Na ten tytuł wróciłam ostatnio trochę z przekory – obiecałam sobie, że nie będę odświeżać wszystkich rom‑comów z przełomu wieków, bo za dobrze pamiętam każdą kolejną randkę w Central Parku. Ale algorytm Netflixa uparcie podrzucał mi „Dwa tygodnie na miłość”, więc w końcu kliknęłam „play” z myślą: „dobrze, 15 minut do kolacji i wyłączam”. Oczywiście nie wyłączyłam. Sandra Bullock w garniturze i tenisówkach, Hugh Grant w wersji „irytująco czarujący szef”, biuro wieżowca z widokiem na Manhattan – to wszystko wciąga dokładnie tak samo jak dwadzieścia lat temu. A świadomość, że ten film zarobił prawie 200 mln dolarów w czasach przed streamingiem, tylko przypomina, jaką siłę miały kiedyś klasyczne komedie romantyczne.
WIDEO…
O czym jest „Dwa tygodnie na miłość”?
Lucy Kelson, grana przez Sandrę Bullock, to prawniczka po Harvardzie, ale zamiast robić karierę w drogich kancelariach, angażuje się w obronę miejsc ważnych dla lokalnej społeczności. Walczy z deweloperami, którzy chcą zburzyć kolejne budynki i postawić w ich miejscu szklane wieże. Jednym z takich deweloperów jest George Wade (Hugh Grant) – uroczy, bogaty, kompletnie niesamodzielny szef rodzinnej korporacji Wade Corporation. Kiedy Lucy trafia na rozmowę u George’a, wchodzi do jego świata z bardzo konkretnym celem: wykorzystać swoją pozycję, żeby uratować ukochany community center w Coney Island. Kończy się na tym, że zostaje jego główną doradczynią prawną. Szybko okazuje się jednak, że zakres obowiązków wykracza daleko poza prawo: Lucy odpowiada na jego telefony o każdej porze dnia i nocy, doradza w sprawie krawatów, wesel w rodzinie, nawet organizuje mu życie prywatne. George uzależnia się od niej do tego stopnia, że nie potrafi sam podjąć najmniejszej decyzji. W końcu Lucy ma dość, składa wypowiedzenie i daje szefowi tytułowe dwa tygodnie. Ma też znaleźć swoją następczynię. Kiedy w biurze pojawia się ambitna, młodsza prawniczka June Carter (Alicia Witt), Lucy zaczyna nagle widzieć George’a i ich relację w zupełnie innym świetle.
Sandra Bullock i Hugh Grant spotkali się w idealnym momencie kariery
Jak już wspomniałam, trudno wyobrazić sobie ten film bez jego głównego duetu. Na przełomie lat 90. i 2000. Sandra Bullock i Hugh Grant byli dosłownie twarzami komedii romantycznych. Ona miała za sobą „Ja cię kocham, a ty śpisz”, „Miss Agent” i „Totalną magię”, on – „Cztery wesela i pogrzeb”, „Notting Hill” i „Dziennik Bridget Jones”. W „Dwóch tygodniach na miłość” każde z nich gra swoją „wersję premium”: Bullock jako szybka w dialogu, trochę neurotyczna, ale bardzo konkretna bohaterka, która mówi, co myśli, Grant jako niepoprawny, bałaganiarski, wiecznie rozproszony szef, który jednym uśmiechem próbuje załatwić wszystko, czego nie ogarnął rozsądkiem. Ich chemia działa głównie w scenach rozmów – od pierwszej rozmowy w przyczepie Lucy, przez nocne telefony z absurdalnymi problemami, po kłótnie w biurze, gdzie znają już wszystkie swoje odruchy. Warto dodać, że Bullock nie tylko gra główną rolę, ale jest też jedną z producentek filmu, więc miała realny wpływ na to, jak ta dwójka funkcjonuje razem na ekranie.
