Miłość agape 

Agape to najwyższy rodzaj miłości. Określa się ją jako:

  • idealną,
  • wieczną,
  • niezmienną,
  • nieprzemijającą,
  • wszechogarniającą,
  • uniwersalną i wszechobecną.

Ze względu na te cechy, zdolność do miłości agape zwykle przypisuje się Bogu oraz świętym.

Religia chrześcijańska głosi, że wcieleniem najwyższej miłości jest Jezus Chrystus. Twierdził on, że najbardziej kocha ta osoba, która jest gotowa oddać życie za swoich przyjaciół. Zachęcał swoich uczniów, aby obdarzali miłością spełniającą kryteria agape każdego człowieka, bez względu na pochodzenie, przynależność religijną czy pozycję społeczną. Nakłaniał do wybaczania, miłosierdzia, współczucia i niesienia bezinteresownej pomocy.  

Miłość romantyczna 

Jest to miłość oparta na silnych emocjach i namiętności, które towarzyszą zakochaniu. Osoby doświadczające stanu miłości romantycznej nie widzą świata poza sobą, chcą spędzać razem każdą chwilę i bez przerwy myślą o obiekcie swoich uczuć. Ich relacja nie zakłada jednak stałego zaangażowania, planowania wspólnej przyszłości czy brania odpowiedzialności za drugą osobę. Romantyczna miłość jest jak gwałtowny żywioł, któremu trudno jest się oprzeć. Ludzie jej doświadczający upatrują w swojej sympatii sensu własnego życia i zatracają swoją odrębność.

Miłość taka często okazuje się nieszczęśliwa, nierealna czy nieodwzajemniona. Osoba zakochana nie mogąc się zjednoczyć z obiektem uczuć, często popada w rozpacz, a także zmaga się z takimi uczuciami jak tęsknota, zazdrość czy poczucie pustki. Mogą jej również towarzyszyć myśli samobójcze. 

Miłość platoniczna 

Kolejnym rodzajem miłości jest takie uczucie, które pomimo ogromnej wzniosłości jest pozbawione namiętności. Osoby doświadczające tego stanu nie mogą bez siebie żyć, a także uznają swoją relację za idealną i wyjątkową. Są względem siebie wierni i lojalni, powierzają sobie tajemnice, odczuwają względem siebie tęsknotę oraz czują się cudownie w swoim towarzystwie. Nie dążą jednak do bliskości seksualnej, lecz pozostają na poziomie bezinteresownej przyjaźni. Miłość platoniczna jest częstym motywem podejmowanym w literaturze, zwłaszcza w okresie romantyzmu. 

Miłość erotyczna 

Romantyczna miłość, określana jako eros, polega na dążeniu partnerów do seksualnego zespolenia. Kochankowie pragną fizycznych zbliżeń, czułości i namiętności. Chcą osiągnąć emocjonalną oraz fizyczną pełnię. Ten rodzaj miłość ma charakter wyłączny. Oznacza to, że dwie osoby nie obdarzają nią nikogo innego oprócz swojego partnera. Odczuwają wobec siebie pożądanie i wspólnie zaspokajają swoje potrzeby seksualne. Miłości tej zwykle towarzyszą takie uczucia jak tęsknota, zazdrość i niepokój. 

Miłość oparta na przywiązaniu 

Brytyjski pisarz C.S. Lewis w swojej typologii wyodrębnił również miłość storge, która opiera się przede wszystkim na przywiązaniu. W tym przypadku kochamy drugą osobę nie z powodu silnych uczuć, lecz dlatego, że przez długi czas utrzymywaliśmy z nią bliski kontakt.

Ten rodzaj miłości może dotyczyć np. relacji pomiędzy rodzicem a dzieckiem czy rodzeństwem. Miłość storge możemy również odczuwać względem rzeczy, które darzymy sentymentem i uznajemy za wartościowe. Może być to np. noszony przez wiele lat zegarek, antyczne meble czy otrzymany od rodziców obraz.

Człowiek kochający miłością wynikającą z przywiązania troszczy się o obiekt swojej miłości, pielęgnuje go i chroni. Nie wyobraża sobie sytuacji, aby musiał się z nim na stałe rozstać. 

Miłość przyjacielska 

Kochać możemy nie tylko swojego partnera, lecz także osobę, z którą wiąże nas przyjacielska więź. Może być to ktoś z własnej rodziny, jak i spoza niej. Miłość przyjacielska nie przyjmuje charakteru wyłączności. Oznacza to, że jednocześnie możemy przyjaźnić się z wieloma osobami. Przyjaciele nie powinni odczuwać względem siebie zazdrości, manipulować sobą czy dążyć do zawłaszczenia drugiej osoby.

