Ekranizacja powieści Emily Brontë w reżyserii Petera Kosminsky'ego ma już 34 lata, ale wciąż przyciąga uwagę, zwłaszcza gdy o „Wichrowych wzgórzach” znów robi się głośno za sprawą nowszych interpretacji. Dla Ralpha Fiennesa była to pierwsza rola w pełnometrażowym filmie kinowym, a Juliette Binoche wcieliła się w dwie bohaterki. To jedna z tych adaptacji literatury, które warto przypomnieć sobie nie tylko ze względu na słynną historię, lecz także niezwykłą atmosferę angielskich wrzosowisk.
WIDEO…
„Wichrowe wzgórza” z 1992 roku. O czym opowiada film?
Heathcliff jako dziecko trafia do posiadłości rodziny Earnshawów, gdzie dorasta u boku Catherine. Oboje łączy wyjątkowo silna więź, której nie rozumieją otaczający ich ludzie. Z czasem dziecięca bliskość przeradza się w miłość, ale różnice społeczne i ambicje Catherine stają się przeszkodą nie do pokonania. Dziewczyna podejmuje decyzję, która na zawsze zmienia życie ich obojga. Zraniony Heathcliff nie potrafi pogodzić się ze stratą, a jego uczucie stopniowo ustępuje miejsca pragnieniu zemsty. Film pokazuje, jak namiętność potrafi zdominować całe życie i pozostawić ślad także w losach następnego pokolenia.
Młody Ralph Fiennes jako Heathcliff. Trudno oderwać od niego wzrok
Zanim Ralph Fiennes zdobył międzynarodowe uznanie dzięki „Liście Schindlera”, „Angielskiemu pacjentowi” czy roli Voldemorta w filmach o Harrym Potterze, zagrał Heathcliffa. Miał wówczas niewiele ponad trzydzieści lat i był znany przede wszystkim z pracy teatralnej. Jego bohater jest dumny, skryty i pełen sprzeczności. Potrafi wzbudzać współczucie, by chwilę później ujawnić bezwzględność. Fiennes nie próbuje uczynić z niego idealnego romantycznego kochanka. Pokazuje człowieka, który nie umie poradzić sobie z odrzuceniem, a własne cierpienie zamienia w krzywdę wyrządzaną innym. Ta niejednoznaczność sprawia, że jego interpretacja pozostaje tak interesująca.
Juliette Binoche w dwóch rolach. Catherine jest równie skomplikowana jak Heathcliff
Francuska aktorka wcieliła się zarówno w Catherine Earnshaw, jak i jej córkę Cathy. To rozwiązanie pozwala podkreślić podobieństwa między dwoma pokoleniami, choć ich losy układają się inaczej. Catherine nie jest typową bohaterką romantycznego melodramatu. Kocha Heathcliffa, ale jednocześnie pragnie wygodnego życia i społecznego uznania. Jej wybory wynikają z konfliktu między uczuciem a oczekiwaniami otoczenia. Binoche nadaje jej postaci żywiołowość i wewnętrzne rozdarcie, dzięki czemu trudno sprowadzić ją wyłącznie do roli kobiety, która złamała komuś serce.
Jeśli lubisz „Dumę i uprzedzenie”, poznaj mroczniejszą stronę literackiego romansu
Powieści Jane Austen i Emily Brontë często trafiają na listy ulubionych książek miłośniczek kostiumowych historii miłosnych, ale różni je niemal wszystko. W „Dumie i uprzedzeniu” Elizabeth Bennet i pan Darcy muszą przezwyciężyć własne uprzedzenia oraz społeczne konwenanse. W „Wichrowych wzgórzach” uczucie nie prowadzi bohaterów ku harmonii. Przeciwnie, odsłania ich najbardziej destrukcyjne cechy. Zamiast eleganckich salonów dominują tu surowe krajobrazy Yorkshire, a romantyczne gesty ustępują miejsca gwałtownym emocjom. To film dla tych, którzy w literackich romansach szukają nie tylko pięknych kostiumów, lecz także psychologicznej złożoności.
Wrzosowiska Yorkshire niemal kradną całe przedstawienie
Trudno wyobrazić sobie tę historię bez rozległych, wietrznych przestrzeni północnej Anglii. Krajobraz nie jest tu wyłącznie malowniczym tłem. Odzwierciedla dzikość uczuć bohaterów, ich samotność i niezdolność do odnalezienia spokoju. Peter Kosminsky wykorzystuje naturalne światło, ponure niebo i surową architekturę, by stworzyć atmosferę bliską gotyckiej powieści. Film wyróżnia również muzyka skomponowana przez Ryuichiego Sakamoto, która wzmacnia melancholijny nastrój opowieści. To właśnie połączenie obrazu i dźwięku sprawia, że ekranizacja ma tak charakterystyczny klimat.
„Wichrowe wzgórza” doczekały się wielu ekranizacji. Ta ma wyjątkowe miejsce w historii kina
Powieść Emily Brontë ukazała się w 1847 roku i była jedyną opublikowaną za życia autorki. Od tego czasu wielokrotnie przenoszono ją na ekran. Jedną z najbardziej znanych adaptacji pozostaje film Williama Wylera z 1939 roku z Laurence'em Olivierem i Merle Oberon. W 2011 roku Andrea Arnold zaproponowała z kolei surową, realistyczną interpretację tej historii. Wersja z 1992 roku wyróżnia się tym, że obejmuje również wydarzenia dotyczące młodszego pokolenia bohaterów, często pomijane w innych ekranizacjach. To szczególnie interesujący wybór dla widzów, którzy chcą zobaczyć szerszy obraz świata stworzonego przez Brontë.
Gdzie obejrzeć „Wichrowe wzgórza” z 1992 roku?
Film „Wichrowe wzgórza” z Ralphem Fiennesem i Juliette Binoche można znaleźć w ofertach wypożyczenia VOD, między innymi w CANAL+ i Playerze. Dostępność oraz cena mogą się zmieniać.