Dwadzieścia pięć lat później do świata rodziny Marchów powróciła Greta Gerwig. W jej „Małych kobietkach” z 2019 roku Jo zagrała Saoirse Ronan, a obok niej pojawiły się Florence Pugh, Emma Watson i Eliza Scanlen. Nowa wersja zdobyła uznanie widzów i krytyków, ale dla osób wychowanych na filmie z Ryder porównanie obu produkcji jest niemal nieuniknione. Czy współczesna Jo potrafi wzruszyć równie mocno jak ta sprzed lat? A może to właśnie Greta Gerwig najlepiej zrozumiała, o czym naprawdę pisała Louisa May Alcott?

WIDEO…

player placeholder

„Małe kobietki” 1994 i 2019. Ta sama rodzina, dwie różne opowieści

Akcja obu ekranizacji rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych w czasach wojny secesyjnej. Pod nieobecność ojca cztery siostry March dorastają pod opieką matki, próbując odnaleźć własne miejsce w świecie. Meg marzy o rodzinie, Jo pragnie zostać pisarką, Beth kocha muzykę i domowe zacisze, a najmłodsza Amy chce zostać artystką i prowadzić dostatnie życie. Choć dziewczęta różnią się charakterami, łączy je silna więź, która pomaga przetrwać rodzinne trudności, pierwsze rozczarowania i bolesne straty. Film Gillian Armstrong z 1994 roku prowadzi widza przez kolejne wydarzenia w sposób bardziej tradycyjny, zgodny z rytmem dorastania bohaterek. Greta Gerwig zdecydowała się natomiast na przeplatanie dwóch okresów ich życia, zestawiając beztroskie wspomnienia z doświadczeniami dorosłości. Dzięki temu ta sama historia zyskuje zupełnie inny emocjonalny wymiar.

Winona Ryder jako Jo March. Taką buntowniczkę pokochałyśmy w latach 90.

W 1994 roku Winona Ryder miała już na koncie role w „Soku z żuka”, „Edwardzie Nożycorękim” i „Drakuli”, ale to właśnie Jo March pozwoliła jej pokazać wyjątkowo ciepłe i pełne emocji oblicze. Jej bohaterka była impulsywna, uparta, zabawna i nieustannie rozdarta między miłością do rodziny a pragnieniem niezależności. Ryder potrafiła w jednej scenie rozśmieszyć widzów, a w następnej doprowadzić ich do łez. Za tę kreację otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej. Dla wielu kobiet, które dorastały w latach 90., jej Jo stała się symbolem dziewczyny niebojącej się marzyć o życiu innym niż to, które zaplanowało dla niej społeczeństwo. Nawet po ponad trzydziestu latach trudno nie ulec urokowi tej interpretacji.

Zobacz także:

Saoirse Ronan w 2019 roku. Jo March, która chce czegoś więcej niż romantycznego zakończenia

Saoirse Ronan w ekranizacji Grety Gerwig nadała Jo nieco inną energię. Jej bohaterka jest równie ambitna i niezależna jak ta grana przez Winonę Ryder, ale mocniej odczuwa cenę własnych wyborów. Pragnie pisać, zarabiać na swojej twórczości i żyć na własnych zasadach, choć coraz wyraźniej dostrzega, jak niewiele możliwości pozostawiono kobietom jej epoki. Ronan pokazuje Jo jako osobę pełną sprzeczności: odważną, lecz samotną, pewną swoich marzeń, ale nie zawsze przekonaną, czy droga, którą wybrała, przyniesie jej szczęście. Za rolę otrzymała nominację do Oscara. W porównaniu z interpretacją Ryder jej Jo wydaje się bardziej świadoma społecznych ograniczeń, a historia nabiera wyraźniejszego feministycznego tonu. To jedna z największych różnic między obiema adaptacjami.

Kirsten Dunst czy Florence Pugh? Amy March w nowej wersji wreszcie wychodzi z cienia

W filmie z 1994 roku młodą Amy March zagrała Kirsten Dunst, a dorosłą Samantha Mathis. Najmłodsza z sióstr była kapryśna, ambitna i często doprowadzała Jo do rozpaczy. Szczególnie pamiętna pozostaje scena, w której zazdrość Amy prowadzi do zniszczenia czegoś niezwykle ważnego dla starszej siostry. W wersji Grety Gerwig w Amy wcieliła się Florence Pugh, która otrzymała za tę rolę nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Jej bohaterka nie jest jedynie rozpieszczoną dziewczynką. To młoda kobieta świadoma, że małżeństwo w XIX wieku często stanowiło jedyną drogę do finansowego bezpieczeństwa. Pugh pokazuje jej ambicję, rozsądek i pragnienie samodzielności, dzięki czemu Amy staje się jedną z najbardziej interesujących postaci filmu. Dla wielu widzek to właśnie ona jest największym odkryciem nowej ekranizacji.

Christian Bale czy Timothée Chalamet? Dwóch Laurie, którzy skradli serca widzek

Trudno wyobrazić sobie „Małe kobietki” bez Theodore’a Laurence’a, nazywanego Laurie. W filmie Gillian Armstrong zagrał go Christian Bale, który miał wówczas zaledwie dwadzieścia lat. Jego bohater był pełen chłopięcego uroku, spontaniczny i bezgranicznie oddany rodzinie Marchów. Relacja z Jo rozwijała się naturalnie, a ich wspólne sceny należały do najbardziej romantycznych momentów filmu. W ekranizacji z 2019 roku Laurie ma twarz Timothéego Chalameta. Jest bardziej melancholijny, momentami zagubiony i wyraźniej rozdarty między oczekiwaniami otoczenia a własnymi uczuciami. Obaj aktorzy stworzyli bohaterów, których trudno nie polubić, ale ich interpretacje odpowiadają różnym wyobrażeniom romantycznego mężczyzny. Bale pozostaje symbolem młodzieńczego zauroczenia lat 90., Chalamet wnosi do tej historii więcej emocjonalnej niepewności.

Susan Sarandon i Laura Dern. Dwie matki, które wychowały cztery niezwykłe córki

W obu ekranizacjach ogromną rolę odgrywa matka sióstr March, nazywana Marmee. W filmie z 1994 roku zagrała ją Susan Sarandon, tworząc postać pełną ciepła, cierpliwości i mądrości. Jej bohaterka potrafiła wspierać córki, nie narzucając im własnych ambicji, a rodzinny dom pod jej opieką wydawał się najbezpieczniejszym miejscem na świecie. W wersji z 2019 roku Marmee gra Laura Dern. Greta Gerwig pozwala jej jednak wyraźniej mówić o własnych emocjach, frustracjach i trudnościach związanych z wychowywaniem córek. Nowa Marmee nie jest wyłącznie idealną matką, lecz także kobietą, która musi nieustannie pracować nad sobą. Obie kreacje pokazują siłę macierzyństwa, ale każda robi to w nieco inny sposób. Sarandon wzrusza spokojem i ciepłem, Dern – szczerością i emocjonalną bliskością.

Dlaczego „Małe kobietki” Grety Gerwig są tak inne od filmu z Winoną Ryder?

Największa różnica między ekranizacjami nie dotyczy obsady ani kostiumów, lecz sposobu opowiadania. Gillian Armstrong stworzyła klasyczny dramat rodzinny, w którym najważniejsze są więzi między siostrami, pierwsze miłości i bolesne doświadczenia dorastania. Jej film ma niezwykle przytulną atmosferę, szczególnie w scenach rozgrywających się w rodzinnym domu Marchów. Greta Gerwig postawiła na bardziej dynamiczną narrację i mocniej podkreśliła temat kobiecej niezależności. W jej wersji ważne stają się pieniądze, prawa autorskie i możliwość samodzielnego decydowania o przyszłości. Szczególnie interesujące jest zakończenie, które pozostawia widzom przestrzeń do zastanowienia się nad relacją między życiem Jo a historią, którą sama tworzy. To odważne podejście do klasyki, ale jednocześnie zgodne z duchem powieści Louisy May Alcott.

Które „Małe kobietki” są lepsze? Film z 1994 czy 2019 roku?

Wybór zależy przede wszystkim od tego, czego szukamy w historii czterech sióstr. Jeśli marzy nam się nostalgiczny seans pełen ciepła, pięknych kostiumów i wzruszeń, ekranizacja z Winoną Ryder pozostaje wyjątkowa. Jej największą siłą jest naturalność relacji między bohaterkami i atmosfera rodzinnego domu, do którego chce się wracać. Film Grety Gerwig może natomiast bardziej przemówić do widzek zainteresowanych niezależnością kobiet, ambicjami artystycznymi i trudnymi wyborami, przed którymi stają bohaterki. Saoirse Ronan i Florence Pugh wnoszą do znanej historii nowe emocje, nie odbierając jej uroku. Najlepiej jednak obejrzeć obie wersje. Dzieli je dwadzieścia pięć lat, ale każda przypomina, dlaczego opowieść o Jo, Meg, Beth i Amy March wciąż porusza kolejne pokolenia.

Gdzie obejrzeć „Małe kobietki” z 1994 i 2019 roku?

„Małe kobietki” z 2019 roku, w reżyserii Grety Gerwig, są dostępne w ramach subskrypcji HBO Max, Player i Polsat Box Go. Film można również wypożyczyć w wybranych serwisach VOD, między innymi Apple TV, Rakuten TV i Premiery CANAL+. Ekranizację z 1994 roku z Winoną Ryder można wypożyczyć między innymi w Apple TV, Amazon Video, Rakuten TV oraz Premiery CANAL+. Obecnie nie ma potwierdzonej dostępności starszej wersji w ramach abonamentu w Polsce.

Małe kobietki
Fot. materiały prasowe