Przyjacielska miłość wiąże się z wolnością, szczerością, szacunkiem, prawdomównością i zaufaniem. Osoby tworzące taką więź dzielą się swoimi wewnętrznymi przeżyciami, spostrzeżeniami i marzeniami, a także powierzają sobie tajemnice. Przyjaciół zwykle łączą wspólne pasje, podobny światopogląd oraz sposób spędzania wolnego czasu. Lubią przebywać w swoim towarzystwie i są względem siebie jak bratnie dusze, które potrafią komunikować się bez słów. 

Miłość rodzicielska 

Kolejnym rodzajem miłości jest więź łącząca rodzica ze swoimi dziećmi. Po przyjściu dziecka na świat, rodzice kochają swoje dziecko w sposób bezwarunkowy. Zaspokajają jego wszystkie potrzeby, troszczą się o nie, przytulają i poświęcają niemal cały swój wolny czas oraz uwagę.

Z czasem miłość rodzicielska może stać się warunkowa – rodzic zaczyna stawiać dziecku wymagania i wymaga przestrzegania pewnych zasad. Dziecko może wtedy zacząć się względem niego buntować, co jest naturalnym etapem dojrzewania. Wzór idealnej miłości rodzicielskiej ukazuje biblijna przypowieść o synu marnotrawnym. 

Miłość dojrzała 

Dojrzała miłość wiąże się z braniem odpowiedzialności za kochaną osobę, poświęcaniem jej swojego czasu, troską, szacunkiem i dbaniem o jej rozwój. Miłość taka wymaga podjęcia trudu, wysiłku i poświęcenia. Jest cierpliwa, gotowa do wybaczenia i pragnie dobra drugiej strony. Wiążę się z podjęciem decyzji, aby być przy ukochanej osobie na dobre i złe.

Zobacz także: Czy można być za starym na miłość? Nigdy! Śluby seniorów są coraz popularniejsze, ale różnią się od tych organizowanych przez młodych

Osoba kochająca dojrzałą miłością chce coraz lepiej poznawać swojego partnera, a także bierze pod uwagę jego pragnienia i potrzeby. O tego rodzaju miłości świadczy także wzajemne zaufanie, przyjaźń, zrozumienie oraz wzajemne okazywanie sobie wsparcia. Kochając kogoś dojrzale, nie chcemy ograniczać jego wolności ani manipulować go. Szanujemy jego indywidualność i odmienność. 

Miłość toksyczna 

Miłość nie zawsze jest pięknym uczuciem, które nadaje sens naszemu życiu. Psychologowie mówią również o miłości toksycznej. Partnerzy tkwiący w niej wzajemnie się ranią, oskarżają, manipulują sobą czy stosują względem siebie przemoc. Nie są jednak w stanie się rozstać, ponieważ nie wyobrażają sobie życia w samotności. Przeczytaj także: Toksyczny związek – objawy. Jak zakończyć toksyczny związek z partnerem? Ekspert radzi

Ofiary toksycznej miłości czują się zaniedbywane, lekceważone czy nieważne. Są jednak emocjonalnie uzależnione od swojego partnera. Odnoszą wrażenie, że bez niego ich życie stanie się bezwartościowe, puste czy nudne. Dlatego godzą się na to, aby żyć w związku, który ich rani i odbiera chęć do działania. Nie odchodzą nawet wtedy, gdy stają się ofiarami przemocy fizycznej, psychicznej czy seksualnej. Osoby tkwiące w toksycznym związku często czują się samotne. Nie mają poczucia bezpieczeństwa i stabilizacji. 

Przejawem toksycznej miłości jest również nieustanne kontrolowanie drugiej osoby, ograniczanie jej wolności czy wymuszanie określonych zachowań. Człowiek kochający takim uczuciem nie potrafi przyjąć, że jego partner jest odrębną osobą, która może mieć odmienne potrzeby, oczekiwania, pasje czy preferować inne sposoby spędzania wolnego czasu. Pragnie, aby tylko z nim spędzał swój czas i nie spotykał się z innymi ludźmi.

Często toksyczna miłość idzie w parze z chorobliwą zazdrością, niekończącymi się pretensjami i nieporozumieniami. Partnerzy nie rozwiązują na bieżąco sytuacji konfliktowych. Nie rozmawiają wprost o swoich zranieniach czy potrzebach, lecz decydują się na milczenie, zamieniające się w ciche dni czy tygodnie. 

Miłość własna 

Miłością można obdarzać nie tylko innych ludzi, lecz także samego siebie. Wielu psychologów twierdzi, że nie sposób kochać drugiego człowieka, jeżeli odczuwamy wobec siebie pogardę i zaniedbujemy swoje potrzeby. Przejawem zdrowej miłości własnej jest dbanie o swojego zdrowie, wypoczynek czy realizowanie pasji. Miłość do siebie samego nie powinna być utożsamiana z egocentryzmem, który wiążę się z troską wyłącznie o własną osobę, nie licząc się z potrzebami innych.

Którą miłość ty zdążyłaś przeżyć już w swoim życiu? Może już kilka z powyżej wymienionych?