„Dwa tygodnie na miłość” zarobiło prawie 200 mln dolarów w kinach
Jeśli ktoś potrzebuje dowodu na to, jaką pozycję miały kiedyś rom‑comy, wystarczy spojrzeć na liczby. „Dwa tygodnie na miłość” weszło do amerykańskich kin 20 grudnia 2002 roku – idealnie w świąteczno‑noworoczny okres, gdy widzowie szukali czegoś lekkiego, ale z gwiazdorską obsadą. Według Box Office Mojo budżet produkcji wynosił około 60 mln dolarów. W USA i Kanadzie film zarobił ponad 93,3 mln, a poza Ameryką Północną kolejne 105,7 mln dolarów. Łącznie daje to bardzo konkretne 199 043 471 dolarów. Już w pierwszy weekend w USA wpływy przekroczyły 14,3 mln, co jak na skromnie wyglądającą komedię o prawniczce i miliarderze było świetnym wynikiem. Dziś, przy dominacji superbohaterów i franczyz, trudno sobie wyobrazić, że hollywoodzkie studio wykłada 60 mln dolarów na oryginalną komedię romantyczną bez marki, a potem zgarnia prawie 200 mln z kin na całym świecie.
Krytycy kręcili nosem, ale widzowie swoje wiedzieli
To nie jest ten przypadek, w którym rom‑com otarł się o Oscary. W serwisie Rotten Tomatoes „Dwa tygodnie na miłość” ma 42 proc. pozytywnych recenzji krytyków na 122 teksty, czyli klasyczne „meh”. Widzowie są nieco bardziej łaskawi – 59 proc. ocen publiczności. Najczęściej powtarzany zarzut? Przewidywalność i korzystanie z ogranych schematów: od zderzenia przeciwieństw, przez trzecią osobę wprowadzającą zazdrość, po finał, w którym wszyscy wiemy, do czego zmierzamy. Jednocześnie nawet chłodniejsze recenzje przyznają, że siłą filmu jest duet Bullock – Grant, ich tempo wymiany zdań i timing komediowy. I chyba właśnie dlatego ten tytuł tak dobrze sprawdza się dziś jako comfort movie – nie udaje, że wymyśla gatunek na nowo, tylko uczciwie gra kartami, na które idziemy świadomie.
Lucy Kelson wymyka się stereotypowi „dziewczyny marzącej o księciu”
Wśród rom‑comów tamtej epoki Lucy wypada zaskakująco świeżo. Nie jest bohaterką, która marzy o przesiadce z małego mieszkania do penthouse’u i traktuje faceta z pieniędzmi jak bilet do lepszego świata. Od pierwszej sceny widzimy ją na miejscu protestu, wśród aktywistów, walczącą o lokalne community center. Jest harvardzką prawniczką, która świadomie wybiera prawo publiczne zamiast korporacyjnych pieniędzy. Kiedy przyjmuje propozycję pracy u George’a, robi to z bardzo konkretnym celem: chce uratować budynek przed wyburzeniem. Jej konflikt z szefem nie polega więc tylko na klasycznym „ona go nie znosi, bo jest arogancki, a potem się zakochuje”. George uosabia świat, z którym Lucy od lat walczy: wielkie inwestycje, brak wrażliwości na lokalną społeczność, decyzje podejmowane z poziomu tabelki w Excelu. Oczywiście film nie zamienia się przez to w manifest polityczny, ale na tle wielu ówczesnych komedii romantycznych ma bardziej świadomą bohaterkę z własnym kompasem wartości.
Nowy Jork gra tu rolę trzeciego bohatera
Nie mogłabym napisać o tym filmie i pominąć miasta. Nowy Jork z początku lat 2000 jest tu obecny wszędzie: od wieżowców na Manhattanie, przez Coney Island, po małe lokale, o które walczy Lucy. To nie jest anonimowe tło – spór między bohaterami dotyczy tego, jak ma wyglądać przestrzeń, w której żyją ludzie. George patrzy na miasto oczami dewelopera, który widzi działki, potencjał i kolejne projekty. Lucy widzi w tych samych miejscach historię i codzienność mieszkańców. Wiele scen – rozmowy w samochodzie, kłótnie w biurze, znajdowanie kompromisów (mentalnych, nie użyję słowa na „k”) – rozgrywa się właśnie na tle konkretnych zakątków Nowego Jorku. Dzięki temu „Dwa tygodnie na miłość” wpisuje się w tradycję miejskich rom‑comów pokroju „Masz wiadomość” czy „Jak stracić chłopaka w 10 dni”, ale dodaje do tego realny konflikt o przestrzeń.
