiew lepszego świata. Zresztą moda zawsze dawała mi poczucie, że mogę przenieść się w inną rzeczywistość. Ale nie myślałam o niej poważnie. Dopiero gdy trafiłam do redakcji „Elle”.

Zobacz także:

Jak Ci się to udało?

To stało się trochę przypadkiem. Pojechałam na fashion week, który odbywał się w Łodzi. Tam poznałam Maffashion, Jessicę Mercedes i Aretę Szpurę, która prowadziła wtedy blog „Doing Real Stuff Sucks” (zanim stworzyła markę Local Heroes). To ona zarekomendowała mnie na staż i wszystko zorganizowała. Zadzwoniła do mnie w piątek i poinformowała, że w poniedziałek muszę się stawić w redakcji. To była sytuacja jak z filmu „Diabeł ubiera się u Prady”, nie mogłam nie przyjechać. Staż, który miał trwać miesiąc, przedłużył się do pół roku.

Ewelina Gralak
fot. archiwum prywatne Eweliny Gralak

Propozycja zostania jurorką „Top Model” też spadła na Ciebie zupełnie nieoczekiwanie?

Tak. Mam poczucie, że historia zatoczyła koło. Po raz kolejny duże zmiany w moim życiu zostały zainicjowane przez kogoś innego. Ktoś uwierzył we mnie bardziej, niż ja wierzyłam w siebie. Wydawało mi się, że nie nadaję się do telewizji, bałam się mówić do kamery, ale cieszę się, że się odważyłam. Dałam sobie przyzwolenie, by nie być idealną, lecz autentyczną. I skupiłam się na uczestnikach, bo to duża odpowiedzialność prowadzić ich w stronę kariery.

Gdybyś teraz, już jako jurorka „Top Model”, spotkała siebie, tę Ewelinę sprzed lat, co byś sobie poradziła, by odnieść sukces w branży mody?

Żeby robić swoje. Ale naprawdę robić. I nie zrażać się po pierwszym potknięciu, bo praca naprawdę się obroni. Być twardym, ale nie skamieniałym – trzeba pozostać ludzkim. I otaczać się ludźmi, z którymi się dobrze czujesz, żeby nie stracić tej pasji.

Jesteś jedną z najbarwniejszych osób w branży. Masz mocny, charakterystyczny styl, ale on ewoluował. Jak go odnalazłaś?

Eksperymentowałam. To dało mi wolność. Na początku naśladowałam bardziej eleganckie dziewczyny, takie jak Elin Kling, ale w pewnym momencie poczułam, że to mnie ogranicza. Lubiłam street style, modę zaczerpniętą z subkultur i teledysków. Postawiłam na emocje. Zaczęłam sięgać po rzeczy, które po prostu mi się podobały, nawet jeśli do siebie nie pasowały. To trochę jak z gotowaniem. Jeżeli do słodkiej potrawy dodasz odrobinę czegoś kwaśnego, podbijesz smak. Z ubieraniem się jest tak samo. To właśnie poszukiwanie nowego „smaku” sprawia mi przyjemność w modzie. Po co robić coś, co już było?

Ewelina Gralak stylizacje
fot. archiwum prywatne Eweliny Gralak

Lepiej mieć zły styl niż żaden?

Lepiej mieć własny styl. Autentyczność jest w tym wszystkim najważniejsza. Jestem przeciwna kurczowemu trzymaniu się trendów. Jeśli modne są kropki, ale nie czujesz się w nich dobrze, nie ma sensu ich zakładać. Ani zmieniać garderoby co sezon. Potem wszyscy wyglądamy tak samo, co dobrze widać na Instagramie. Nie każdy musi szukać oryginalności, tak samo jak nie musi przywiązywać wagi do stroju. Myślę, że styl mamy w sobie – jakieś rzeczy nam się po prostu podobają, i tyle. Ubierając się, warto się tym kierować.

Jesteś stylistką, Twoje życie kręci się wokół ubrań, a jednocześnie w wywiadach mówisz, że to tylko ciuchy…

Bo tak jest. Kocham modę, ale zdaję sobie sprawę, że to nie najważniejsza sfera w życiu człowieka. W moim jest ważna, ale ostatecznie to tylko ciuchy. Bardziej liczą się ludzie, rodzina i poszukiwanie szczęścia w codzienności. Ubrania to dodatek. Do mody nie należy podchodzić zbyt serio. Także dlatego, że wtedy przestajemy się nią bawić, a to ma być przyjemne. I budzić emocje.

Wywiad można przeczytać w grudniowym numerze GLAMOUR: