Od 12. roku życia jesteś „na świeczniku”. Dorastanie na oczach mediów ma zawsze swoją cenę. Ty czym to przypłaciłaś?
„The Voice Kids” i Eurowizja Junior były pięknymi przygodami. Ale dziś widzę, że miałam za dużo obowiązków jak na swój wiek. Pracowałam nieraz do szóstej rano, a o dziewiątej już miałam kolejne aktywności. Często musiałam tłumić zmęczenie i frustracje związane z dojrzewaniem. A podczas pandemii wszystko wyhamowało. Nagle nie mogłam nagrywać piosenek ani grać koncertów. I wtedy zaczęłam się zastanawiać: kim ja właściwie jestem? Miałam 15 lat i całkowicie poświęciłam się muzyce. To było wspaniałe, ale siłą rzeczy straciłam część relacji z podstawówki. Po przeprowadzce do Warszawy nie miałam nawet kiedy bywać w domu.
Kto wtedy był z tobą w Warszawie?
Na początku mama, a później tata. Wydaje mi się, że obecność rodziców uchroniła mnie przed wieloma przykrymi sytuacjami. Branża muzyczna jest w dużej mierze męskim środowiskiem. Słyszałam czasami głupie teksty, ale nigdy nic się nie wydarzyło. Hejt jednak zrobił swoje. Miałam stany depresyjne i zerowe chęci do życia. Do tego dochodziły problemy z cerą. Kiedy codziennie pracujesz twarzą i musisz dobrze wyglądać, a jednocześnie masz problemy ze skórą i wszyscy to komentują, jest to ogromne obciążenie. Ucierpiało na tym moje zdrowie – psychiczne i fizyczne. Zrozumiałam też, że muszę nauczyć się bronić przed hejtem i nie brać go do siebie. Skoro kilka komentarzy było w stanie tak bardzo wpłynąć na moje samopoczucie, że nie chciałam wychodzić z domu, to moje poczucie własnej wartości było bardzo niskie. Zabrakło pomocy specjalistów. Tak jak sportowcy mają swoich psychologów, tak młodzi artyści również powinni mieć takie wsparcie.
Masz poczucie, że byłaś trochę królikiem doświadczalnym?
Tak. Kiedy słucham wywiadów sprzed lat i słyszę pytania zadawane przez dziennikarzy, wiem, że dziś część z nich by nie przeszła, po prostu wstydziliby się je zadać albo zjedliby ich w komentarzach. Poza tym, jako jedna z pierwszych tak młodych osób w show biznesie przecierałam szlaki dla późniejszych karier innych dziecięcych artystów. Dopiero z czasem zrozumiałam, że ludzie, z którymi pracowałam, to nie byli moi przyjaciele, jak wtedy naiwnie myślałam. To była szybka szkoła życia – intensywna, czasami wręcz brutalna.
Co ostatecznie pomogło Ci w ugruntowaniu poczucia własnej wartości?
Ponad rok temu w końcu poszłam na terapię, za namową mojego męża, który miał już to doświadczenie za sobą, i przepracowałam wiele tematów, które we mnie zalegały. Długo się przed tym wzbraniałam i dopiero za trzecim razem znalazłam odpowiednią osobę. Ale było warto, bo wreszcie zrozumiałam, że nie przepracowałam pewnych schematów i problemów, związanych z hejtem czy sytuacjami, w których zawiodłam się na ludziach. Wydawało mi się, że zamknęłam te tematy, ale one cały czas podświadomie się we mnie tliły. W chwilach stresu wyżywałam się na najbliższych, wylewałam na nich swoje frustracje. Szybko wyprowadzały mnie z równowagi rzeczy, które obiektywnie wcale nie były ważne. Najlepsze, co wyniosłam z terapii, to wewnętrzny spokój. Pamiętam, że po kilku spotkaniach przyjechałam do domu rodzinnego, a moja mama była w szoku, że jestem taka spokojna. Wcześniej bywałam wręcz furiatką.
WIDEO…