Marc Lawrence – scenarzysta „Miss Agent”, reżyser „Dwóch tygodni na miłość”
Za film odpowiada Marc Lawrence, który połączył tu dwie funkcje: napisał scenariusz i stanął za kamerą. Dla Sandry Bullock nie był anonimową postacią – wcześniej współtworzył „Miss Agent”, więc doskonale wiedział, jak wykorzystać jej komediowy timing i autoironię. Po sukcesie „Dwóch tygodni na miłość” Lawrence jeszcze kilka razy stawiał na Hugh Granta jako swoje ekranowe alter ego. To on wyreżyserował „Prosto w serce” (Grant i Drew Barrymore), „Słyszeliście o Morganach?” (Grant i Sarah Jessica Parker) oraz „Scenariusz na miłość” (Grant i Marisa Tomei). Widać więc, że ten typ bohatera – lekko zagubiony, błyskotliwy, z permanentnym kryzysem dorosłości – jest dla niego idealnym nośnikiem dialogów i żartów. „Dwa tygodnie na miłość” to chyba najbardziej klasyczny przykład tej współpracy: prosta konstrukcja, dużo słów, mało wielkich gestów, a wszystko opiera się na tym, że chcemy słuchać, jak ci ludzie się przekomarzają.
Donald Trump na moment miga w tle
Jest jeszcze jeden smaczek, który z dzisiejszej perspektywy ogląda się z lekkim uniesieniem brwi. W „Dwóch tygodniach na miłość” w krótkim epizodzie pojawia się Donald Trump – gra samego siebie, wpadając na chwilę w świat George’a Wade’a. W momencie premiery był po prostu znanym nowojorskim biznesmenem z ambicjami celebryty, więc taki cameo pasowało do klimatu filmu. Po latach ta scena dostała zupełnie inną „warstwę”, choć nie trwa na tyle długo, żeby zdominować opowieść. Nie jest zresztą jedynym gościnnym występem: na ekranie migną też Mike Piazza, gwiazda baseballu, oraz Norah Jones, która była wtedy na początku swojej wielkiej kariery. To takie małe kapsułki czasu z początku lat 2000, które dodatkowo zakotwiczają film w konkretnej epoce.
Dlaczego po ponad 20 latach nadal dobrze się go ogląda?
„Dwa tygodnie na miłość” nie udaje niczego więcej niż to, czym jest: dziewięćdziesiąt parę minut klasycznej komedii romantycznej o dwojgu ludziach, którzy najpierw się doprowadzają do szału, a potem, niespodzianka, może jednak nie mogą bez siebie funkcjonować. Fabuła jest przewidywalna, ale to akurat działa na jego korzyść, jeśli macie ochotę na film, przy którym można jednocześnie oglądać i przewijać Instagram. Siła tego tytułu leży w szczegółach: w tym, jak Lucy zna każdy nawyk George’a, w absurdalnych telefonach z łazienki, w drobnych gestach, po których widać, że ta znajomość trwa od miesięcy, zanim w ogóle pada słowo „miłość”. Do tego dochodzi Nowy Jork sprzed ery Ubera i smartfonów, modyfikuje się tylko nostalgia za czasami, kiedy dwie gwiazdy i prosty scenariusz wystarczały, by zrobić globalny hit.
Gdzie obejrzeć „Dwa tygodnie na miłość”?
„Dwa tygodnie na miłość” jest obecnie dostępne w Polsce w ramach abonamentu Netfliksa. Film można też wypożyczyć lub kupić w kilku serwisach VOD: MEGOGO i Pilot WP oferują dostęp od 8,99 zł, Chili od 9,90 zł, a Apple TV i Rakuten TV od 9,99 zł. W Playerze jednorazowe wypożyczenie kosztuje 10 zł. Ceny i katalogi w serwisach streamingowych potrafią się zmieniać, więc przed seansem warto zerknąć na aktualną ofertę wybranej platformy.
